Groen

Voordat ik roemloos ten onder ging in het bedrijf, heb ik nog een alleraardigst stukje geschreven (al zeg ik het zelf) voor de externe nieuwsbrief in het kader van duurzaamheid met als kapstok het nummer van Kermit - It's not easy being green.
Tot mijn ontsteltenis zag ik vandaag de publicatie voorzien van een naam en foto die niets met mij te maken hadden. Verontwaardigd las ik de tekst: Geschreven door.....
Ja, ammehoela. Hoe zat dat ook al weer met intellectueel eigendom en zo. Enfin, het is de tijd van makkers staakt uw wild geraas, dus zal ik jullie niet langer vervelen met mijn inmiddels groen aangelopen hoofd en bijbehorend gevloek. In plaats daarvan geef ik graag nog even het woord aan Kermit.

Gentlemenscanal and Skinny Bridge

Niets is mooier dan toerist in je eigen stad te zijn. Terwijl we door de grachten varen zie ik onze gasten druk foto's maken. Voor een goed shot van een aantal bruggen achter elkaar legt de kapitein de boot korte tijd stil. Hij heet Job en op ons verzoek wil hij best wel even iets over de bezienswaardigheden vertellen. Opvallend is dat hij met name de boten van de betreffende rederij weet te promoten die we onderweg tegenkomen. Regelmatig went hij zich tot de nederlanders voor de engelse vertaling van een woord omdat hij er zelf niet meer uit komt. Het maakt het tochtje er enkel maar leuker op.
Als we de Leidse Gracht invaren wordt de Herengracht in Gentlemenscanal omgedoopt, en de Keizersgracht in Emperorcanal. Het klopt wel maar klinkt voor geen meter. Dat de Skinny Bridge in eerste instantie eigendom van Uithoorn was heb ik nooit geweten. Maar misschien weet Job het ook wel niet en is het gewoon een mooi verhaal.
We varen terug langs de Nederlandse Bank. Where all the gold is in the... ja, wat was kluis nou ook alweer in het engels. Safe ja.
En zo glijden we zachtjes door het water naar het hotel toe. Safe and well.

Combineren

Vrouwen hebben de naam meerdere dingen tegelijk te kunnen. Dat is niet helemaal waar. Of ik ben geen vrouw natuurlijk. Zo doe ik niet aan wisselgesprekken bijvoorbeeld omdat één iemand aan de telefoon al genoeg concentratie vraagt. Aan het gehannes dat ik bij anderen waarneem, waarbij steevast de verkeerde wordt weggedrukt, valt af te leiden dat ik daar niet de enige in ben.
Waar het echt verkeerd gaat is de combinatie eten en praten. Sommige klanten hebben een voorkeur voor overleg met lunch. De broodjes die dan geserveerd worden zijn per definitie te hard zodat niet alleen werkelijk alles onder de kruimels zit, maar ook het beleg alle kanten op vlucht bij het nemen van een hap. Om beide zaken goed te managen en daarnaast ook nog een coherent verhaal af te steken is mij niet toevertrouwd. En wanneer je je dan eindelijk veilig waant en een hap neemt komt er prompt een vraag. Met een verontschuldigde blik en een mix van filet americain en ei tussen de tanden probeer je je hier zo ongeschonden mogelijk uit te redden. Het is onbegonnen werk en eindigt altijd rampzalig. Met minimaal twee vetvlekken op mijn rok probeer ik zo goed en zo kwaad te bedenken waar de vraag ook al weer over ging en geef antwoord. De verwonderde gezichten die me daarna aanstaren vertellen me dat het beter had gekund.
Onlangs had ik aansluitend op de vergadering van die middag een borrel. Met hapjes natuurlijk. Staand eten is al beter en bij een drankje hoeft het nergens over te gaan. Dit maal was ik er van overtuigd dat er niets aan de hand was, om er na afloop, bij het instappen van de auto, achter te komen dat er nog een stuk bitterbal halverwege mijn borsten was blijven steken.
Deze week wordt wederom een uitdaging. Drie dagen beurs waarbij er veelvuldig gegeten en gedronken moet worden in bijzijn van andere mensen. Ook drinken vraagt om de nodige balans. Een beetje alcohol maakt het onderhouden van de aanwezige gasten dragelijker, maar met te weinig alcohol heb ik het onvoldoende naar mijn zin terwijl een glas teveel de spreekwoordelijke waarheid naar boven tovert. Zonder drank wordt deze me vaak al niet in dank afgenomen, laat staan met. Ik ga het weer proberen.

Not done

Vorige week had ik een opvallend gesprek naar aanleiding van een ingesproken bericht op mijn voicemail. De man die insprak is al vijf jaar gedetacheerd door een ingenieursbureau bij een van onze huurders, een overheidsgerelateerd bedrijf. Daar is niets bijzonders aan zou je zeggen. Dat klopt totdat ik de reden van zijn belactie hoorde. Deze had namelijk niets te maken met het belang van de betreffende huurder. Of het bedrijf waar hij voor werkt zaken kan doen met ons bedrijf?
Het actief werven van klanten voor je eigen organisatie door middel van het benaderen van de relaties van bestaande klanten terwijl je in functie bent komt niet erg professioneel en kies over. Bij mij zou zo iemand er direct uitvliegen.
De overheid is momenteel tot vervelends toe bezig met het door en door screenen van personeel van nieuwe toeleveranciers. VOG's (Verklaring Omtrent Gedrag) vliegen je om de oren anders kom je er niet in. Laten ze dat ook eens doen met hun huidige leveranciers.

Boekhoudautisme

Technische mensen zijn stronteigenwijs, commerciëlen luidruchtig en financiëlen communicatief gestoord. Het zijn zo maar wat stereotypen met zeker wel een kern van waarheid. Ik behoor tot de tweede catagorie en inderdaad blijft mijn aanwezigheid zelden onopgemerkt. Doorgaans met het gewenste resultaat dus, helaas voor diegenen die er op hoopten, van aanpassingen zal voorlopig geen sprake zijn.
Het brengt me nogal eens in conflict met de administratieve geesten onder ons.
Van iemand die er verstand van heeft heb ik ooit het volgende geleerd. Boekhouder aan het roer, zaak naar de mallemoer. Controllers, registeraccountants en overige administratieven, ze leven in het verleden. Hun werk bestaat uit het analyseren van gegevens en cijfers die inmiddels geschiedenis zijn. Volgens de deskundige maakt het niet uit hoeveel geld je uitgeeft als je maar zorgt dat er genoeg binnen komt. Makkelijk gezegd natuurlijk en tegen enige sturing op de kosten zal niemand zijn, maar de cijfermatige medemens verheft het tot een levensdoel zonder verder enige visie te hebben op commerciële kansen. Bij teksten als "kosten voor de baten uit" kijkt men alsof er zwaar pornografisch materiaal getoond wordt. Of ze alles uit hun eigen portemonneetje moeten betalen. Daarna wordt de blik weer volkomen leeg.
Om toch tot een constructieve samenwerking te komen heb ik menig poging ondernomen en tijd geïnvesteerd om administratieve inzichten bij te stellen en een klantgerichte werkwijze te entameren. Het beoogde resultaat is uitgebleven anders dan dat er niets meer de deur uitgaat voordat ik het gezien heb. De befaamde klik is niet, wij tolereren elkaar slechts omdat het niet anders kan. Het woord samenwerking heeft nou eenmaal geen administratieve klank. Als de telefoon rinkelt kijken medewerkers elkaar angstvallig aan. Dat je het ding gewoon op kunt nemen en een gesprek kunt voeren zit van nature niet in hun systeem. Het gebeurt dagelijks dat mensen die nog geen twee meter bij elkaar vandaan zitten elkaar toch een mailtje sturen. Op de vraag of even opstaan en overleggen geen beter resultaat zou opleveren wordt er heel ongelukkig naar me gekeken. So wie so doet een beetje communicatie vaak wonderen, maar het lijkt wel of hun financiële geaardheid enig inlevingsvermogen en compassie in de weg staat. Of dat deel van het brein nooit geactiveerd is en de noodzakelijke draden er los bij hangen.
Ik houd het maar op boekhoudautisme.

Enige nuance hierin maakt dit stukje niet leuker maar is wel noodzakelijk. Er zijn namelijk grote uitzonderingen op deze regel. Ik ken echte hele leuke, originele Excelfröbelaars waar je uitstekend de tijd mee door kunt brengen, zonder lastig gevallen te worden door balansen of pivottables. En sterker nog, ze vinden mij niet eens eng.

Wit

Buiten de aula op straat werd het ons al duidelijk. Deze condoleance werd uitsluitend bezocht door heul veul gekleurde mensen. Geen wonder want de overledene was Surinaams, voor zover ik daar kijk op heb en de familieband is daar erg hecht. Bovendien zijn ze niet bekend met een gemiddelde van 1,3 kind per gezin dus was het lekker druk.
Nou mis ik al een tijd een beetje kleur op m'n gezicht maar tussen al deze mensen voelden wij ons wel extreem wit. Het werd nog erger. Al wachtende om langs de kist te trekken en afscheid te nemen, hief de rouwende massa treurliederen aan in een voor ons onverstaanbare taal. Het klonk fantastisch maar ik had geen flauw idee waar het over ging en het bewustzijn over onze huidskleur groeide met luipaardsprongen.
Al Jolson had het begin vorige eeuw beter bekeken. Hij was een van de grootste artiesten in zijn tijd. Blank maar groot voorvechter van de rechten voor zwarte amerikanen. In zijn optredens maakte hij dikwijls gebruik van blackface make-up. Vreemd genoeg kent bijna niemand hem meer tegenwoordig.

Sprakeloos

Alleen al het feit dat ze techneute binnen ons bedrijf was maakte haar bijzonder. Daarnaast had ze een knap gezicht, een mooi figuur en was altijd beschaafd. Geliefd bij iedereen en omringd door vrienden. Kortom, een jonge vrouw die op het eerste oog alles meeheeft en een riante toekomst tegemoet lijkt te gaan.
Deze week maakte ze een einde aan haar leven. Waarschijnlijk zorgvuldig gepland tijdens de twee weken vakantie die ze had opgenomen. Slechts achtentwintig jaar werd ze.
Het bericht kwam aan het einde van de dag en maakte dat mijn wodka-jus als medicijn smaakte. Terwijl in mijn hoofd het pas verworven nieuws bleef echoën gleed iedere koude slok, als bewijs van leven, bewust de slokdarm door mijn maag in. Marieke arriveerde niet veel later in Het Oude Dykhuys en ik was dankbaar voor de afleiding. Het restaurant voelde goed en ik kon mijn ongelooflijke verhaal kwijt.

Eigenaar en bediening hadden er veel werk van gemaakt. Geen standaardmenu, zoals gewoonlijk tijdens restaurantweek, maar er viel daadwerkelijk nog iets te kiezen. We kozen allebei voor iets anders met een lekkere fles wit er bij. Ik heb eigenlijk geen minpuntjes gedurende de avond kunnen ontdekken. De borden waren mooi opgemaakt, het eten was verfijnd maar niet te ingewikkeld. De bediening alert en sociaal vaardig.
Omdat ik altijd op zoek ben naar plekken waar ik tegen gunstige voorwaarden ongestoord een paar uur door kan brengen, zal ik hier met mooi weer zeker een keer op het terras neerstrijken. Want wie heeft er nou ooit gehoord van Lisserbroek? Ik niet.

Hint?

Miss Moneypenny

Van nature ben ik niet overdreven gastvrij en het koffie schenken laat ik met veel plezier over aan mensen die het zwarte spul wel in het kopje weten te houden. Ik plak geen postzegels, bestel geen broodjes of bloemen, kan niet mailmergen, vis alleen uit de post wat ik zelf nodig heb en aan archiveren waag ik me al helemaal niet. Maar ja, volgens de stereotypen zijn mannen in pakken nu eenmaal baas en de dames op kantoor vanzelfsprekend secretaresse. Terwijl ik bij toeval de deur voor iemand open, is de conclusie dan ook snel getrokken.
Ik ken de jongeman niet. Hij is lang en ik schat hem achter in de twintig. De sleutels die hij terug komt brengen wil ik best wel in ontvangst nemen, maar als hij daarna naar een van de collega's vraagt krijgt hij van mij geen toestemming om de vloer op te lopen en moet netjes bij de deur wachten. Zijn ogen, die door de bril een fractie kleiner lijken dan ze in werkelijkheid zijn, kijken mij schamper aan. En als ik wegloop zie ik in de weerspiegeling van de ruit dat hij misprijzend het hoofd schudt. Hij klaagt niet maar zijn gedachten over mij zijn onmiskenbaar; ik ben een hele slechte secretaresse.
Hij heeft gelijk,

Rit

Om acht uur 's ochtends meld ik me op de afgesproken carpoolplaats om iemand op te halen en naar Wiesbaden te rijden. De romantiek is ver te zoeken op deze plek, maar dat deert me niet. Ook de rit van vier en een half uur maakt me niet uit. De autitische accountant naast me daarentegen wel. Wij zijn geen vrienden. Ook geen vijanden, maar laten we het er op houden dat we regelmatig van mening verschillen, en de onvermijdelijke discussies die daaruit voorvloeien wat ongestructureerd verlopen. Hij zal me niet de oren van mijn kop praten, al ben ik er nog niet uit of dat goed of slecht is. Tot overmaat van ramp word ik weer eens door de polizei van de snelweg geleid om een onvrijwillige bijdrage aan de duitse schatkist te doneren. De auto waar we in rijden is niet van mij maar er is wel muziek. Veel verder dan Adèle, Petra Berger en Alle 40 goed deel 1 en 2 van André Hazes komen we niet. Adèle en Petra vallen in de smaak maar Hazes doorstaat de RA criteria niet. Kort geniet ik van de klanken van Kleine Jongen.
....Dit leven gaat voorbij
Er is al weing tijd dus leef, want jij bent vrij....

In Wiesbaden verzacht het warme onthaal en de gevatheid van mijn duitse evenknie een hoop. De bespreking verloopt vlot en we aanvaarden op tijd de terugtocht. Eerlijk is eerlijk. ExcelHarry doet z'n best de reis zo aangenaam mogelijk te laten verlopen en ook ik zet mijn beste beentje voor. Eindelijk nadert de carpoolplaats dan. Als de vracht gelost is gaat het volume omhoog. Uitgelaten, vrolijk en luid zingend draai ik de snelweg weer op. Opgelucht dat de dag goed verlopen is en ik alleen ben. Vriend Hazes kan helemaal los.
.....Maar doe het wel verstandig maak de mensen blij
dan zul je echt gelukkig zij..ij..ij..ij..ij..ijn

Crisis?

In 1975 bracht Supertramp de lp Crisis? What Crisis? uit. Misschien niet hun beste album maar dat doet nu niet ter zake. De titel is belangrijker. Die zoemt als een honingbij tussen mijn oren telkens als ik op de zuidas vertoef. En dat is regelmatig.
Naast de verplichte afspraken die afgelegd moeten worden, kom ik er ook om te lunchen. Ons kantoor bevindt zich op knikkerafstand en tegenwoordig wordt een van de panden bewoond door mijn eerdere broodheer, dus huist Marieke daar nu. Als je door het gebied wandelt, merk je dat het er leeft. In niets lijkt het meer op het dooie, kille kantorenpark met louter yuppen zoals een paar jaar tevoren. Je vindt er tandartsen, winkels en de horeca heeft een enorme vlucht genomen. Op iedere hoek van een willekeurig gebouw vindt je een eetgelegenheid. Van simpel tot chique. En dat maakt het leuk en levendig. De kwaliteit is doorgaans goed en zonder uitzondering zitten ze allemaal stampend, maar dan ook werkelijk stampend vol. Hier geen crisis. Geen spoortje van te bekennen. Zelfs de gevoerde gesprekken hebben niets van die strekking. Wel vakanties, nieuwe auto's en huizenjacht. Het oogt soms wat surrealistisch. En ongeveer net zo ongeloofwaardig als de platenhoes.

Slag om Nederland

Een van mijn grootste angsten is dat het leven saai wordt. Nu hoef ik daar in het algemeen niet bang voor te zijn. Uitdagingen weten mij altijd moeiteloos te vinden en zelf ben ik ook niet de beroerdste om wat spanning en sensatie op te zoeken.

Qua werk zit het ook wel goed. In vastgoedland is namelijk altijd wel wat te beleven. Reikhalzend keek ik uit naar de eerste aflevering gisteren van 'De slag om Nederland', waarin het ging over grote bedrijven die de macht hebben, onder het mom van duurzaamheid, constant te verhuizen naar nieuwe gebouwen met achterlating van vele leegstaande m2. Op de foto nog zo'n schatje. Het team van de 'keuringsdienst' deed het uitstekend en verwachtingsvol zie ik deel twee tegemoet.

Lunch

Evert-Jan bedankt. Jij geeft de term internetrelatie weer een hele andere betekenis.

Als dank voor bewezen diensten komt vandaag een van onze allerleukste klanten de lunch verzorgen; Subway. Speciaal voor kantoor Amsterdam rijdt hij helemaal uit Zuid Holland om ons van broodjes te voorzien. Kijk, dat is nog eens service.

Steve II

Het is gebeurd. Tegen wil en dank heb ik een tegenwoordig een iPhone. Het apparaat mag me niet en weigerde alle diensten gisteren. Het gevoel is geheel wederzijds. Een sms versturen is een hopeloze opgave zonder toetsen. Waar je voorheen blind de knopjes kon vinden, volgen mijn vingers nu stuurloos het gladde scherm. Het bericht dat er uit voort komt kan enkel door Klingons gelezen worden. Stiekem de simkaart overzetten is ook al geen optie. Het mormel is veel kleiner dan het oude exemplaar. We zijn tot elkaar veroordeeld "forSteve" en ik. Een ander zou een gat in de lucht springen, maar ik loop nog niet met mijn hoofd in de iClouds.
En dus veeg ik vanaf vandaag, net als mijn collega's, nonchalant over een scherm, innerlijk biddend dat datgene wat ik voor ogen heb ook daadwerkelijk gebeurd. Natuurlijk staan alle contacten nog in mijn gebronsde Nokia, en stapel ik zonder blikken of blozen bij aankomst op kantoor de drie fabrikanten op het bureau. Met een blik op de telefoontoren probeer ik een passende oplossing te bedenken. Technologie hoort het leven toch een stuk eenvoudiger te maken. Misschien eerst Evert-Jan maar eens bellen.....

D-day

We kunnen weer! D-day is voorbij. De aanval was geslaagd, de manschappen hebben goed werk geleverd en weinig averij opgelopen. Het leven in de loopgraven was zwaar. Geconcentreerd op de eerste levensbehoeften zijn de meeste nieuwsfeiten en wetenswaardigheden volledig aan mij voorbij gegaan.
Natuurlijk heb ik het over de bedrijfspresentatie die ik afgelopen dinsdag heb gehouden en die de laatste maanden al mijn tijd en energie heeft opgeslokt. Maar op wat kleine puntjes na zit het werk er nu op en kunnen we door. Intussen hebben de onderwerpen om over te schrijven zich in rap tempo opgestapeld. Ik kan niet wachten om te beginnen. Nog even de laatste kruitresten verwijderen...

Week 43

Wederom een week in afzondering en slavernij doorgebracht voor het goede doel nl. het binnenhalen van de tender. Het proces verloopt moeizaam. Goede ideeën voldoende, maar zijn ze ook van toepassing op een stel fantasieloze en punktliche duitsers? Gisteren besloten we van niet en hebben de hele presentatie weer omgegooid naar een volledig ander format. Van mooi vloeiend verhaal naar eindeloze reeks sheets met lekker veel details. Daar houden ze van daar.
Wanhopig probeer ik tussen al dit gecijfer door mijn normale werkzaamheden te doen, mensen aan te sturen en naar het laatste spoortje van een sociaal leven te zoeken. Het voelt alsof ik met nog slechts mijn nagels aan een diepe klif hang. Mijn standaard antwoord aan goedwillende relaties is dat ik geen tijd heb en vertwijfeld vraag ik me af of ik nog wel vrienden overhoud zo. De witte kastdeuren in de slaapkamer schreeuwen om een likje verf en ik zou dolgraag achter de lampen voor de gang aangaan die ik ergens in het voorbijgaan heb zien hangen. De waslijst die ik in gedachten heb moet nog even wachten. De komende drie weken in ieder geval....

1 - 0



Vlak na het eerste en enige doelpunt van de avond.

Als uitzondering op de regel bezochten wij gisteravond de wedstrijd ADO - NEC. Het Kyocera-stadion oogt aan de buitenzijde impossant, maar van binnen is het overzichtelijk en gemoedelijk. Een hele andere sfeer dan bij Ajax, al is het alleen al door het haagse taaltje dat overal om je heen gebezigd wordt. De stoelen op de eretribune zaten comfortabel en de straalkachels beschermden tegen de kou. Na afloop van de wedstrijd stonden de spelers in het zicht bij de trappen hun praatje voor Studio Sport te houden zonder streken of fratsen. Drie van de vier tribunes zullen er weinig van meegekregen hebben maar in ieder geval hulde voor zoveel openheid aan de "Lange Voorhoutzijde". De winst waar we op hoopten werd waargemaakt, want na afloop hadden we ook nog een zakelijke taak te volbrengen, en dan zijn de humeuren van de heren altijd wat beter dan bij verlies. Dachten we.....
Want wat schetste onze verbazing bij binnenkomst in de skybox. Het hok was gevuld met BN'ers die met z'n allen een gezelschapspel zaten te doen! Dat hele voetbal interesseerde ze helemaal geen ene bal. Het enige commentaar bij onze entree was op z'n haags: "Waar komen jullie vandaan, dan?" En ook onze gastheer gaf, na onze felicitatie, toe geen fluit om het voetballen te geven. Zo ontzettend komisch.
Na een goed gesprek met een wijntje vertrokken we weer, maar de ontmoeting zullen we niet licht vergeten.

München II

Alleen al de ontmoeting gisterenmiddag met een speciaal iemand die ik een tijd geleden heb leren kennen maakte het bezoek aan München meer dan de moeite waard. Nee, namen noemen doen we hier natuurlijk nog steeds niet. Omdat ik bepaald niet de enige was die hem wilde spreken, waren er aardig wat mensen getuige van mijn wat onhandige presentatie. Even had ik daarom spijt toen ik de man in de drukte van de beurs wat verlegen en met rood hoofd aansprak. Eigenlijk zelfs zo erg dat ik me de hele terugweg naar huis heb af zitten vragen waarom ik nou toch nooit m'n grote mond kan houden. Des te leuker was het er vandaag achter te komen hoe zeer het op prijs werd gesteld.
De reis begon goed. Gestoken in een jurkje en met schoenen op de band heb ik een overijverige dounanière dit keer kunnen omzeilen. Dankzij de duitse taxichauffeur die 200 op de snelweg reed en alle rotondes rechtdoor nam, verscheen ik stipt op tijd op mijn eerste afspraak. Het vlotte lekker en de dagen vlogen om.

Met het fijne gevoel dat het weer over was en met voeten gesloopt door twee dagen onafgebroken kilometers op hakken lopen, stapte ik op Schiphol blootvoets in de auto. Schade Deutschland, alles ist vorbei.

München

Terwijl het uitbundige bieren van het Oktoberfest al afgelopen is ben ik morgen toch in München, namelijk voor de beurs. Met naar verluid circa 1600 standhouders, de grootste van Europa. Ik verheug me erop.
Het grote genieten begint bij de douane op Schiphol. Omdat het poortje bij de scan altijd wel bliept als ik er door heen loop laat ik me lijdzaam betasten door 'iets' in uniform. De geestdrift die daar aan de dag gelegd wordt kan namelijk nooit verband houden met een vrouw. Zelfs de binnenzijde van broek of rok ontkomt niet aan grijpgrage vingers, en zoals altijd ga ik me weer verbijten en weersta de behoefte om er eens flink op los te slaan. Ik vertik het me te laten kennen en blijf lachen. Als de vlucht maar op tijd gaat is alles best.
Van het vliegveld race ik naar de beurs om daar bij de ingang mijn eerste afspraak op te wachten. De evenementen hieropvolgend vloeien moeiteloos in elkaar over. Tussen handen schudden, braadworst, lawaai en geconditioneerde gesprekken hoop ik van harte nog ergens de incheck in het hotel te kunnen frommelen. Kwestie van creatief met tijd omgaan.

Echt, het is heus wel leuk, al is enige zorg over het gezelschap wel op z'n plaats. Ik zal de komende dagen weer dankbaar gebruik gaan maken van het zelfvertrouwen dat iedereen me altijd in zulke grote mate toedicht. Met een beetje mazzel valt m'n telefoon uit en verdwaal ik.....

Hobbelig weekje

Afgelopen week ben ik de grote vergaderzaal in Utrecht amper uit geweest. De ramen waren er brandschoon dus heb ik niets van het mooie weer hoeven missen. 's Ochtends vroeg beginnen, informatie verzamelen en zorgen dat het ook nog representatief op papier komt. Het resultaat van al dat harde werken ligt nu ter beoordeling bij een van de klanten. Ik viel prompt in slaap toen ik gisteren thuis kwam. Frank is terug van kamp en ziet er, met dikke zwarte randen onder zijn ogen, al net zo fruitig uit als ik. Zoiets als Morticia en Pugsley Addams.
Maar er waren ook leuke dingen. Dinsdag had ik tijdens een bezoek aan Rotterdam een stiefkwartiertje om frisse lucht op te snuiven voor mijn afspraak begon en blunderde vervolgens door me aan een wildvreemde voor te stellen. Het verbaasde me dan ook niet dat ik een bekeuring onder de ruitenwisser van de auto vond bij terugkomst. Bij nadere inspectie  bevatte het witte papiertje echter helemaal geen boete maar een uitnodiging en liefdesverklaring van mijn eerdere vergissing! Door de aanwezigheid van een collega heb ik alle flauwe grappen daarover de rest van de week moeten aanhoren.
Woensdagavond stonden we met z'n allen lekker op een amsterdams terras te borrelen met aansluitend een erg levendig etentje en eindelijk eens wat andere onderwerpen dan werk. Na zo'n avond kun je makkelijk met z'n zessen terug in de auto wat de volgende debiele foto's opleverde....