Veiling

Voor menigeen wellicht de normaalste zaak van de wereld, maar wij vonden het enorm spannend om op de veiling van gisterenavond de eigen stukken voorbij te zien komen.
Binnenlopen in veilinghuis De Eland is al heel leuk vanwege de aangename ongedwongen sfeer die er hangt. Je voelt je allesbehalve opgelaten. De ruimte die normaal voor expositie van de stukken wordt gebruikt was omgetoverd tot veilingzaal. We gingen zitten en bemerkten dat de preview op het scherm zowaar een van onze schilderijen toonde. Dat dit geen graadmeter voor succes is bleek later wel. Het stuk bleef onverkocht.
Om kwart over zeven was de zaal al aardig gevuld en al snel begon de veiling. Maar liefst meer dan vijfhonderd schilderijen passeerden. Daar krijg je als veilingmeester behoorlijke dorst van lijkt mij.
Het duurde even voordat we aan de beurt waren. Zoals verwacht bracht de Antoni Tapies het meeste op, zelfs iets boven de getaxeerde waarde. Rijk ben ik er niet van geworden maar leuk en leerzaam was het wel. Onder andere weet ik nu dat ik de ballen verstand heb van kunst maar ook dat het me heerlijk lijkt om veilingmeester te zijn.

Stedelijk

Gezien de ellenlange rijen voor de kassa had ik niet verwacht op korte termijn het Stedelijk Museum te bezoeken, totdat een slimmerik bedacht dat het ook wel eens 's avonds open kon zijn. Tot 10 uur maar liefst. Het was heerlijk om er rond te lopen. Niet enkel vanwege de kunst maar zeker ook om het gebouw tot in detail te bekijken. Wonderschoon is het geworden.
Van De violoniste van Chagall naar De Dam van Breitner en alles wat daar tussen zit. Jeff Koons, Rietveld, Mondriaan en minder bekende zielen. Het Stedelijk biedt voor iedereen voldoende kijkplezier. En heel prettig dat je voor de teksten bij de werken geen bril nodig hebt.

Verboden speeltje

Zo werd het kunstwerk annex speeltoestel gepresenteerd aan de bewoners van de Maasstraat. Holland Casino wilde het cadeau doen aan Amsterdam als dank voor het huisvesten van sloebers die met kartonnen colabekers vol munten een avondje drie-op-een-rij met citroenen willen spelen.

Dit was wat er uiteindelijk werd geplaatst. Er bleken slechts vier voorstanders te zijn en na een paar keer slikken werd er beleefd bedankt voor het gekleurde presentje. Nu is het weer weggehaald en de rust teruggekeerd. Omwonenden zijn gestopt met hyperventileren en IJburg heeft zich gemeld als geïnteresseerde.
Maatschappelijk verantwoord ondernemen valt lang niet mee tegenwoordig....

Spatie

Je zou kunnen zeggen dat er belangrijkere dingen in het leven zijn dan het misbruik van spaties. Politiek, wereldvrede, nieuwe schoenen. Maar voor het platform Signalering Onjuist Spatiegebruik is een woord met een misplaatste leegte erin een doodzonde. Het clubje strijdt al enige jaren zonder iemand lastig te vallen totdat....het Rijksmuseum zijn nieuwe logo presenteerde. Toen was de maat echt vol. Stoom uit de oren, vol op de barricades en hangen met de directie van dat het-komt-nooit-af-museum. De veranglisering van het woord 'Rijksmuseum' in het plaatje verdient ook niet echt de schoonheidsprijs maar om je nou zo druk te maken. Het is maar uiterlijk en schoonheid zit ook hier van binnen.
Ze hebben vanzelfsprekend wel gelijk. Wat vervelend is bij het plaatsen van een verboden spatie is dat de betekenis van woord of zin inderdaad wijzigt en er dus vaak de debielste dingen komen te staan. In het bovenstaande geval valt het mee. Veel meer erger ik me aan het onnodig gebruik van engelse woorden. Wie heeft het nog over 'kinderen' terwijl 'kids' zo lekker bekt. Laptop in plaats van schootcomputer klinkt dan wel weer een stuk beter. Met wisselend succes probeer ik al enige tijd af te leren om overal 'top!' op te zeggen. 'Toppie' is helemaal een gruwel. Het gaat me lukken en hierbij beloof ik SOS ook plechtig geen witte vlakjes te plaatsen waar ze ongewenst zijn.
Kijk aan, weer een zieltje gewonnen.

Wienerwald

Een uitstekende actie van Annemarie was het. Om op de avond dat we afgesproken hadden twee plaatsen te reserveren voor de voorstelling Wienerwald van het Bostheater. Ook alle versnaperingen waren al verzorgd. Toen ik aankwam hoefde ik enkel de door haar gevulde tas met spullen nog maar mee te nemen en we konden gaan.
Het was warm. Op de derde rij kregen we een riante plaats toegewezen. Onder de luxe picknick die we tot onze beschikking hadden praatten wij bij en zagen de overige bezoekers binnen druppelen. Duidelijk was dat de 1000ste voorstelling niet ongemerkt voorbij zou gaan en een half uur voor het begin was het inschikken geblazen.
Buiten naar toneel kijken blijft een dynamisch gebeuren. De regisseur en acteurs van Wienerwald hadden het goed begrepen en nutten het podium ten volle uit. Na afloop kwam het onvermijdelijke persmoment en voor de gelegenheid was er een disco. De discjockey deed erg zijn best maar was overduidelijk zijn subsidie kwijtgeraakt. De dansende meerderheid ontging het waarschijnlijk. Hun voeten, eindelijk bevrijd van geitenwollen sokken, verplaatsen zich ongecoördineerd over de vloer. Het was zonneklaar dat ze zich deze buitenkans niet lieten ontnemen.
We keken elkaar aan. "Zo laat al! Ik moet me moeder nog uit bad halen."

Silent disco

Het was weer een interessante week. Betrapte ik vorige week nog iemand op vrolijk een paar uurtjes sporten in het A'damse bos onder werktijd, deze week stond vooral in het teken van verschuivingen. Namelijk het afschuiven van verantwoordelijkheden en collega's die het erg belangrijk vinden dat de kasten dichtgeschoven zijn aan het einde van de dag omdat dat een stuk netter staat. Je kunt nooit weten wie er 's nachts langskomt natuurlijk....
Het werk is al een tijdje wat minder. Dat heeft niet zo veel met de crisis te maken als wel met mensen die denken dat ze alles beter weten en kunnen. Dit zonder het overigens ooit bewezen te hebben. Het moet heerlijk zijn zo'n onverwoestbare eigendunk te hebben.
Gek genoeg doet het me weinig. Ik schuif zelf tamelijk onverstoorbaar verder en voed me met de energie van de leuke mensen om me heen.
Nee, dan het goede nieuws. Tegen elke verwachting in kwam woensdag de postbode met een pakket uit Florence. Mijn lampen voor de gang zijn nu compleet en molti bellissimi. Na het rondje dat de electricien binnenkort maakt zal het huis er weer een stukje gezelliger uit gaan zien.
Een ander onverwacht genoegen was de Parade. Al jaren neem ik me voor dit ambulante feestje een keer te bezoeken maar nooit eerder kwam het ervan. Omdat er onweer voorspeld was konden we ongehinderd overal neerstrijken. Afgezien van een paar druppels gebeurde er helemaal niets en amuseerden wij ons met een voorstelling Tangodans en de Silent Disco. Cultuurbarbaren als we zijn vormde het hoogtepunt van de avond toch de zweefmolen. Met de eigen verzonnen regel eerst een verse kan witte Sangria genuttigd te moeten hebben alvorens er weer in te mogen, zweefden wij nog een stukje harder en hoger.
"Hé Daan, we maken het niet te laat hoor."
"Nee joh, ik moet morgen toch ook weer werken."
"Maar waarom zijn ze nou bezig die stoelen op de tafels te zetten dan?"

Alleen voor volwassenen

Nu het sinterklaasfeest nadert, komt mij een gebeurtenis in herinnering uit mijn Nijmeegse studententijd. Nijme­gen had toen een zogenaamde stads-Sinterklaas, een func­tie, die jarenlang op bevredigende wijze vervuld werd door een gepensioneerd majoor bij de cavalerie, Van Tit­sen genaamd. De man kon werkelijk paardrijden en het was een stichtende aanblik hem, voorover op het paard liggend, met de mijter diep in het voorhoofd gedrukt en de tabbaard als een vaan achter zich aanwapperend, door de binnenstad te zien voortjagen. De jeugd voelde, dat er met deze oude niet te schertsen viel. Hiermee waren zijn moge­lijkheden echter uitgeput, want eenmaal op het bordes van het stadhuis aangeland, had hij de aldaar verzamelde me­nigte volstrekt niets te zeggen. Hij bepaalde zich tot zege­ningen, die hij met de linkerhand achteloos uitvoerde, ter­wijl hij met de rechter af en toe een glaasje tot zich nam. De plaatselijke geestelijkheid nam hier terecht aanstoot aan en men zag om naar een nieuwe bisschop. De keuze viel op Piet Ramakers.
Ramakers was een der kroegtijgers van de sociëteit. In het grijs verleden had hij zich voor de beoefening der rechts­wetenschap ingeschreven en sindsdien geen bal meer uit­gevoerd. Zulke figuren zijn altijd populair en wel om een eigenaardige reden. De meeste studenten willen de indruk wekken van niet te studeren. Zij doen echter op tijd hun examens. De bedoeling van deze fictie is, dat hun vorde­ringen aan louter genialiteit worden toegeschreven. De aanwezigheid nu van iemand, die dit ook werkelijk niet doet, geeft aan het sprookje een soort waarschijnlijkheid. die het anders niet hebben zou. Hij neemt het risico op zich van niets te doen, zijn vrienden tooien zich met dit geleen­de aureool en komen toch vooruit. Het is zijn functie een bepaalde studentikoze houding waar te maken. In zijn persoon vertegenwoordigt hij datgene, wat gebeurt, als men niet werkt en tevens onbegaafd is. Hij bewijst de geniali­teit der anderen. In ruil hiervoor ontvangt hij onkwets­baarheid.
Ramakers was er onmiddellijk voor te vinden. Hij weiger­de echter paard te rijden, omdat hij die kunst niet machtig was. Men opperde nu het idee, dat hij zich aan de andere kant van de Waal zou opstellen om zich daarna in vol or­naat over de brug naar Nijmegen te bewegen. Ook hierte­gen had Ramakers bezwaren. Hij meende, dat het van geen sterfelijk mens gevergd kon worden om bijna een ki­lometer, van Lent naar Nijmegenn, bisschoppelijk voort te schrijden. De grote afstand en de forse windkracht maakten dit liturgisch onuitvoerbaar. Toen kwam iemand op de gedachte van een roeiboot. Sinterklaas zou in een sloep plaats nemen, die gesleept werd door een aantal klei­nere bootjes, geroeid door Zwarte Pieten. Gezien de ster­ke stuwing van de Waal zou men aan de andere oever een flink eind stroomopwaarts van wal steken om precies aan de voet van de steile Grotestraat de Nijmeegse grond te betreden. Dit onzalige plan oogstte aller bijval. Een aan­bod van de Nijmeegse roeivereniging, om hierin behulp­zaam te zijn, werd roekeloos van de hand gewezen, de stu­denten konden dit zelf wel aan. Wat er nu gebeurde, zal ik nooit vergeten.
Stipt op tijd zagen wij Ramakers aan de overzijde van de Waal verschijnen, met staf en mijter uit een schuurtje te voorschijn tredend. De schoolgaande jeugd, die zich aan de Nijmeegse oever had opgesteld, begon wild met vlaggetjes .te zwaaien en zette devoot het eerste Sinterklaaslied in. Het was een prachtig gezicht. Ramakers, rechtop staande in zijn sloep, voer statig voorwaarts naar het midden van de rivier en sloeg langzaam de maat van het lied, dat hem over de golven bereikte. De aanzienlijke afstand, die hem van de zangers scheidde, maakte dat het geluid hem een volle seconde later bereikte, zodat hij tegen de maat insloeg, maar dit kleine euvel was niets, vergeleken bij de ramp, die er hierna plaats greep. In het midden van de Waal gekomen werden de hem omringende bootjes door de krachtige stroom gegrepen en schoten als pijlen voorwaarts. Ramakers, die direct inzag dat hij op die ma­nier ergens in Tiel aan land zou komen, beval het roeiend personeel de steven te keren en tegen de stroom in te werken. De veertien Zwarte Pieten gehoorzaamden on­middellijk en roeiden als bezetenen de andere kant uit. Sin­terklaas draaide een halve slag om zijn as en dreef, met zijn rug naar de Waalbrug gekeerd en verwoed met zijn staf sticulerend, onhoudbaar de stroom af.
Een hevige onrust, dat de heilige hen ontsnappen zou, maakte zich van de kleinen meester. Zij holden met hun vlaggetjes langs de Waalkade en zetten smekend het 'Zie ginds komt de stoomboot' in. Ramakers, vermoedelijk door deze tekst geprikkeld, smeet zijn staf in het water en greep persoon­lijk de riemen. Het mocht niet baten. De heilige man, door drank ondermijnd, deed wat hij kon, maar bleek tegen de elementen niet opgewassen. Tot overmaat van ramp brak het touw, waarmee hij aan de achterste roeiboot bevestigd was. De sloep van de bisschop draaide een paar maal in het rond en schoot toen als een torpedo de Waalbrug onder­door.
Het was hier, dat Ramakers zich in zijn volle grootte ver­toonde. Inziende dat verdere inspanningen vruchteloos waren, verhief hij zich statig van de roeibank en begon de steeds verder van hem zich verwijderende kinderen be­daard te zegenen. Het was een aangrijpend schouwspel. De bisschop, als een razende in het rond tollend, doch on­verdroten in functie blijvend, verdween zegenend aan de einder, nagestaard door zijn vertwijfelde gelovigen, die alle hoop om hun herder nog in te halen hadden opgegeven, doch hem bemoedigend bleven nazingen, tot hij geheel aan het gezicht onttrokken was. We vonden Ramakers ruim een uur later ter hoogte van Druten in het riet, bemodderd, maar nog onvervaard. Fluks werd hij naar de Grote Markt vervoerd, waar de jeugd van Nijmegen hem in roerend vertrouwen verbeidde. Hier deden zich nieuwe incidenten voor, die aan zijn kerkelijke loopbaan voor­goed een einde maakten. Daarover een volgende keer.

Godfried Bomans

Opening

Tussen een wildgroei aan paarse broeken en gedegen sandalen, die zelfs de meest instabiele mens nog op de been zouden houden, verrichtte Frans Leidelmeijer, zelf onberispelijk gekleed, gisteren de kunstexpositie in het voormalig verzekeringsgebouw van Berlage in Den Haag. De opkomst was goed en op z'n zachtst gezegd kleurrijk te noemen. Door de hoffelijkheid van Frans kreeg ik, gewapend met Caroline aan mijn zijde, ook nog de gelegenheid quasi interessant te doen als slotbewaarder. Met interesse bekeken wij de kunst  waaronder dit beeld (2e foto), dat we spontaan "Fietsen met losse handen" hebben genoemd.

Maar het pand is te leuk en zou makkelijk het decor kunnen zijn voor een spannend jongensboek. Al snel negeerden wij daarom de bordjes met 'geen doorgang' op de trappen en slopen naar boven om Caroline de sluip-door-kruip-door zolder met bijbehorende klokkentoren te laten zien. Na onze gastheren en dame netjes bedankt te hebben vertrokken we, niet wetende dat het leukste nog moest komen.

Met een bordje pasta van Vapiano in onze magen liepen we over de Kneuterdijk langs het pand van de Raad voor de Rechspraak richting auto. En wat ik al jaren wil maar mezelf nooit de tijd voor gun is daar eens binnen kijken. Naar verluid moet het pand schitterend zijn.

Ondanks het late tijdstip leek het gebouw toch nog open en waagden we het er op. We werden begroet door twee vriendelijke bewakers die ons meldden dat we net een dag te vroeg waren omdat op zaterdag de open monumentendag van de Rijksgebouwendienst zou zijn. Ik antwoordde beleefd dat we dus precies op tijd waren en vroeg of we even rond mochten kijken. Dat was geen probleem.

Aan de omschrijving was geen woord gelogen. De bouw en het interieur was met recht uniek te noemen. Door de grote glazen vloer keek je twee verdiepingen lager op de enorme vergadertafel. Het atrium oogde impossant en nam je mee onmiddellijk mee terug in de tijd. Lang heeft de ABN-Amro hier kantoor gehouden. Het pand moet over een van de grootste kluizen beschikken die er te vinden zijn maar die helaas voor ons niet toegankelijk was. Of toch wel?

De bewakers hadden zichtbaar lol in ons enthousiasme en voor we het wisten hadden we een private tour te pakken. Zo kwam het dat we op een gewone vrijdagavond de spelonken van dit ongeloofljk mooie gebouw mochten verkennen. De kluisdeur is zo dik dat hij met een paar man in beweging moet worden gebracht. Het originele Lips certificaat groot en in gouden letters op de binnenzijde. In de kluis zelf ontelbare kleine kluisjes, prachtig vormgegeven en uitgelicht door de nieuwe spotjes die ik zelf dolgraag aan het keukenplafond zou hebben. Onze welwillende rondleider wist te vertellen dat het nog steeds gebeurt dat oudere mensen binnen komen lopen om hun rekening te raadplegen of in hun kluisje te kijken, niet op de hoogte van de nieuwe bewoner van het pand.

Als bonus werden we meegenomen naar het hoogste punt waar de daken overspannen waren door glazen panelen en een loopbrug was aangebracht. "Niet toegankelijk voor het publiek morgen", deelde de jongen trots mee. Daarna volgde de raadzaal met gigantische schouw en het voornamelijk groen geschilderde vakkenplafond. Zelfs de trappen waren het bewonderen waard.

Het was een feestje. Van ons krijgt hij een dikke zoen en tijdens de, ongetwijfeld nog vele, bezoeken aan Den Haag die ik in de toekomst zal afleggen, zal ik vanaf nu immer met een brede lach over de Kneuterdijk lopen.

Searching for Utopia

Naast alle andere prachtige kunstwerken was het mijn absolute nummer een; de geweldig grote goudglanzende reuzeschildpad met het mannetje op zijn rug. Op de kruizing met de Beethovenstraat overziet hij de Apollolaan met een alleswetende blik, zijn berijder als een kameraad op het schild. Het is alsof ze samen verre reizen hebben gemaakt en hier een rustplaats hebben gevonden om te verhalen over avonturen in exotische oorden aan een ieder die ze horen wil.

Treurig genoeg waren er deze week kanslozen die het beeld met grafitti bekladden. Dat krijg je als andere mensen wél kunnen waar jij alleen maar van kunt dromen. Met gezwinde spoed gingen bewoners aan de slag om het dier vrij te maken van verf. De tentoonstelling is afgelopen en de meeste werken zijn al verwijderd maar met de schildpad is afgesproken dat hij, als enige, nog een maandje langer mocht blijven staan.
En dan nu het goede nieuws. Omdat omwonenden gaandeweg zo van 'Searching for Utopia' van Jan Fabre zijn gaan houden willen ze het nu niet meer kwijt. Een inzamelingsactie onder rijke Apollonaren moet dus gaan resulteren in de aankoop. En als het lukt wil ik ze daar bij deze alvast hartelijk voor bedanken.

Berlage

Niets van mij bij natuurlijk, maar ik ben toch best trots op 'mijn' pand in Den Haag.

Chopin

Het duurde lang voordat de concertzaal zich met mensen vulde gisterenavond. Voetje voor voetje schuifelde het baby-boom-plus-publiek binnen dat voornamelijk uit fervente aanhangers van Old Spice en 4711 bestond. Helemaal de jongsten waren we niet maar het scheelde weinig. Misschien dat het daardoor ook wel leek of we van alle kanten constant vermanend werden aangekeken als een soort controle of we de musici wel voldoende op waarde schatten.
Dit leed geen twijfel. Wat opviel was dat het orkest bijna uitsluitend uit jonge mensen bestond met een dito dirigent. Mijn hart ging uit naar het pianoconcert van Chopin, prachtig vertolkt door een onbekende pianist in mijn lekenogen. De jongeman oogde of hij weinig zon in zijn leven had gezien, zonder dat dit nou met slechte zomers te maken had gehad. Het frêle lijf stak magertjes in het iets te ruime pak en zijn haardos was al tot een minimum beperkt. Hierdoor glansde het kale hoofd in het licht van de kroonluchters. Hij speelde zoals hij er uit zag en zijn bestaan grotendeels had gebruikt om het pianospel te vervolmaken. Zonder bladmuziek toverde hij de noten en akkoorden uit de zwart glanzende Steinway en Sons met magere vingers bijna zo wit als de pianotoetsen. Met alle eer aan de componist dansten zijn handen lenig als twee grote bleke spinnen over het klavier. Ontroerend mooi.
Ik heb me vast voorgenomen over niet al te lange tijd weer te gaan. Het liefst naar een uitvoering met veel drama van een of meer russen zoals Chatsjatoerian, Rachmaninov of Tschaikovsky. En als het even kan naar het optreden van Langlang op 14 februari. Als er tenminste nog kaarten te krijgen zijn.

Mizrahi

We wilden graag naar A Separation maar deze draaide nog niet. En weer de hele avond in de zon op het terras wordt ook zo afgezaagd... Dan maar naar Gianni e le donne. Bij gebrek aan beter was de film best wel aardig al ging hij werkelijk helemaal nergens over. Overslaan zal dus zeker geen celstraf opleveren.
Wel kwamen er in de film een paar mooie struise vrouwen voorbij. Ik schat ze minimaal op een maat 44 maar gestoken in goede jurken zagen ze er stuk voor stuk prachtig uit. Heel wat beter dan de wandelende takken die je in een doorsnee amerikaanse film tegenkomt.
Dat kleding bij een maatje meer veel doet bewees een van de make-over-programma's die ik laatst op televisie zag. Zo'n zelfde volle amerikaanse dame, gestoken in een armoedige jeans en top met fout blond pluizig haar en verwaarloosd gebit, mocht een jurk uitzoeken bij de befaamde modeontwerper Isaac Mizrahi. Deze designer maakt de meest fantastische jurken en houdt van kleuren. Vanaf het moment dat ze zijn jurken aanhad zag ze er uit om door een ringetje te halen, zelfs zonder een gestyled kapsel en aangepaste tanden. Werkelijk schitterend. Dat vind ik nou zo knap.

Lost and Found

Wegens het 15-jarige bestaan van de zaak (hoe ironisch) arriveerde ik afgelopen zondag voor een ontvangst bij het Amstel. Hélémaal geen vervelende uitnodiging natuurlijk. Iedereen opgedoft en de petit fours bij de thee smaakten zo goed dat ik daar meteen m'n brunch maar van gemaakt heb.
Om 14.00 uur werden we voor de voorstelling Lost and Found Orchestra verwacht in Carré. Vrij vertaald muziek maken met potten en pannen. Vooral erg ritmisch want uit bezemstelen en waterflessen komt nou eenmaal weinig melodie, maar daarom zeker niet minder leuk. Typisch iets om met de kinderen naar toe te gaan.
Er was champagne in de pauze en na afloop kuierden we op ons gemak terug naar het Amstel.
Aan de mooi gedekte tafel had je uitzicht op de bekende rivier, de spijzen en drank waren op niveau en de stemming nog veel beter. Met gemengde gevoelens hoorde ik de speech aan waarin duidelijk het afscheid weerklonk. Dit terwijl ik me toch nog zo enorm thuis voelde hier.
Een beetje Lost en Found dus.

Eenmaal, andermaal...

Vandaag was het grijs en nat. Perfect weer dus voor een veiling.
Al jaren krijg ik een uitnodiging voor de veilingen van De Eland en nooit is het er van gekomen. En dat terwijl het mij nu juist zo ontzettend leuk lijkt.
Op plaats van bestemming aangekomen zagen we dat we nou bepaald niet de enigen waren met dat idee. Hordes mensen dwalen rond met pen en papier in de hand waar driftig nummers op genoteerd worden, naar elkaar roepend en zoekend in de catalogus. In deze drukte vonden we Peter, met onafscheidelijk pinkelhout om zijn boord, excuses makend voor het gebrek aan tijd.
Het was niet erg. We vermaakten ons uitstekend en er was genoeg te zien. Van schilderijen tot haardschermen, zilverwerk tot meubilair, en boeken tot muziekinstrumenten. Er leek geen einde aan te komen.
Tijdens de daadwerkelijke veiling kijken we geboeid het zaaltje in. Propvol is het er en voor diegene die er niet meer bij kan hangt er her en der een kingsize tvscherm. Met het grootste gemak praat Peter alle sieraden naar een nieuwe eigenaar toe, met tussendoor een leuk verhaal of grap. Geweldig om hem in actie te zien.
Morgenavond is de tweede veiling en dan nog zeven avonden. Complimenti!

Coolbrands

In het kader van 'hoe hip en trendy kun je zijn' bezochten Annemarie en ik gister de expositie van Jacqueline Schäfer in Coolbrands Amsterdam. De officiële opening werd verricht door Jeroen van Inkel, die zich tegenwoordig ook bezig houdt met dansbare feesten voor oudere jongeren in het Rosarium (Amstelpark) onder de noemer Hart-stikke-leuk. Ondanks zijn status van DJ, bleek het een man van weinig woorden.
De opening was kort en krachtig, de kunst kleur- en talrijk en het bleef nog lang rumoerig.
We besloten de dag met een overheerlijke pasta in Dauphine, waar ik voor de tweede keer die week door een van de medewerkers betrapt werd op een illegale entree.
Ik heb beterschap beloofd....

Gavin en James

Eigenlijk wilden we naar James Morrison, maar omdat hij nog in geen velden of wegen te bekennen was op de Nederlandse poppodia, werd het Gavin-ontzettend-lekker-ding-DeGraw.
Dichtbij in de Heineken Music Hall, wat ons wel altijd voor een hoop keuzes plaats. Op de fiets (snel weer thuis) of warm parkeren bij ONG. En waar laat je je jas? De laatste keer dat Caroline van de garderobe terug kwam, zag ze eruit alsof ze bij Waterloo had gevochten.
Muntjes maar meteen kopen want bij concerten horen nou eenmaal een paar lekkere kouwe Smirnoffjes... in plastic bekertjes :-(
Maar dan staan we eindelijk met drank in de drukte en worden de zware bastonen door onze lijven gejaagd. Prompt zijn alle ongemakken vergeten en geven we ons over aan Gavin, die lang niet tegenvalt.

So, since you want to be with me
You'll have to follow through
With every word you say
And I, all I really want is you
(For) you to stick around
I'll see you everyday
But you'll have to follow through
Oh, this is the start of something good
Don't you agree?

Knuffelmarokaan

Waarom Ali B. de knuffelmarokaan genoemd wordt, is mij een raadsel. Geef mij Najib maar!
Gisteravond in Carré vond ik 'm nog leuker dan de vorige keer.
Mijn zorg dat de show voor Frank niet te volgen zou zijn, bleek ongegrond. Najib's humor is niet al te ingewikkeld maar toch scherp en door de oprechtheid waar het mee gebracht wordt des te leuker. Frank vermaakte zich opperbest.
Ik verdenk hem ervan het amsterdamse publiek speciale aandacht te geven en misschien maakte dat ook wel dat, tijdens een van de musicale intermezzo's, de zaal bijna op z'n kop stond.
Het beetje langdradige einde over vrienden Karim en Mo in de vorige voorstelling, bleef ditmaal achterwege en voor je het in de gaten had zat het erop. Dik vijf kwartier non-stop plezier.
En geef toe, ook nog smakelijk om naar te kijken.

Bostheater

Hij had gelijk. De acteur die na de voorstelling iedereen opriep om toch vooral reclame te maken voor het bostheater omdat dit te lijden heeft onder de pessimistische weersvoorspellingen die lang niet altijd reëel zijn.

Het was dan ook een prachtige zomeravond in het Amsterdamse Bos gisteren. Niet overdreven warm maar zeker niet koud en windstil. Mede door de afwezigheid van vliegverkeer was het daadwerkelijk sprookjesachtig tussen de bomen. Blauwe en rode lichten verlichten de kruinen en het enorme podium. De tribune was overigens goed gevuld en menigeen had al op de banken zitten picknicken voordat de show begon.

Om kwart voor negen sloten we ons aan bij theaterminnend Amsterdam. Annemarie en Fi (beide doorgewinterde gasten) gewapend met koffie, appelflappen, kussentjes, fleecejes en dekens etc. En ik.... met mezelf (leermomentje).

De voorstelling was leuk al lachte de dame voor ons wel iets té hard. Dat ie ietsiepietsie korter had gekund was eigenlijk het enige punt van kritiek. Volgend jaar weer!

Weekoverzicht

Waarschijnlijk had de haai geen trek en is doorgezwommen. Ik zie z'n vin in de verte nog wel maar ga er nu van uit dat hij definitief uit het zicht verdwijnt. De muziek klinkt een stuk zachter en morgen hoop ik hier goede berichten te kunnen plaatsen.

De week was zo spannend dat het schrijven even niet wilde lukken. Toch is er wel het een en ander gebeurd.

Frank is volledig in schoolritme en oogt bij de voetbaltraining italiaans modisch in nieuw AFC-tenue. Is Caroline akelig blond maar veilig thuisgekomen van een week Mallorca. Eindelijk is de informatie over de nieuw te bouwen woningen in Ouderkerk beschikbaar gekomen en heb ik me ingeschreven. Zaterdag ben ik voor het eerst van mijn leven in Schoonhoven geweest en een dag later zagen we Heath Ledger met een briljante vertoning van the Joker in de nieuwste Batmanfilm, tevens zijn laatste. Verder is het prima mosselen eten bij Vooges en hadden Ria en ik een cultureel uitstapje naar de Kunstsalon in Hoorn voor de nieuwe expositie van Selwyn, waarbij we meteen de gelegenheid hebben aangegrepen om het nieuwe onderkomen van Ton en Anneke aldaar te bewonderen (zie foto).

Nu zit ik gewassen en gestreken met oorlogskleuren opgesmeerd klaar om ten strijde te trekken. Niet te stellig maar gepast gretig. Tot morgen.

ABBA

In mijn jeugdjaren stond ABBA gelijk aan het gekweel van Jan Smit. Als je jezelf een beetje respecteerde nam je al snel afstand van dit olijke bandje uit Zweden.
Een van mijn kennissen uit die tijd was zo weg van ze dat ik een album van hem kreeg ondanks dat ik eerder had uitgelegd hier geen enkele behoefte aan te hebben. Het grappige was dat hijzelf een serieus betaald concertpianist was. Ik moet 'm nog ergens hebben als zou ik niet weten waar.

Nu begint langzaam het besef te komen hoe geniaal ABBA wel niet was. Toen ik gisteren in de auto naar Mama Mia luisterde ben ik voorgoed overstag gegaan. Geen braakgeluiden meer maar louter lof.

Hoe succesvol ook, de nederlandse vertaling van de musical klinkt als bagger. Dat daar hele volksstammen geld aan besteden en naar kunnen luisteren zal voor mij altijd raadselachtig blijven. Uitzonderingen daargelaten. De nederlandse Annie was leuk en Arjan Ederveen als Fagin in Oliver Twist zelfs ongekend goed. Van mij zullen ze echter niet rijk worden en ik ben dan ook altijd blij als ik er een amerikaanse of engelse versie ten tonele verschijnt.

Ik krimp als ik hoor: "Mama Mia, ja daar gaan we weer....."