Glossy

Dit is de Quote van december 2012

En dit Caroline op pagina 21

Filmpje

Vandaag is Agneet jarig en wordt vijftig. Aanleiding voor een feestje dat een paar weken terug in Ouderkerk in de tuin gevierd is. Naast de gebruikelijke cadeau's hebben we een filmpje gemaakt met alles er in dat Agneet kenmerkt. Het was een hele onderneming. Agneet moest het huis uit om een paar uur de tijd voor de opnames te hebben. We bedachten dat de buurman van onschatbare waarde was voor het cinematografisch hoogstandje en deze moest dus per sé opgetrommeld.
Op een zekere zaterdagochtend was het zover. Caroline transformeerde tot Agneet, het script werd doorgesproken, de props klaargezet en draaien maar. In vlot tempo werden de scènes in iPhone kwaliteit vastgelegd. Wonderwel stond bijna alles er in één take op.
Ingenomen met dit uitstekende resultaat keken we de beelden terug om er achter te komen dat de microfoon last van een vingerobstructie had gehad. Op een enkele uitzondering na hadden we een stomme film geproduceerd!
Goede raad was duur, maar de oplossing nabij. Met wat ondertiteling hier en daar werden de beelden eigenlijk alleen maar leuker en het eindproduct uiteindelijk toch nog helemaal geweldig.

Knap

Mijn kleintje. Morgen krijgt zij haar propedeuse uitgereikt. Weinigen weten hoe hard ze daarvoor gestudeerd heeft. Respect!

Marina

Je kunt veel zeggen over het concert van Coldplay op het Malieveld van 6 september maar volgens mij hebben anderen dat al voldoende gedaan. Youtube staat vol met dezelfde filmpjes en Harrie Jekkers zal zich gevleid gevoeld hebben door Chris Martins' aubade in Den Haag. Net als de beide journaals, die er met dank aan Mr. Paltrow, een nieuwsitempje bij hadden.
Het filmfragment waar ik op gehoopt had stond er niet tussen. Hoog in een van de naast het Malieveld gelegen appartementen moet het uitzicht namelijk spectaculair zijn geweest, maar helaas, geen opnames te vinden.
Marina and the Diamonds waren wel prominent aanwezig. Meestal zijn acts uit het voorprogramma het vermelden niet waard maar Marina was daar duidelijk een uitzondering op. Verfrissend, leuk met een goede stem. We zijn acuut fan geworden.

Roeien

Omdat mijn rechterachillespees niet meer mee wilde werken aan de rondjes die ik tijdens een steples draaide, moest er een andere vrijetijdsbesteding gevonden worden. Het liefst in de buitenlucht want zo'n benauwd hok waar iedereen maar ongegeneerd het zweet van zijn of haar ongewassen lijf staat te vaporiseren blijft verre van ideaal. Het duurde even maar toen viel de keuze op roeien. Lekker buiten en een prima manier om het lichamelijk verval binnen de perken te houden.
Tot nu toe hebben we geluk gehad en is het enkel nog mooi weer geweest. Op het fietsje naar de Berlagebrug waar de boot eerst te water moet worden gelaten. Deze is zo stabiel dat je met geen mogelijkheid om zou kunnen slaan tenzij er ineens een tornado woedt op de Amstel. Instappen is dus nagenoeg risicoloos al laten we voor de zekerheid Blackberry en iPhone thuis.
Beginnen met roeien is net zoiets als je eerste autorijlessen. Je moet op veel te veel dingen tegelijk letten, ook al roeien wij nog niet eens met twee roeispanen. Naast de fysieke inspanning krijg je de gelegenheid bij alle woonboten naar binnen te loeren. Vele blijken verrassend luxe.
Onze instructeur stuurt. Dat is wel zo handig omdat je namelijk geen flauw idee hebt waar je heengaat. De roeitermen die er uit zijn mond komen leveren doorgaans wat schaapachtige blikken op. Het is niet eenvoudig om het hele arsenaal na een paar lessen uit je hoofd te kennen. Maar ook hier baart oefening kunst en bij les drie gleden wij al heel aardig en zonder al te veel misslagen door het water. De Holland Acht in 2016 zal het niet worden maar leuk is het wel.

Sicilië (4)

Het is 23 juli. In Nederland begint het mooi weer te worden maar in het zuiden van Italië regent het hard. Als we uit de gondel komen duiken we snel een terras op om niet helemaal doorweekt te raken. De straatverkopers die zich doorgaans specialiseren in zonnebrillen, sieraden en speelgoed handelen nu in paraplu's. Voor vijf euro gaan ze grif van de hand. Wij passen er voor. Als doorgewinterde toeristen in Italië weten we immers dat een paar buien in juli alleen maar lekker zijn en nooit lang standhouden. We maken van de gelegenheid gebruik om ons naar hartelust op de 'soldi' te storten. Italiaanse uitverkoop is tenslotte nooit te versmaden. De tassen geven wij aan de mannen mee. Zij gaan in de loop van de middag terug naar het hotel en zwembad. Caroline en ik besluiten gebruik te maken van een van de leuke geheimen van Taormina.
Het is even zoeken maar dan hebben wij 'm gevonden. De ellenlange trap die achter in het plaatsje verscholen ligt. Met zijn 600(!) treden slingert ie langzaam de berg op waarna je bij aankomst overal hoog bovenuit toornt en het toch al mooie uitzicht enkel maar imposanter wordt. De regen heeft plaats gemaakt voor de zon en stukje bij beetje begint alles weer op te warmen. Wij zijn niet echt gekleed op de wandeling. Beiden op slippers en Caroline heeft nog een handtas aan haar arm. Tsja, je bent een fashionista of niet.
Wij stappen flink door. De optreden zijn riant en daardoor zelfs voor een ongetrainde zoals ik prima te doen. Boven aangekomen puffen we even om bij te komen en verzuchtten daarna hoe prachtig het wel niet is daarboven. Ik werp een blik in de kleine kapel waarvan ik het bestaan bijna vergeten was. Hij is niet open maar door de glazen deuren kun je de inrichting goed zien. Dankbaar drinken wij uit het de kleine waterfontein naast de kapel en overwegen wat te doen. Terug naar beneden of door naar Castelmola.

De klim die wij zojuist gemaakt hebben valt in het niet vergeleken met de weg naar Castelmola. Het pittoreske dorp ligt bovenop een bergtop en bij de blik omhoog twijfelen we. Maar wij zijn nu toch al halverwege en veel zin om terug te gaan hebben we niet. We gaan op weg.
Nog geen 200 meter verder stuitten wij op een jong stel. Zij zijn beter uitgerust dan wij. Bergschoenen en rugzakken. Ook zij zijn onderweg naar Castelmola maar hebben geen idee welke kant ze op moeten. Als ik naar de bergtop wijs schrikken ze licht. Na de mededeling dat ze ons gerust kunnen volgen, volgt er verbazing. De slippers en handtas boezemen blijkbaar weinig vertrouwen in. Ze komen er wel zeggen ze en wij hervatten de reis.
De weg gaat steil omhoog en het duurt niet lang voor ik flink buiten adem ben. Tot mijn vreugde zie ik een bord met de richting en een pictogram van een trap. Het blijft bij een bord, de trap komt nooit. De weg wordt een pad en het pad wordt almaar steiler en steiler. De handtas naast mij wandelt vrolijk zonder problemen door terwijl ik enorm mijn best moet doen mijn vermoeidheid en gehijg enigszins te onderdrukken. Omdat ik me niet wil laten kennen roep ik tijdens mijn bijna-dood-ervaring: "Nee hoor schat, het gaat prima.", om vervolgens stil biddend, dat het niet heel lang meer duurt eer we boven zijn, verder te gaan. Een enkele keer vinden we, ter afwisseling van het hellingpad, een horizontale steen waar we kort op uitrusten.
Eindelijk staan we op het pleintje met eronder de rotswand die loodrecht naar beneden loopt. Hier vandaan lijkt de krater van de Etna voor het grijpen en kunnen wij alle steden en dorpen in de omgeving zien liggen. Adembenemend mooi. In dit geval zelfs letterlijk. Van Taormina is niets anders meer over dan een zee aan minidaken. Het enige dat nog goed te onderscheiden is is het Griekse amphitheater waar we eerder die dag een rondgang hebben gemaakt.
Wij snakken naar een drankje en kijken rond. Ook dit dorp heeft een verborgen schat waarvan ik, in tegenstelling tot de trap in Taormina, noch de naam, noch de locatie weet. Gezien de gevoeligheid van het onderwerp kiezen wij ervoor te gaan zoeken in plaats van de weg te vragen. Zonder resultaat en onverrichter zaken komen we weer op het plein terug. Er is overleg en een hoop gegiechel en net als wij moed verzameld hebben om de vraag aan de man met de grote I van Informazioni op zijn rug te stellen, worden we aangesproken door een van de Italianen. Hij heeft lang geleden drie jaar in Monnickendam gewoond en in Purmerend gewerkt en had ons al als Hollanders ingeschat. Blij met zijn beperkte maar voldoende Nederlandse woordenkennis vragen wij hem naar het café dat we niet op eigen kracht kunnen vinden. Hij lacht en neemt ons mee. Een van de zijsteegjes in de straten komt uit op een ander plein. Er loopt een smalle trap naar beneden. Halverwege blijft hij staan en wijst ons de ingang. De uitnodiging om iets met ons mee te drinken slaat hij af. "Lavorare." Na een bedankje gaan we naar binnen.

Bar Turrisi (check out de photogallery) of wel het 'piemelcafé' stelt niet teleur. Er zijn piemels in alle kleuren en maten waar je ook kijkt. Zelfs de klok boven de bar heeft een wijzer in de vorm van een penis. Op de tweede etage vinden wij een tafeltje op een van de balkons en bestellen een Pina Colada. Iedere keer ontdekken wij weer iets nieuws. De handgrepen van de deuren zijn in piemelmodel gegoten maar ook de met mozaiek ingelegde tafels herbergen piemelafbeeldingen. Het menu heeft dezelfde vorm en ook de servetten horen onmiskenbaar bij dit café.
Beneden zien wij het stel met de rugzakken over het pleintje lopen. Ze kijken omhoog en wij zwaaien vriendelijk. In de dakgoot van de kerk zien we twee duiven tortelen zoals we niet eerder gezien hebben en even, heel even daar op die berg lijkt de wereld probleemloos en ideaal.

Sicilië (1)

Na roerige laatste werkweken was het dan eindelijk vakantie. Acht jaar geleden was het dat ik voor het laatst op Sicilië was en met een klein beetje angst dat het nu minder leuk is dan in mijn herinnering gaan we op reis. Het vliegveld in Catania heeft een metamorfose ondergaan. In plaats van een paar op elkaar gestapelde stenen met een koffiebar waar na tien uur 's avonds niets meer te verkrijgen is, is het een modern vliegveld geworden.
We pakken de eerste beste taxi en laten ons naar het hotel bovenaan het favoriete strandje in Taormina vervoeren. Onmiskenbaar toornt de Etna hoog boven boven alles uit. Zachtjes rokend maar verder in diepe slaap.
Het hotel, verkozen vanwege de combinatie Frank en een zwembad, valt niks tegen en in tegenstelling tot de foto's die we eerder hebben gezien hebben beide kamers een balkonnetje met uitzicht op de baai van Isola Bella. Wauw, wat is het hier toch ongelooflijk mooi.
Na een paar flinke plonzen in het zwembad lopen we richting kabelbaan. Een klim naar boven kan ook natuurlijk maar is niet aan te raden. In een gondel met 35 graden is een beetje apart, zoals aan een van de pictogrammen te zien is bij de deuren. Erop staan een skischoen uitgebeeld die niet tussen de deuren gehouden mag worden. Ik denk niet dat je daar met dit weer heel erg bang voor hoeft te zijn.
In de hoofdstraat aangekomen begint het feest der herkenning opnieuw. Taormina is een van de weinige plekken waar het toerisme me niet stoort. De Italianen spreken nog altijd nauwelijks engels en als ze het doen zijn ze vaak niet te verstaan. De straatjes en pleinen zijn authentiek en waar je ook kijkt, overal zijn de plaatjes even mooi.

We worden in de Wunderbar op onze wenken bediend met Aperol en gin-tonic en onafgebroken wordt Frank iedere keer weer van nieuwe chips en ander lekkers voorzien. Als geen ander begrijpt een Italiaan zijn voortdurende trek in eten en komt hem hierin met zichtbaar plezier tegemoet. De kleine twijfel dié ik had is allang verdwenen.

Pretty woman

Gefeliciteerd lieverd.

Uitzending gemist

Terwijl we met z'n allen gezellig in het restaurant zitten te keuvelen, merkt Caroline terloops op dat ze een heuse aardbeving mee heeft gemaakt tijdens haar bezoek aan Milaan vorige week. Wat!!! "Ja mam, het was echt heel raar zo'n aardbeving."
Aardbeving, aardbeving.... Waarom weet ik daar niets van? Wanneer was dat dan? "Jezus", hoor ik aan de andere kant van de tafel. "Vrijdag. Het heeft in alle kranten gestaan en het is uitgebreid in het nieuws geweest." Waar was ik vrijdag? Koortsachtig denk ik na waar ik uitgehangen heb. Ik kijk altijd naar het nieuws. Maar er gaat geen bel rinkelen.
Naarstig informeer ik of alles heel gebleven is en er geen gewonden gevallen zijn. Beelden van het verwoeste L'Aquila dringen zich alsnog aan mij op, en ik inspecteer mijn dochter op deuken. De schade blijkt mee te vallen. Ik wist het werkelijk niet en achteraf is dat maar goed ook. Doodongerust zou ik zijn geweest.

Niks veranderd

Gelukkig Nieuwjaar allemaal! Dat 2012 maar een heel mooi jaar mag worden en alles brengt wat je er van verwacht.
Afgezien van wat bovenmatig verbruik van bubbelwater en vuurwerk is er na twaalven niets veranderd. Voor Frank is eten nog altijd topprioriteit, en hij haalde dan ook opgelucht adem toen hij vannacht bij thuiskomst constateerde dat nog niet alle oliebollen en appelflappen opgegeten waren.
Verder werd ik vanmorgen als vanouds gewekt door alle smssen, pings en what's appen omdat ze deze blijkbaar nog steeds niet kunnen verwerken op het moment dat ze verstuurd worden.
En Caroline vertrok met vriendin op veel te hoge hakken naar een veel te duur feest in het centrum van Amsterdam waar ze onmogelijk kon komen omdat er geen taxi te vinden was en er zich voor de entree een menselijke file bevond.
Business as usual dus.

Sweet Caroline

Dit promotiefilmpje is in het voorjaar gemaakt en nu te zien op de site van Education First (EF)

Van alles

Er zijn zo van die weken waar in van alles gebeurt dat de moeite van het vermelden waard is maar waarbij je op moet oppassen dat het niet te persoonlijk of banaal wordt. Vandaag daarom van alles wat.
Allereerst onder het mom "je-mag-tegenwoordig-ook-niets-meer" de burgemeester van het belgische plaatsje Aalst, die het woord gemeenschap ditmaal zonder bijzijn van de raad bezigde. Best saai filmpje trouwens.
Verder de geleerde, wiens naam ik vergeten ben omdat ik zoals altijd midden in het onderwerp van een actualiteitenprogramma zapte. Hij verkondigde het heel fijn voor de libiërs te vinden dat Khadaffi nu postzegels zit te plakken bij Mugabe in Zimbabwe, maar dat hij vreesde voor een onderlinge stammenstrijd. "Eigenlijk, zo sprak hij, heeft het libische volk wel een dictator nodig. Je hoopt dan wel dat het een beetje aardige dictator is, maar wel degelijk een dictator." Ik denk dat hij het meende. Met zijn bril en wilde krullen zag de geleerde er zelf ook heel vriendelijk uit. En wijs.
Caroline vond net voor het begin van haar studie een kamer in Amsterdam. Een dubbele bovenwoning samen met drie andere studerende meiden bij ons nagenoeg om de hoek. Hoe fijn!

Sushi

Ging ik vroeger met de kinderen op pad, tegenwoordig zijn de rollen omgedraaid en word ik op sleeptouw genomen. Zo mocht ik vorige week mee voor een borrel in het Palladium en naar Sumo op het Leidseplein, all-you-can-eat-sushi. In het langslopen keek ik met lede ogen naar de bezetting in de Oesterbar. Waar het ooit bruisend vol was en ik zo vaak met veel plezier gegeten heb waren nu enkel een paar schamele tafeltjes gevuld.
Bij Sumo was het lekker druk. Glunderend kreeg ik van Frank en Caroline het systeem uitgelegd waarna het grote bestellen kon beginnnen. Na drie rondes was ik al redelijk verzadigd maar at natuurlijk dapper door, onder aanmoediging van de beide schatjes tegenover me. Het dessertijs heb ik overgeslagen maar verder heb ik mij kranig geweerd qua eten. Vol, dat wel. Heel vol.

Voorpret

Vooruitlopend op Dick z'n verjaardag van morgen maak ik jullie vast deelgenoot van een van de cadeautjes. Overbodig te vermelden dat niet ieders medewerking helemaal van harte ging. Als je een coole vogel van 13 bent wil je natuurlijk niet op klompen en met een trekzak in je hand vereeuwigd worden...... Blij dat ie het toch gedaan heeft.

Verwend

Je krijgt niet elke dag zo'n mooie uitnodiging als wij onlangs. Retourtje Nice, met de helicopter naar St. Tropez en drie dagen feest. In ruil voor het gebruik van mijn auto het weekend heb ik een collega zo gek gekregen ons naar Schiphol te brengen. Om 5 uur 's ochtends! En ook weer op te halen op een onchristelijke tijd.
Het programma voorziet enkel in aangename bezigheden al hoop ik stiekem de ingeplande wandelingen in te kunnen ruilen voor een uurtje slapen in de zon. Verder ben ik vastbesloten mij drie dagen schandalig te laten verwennen.
Au revoir!

Op een mooie Pinksterdag....

God zij dank liggen we nog op koers. Niet zwanger, niet van een behanger of een franse zanger en ook niet van iemand uit Den Haag. Hondje bijt nog steeds niet en dat maakt deze mooie dag des te beter.
Voor wie dit alles abracadabra is de volgende link.

WTC Ouder-Amstel

Nadat niet al te lang geleden Frank de eerste paal had geslagen, was de bouw van Dick z'n nieuwe pand gisteren al zo ver gevorderd dat de eerste steen gelegd kon worden.

Het was er weer voor; de zon scheen en het terrein lag er prachtig bij. Een troffel wachtte ongeduldig blinkend en versierd met strik op het eerste gebruik. De aanwezige genodigden hielden hun adem in, maar onder toeziend oog van de architect zelf werd de afgeplakte baksteen door Caroline en Frank zorgvuldig op de daarvoor bestemde plaats gelegd. De tape werd voorzichtig verwijderd en daar stond het: 'eerste steen gelegd door Caroline Albers en Frank in 2010'. Luid applaus en flitsende camera's.

Na de bouw van een bescheiden steiger werd door deze en gene met wisselend succes nog een aantal bakstenen gemetseld, waarna binnen in het bestaande pand de drankjes klaar stonden om deze niet alledaagse gebeurtenis te vieren. Terwijl Ajax zich in de Kuip naar de beker voetbalde zaten wij aan het diner in Groot Paardenburg. De champagne was heerlijk, de asperges smaakten naar meer en het gezelschap was voortreffelijk.

Soms zijn er van die dagen die louter hoogtepunten kennen.

Gekroond

Prinses van Ouderkerk tot aan de Amstel.

PS

Laatst vroeg iemand aan me waar de letters PS voor staan. Uit de vraagstelling begreep ik dat het antwoord 'Post Scriptum' moest zijn, maar bij die zelfde letters denk ik vaak aan hele andere dingen.
Allereerst de zaterdagbijlage van het Parool. Erg leuk, al lees ik ´m wegens tijdgebrek bijna nooit meer. In tweede instantie denk ik aan een ´personal shopper´ en de geneugten ervan.
Met plezier stuur ik Caroline in gezelschap van mijn bankpas op pad. Sinds haar terugkomst hangt er eindelijk weer een blauwe blazer in mijn kledingkast, worden m´n shirts en sportkleding aangevuld en is de mixer in de keuken vervangen.
Maar hét moment van glorie kwam gisteren. Met satanisch genoegen hoorde ik haar opgewekt zeggen dat ze wel met Frank nieuwe schoenen wilde gaan kopen. Van de gedachte dat ik deze kwelling een keer over zou mogen slaan werd ik al vrolijk. ´s Avonds zucht ze en beaamt volmondig dat veel geld uitgeven helemaal niet altijd fijn is, en ze voortaan liever een middag met demente bejaarden gaat klaverjassen. I love it.

Ze is er weer!

Opklikken voor groot beeld.