Stalker

Goed truitje, Britt

Britt heeft een stalker. Maar Britt is een bikkel en zoals gewoonlijk pakt Britt het nogal luchtig op. Zelf had ze ook wel eens voor een deur gehangen, vertelde ze. Van enige dreiging was dan ook geen sprake.

In mijn stalkboekje staat John nog altijd op eenzame hoogte. John was een van mijn allergrootste fans toen ik een jaar of twintig was. Overdag stond ik op de markt en 's avonds werkte ik in een kroeg in Bussum. Aan de bar volgden zijn ogen mijn verrichtingen slaafs, al waren deze zeker het onthouden niet waard. John was getrouwd, had kinderen, een bedrijf en een geit. Niet gehinderd door deze details hunkerde hij voort. Onze conversatie reikte niet verder dan de gebruikelijke trivialiteiten en de uitnodigingen om samen op stap te gaan sloeg ik beleefd af.
De tijd verstreek. John bleef komen, evenals een heleboel andere stamgasten. De bos rozen op mijn verjaardag kon ik nog wel waarderen, al begon me destijds al wel op te vallen dat de goudkleurige Citroën CX verdacht vaak in mijn buurt geparkeerd stond. Toen ik hem hier op aansprak beriep hij zich op toeval. Maar eenmaal in de gaten begon het toch aardig irritant te worden. De auto verscheen overal en met name geparkeerd voor mijn woning, in het centrum van Bussum.
Uiteindelijk verscheen in een van de plaatselijke kranten een advertentie. De zaak stond te koop en John zou naar Spanje vertrekken. Met mij! Niet dat ik ooit het nieuws las in die tijd maar de vele gelukwensen c.q. boze reacties die ik kreeg spraken boekdelen. Het goede gesprek dat er tussen ons volgde haalde niets uit. Met man en macht probeerde ik hem te overtuigen van mijn oprechte desinteresse in hem, zijn leven en al helemaal die geit. Mijn pogingen waren ijdel. Ook de aangifte bij de politie had geen resultaat. Het is algemeen bekend dat je daarvoor eerst gewurgd dient te worden.
Op een zekere zaterdagavond kwam onze fictieve relatie tot een climax. Nietsvermoedend zat ik thuis een film te kijken tot ik iemand hoorde morrelen aan het raam in de keuken. Achter mijn etage boven een kledingwinkel stond de werkplaats van de naastgelegen fietsenhandel. Via de steeg tussen de winkels kon je dus met gemak op het platte dak hiervan klimmen richting mijn keuken. Maar het raam was een stukje verderop en niet zo eenvoudig te bereiken, dus who the f....
Als de dood sloop ik de slaapkamer in. Het wrikken en breken ging door. Met ingehouden adem luisterde ik naar de voortgang die er gemaakt werd en realiseerde me dat er over niet al te lange tijd iemand zonder uitnodiging midden in mijn huis zou staan.
En toen werd ik boos. Niet een beetje maar heel erg. Tijd voor actie. De slaapkamerdeur zwaaide open en ik stoof de keuken in. Met bruut geweld trok ik het raam open. Daar stond de manspersoon van bijna twee meter op het randje van het kozijn te balanceren. Onhandig stuntelde hij met zijn lange lijf het raam door de keuken in en keek me onnozel aan.
Woest was ik. Zwaar geschonden in mijn privacy vloekte en tierde ik tegen John dat het een lieve lust was en bonjourde hem alsnog de deur uit. Dat zou hem leren. Maar de volgende dag stond de auto gewoon weer tegenover mijn voordeur geparkeerd.
Ik was ten einde raad. Wat nu? Tegen zoveel vastberadenheid was ik niet bestand. Welke opties had ik nog. Er restte nog maar een poging om mijn leven weer terug te krijgen; zijn ouders.
Vader en moeder waren al op leeftijd en meer dan vijftig jaar gevestigd in een van de zijstraten van de Huizerweg, waar ze een winkel in melk en andere zuivelproducten dreven. Er zat niets anders op dan ze een bezoek te brengen.
Ik zie de oudjes nog zitten. Altijd snoeihard gewerkt, met zachte rode randjes onder de doorleefde ogen. Zo vriendelijk als mogelijk legde ik uit wat de situatie was, de noodzaak van mijn bezoek aan hen onderstrepend. Dat het echt niet mijn bedoeling was ze overstuur te maken maar dat alle andere mogelijkheden zonder het gewenste resultaat waren gebleven. Zijn moeder begon te huilen. Het brak mijn hart. Nooit zal ik dat beeld van deze twee mensen naast elkaar op de bank meer vergeten, maar het kon niet anders. En... het hielp. John begreep eindelijk dat er geen gezamenlijke toekomst voor ons in het verschiet lag. Wat een opluchting.

Uitleg

Smith & Jones, de leuke versie

Met groot plezier zag ik vanavond hoe de advocate van Keith Bakker zich in allerlei bochten wrong om de lastige vragen omtrent het gedrag van haar cliënt naar verantwoorde maatstaven te bantwoorden. Dat wil zeggen, zonder zijn belangen te schaden.
Keith had zijn goede wil al getoond door alle onhandigheidjes toe te geven en spijt te betuigen. De grote druk op de bedrijfsprestaties, een op hande zijnd faillissement en relatiebreuk maakte allemaal dat hij zelf van het padje raakte en in de val een paar jonge, afhankelijke meisjes meenam. Kon Keith niets aan doen. Nou eenmaal verslavingsgevoelig hè, begrijpt u wel. Die eis van zeven jaar vonden hij en zijn advocate dan ook buiten proportie. Mij lijkt het in Keith's geval een buitenkans om al die jaren met je jongeheer te mogen spelen.
Bij de vraag hoe de rechtsvrouwe tegenover de tien jaar ontzegging van het uitoefenen van zijn beroep stond, haakte ze uiteindelijk af. Haar antwoord zou de relatie tussen haar en cliënt geen dienst doen. Vrij vertaald betekent dat dat ze die tien jaar niet toereikend acht.
Ook ik had vandaag iets uit te leggen dat niet uit te leggen viel. Zakelijk en lang niet zo schokkend als van meneer de hulpverlener. Mijn tip? Verontschuldig je maar besteed er zo min mogelijk woorden aan. Met iedere woord van uitleg wordt het verhaal namelijk alleen maar erger en je loopt de kans verstrikt te raken in een onsamenhangend geheel. Als iets niet te verklaren is laat het daar dan bij.
Voordeel was  de wetenschap dat de partij tegenover mij zich ook met grote regelmaat in eenzelfde ongemakkelijke positie bevindt. Ik vertrouw daarom op veel begrip en een goede afloop.

Roze rotzooi

Het is weer eens zover. Van de ingezamelde 16 Pink Ribbonmiljoenen blijkt slechts minder dan twee procent daadwerkelijk aan onderzoek te zijn besteed. Prachtige beelden van een stamelde, roze aangelopen, ad interim directeur op de buis om te vertellen dat ze zo mooi suplementair zijn aan het Kankerfonds. Tsja, ik kijk er niet van op.
Vermakelijk werd het toen ik vanmorgen de reacties op het internet zag van de donateurs. Moord en brand werd er geschreeuwd. "Schandalig!" "Ik ben zo teleurgesteld." en ga zo maar door. Een van de dames piepte dat ze de afgelopen vijf jaar vijf euro per maand had overgemaakt. Van dit geld heeft dus minder dan zes euro een microscoop of reageerbuis met een moelijk kijkende wetenschapper bereikt, en zit er een groepje slimmeriken riant uit te buiken op een mooi strand op Barbados van de rest van het geld, met een vette cocktail in de hand.
Maar waarom dan ook geven aan een club die zich profileert met goedkope roze prularmbandjes en dito sneue Marlies Dekkers bh's? En wat is dat voor onzin dat het enkel maar over borstkanker gaat? Alsof dat meer kinderen ouderloos maakt dan andere kankers. Waarom zijn mensen toch zo stom dat ze altijd verleid moeten worden met onnodige rotzooi terwijl je je geld ook simpelweg bij het reguliere KWF kwijt kunt? Minder flashy natuurlijk, dus minder interessant waarschijnlijk.
Kanker blijft een verschrikkelijk ziekte omdat er zoveel ouders aan sterven en jonge kinderen achterlaten, die het maar zonder hen moeten zien te redden, om dan maar even een van mijn eigen trauma's aan te halen. Daarom doneer ik al vele jaren aan het KWF in de hoop dat mijn geld goed besteed wordt. Zouden een hoop andere mensen ook eens moeten doen.

Tegenstellingen

Gisterenmiddag heb ik met een oud collega geluncht. Uitzinnig van blijdschap was ie. Een nieuw huis, een leuke baan en zijn vriendin net elf weken zwanger. Hetgeen ze erg naar uitgekeken hadden was eindelijk gelukt.
Even daarvoor had ik een vriendin aan de telefoon. Haar vriendin en een bekende van mij was de dag er voor overleden. In zeven maanden tijd verteerd door het overbekende vraatzuchtige monster, net na haar 49ste verjaardag. Ze had weliswaar geen kinderen, maar wel een hele leuke baan, een prachtig huis in Amsterdam en een hele berg vrienden.

Dus, zonder belerend over te willen komen, raad ik iedereen aan vandaag te genieten van het mooie weer en alle leuke mensen om je heen, om vanavond met een goed glas wijn op een gezond leven te proosten.

Update

Saskia is voor drie dagen in het ziekenhuis opgenomen. Naast een parasiet dansen er ook nog een aantal bacteriën in de rondte, blijkt nu. Een infuus, andere medicijnen en een injectie tegen de misselijkheid moet uitkomst bieden. I'll keep you posted.

Sas

Het is vijf uur 's ochtends en ik heb net mijn dochter een kwartier aan de telefoon gehad. Saskia is ziek en ik hoor aan haar stem dat ze zich ernstig zorgen maakt.

Het begon een week geleden bij aankomst op Bali, maar zoals het echte hollandse meiden betaamt ga je niet meteen naar een dokter als je je even niet lekker voelt. Dus eerst maar een paar dagen aankijken. Drinken en eten gaan er niet in en in het beste geval komt het er ook direct weer uit. In een heet klimaat niet erg praktisch.

Onder het mom; 'beter bange Piet, dan dooie Piet' dan toch maar naar de dokter.

Poepen in een potje blijkt een hele opgave en die slimme dokters moeten toch echt hun engels een beetje bijschaven.

Na de diagnose dat Sas zo vriendelijk is geweest een parasiet te huisvesten, worden er pillen ingeslagen.

Caroline haar zoektocht naar appelsap en droge crackers wil ook al niet vlotten. Appelsap is uit den boze en alle crackers hebben een smaakje. Kip en droge rijst luidt het advies. Laat ze daar nou net geen trek in hebben!

Terwijl Caroline op het Balinese strand met mij aan de telefoon zit, ligt Saskia inmiddels al een week op bed en vertoont geen enkele verbetering. Nederland is ver op dit moment.

Aan de andere kant van de lijn hoor ik dat Kutha toeristisch is en ik adviseer Caroline dan ook om het eerste de beste luxe hotel in te lopen en te informeren waar een goed ziekenhuis is. Vooral niet naar het tegensputteren van haar vriendin te luisteren maar deze in een taxi te zetten en zich daar te melden. Ik benadruk dat ze op haar gevoel af moet gaan en prima in staat is om zelf een goed oordeel te vellen. Morgen bel ik weer.

Kwijt

Hoe krijg ik het toch altijd weer voor elkaar?
Ik ben werkelijk de laatste persoon die stiekem zakken nazoekt, telefoons inkijkt of anderszins op sneaky wijze ergens achter probeert te komen. Oké, één enkele uitzondering daargelaten en al is het jaren geleden, ik ben er nog steeds niet trots op.
Helaas valt op wonderlijke wijze mij altijd informatie ten deel die overduidelijk voor andermans ogen bestemd is. Vervelend genoeg ben ik er niet op uit en zeker niet op bedacht. Maar soms dringt de informatie zich dermate aan je op dat je niet meer weg kunt kijken. Dwingend, als een televisie die aanstaat en waar steeds je blik op gericht is ook al is het programma slecht. Je weet dat je niet moet kijken maar afwenden gaat niet meer!

Het programma waar ik gisteren naar keek heette; "Hoe verlaag ik mezelf in korte tijd tot een ongelooflijke loser, niveau III" en werd omlijst met snollerige dames in laag uitgesneden truitjes. Het geheel zag er vrolijk uit en de teksten waren van dien aard dat je kon merken dat iedereen het goed naar z'n zin had.

De enige cursist van de opleiding was zonder twijfel summa cum laude geslaagd en sprak de verwachting uit deze zege uitgebreid in diverse kroegen te gaan vieren.

Voor mij was het een gifbeker. Ik heb 'm braaf tot de laatste druppel leeggeslurpt.

Van de wereld

Vanaf morgen geldt er een paddoverbod.
Niet deze sprookjesachtigen, maar meer die enge. Je gaat er niet dood van maar wel een beetje. Je hersencellen dan welteverstaan.
Voor je het weet spring je uit het raam, gooi je je vriendin van de trap en mept nog eens fijn een buurman in elkaar. Het zal je weekenduitje maar wezen.
Geen flauw idee waarom die dingen verboden worden. Misschien moeten ze het nog even aan de moeder van het 17-jarige franse meisje vragen dat vorig jaar proefondervindelijk de hoogte van het Nemogebouw in Amsterdam nameette, maar de uitkomst niet meer fatsoenlijk op papier kon krijgen.
Ik weet wel beter. Hooguit vul ik een portobello of mix wat kastanjechampignons door een gerecht maar paddo's...nou, nee. Hoewel een zekere mate van hersenloosheid en amnesie mij soms uitermate aangenaam lijkt.

Ellen

Vandaag is mijn respect voor vriendin Ellen naar ongekende hoogte gestegen.
Werkzaam in verpleeghuis Gooizicht in Hilversum wordt ze iedere dag geconfronteerd met nieuwe uitdagingen. Onderbetaald en onder veel te hoge werkdruk moeten elke dag alle oudjes en zieken verzorgd, gewassen, gevoed en bezig gehouden worden. Uit eigen ervaring weet ik dat de doelgroep niet altijd de meest vriendelijke is.
De vraag is natuurlijk ook of je mensen op deze manier, zo lang in leven moet houden. Ik denk van niet, met uitzondering van degenen die er zichtbaar nog lol in hebben. Het is een van die voortvloeisels uit de moderne maatschappij waar ik ernstige vraagtekens bij zet, en waarvan ik de mening toegedaan ben dat een overdosis morfine vaak een stuk humaner is.
Maar zolang er verpleeghuizen zijn, ben ik blij dat er mensen als Ellen zijn. Met veel plezier, liefde en inzet stort ze zich dagelijks vol overgave op al die mensen waarvan wij niet weten wat we er met Kerstmis mee moeten doen.
Ook een keer zien hoe dat er uit ziet? Iedere werkdag is er een korte uitzending over Gooizicht op Man Bijt Hond om 18.55 op Nederland 2. Of kijken op www.uitzendinggemist.nl zoals ik.

Storing

Keelpijn, misselijk, beroerd, zakdoekjes, paracetamol, sorry, later.

Doodzonde

Het gebeurt zelden dat ik geschokt ben door het overlijden van een bekende nederlander. Mensen in mijn directe omgeving vind ik een stuk interessanter en meestal betreft het een oud-politicus waarvan de naam nog vaag in m'n achterhoofd een belletje doet rinkelen, waarna ik zonder blikken of blozen overga tot de orde van de dag.

Vandaag is anders. Dinsdagavond is Adriaan Jaeggi overleden en vraag ik me maar weer eens af waarom de leuksten toch zo jong dood gaan. 45 jaar.

Zoals vaak met getalenteerde mensen het geval is, kon hij niet alleen fantastisch schrijven, maar tevens goed koken en trombone spelen.

Nu heb ik me voorgenomen niet te vertellen hoe ongelooflijk kut ik dat vind, maar door te linken naar, naar mijn bescheiden mening, een van zijn leukste columns die in de Volkskrant zijn gepubliceerd.

Slachtofferhulp

De eerste dode is een feit.
Gisteren zag ie al wat bleekjes en vandaag dreef Blub in onnatuurlijke pose in het water. Zo'n oranje, ja. Reanimatie hielp niet meer en de defibrilator hadden we net aan de buren uitgeleend. Het zij zo.
Niet gehinderd door enig trauma zwemt de rest van het spul er vrolijk omheen en ook zoonlief lijkt het verlies al ingecalculeerd te hebben. Zelf had ik niet verwacht dat ze ook maar een dag zouden overleven, dus mij hoor je niet klagen. Ik ben meer voor de aanschaf van een vracht guppies. Als er dan een dood gaat, merk je er niets van.
Na het lijk uit het water te hebben gevist, wordt voor de zekerheid onomstotelijk de dood vastgesteld. Waardig wordt er afscheid genomen en onder gezang van het Ave Maria, zien we het stoffelijk overschot met een flinke spoelbeurt het riool in verdwijnen.
Het waren 2 fantastische weken.

Januari

Natuurlijk weet je dat het januari is als het vuurwerk de lucht in gaat. Maar ook heel veelzeggend zijn koud, guur takkeweer, lijkbleke kinderen, schuurpapier in je keel, hoesten, snot en meer van dat gezelligs.
Als ik in de spiegel kijk, zie ik iets grauws en vraag me verwonderd af waar dat levenslustige typje is dat eind september gebruind uit Bonaire kwam. Alle uitgeperste sinaasappelen en vitaminepillen ten spijt, baten doet het niet. Het ziet er troosteloos uit en tegen beter weten in spreek ik mezelf toe dat het op korte termijn weer goed gaat komen met me. Zaterdag staat er een kappersbezoek in de planning en wie weet kan de sauna nog uitkomst bieden van de week.
Omdat mensen tegenwoordig gemiddeld veertig jaar ouder worden dan aanvankelijk de bedoeling was, vind ik dat je zo rond mijn leeftijd recht hebt op een nieuw hoofd.
Kan iemand dat even regelen, ja? En snel een beetje graag!