Schoenen

Iedereen droomt wel eens van het winnen van de Lotto. Het hoeft niet eens tien miljoen te zijn maar zo'n paar tonnetjes, net om het allemaal éven iets makkelijker te maken, zijn zeker niet te versmaden.
De een zal direct een wereldreis boeken, de ander zijn baan opzeggen. "Meneer De Vries? Die werkt hier niet meer."
Vergeet de arme kindertjes in Afrika. Hoe erg ook, mijn allereerste rijkeluiswens betreft schoenen. Heel veel nieuwe schoenen. Waren we in Londen al onder de indruk van de Shoe Gallery, in Dubai opende onlangs Level Shoe District. 9.000 (!) vierkante meter schoenen, schoenen en nog eens schoenen.
Stel je voor. Met de A380 naar warme stranden en een zevensterren hotel. Hamsteren bij de Level Shoe District en 's avonds dineren in de top van de Burj Khalifa. Dat is nog eens wat anders dan vanuit de sky lounge van het Hilton op smurfenhoogte naar een armetierige Bijenkorf loeren.
Op de terugweg natuurlijk wel over Rome voor een goede espresso, de nieuwste Pomellato en om er een paar tassen bij te shoppen. Of draai ik nu heel erg door?

Fijne energie

Na een mooie dag duik ik de supermarkt in voor een paar boodschappen. Bij de kassa knik ik naar een vriendelijke dame voor me. Terwijl we staan te wachten valt me op dat ze me aanstaart, maar kijken mag natuurlijk. Als ze klaar is met afrekenen raakt ze me kort aan en zegt: "Je hebt hele fijne energie, wist je dat? Ik heb een beetje van je gepikt."
Dat weten we dan ook weer.

Sicilië (3)

In de slechts anderhalve winkelstraat die Taormina telt blijkt het toch heel makkelijk geld uit te geven. In een van de drie winkels met snuisterijen, mooie houten kastjes (die ik hier niet kan vinden) en andere hebbedingen vond ik deze lamp voor in de gang. Een is echter te weinig en een tweede was niet voor handen. Antonio, de eigenaar, verzekerde me dat een tweede exemplaar geen enkel probleem was en deze met gemak vanuit Florence nagestuurd kon worden. Hij leek oprecht maar met Italianen weet je het natuurlijk nooit. We besloten de gok te wagen. Het ergste wat er kon gebeuren was dat nummer twee nooit aan zou komen en we een, te dure lamp hebben hangen.
Gegevens werden uitgewisseld en zowaar ontving ik gisteren de volgende mail: Dear Danielle ,tomorow we will sheep the chandelier. Regards Antonio.
Nu ben ik heel nieuwsgierig wat er door mijn brievenbus komt mekkeren......

Winkelen

Om 9.45 vertrok ie. De trein naar Maastricht op zaterdag werd een kleine uitdaging wist ik niet veel later. Tot Utrecht was er niets aan de hand. Daar zou Ellen instappen en zich bij me voegen.
Na lange tijd van afwezigheid inspecteerde ik de coupé. Aangezien de ramen niet meer open kunnen was uit het raam hangen en zwaaien van 'hier ben ik' er niet meer bij. Ellen zou me dus op eigen kracht moeten vinden. Aangekomen in Utrecht vulde de trein zich angstvallig snel en al gauw realiseerde ik me dat er meer mensen dan zitplaatsen waren. Het werd dus zaak om de lege plek naast mij zorgvuldig te bewaken.
Na zeker vijf mensen afgewimpeld te hebben streek er aan de overzijde van het gangpad een vrouw neer op een van de laatste stoelen met een hondje in een tas. De bijbehorende man vroeg natuurlijk naar onze plek maar bleef naast zijn vrouw en het verpakte huisdier staan na het gebruikelijke antwoord. Na wat telefonisch contact over de juiste locatie deed Ellen immers verwoede pogingen om bij me te komen. De trein was bomvol. Omdat het even duurde drong de man aan om toch te gaan zitten. Ik verzekerde hem dat mijn gezelschap zich spoedig zou melden. Hij nam er geen genoegen mee en begon te dreigen. "Hij had ook betaald tenslotte. Ik haal de conducteur. U bent asociaal." Met dat laatste had hij een punt natuurlijk maar ik hield stand en keek hem strak aan onderwijl bedenkend wat voor mogelijkheden het hondje in de tas bood. Gezien het formaat van het beestje leek het koppie verdacht makkelijk van de romp te draaien. De hele wagon genoot intussen mee van ons klein meningsverschil. Het gezicht van man achter brillenglazen en voorzien van pet werd met de minuut roder. Zijn vrouw suste en het publiek was in suspence. -Waar zouden we zijn zonder de trein.-
Ik besloot me voor de verandering eens volwassen op te stellen. "Meneer, doet u niet zo flauw, ik zou u echt niet onnodig een zitplaats onthouden." Het werkte wonderwel en zo kon zonder kleerscheuren Ellen niet veel later naast me ploffen.
Omdat er zoveel te bespreken was hadden wij niet in de gaten dat we in Maastricht aankwamen. Verheugd over de enorme uittocht van het publiek ter plaatse besloten we een nieuwe plek tegenover elkaar te kiezen. Tevreden over zoveel rust keken we elkaar blij aan. De trein bewoog echter geen millimeter meer. Enigszins verbaasd over het feit dat we echt de enigen nog waren keek ik op mijn horloge. "Het is 6 over 11", blaatte ik. "Is dat niet onze aankomsttijd?" Toen het kwartje eindelijk viel verlieten we gierend van de lach de trein. Het perron was grotendeels al weer leeg.
Het was heerlijk weer eens in Maastricht te zijn. Al snel vleiden we ons voor een kop koffie in de zon. Na een uurtje winkelen vonden wij het al snel mooi geweest en bezochten we restaurant Rozemarijn voor een verrukkelijke lunch buiten op het terras.
Weer een rondje winkelen en tot laat 's avonds in de volle zon een hapje aan de Maaskade. Kortom een geweldige dag. 

Goede ideeën

Onlangs heb ik de tijd gevonden om mijn slaapkamerdeuren te schilderen. Het moest en zou een bronskleur worden. Brons is beautiful maar zo niet te vinden in verf. Je zou toch denken dat een Histor of Flexa wel een beetje bling in het assortiment heeft zitten. Mooi niet. Gelukkig werden er, terwijl Hans Weijers in zijn neus zat te peuteren, in een Zuid Hollands jeneverdorp een paar knappe potjes metaallak voor mij gefabriceerd. Het resultaat mag er zijn. Zeker als je bedenkt dat er goedkope Ikea-deuren in hangen.

Ook Facebook is eindelijk exit. Reden? Steeds meer aanvragen van mensen die ik niet tot mijn vriendenkring reken. Herinner je je nog dat je vroeger op je verjaardag de klassen rond mocht met twee vriendjes? Je moest dan de helft van de kinderen subtiel afwijzen omdat iedereen mee wilde. Een eigenschap die ik destijds al niet goed beheersde en die in de loop van de jaren ook niet verder ontwikkeld is. Mijn Facebook is dus niet meer inclusief het irritante meegluren door mensen die er niets te zoeken hebben. Kan ik gewoon weer lekker doen waar ik zin in heb.

Zwart

Met Oud en Nieuw voor de deur wordt regelmatig naar goede voornemens gevraagd. Niet door mij overigens. Goede voornemens is iets voor alledag en niet enkel voor oliebollentijd vind ik. Wel heb ik een nogal nadrukkelijk verzoek voor diegene die zelf geen idee hebben. Eigenlijk meer een smeekbede. STOP met het dragen van zwarte overhemden! Het is zeker zeventien jaar geleden dat dit in de mode was en vooral voetballers met PC-exemplaren pronkten. Ik ken ook werkelijk niemand die er leuk uit ziet in zo'n doodgraverspyama. Ja, Matthijs van Nieuwkerk, dan kan je een leuke gozer zijn, maar dat geldt zelfs voor jou.
Erger nog is het als het hemd gecomplementeerd wordt met een heus gelhoofd erboven, zoals ik laatste weer een hele avond heb mogen ervaren (inclusief slechte tafelmanieren). Ik begrijp dat er geen twee steden op een dag gebouwd kunnen worden dus het overhemd in de prullenbak lijkt mij een hele goede start van het nieuwe jaar. Ritueel verbranden mag ook natuurlijk. Met kerstboom en al bevoorbeeld? Alsjeblieft? Dan komt die gel volgend jaar wel.

Mizrahi

We wilden graag naar A Separation maar deze draaide nog niet. En weer de hele avond in de zon op het terras wordt ook zo afgezaagd... Dan maar naar Gianni e le donne. Bij gebrek aan beter was de film best wel aardig al ging hij werkelijk helemaal nergens over. Overslaan zal dus zeker geen celstraf opleveren.
Wel kwamen er in de film een paar mooie struise vrouwen voorbij. Ik schat ze minimaal op een maat 44 maar gestoken in goede jurken zagen ze er stuk voor stuk prachtig uit. Heel wat beter dan de wandelende takken die je in een doorsnee amerikaanse film tegenkomt.
Dat kleding bij een maatje meer veel doet bewees een van de make-over-programma's die ik laatst op televisie zag. Zo'n zelfde volle amerikaanse dame, gestoken in een armoedige jeans en top met fout blond pluizig haar en verwaarloosd gebit, mocht een jurk uitzoeken bij de befaamde modeontwerper Isaac Mizrahi. Deze designer maakt de meest fantastische jurken en houdt van kleuren. Vanaf het moment dat ze zijn jurken aanhad zag ze er uit om door een ringetje te halen, zelfs zonder een gestyled kapsel en aangepaste tanden. Werkelijk schitterend. Dat vind ik nou zo knap.

9 straatjes

Wie zich in Amsterdam niet op het geijkte winkelpad wil begeven gaat naar de Jordaan, de Utrechtsestraat, Haarlemmerdijk of.... de 9 straatjes. Sinds kort heeft dit winkelgebied ook zijn eigen website waar precies op te zien is waar wat zit. Gisteren was ik even bij Caroline in de winkel want ook Vittorio Marchesi zit tegenwoordig in de Wolvenstraat.
De bedoeling is om binnenkort met z'n tweeën in het gebied rond te neuzen. Al is het alleen maar voor die hele leuke jongen bij Dominio in de Runstraat.

PS

Laatst vroeg iemand aan me waar de letters PS voor staan. Uit de vraagstelling begreep ik dat het antwoord 'Post Scriptum' moest zijn, maar bij die zelfde letters denk ik vaak aan hele andere dingen.
Allereerst de zaterdagbijlage van het Parool. Erg leuk, al lees ik ´m wegens tijdgebrek bijna nooit meer. In tweede instantie denk ik aan een ´personal shopper´ en de geneugten ervan.
Met plezier stuur ik Caroline in gezelschap van mijn bankpas op pad. Sinds haar terugkomst hangt er eindelijk weer een blauwe blazer in mijn kledingkast, worden m´n shirts en sportkleding aangevuld en is de mixer in de keuken vervangen.
Maar hét moment van glorie kwam gisteren. Met satanisch genoegen hoorde ik haar opgewekt zeggen dat ze wel met Frank nieuwe schoenen wilde gaan kopen. Van de gedachte dat ik deze kwelling een keer over zou mogen slaan werd ik al vrolijk. ´s Avonds zucht ze en beaamt volmondig dat veel geld uitgeven helemaal niet altijd fijn is, en ze voortaan liever een middag met demente bejaarden gaat klaverjassen. I love it.

Back

Wij zijn terug van een ontzettend leuke vakantie! Na wat vertraging en de daarmee gepaard gaande ergenissen, kwamen we op Changi-airport aan.

Alles was direct vergeten en vergeven. De meiden zagen er stralend uit en hadden de twee dagen die wij te laat waren lekker in ons hotel gebivakkeerd. In de taxi naar het hotel oogde de stad impossant maar een beetje grijs. Eenmaal aangekomen op plek van bestemming bleek het een van de leukste en kleurrijkste steden waar ik ooit geweest ben.

De hoeveelheid kerstversiering in de straten was eindeloos. Overal zag het er even mooi uit, stonden grote verschillende soorten kerstbomen met ontelbare lampjes en hingen er slingers over bruggen en straten.

Het was extreem druk op Orchard Road op kerstavond. De winkelstraat baadde in het licht en een enorme menigte schuifelde voetje voor voetje voort. Je kon letterlijk over de hoofden lopen en even leek het er op dat we nooit bij het beoogde restaurant zouden belanden.

We vielen werkelijk van de ene in de andere verbazing. Volgens mij kent geen andere stad zo'n hoeveelheid aan winkels en shoppingmalls. Toen we de volgende dag tijdens ons riviertochtje toelichting van de gids kregen, begreep ik het een beetje. De stad krijgt maar liefst 10 miljoen bezoekers te verwerken in het jaar!

Het was heerlijk Caroline weer te zien en met z'n vieren hebben we een hoop leuks gedaan en gezien, heerlijk gegeten en gedronken en vooral lekker geluierd aan het zwembad. Door de temperatuur heb ik niet veel meer aangehad dan een jurkje en een paar slippers.

Als het aan mij ligt, gaan we volgend jaar weer.

Wodka

Echt heel bijzonder vind ik hem niet maar toch moest ik 'm hebben; de Rock Edition van Absolut Wodka.
Dit jaar in het zwart leer gehuld met spikes en wederom een keurige rits achterin genaaid. Al is het alleen al omdat ie zo leuk in mijn minicollectie staat.

Openen is natuurlijk een doodzonde. Daar zijn ze veel te mooi voor en zo wanhopig ben ik (nog) niet. De fles op het aanrecht dient voor huis, tuin en keukengebruik.

En wat maakt nou de allerlekkerste wodka/jus? Zoals met zoveel dingen hangt het van meerdere factoren af. Welke wodka, het soort jus d'orange, maar ook waar je zit, met wie en in welke stemming je bent.

Die van King Arthur in de Johannes Verhulststraat deze week smaakte waanzinnig lekker. Met vers geperste sinaasappels en net iets te sterk. Een 9 op z'n minst.

En de pure wodka die ik ooit in Lute dronk vergeet ik ook niet meer. Fluweelzacht en in goed gezelschap.

Trapped

Sinds de tijd dat op kantoor de kantine niet meer geëxploiteerd wordt, hebben wij een lunchclub opgericht genaamd 'De afgelikte boterham'. Om beurten wordt er brood, melk enz. gehaald. We hebben een penningmeester en dat gaat goed.

Voor zover ik in 'da house' ben shop ik mee als het mijn beurt is.

Twee weken terug was het weer eens zover. We hebben weinig nodig die dag en ik krijg 5 euro mee om eigenlijk alleen brood te halen. In gedachten rij ik om half 1 de garage van het Gelderlandplein binnen, parkeer m'n auto en loop de Appie in. Op de terugweg naar de betaalautomaat merk ik dat ik m'n kaartje kwijt ben. Mopperend over dit onnodige tijdverlies loop ik naar de auto waar ik prompt het kaartje vind. Omdat je de eerste anderhalf uur niet hoeft te betalen, kijk ik niet naar het bedrag op de automaat en inderdaad; moeiteloos komt het ding terug.

Bij de uitrijslagboom stop ik het stukje papier in het apparaat en rij al half door in afwachting van de slagboom die open gaat. De slagboom gaat niet open, en ik zie dat de kaart teruggespuwd is. Ik laat m'n auto achteruit rollen, stop de kaart achterstevoren er in en rij weer door. De boom blijft dicht. Als ik eindelijk de grijze massa weer inschakel en naar het kaartje kijk, blijkt deze van het WTC te zijn.

Daar sta ik dan. Gevangen voor de boom met vier auto's luid toeterend achter me, een ongeldige kaart en slechts 2 euro op zak. Dit wordt een hele late lunch, maar dan in de slechte zin van het woord.

Ik wurm me zo goed en zo kwaad het gaat uit de rij, verontschuldingen prevelend naar de boze blikken, en bel aan bij het beheerdershok. Er is niemand en ook de bel wordt niet beantwoord. Het is inmiddels al half 2. Na nog een aantal pogingen geef ik het op en bel het nummer op de deur. Van een vriendelijke dame krijg ik het mobiele nummer van de beheerder. De werklui in de garage zijn ook naar hem op zoek en even dreigt het er nog gezellig te worden.

Na 20 minuten komt er dan eindelijk iets aangesjokt. Het werk-elan straalt dermate van zijn gezicht dat mijn handen beginnen te jeuken en humeur tot een ongekend dieptepunt daalt. Hij is mij niet ter wille en raadt me een dagkaart van 15 euro te kopen. Dat gaat dus niet. Ik kijk naar het resterende geld in mijn broekzak en besluit ter plekke echt nooit meer boodschappen te doen.

Er zit niets anders op dan een collega te bellen om mij uit deze benarde garage te komen redden. Terwijl ik het nummer draai valt mijn oog op een kaart op de grond bij de slagboom. Het is niet van mij, maar wel van die ochtend en met de schamele 2 euro lukt het me net om dit lot uit de loterij te betalen. Om twee uur rij ik hongerig maar opgelucht de vrijheid tegemoet.

Zwanger

Ikea is een gekkenhuis maar 's avonds rond zessen nog best te doen. Het meerendeel van Nederland staat op dat tijdstip in de file of zit in het Ikea-restaurant zweedse gehaktballetjes te eten.
Het is niet mijn hobby maar als ik ga, ben ik voorbereid. Bestellen op internet lukt nog niet maar kijken of iets op voorraad is wel. Onze Ikea-bank die al rood, wit en zwart is geweest is dus nu gehuld in het grijs en kan weer een paar seizoenen mee.
Bij het afhalen van de goederen liepen achter mij een moeder met haar zwangere dochter naar binnen. Ik herkende het meisje als een oud-vriendinnetje van Caroline van de lagere school. Het kind wilde vroeger nooit lunchen maar vroeg altijd direct om snoep. Dun en bleek met vale langblonde haren en een dikke buik stond het kind met mams op de spullen te wachten. Ik wachtte mee op mijn bankhoezen, razend nieuwsgierig waar zij mee weg zouden lopen. Het werd een afzuigkap.
Ik dacht aan Caroline. Op een hagelwit strand ergens aan de australische oostkust zag ik haar pratend en lachend tussen andere backpackers met een ongewassen hempje en korte broek aan. En toen ik moeder en dochter nakeek terwijl ze met afzuigkap de Ikeadeuren uit waggelden werd ik ineens zo blij. Als ik er nu aan denk word ik weer vrolijk.

De ster

Zonder het zelf te willen was ik in de Bijenkorf tijdens de DDD (drie dwaze dagen).

Voor de zalig onwetenden onder ons; dit is het festijn waarop grote mannen als kleine kinderen op elkaar inhakken om de laatste PS III met € 10,- korting te bemachtigen. En dames elkaar de ogen uitkrabben voor een onooglijke panty, die ze waarschijnlijk niet eens passen, maar wel 50 cent minder kost omdat deze speciaal voor de gelegenheid is ingekocht.

Het was half zes en ik kon gelukkig redelijk tussen het graaivolk door laveren. Het doel was snel gevonden en zonder kleerscheuren bereikte ik de kassa. Geheel in de lijn der verwachtingen graaide ik onderweg Il Divo mee. De luid bejubelde italiaanse film over het tijdperk Andreotti in Italië wilde ik al tijden zien en in de bioscoop draait ie niet meer.

Toen ik afgelopen vrijdag dan eindelijk aan kijken toekwam was de lol er gauw af. Mijn zeer beperkte kennis van Rode Brigades, Craxi en andere italiaanse politieke kopstukken deed me in een wolk van vraagtekens belanden. Een nieuwe poging de volgende dag strandde eveneens in teleurstelling.

Nu weet ik het niet meer. Politicologie studeren en of opnieuw kijken met een kenner. Wie o wie?

Fun

Zie hier een klein restant van ons verblijf in Londen. Gezien de ultra-korte reistijd heb ik me wel weer afgevraagd waarom ik er toch zo weinig kom. Je voelt je ogenblikkelijk thuis in deze stad. De mensen zijn vriendelijk, op iedere hoek van de straat zit een leuke plek om iets te eten of te drinken en er zijn massa's things to do.

Ons hotel in Mayfair bleek ideaal. Een steenworp bij de metro vandaan, en parallel aan Old-Bondstreet, de Londense PC zeg maar. Ook Abercrombie & Fitch bleek dicht bij ons te zitten, evenals Piccadilly, Buckingham Palace, Green Park, Harrods en zelfs Her Majesty's Thaetre, waar we dinsdagavond naar The Phantom of the Opera hebben gekeken.

Dit is echt een wereldstad. Hier kon Frank zich veelvuldig vergapen aan Bentley's, Ferrari's, Lamborghini's en ander moois, Caroline niet geloven dat Harrods zoveel schoenen en tassen heeft van alle bekende merken en dat je er de Prada en Gucci zonnebrillen gewoon op je neus kunt zetten. Weliswaar onder toeziend oog van een grote donkere jongen in beveiligerspak.

Frank vroeg zich af hoe iemand dat grote plasmascherm van £ 110.000,- nou mee naar huis ging nemen en mijn zorgvuldig geplande budget crashte hopeloos maar met veel genoegen in de Mulberry-store.

In de Dungeon werden we bang gemaakt door goed geschminkte acteurs die ons meenamen naar de tijd van Jack the Ripper, Sweeney Todd en de pest. Voor de 18-eeuwse rechtbank werd ik veroordeeld voor hekserij en toen ik even later alleen in een bootje op het bankje zat en een vreemdeling naast me werd gedirigeerd, sprak een van hen: 'You're sitting next to the witch.'

Tijdens onze rit in de London Eye konden we de hele stad overzien en wisten we het zeker; dit is absoluut een van de allerleukste steden!

Beurs

Wie afgelopen week de stad in wilde rijden kwam, ondanks de krokusvakantie, in een dikke file te staan. Boosdoener; de Huishoudbeurs.

Ik weet heus dat heel veel Johnny's en Anita's het hele jaar uitkijken naar de gratis afwasblokjes, frikandellen die tevens stofzuigen en het voor lul zitten in een make-upstand, maar dat het nou per se om de hoek bij kantoor moet is jammer.

De omliggende zebrapaden worden bevolkt door kuddes wandelende 7-up-tasjes om nog maar te zwijgen over het lint van touringcarbussen die het halve platteland leeggetrokken lijken te hebben.

De rijen gezinsauto's voor de parkeergarages beginnen ongeveer bij Ouderkerk aan de Amstel. Ontsnapping is dus niet mogelijk, alle routes zijn geïnfecteerd.

Met de negen-maanden-beurs komt er nog een schepje bovenop en word je op straat belaagd door hele zwermen Bugaboo's met krijsend kroost. Terwijl ik toch uit ervaring weet dat de combinatie koter en dagje mensenmassa ongeveer hetzelfde is als vis met slagroom. Inderdaad, om spontaan van over je nek te gaan.

Maar morgen is het festijn voorbij,. De koeien worden weer gemolken en ik kan opgelucht ademhalen. Dan gaan ze voor hun Viledadoekje gewoon de Blokker weer in.

De Dikke

Oud is ie niet geworden, meneer Van Dale, maar hij heeft zich toch maar mooi onsterfelijk gemaakt met zijn trio dikke boeken.
In Sluis prijkt een standbeeld van de beste man. Daar waren we zaterdag op de allerlaatste zonnige dag van dit jaar en konden we nog heerlijk op het terras de lunch gebruiken. Via Sint Anna ter Muiden reden we rond het middaguur binnen en meteen maar het parkeerterrein op om van de auto af te zijn. Een kaartje trekken bij de slagboom ging niet. In Zeeland geen gezeik met parkeerautomaten, gewoon drie euro ingooien anders kom je er niet op.
Na koffie en plaspauze, deden we navraag naar de weg. Nu is Sluis klein maar heeft het echt meer dan twee straten. Komisch genoeg antwoordde de ober dat we in 'de andere straat' moesten zijn. Natuurlijk!
Gewapend met aankopen trokken we naar het restaurant, aanbevolen door de eigenaresse van de kledingzaak. Bij aankomst werd al snel duidelijk dat we te veel geld uit hadden gegeven en daardoor voor vol werden aangezien. Dus lieten we de voorgerechtjes à € 45,- het stuk voor wat het was en trokken naar het aangrenzende pand. Een gezonde salade en paar witte wijn later, groetten we bij het langslopen respectvol de Dikke en reden opgewekt naar huis.

Feestje

Het leven is een feest alleen moet je wel zelf de ballonnen opblazen (...en de slingers ophangen).
Gisteren was er reden genoeg en togen we na een paar flinke stukken appeltaart met slagroom richting stad.
Eerste stop was de mooie winkel van Manwood in de Cornelis Schuytstraat waar ze een indrukwekkende collectie italiaanse schoenen verkopen voor zowel heren als dames.
Likkebaardend tussen al dit moois was het bijna onmogelijk een keuze te maken. De oplossing? Gewoon twee paar kopen.
Ons verblijf in de winkel deed me wel heel erg naar Italië verlangen. Het weekje in mei was heerlijk maar bij lange na niet genoeg om de honger naar mijn favoriete plek te stillen en voorlopig zal het er ook niet van komen.
Ons favoriete lunchadres stemde echter vrolijk. Prima lokatie, klassiek en altijd goed. Met genoeg spijzen en iets teveel bubbels verlieten we als laatsten het pand, volledig incompetent om nog iets zinnigs met de rest van de dag te doen. En zo hoort het ook!

Wachtwoord

Winkelen op internet is een fantastische uitvinding waar ik al vele jaren dankbaar gebruik van maak, maar levert tevens een woud van inlogcodes en wachtwoorden op. Bij de meest gebruikte sites weet ik ze wel uit mijn hoofd, een enkele keer gaat het mis.

Vanavond was het weer eens zover. Na een bloedige zoektocht lagen alle benodigde papieren binnen handbereik echter zonder het gewraakte wachtwoord en wilde dit me ook nog steeds niet te binnen schieten. Bij de derde inlogpoging werd me uiteindelijk wreed alle toegang geweigerd .

De klantenservice bleek tot 21.00 uur bereikbaar. Het was 5 voor en de vriendelijke stem aan de andere kant van de lijn vroeg me volkomen terecht het hemd van het lijf. Nadat ik inlogcode, veiligheidscodes en ontbrekende letters had gedoneerd volgde de hamvraag. "Wie is volgens u de meest historische figuur?" Ondanks dat ik blijkbaar ooit zelf het antwoord op deze vraag had gegeven, had ik nu geen flauw benul. Ik ben meer Star Trek dan Bonifacius en zag dan ook bij het scheiden van de markt mijn ultieme inlogpoging ten onder gaan. Als een bezetene probeerde ik mijn eigen hersenkronkels opnieuw te volgen. Met succes. Het lampje boven mijn hoofd knipte gelukkig net op tijd aan.

Het antwoord was weinig serieus, zeg maar gerust belachelijk, maar goed!

Cool

Dit is al met al een beetje vreemde vakantie geworden. Geen buitenland en Frank als grote afwezige. Vandaag komt ie eindelijk terug, de verloren zoon. Caroline en ik blij. Het blijft erg onwennig voelen zonder irritant gepingpong in huis.

Toen we gisteren na een middag shoppen in Den Haag in Loetje belandden, bedacht ik me ineens dat een van mijn oudste wensen waarheid was geworden.

In mijn pre-ouderlijke fase leek niets me namelijk leuker en cooler dan met een grote zoon of dochter in de kroeg te staan. Wel vroeg ik me vertwijfeld af of zij dit dan ook wel konden waarderen. Destijds kon ik me al voorstellen dat mams mee de kroeg in nou niet bepaald het toppunt van cool zou zijn.

Gisteren stelde ik echter tevreden vast dat het geen enkel probleem oplevert.