"Kun je niet poepen kind?"

Met veel plezier kom ik er de laatste tijd achter dat alle bloed, zweet en tranen van de afgelopen jaren wel degelijk hun vruchten hebben afgeworpen. Het plannen van afspraken met mensen van enige importantie gaat verdacht eenvoudig, daar waar ik op meer tegenstand had gerekend. Ik weet dat er door iedereen hard gewerkt moet worden, zeker in december, en dat een kop koffie met mij drinken daardoor niet op het prioriteitenlijstje staat. Desondanks zwaaien deuren open die voor veel anderen met geen smeerolie in beweging zijn te krijgen, waarmee het vertrouwen groeit dat er een of meerdere mooie opdrachten uit voort zullen vloeien in 2013 en dat geeft een goed gevoel.
Caroline doet het uitstekend op de opleiding en heeft het naar d'r zin in Amsterdam. Frank lijkt na lange tijd te berusten in zijn amsterdamse status en kreeg opvallend positieve kritieken gisteren op de ouderavond. Een noemenswaardige meevaller.
Wat meer kan een mens wensen? Er liggen leuke dingen in het verschiet en met Oud en Nieuw binnen handbereik vind ik het een uitgelezen moment om dit blog tot een einde te brengen. Er zijn nog voldoende zaken onbesproken gebleven en dus zal ik het toetsenbord zeker weer oppakken, maar ik ga eerst eens op mijn gemak bedenken wanneer en in welke vorm dat dan moet zijn.
Rest mij niets anders dan iedereen te bedanken voor de interesse, het intensief meeleven en de commentaren, al dan niet op het blog. We komen elkaar vast weer ergens tegen, hopelijk niet enkel digitaal maar bij voorkeur in levende lijve.
Speciale dank aan de bedenkers van de serie Loenatik, Karen van Holst Pellekaan en Martin van Waardenberg, die ons zo ontzettend veel plezier hebben bezorgd met de afleveringen en gevleugelde uitspraken zoals gereflecteerd in de titel van dit stukje. Uitspraken die Caroline, Frank en ik nog bijna wekelijks gebruiken, veelal onbegrepen door onwetende toeschouwers.
Het is mooi geweest.

Cadeautje

Een cadeautje voor mezelf deze genummerde Unique Edition van Absolut waarbij Unique een bijzonder relatief begrip is.

Tegen wil en dank

In april 2010 plaatste ik dit stukje op het blog. Ruim twee jaar later is de situatie een beetje doorgeslagen. Mannen van mijn leeftijd en ouder zien me niet meer staan terwijl de aanwas van dertigers (of nog net niet) groot is.
Wie nu denkt dat een aanbod van strak lijf en goede manieren bijna ideaal is komt bedrogen uit naar mijn mening. Eeuwigdurende avonden in kroeg en discotheek zijn al lang niet meer aan mij besteed. De gehouden conversaties ontberen nogal wat diepgang, en humor en spitsvondigheden missen constant doel. Op een enkeling na ben je na een uur wel uitgepraat. En naast het voordeel van een mooi sixpack, goede conditie en egostrelende devotie van deze loverboys zijn er ook nog wel wat andere nadelen te noemen, welke ik in deze openbare ruimte wijselijk achterwege zal laten.
Nee, zo'n babyface is vleiend en leuk voor een keer maar ik wantrouw de achterliggende motieven. Voor Catherine Zeta Jones in de film The Rebound liep het goed af. Ik kijg meer de neiging om chocomel in huis te halen en korstjes van het brood te snijden.

Disclaimer

Het is rustig op mijn blog. Tot aan vanmorgen hield ik me voor dat dit vooral kwam door gebrek aan inspiratie. Of de angst om in herhaling te vervallen. Kwats!
Toch altijd verbazingwekkend hoe een mens zichzelf in de maling kan nemen. Ik wist tenslotte wel beter. Elke dag kom ik minstens een item tegen wat het bloggen meer dan waard is. De enige legitieme reden om niet te schrijven is als er daadwerkelijk geen tijd is om wat krabbels op het scherm te prutsen zoals vorig jaar veelvuldig gebeurde. Hier is momenteel geen sprake van. Ik veins natuurlijk wel dat ik van hot naar her ren en doe ook nog steeds genoeg, maar het huidige schema biedt mogelijkheden tot een riant speelkwartier zo nu en dan bij voorkeur een met een culinaire ondertoon. De condities en openingstijden zijn op z'n minst flexibel te noemen, zal ik maar zeggen. Het is stilte voor de storm. Als alles meezit zal ik er later dit jaar met weemoed aan terugdenken en geniet ik er nu nog maar even van.
Nee, de werkelijke reden is eigenlijk dezelfde als waarom ik zowel het Hyves- als Facebookaccount aan de wilgen heb gehangen; de meelezers.
Met schrijven ben ik in eerste instantie voor mezelf begonnen, en heb er nooit en te nimmer rekening mee gehouden dat er daadwerkelijk mensen zouden zijn die het oprecht leuk vinden om keer op keer mijn triviale onbenulligheden te volgen. Sterker nog, de meesten weten van het bestaan niet af. Bang om wie dan ook voor het hoofd te stoten hou ik er inmiddels veel te veel rekening mee. Velen zijn onbekend maar een aantal ook niet, en voor je het in de gaten hebt hou je geen vrienden meer over. Gelukkig kennen de ouwe getrouwen mij voldoende om te weten dat de vileine opmerkingen minder scherpe kantjes hebben dan ze doen voorkomen. Maar dan nog. En onbekend maakt onbemind. Dus toen onlangs een anonieme bezoeker 'sexy zwart overhemd' googelde, moest ik luid grinniken. De les dat een zwart overhemd per definitie niet sexy is, blijft 'm lang bij hoop ik.
Roddelen doe ik niet. Hooguit overdrijf ik hier en daar een beetje om de tekst net iets smeuiger te maken.

En dan nu het goede nieuws. Vanaf morgen schrijf ik weer lekker wat ík kwijt wil. Rauw en ongecensureerd. Geen dwangbuis meer, taboe's of scrupules. Dus als ik een pokkendag heb en wil janken dan krijg je zoiets. En als er iets te vieren is zoiets. Het wordt daardoor persoonlijker en niet iedereen zal daar even gecharmeerd van zijn. Maar het is mijn blog dus jammer dan.
Bij deze nodig ik iedereen van harte uit om vooral te blijven volgen. Het maakt het schrijven alleen maar nog leuker. Maar wel op eigen risico, en niet janken als er iets staat wat je niet bevalt. Je bent gewaarschuwd.

Busy

Voor wie het nog niet wist; deze week ben ik vrij. De bijna onbedwingbare neiging om zo snel mogelijk naar een zonnig oord te vliegen heb ik weten te onderdrukken. Was financieel technisch trouwens ook een hele verstandige keuze. In de eerste twee roosterloze dagen heb ik zo ongeveer alles gedaan waar ik het afgelopen jaar geen tijd voor heb gehad. Huisarts geweest, tandarts gebeld, pasfoto's laten maken, paspoortverlenging aangevraagd, abonnement sportschool opgezegd, VvE overgeschreven, opstalverzekering geregeld, naamplaatje voor de voordeur besteld en ga zo maar door. Heerlijk om alles op je dooie akkertje af te kunnen werken. Tussen de bedrijven door neem ik het er van en kuier op m'n gemak de Bijenkorf door, koop spullen die ik wel en niet nodig heb en drink nog eens ergens nutteloos koffie. Enkel omdat het kan. De overige dagen permiteer ik het me mijzelf volslagen over te leveren aan spielerei. Dat voelt vaag vertrouwd en comfortabel.

De commerciële trein d(t)endert de komende weken in alle hevigheid weer door. Ook in Duitsland staan daarvoor de nodige afspraken gepland. Met de wetenschap dat de badkamer eindelijk een spiegel heeft, het schilderij een lampje, er tegenover het bed een flatscreen hangt en de toiletdeur niet meer kraakt, kan ik daar na deze week dan uitgerust en vol goede moed aan beginnen.

Goede ideeën

Onlangs heb ik de tijd gevonden om mijn slaapkamerdeuren te schilderen. Het moest en zou een bronskleur worden. Brons is beautiful maar zo niet te vinden in verf. Je zou toch denken dat een Histor of Flexa wel een beetje bling in het assortiment heeft zitten. Mooi niet. Gelukkig werden er, terwijl Hans Weijers in zijn neus zat te peuteren, in een Zuid Hollands jeneverdorp een paar knappe potjes metaallak voor mij gefabriceerd. Het resultaat mag er zijn. Zeker als je bedenkt dat er goedkope Ikea-deuren in hangen.

Ook Facebook is eindelijk exit. Reden? Steeds meer aanvragen van mensen die ik niet tot mijn vriendenkring reken. Herinner je je nog dat je vroeger op je verjaardag de klassen rond mocht met twee vriendjes? Je moest dan de helft van de kinderen subtiel afwijzen omdat iedereen mee wilde. Een eigenschap die ik destijds al niet goed beheersde en die in de loop van de jaren ook niet verder ontwikkeld is. Mijn Facebook is dus niet meer inclusief het irritante meegluren door mensen die er niets te zoeken hebben. Kan ik gewoon weer lekker doen waar ik zin in heb.

D-day

We kunnen weer! D-day is voorbij. De aanval was geslaagd, de manschappen hebben goed werk geleverd en weinig averij opgelopen. Het leven in de loopgraven was zwaar. Geconcentreerd op de eerste levensbehoeften zijn de meeste nieuwsfeiten en wetenswaardigheden volledig aan mij voorbij gegaan.
Natuurlijk heb ik het over de bedrijfspresentatie die ik afgelopen dinsdag heb gehouden en die de laatste maanden al mijn tijd en energie heeft opgeslokt. Maar op wat kleine puntjes na zit het werk er nu op en kunnen we door. Intussen hebben de onderwerpen om over te schrijven zich in rap tempo opgestapeld. Ik kan niet wachten om te beginnen. Nog even de laatste kruitresten verwijderen...

Snipperdag

Het leek zo ontzettend makkelijk. De man op televisie maakte in een handomdraai met gehakt en bladerdeeg verse saucijzenbroodjes. Kan ik ook, dacht ik.... NOT! Het deeg bladerde niet waardoor mijn broodjes met gemak als kanonnenvoer de hele Armadavloot plat hadden kunnen leggen. Afgezien van dit misbaksel werd het een heel aardig weekend, met wel heel veel verjaardagen.
Na al dit feesten heb ik vandaag een snipperdag. Zo jammer dat dit woord nooit meer gebruikt wordt. Lekker hollands en je weet meteen wat er mee bedoeld wordt. Na hier de puinhopen geruimd te hebben ga ik dus precies doen waar ik zin in heb. Dat is pas echt feest.

Huis

Mijn euforie over de Rooseveltlaan is grenzeloos en ik ben bang dat jullie dit voorlopig nog even aan moeten horen. Anderen zullen er van griezelen maar ik geniet van de voetstappen boven mijn hoofd, de 'ping' als de tram weer doorrijdt na zijn haltestop voor de deur, het zoontje van de buurvrouw die regelmatig een woede-aanval krijgt en de kalmerende woorden van zijn moeder die daarop volgen. Maar het meeste geniet ik als de opslaande deuren naar het kleine balkon open staan. Bij gelegenheid is er wat rumoer door een feestje of verjaardag maar normaliter klinken er slechts vogels, soms een hond of hoor je de omringende buren praten met een klinkend glas als aanvulling.
Als de buurtkatten elkaar in de haren vliegen kan ik er glimlachend naar kijken en zelfs de geluiden van de feestjes ervaar ik merkwaardigerwijs als veel minder storend dan de Sluisvaartgeluiden. Zittend aan de eettafel bewonder ik voor de zoveelste keer de keuken met het nieuwe fornuis en vertrouwde koelkast. Het enige dat nog ontbreekt is een parkeervergunning. Ik gok op eind van het jaar.

Zien

Ik heb een bril. Wel een uit St. Tropez maar in de openingen zit echt geslepen glas dus onmiskenbaar een bril. Zoals met alles dat nieuw is ga ik er nog een tikkeltje onwennig mee om. Opzetten doe ik 'm alleen als er geen andere escape is, en als ik 'm dan opzet kijk ik eerst uitgebreid om me heen of iemand naar me kijkt, wat niet handig is omdat ik door dat ding in de verte niets zie. Bovendien vestig je er alleen maar meer de aandacht op zoals iemand doet die op het strand met een handdoek staat te hannesen om zijn zwembroek uit te trekken.
Charmant staat ie niet. Ik heb geen brillenhoofd evenmin als een hoedenhoofd. De hoon en het gelach laat ik gelaten over me heen komen. Natuurlijk worden er foto's gemaakt en wordt er verder gelachen. Ze hebben gelijk. Naast 20 jaar extra voegt de bril niets toe.
Maar wat is het heerlijk om weer makkelijk te kunnen lezen! De +1 doet wonderen en in plaats van te raden wat er staat wordt lezen weer uitermate plezierig. Frank ook blij. Hij hoeft niet meer hals over kop de keuken in om te zien hoe lang de pasta c.q. rijst moet koken.

Duidelijk

Nu even niet

Ik heb zojuist al mijn leuke ideeën voor het stukje van vandaag afgeschoten. Waarschijnlijk vind alleen ik ze leuk namelijk.
Het is goed te weten wanneer je je mond moet houden.

Blije doos

Gezien de titel zou je denken dat dit stukje over zwangerschap gaat. Niets is minder waar. Ik ben het niet en ken gelukkig ook even helemaal niemand in m'n omgeving die het wel is. Toen ik samen met Frank donderdagavond (lees: 2 voor 12) wanhopig inspiratieloos in de Jamin stond om voor de laatste keer een traktatie in elkaar te sleutelen, wist ik wat ik al veel eerder wist; no more babies!

Nee, dit verhaal gaat over een rustige zaterdagavond.

Wij kozen voor eten bij Red Sun, de amsterdamse versie dan. Het lag niet aan de bediening, het heerlijke eten of het leuke tafeltje precies voor het raam, maar toch waren we unaniem in ons oordeel dat grote broer in Blaricum sfeervoller is en daardoor leuker.

Na dit verrukkelijke hapje bij onze favoriete tent plofte ik thuis op de bank, volDAAN en verschoond van verplichtingen. Onderuitgezakt onder een plaid met tv en sudoku. Ik voelde me een enorme doos. Maar wel een hele blije doos.

Doei

Nog even en dan is het 2009. Tijd om terug te kijken op het afgelopen jaar.

Het was een topjaar! Een paar maanden zonder auto, een woning aan m'n neus voorbij, spaargeld op de verkeerde bank en in plaats van één maar liefst twee keer mijn baan kwijt. Om van de rest nog maar niet te spreken. Deze opgaande lijn doet me naar acute Alzheimer verlangen.

Ik hou het voor gezien. NEXT!!

Overpeinzing

Is het glas halfvol of halfleeg?

Ik neig meestal naar het eerste, behalve als ik moe ben. Dan heb ik nog wel eens de neiging om te gaan liggen voor ik ben gevallen. Maar in de regel wint mijn optimistische inslag; zolang iedereen gezond is en er met enige regelmaat geld op de bank gestort wordt, is de rest te overzien.

Het maakt het leven zo veel makkelijker. Wat is de zin van op alle slakken zout leggen, als je ze met knoflook en wijn in goed gezelschap kunt opeten?

Met uitzondering van de Icesaveredding moet ik het niet van mijn voorspellend vermogen hebben. Zo miste ik begin dit jaar de baan die me niet kón ontglippen en staat er hoogstwaarschijnlijk toch een andere naam op het apartement dat ik als het mijne had bedacht. Voorspel ik winst voor Ajax, dan kun je er vergif op innemen dat de tegenpartij wint. Soms weet ik het gewoon niet en probeer ik van het minst gunstige scenario uit te gaan.

Verklaart dat het vervelende onderbuikgevoel dat ik heb of ben ik toch gewoon moe...?

Relativeren

Gekweld door hevige kiespijn meldde ik mij twee weken geleden bij de tandarts. Een gebarsten kies was de boosdoener en veroorzaakte een flinke ontsteking.

Hoofdschuddend en zuchtend werd er driftig geboord en gegraven. Nu valt de pijn van de behandeling altijd mee als je mond toch al heftig zeer doet maar een tikkeltje verdoving doet desondanks wonderen. Als spoedgeval werd ik tussen de normale patiënten behandeld en stond ik na een poosje weer op straat zonder de linkerhelft van mijn gezicht te voelen en met een nieuwe afspraak voor een uur.

Slurpend en kwijlend dronk ik de rest van de dag koffie en eten belandde zonder het geproefd te hebben in mijn maag.

Vandaag was de tweede sessie in de zalige onwetendheid dat er nog een derde aan zat te komen. Grrr... Over twee weken is het dus weer bal.

De verdoving voelt als nog lang niet uitgewerkt. Geef me een flinke rechtse en ik zal je vriendelijk toelachen. Terwijl de koffie voor de zoveelste keer over mijn wang stroomt en op het witte t-shirt drupt, hoor ik dat er maar liefst drie doden op de A10 te betreuren zijn vandaag en op slag ben ik zielsgelukkig met een beetje tandenleed.

Newsflash

Afgelopen week stond opnieuw in het teken van inspirerende gesprekken, weten Ellen en ik eindelijk hoe de sauna in Weesp eruit ziet (als een uitvaartcentrum) en vierden Schoonhoven en Ouderkerk donderdag een bescheiden privéfeestje. De hoofdprijs van 25 miljoen ging aan ons neus voorbij, maar daarentegen vond Frank ondergoed waar hij deze keer niet zijn veto over uitsprak en als moeder kan daar geen geld tegenop. Bovendien ben ik na mijn laatste bezoek aan Emmy gisteren volledig geheald en weet ik dat er grazige, groene weiden op mij wachten. Al met al een prima week dus.
Terwijl het er nu werkelijk op begint te lijken dat er een nieuwe, leuke baan langzaam mijn kant op slentert, kijken we ondertussen troosteloos naar de talrijke regenbuien buiten. Frank denkt met weemoed terug aan zijn avonturen op de camping in Frankrijk en ik hoop vurig dat we volgend jaar weer op ons vertrouwde adres in Italië kunnen zitten. Aan de andere kant stellen hollandse zomers nooit teleur; je hoeft niet bang te zijn bruin te worden en een uitgebreide zomergarderobe heb je ook niet nodig.
Maar mocht het nu toch nog mooi worden en gaat die geplande barbecue eindelijk door, vergeet dan niet je vrouw mee naar huis te nemen.

Hollandse kanjers

Volgens dit artikel wonen de mooiste en slimste vrouwen in Stockholm. Het zal wel.

Zelf ga ik voor een man en dan het liefst een echte hollandse kanjer. Oké, als het moet, snack ik ook nog wel een engelsman weg, maar nederlandse mannen verdienen absoluut de voorkeur. Goed gebouwd, stevige benen, beetje kleur erop en doorgaans geëmancipeerder dan mannen van andere nationaliteiten. Bij voorkeur groter dan ik.

Bijkomend voordeel is dat ze je gewoon verstaan, wat de historisch moeizame communicatie niet nog moeizamer maakt.

Voor mij dus geen gewaxte amerikaanse torso's, opdringerige zuid-europeanen of koele Noren. Op die ene portugees na, heb ik nooit de hang naar een buitenlandse man gehad.

Feliciteren op eigen risico

Eind '65. Zag ik er nog maar zo goed uit!

Shoppen

Het was weer tijd voor mijn favoriete hobby; winkelen.
Caroline blij, ik depressief. Geen tijd, geen geld, geen zin en vooral.... geen zin. Winkelpersoneel moet ver uit m'n buurt blijven. Caroline ziet er scherp op toe en fungeert in het ergste geval als natuurlijk schild.
Monter stappen we de Magna Plaza binnen waar een paar beeldschone schoenen door dochterlief worden aangeschaft. Via Appie achter de dam (broodje en drinken) lopen we naar mijn favowinkeltje in de Paleisstraat waar ik twee shirtjes scoor. De broeken passen weer eens niet en de juffrouw staat me gevaarlijk vriendelijk toe te lachen, onbewust van het feit dat ze met haar leven speelt. Ik word net op tijd naar buiten getrokken.
Bij Zara weer een shirtje, waarna we de Douglas enteren voor drie cadeaubonnen. Nadat deze liefdeloos, zonder mooie verpakking, in een tas zijn gepropt, neem ik me vast voor hier ook nimmer meer een voet binnen te zetten. Van nu af aan alleen nog maar Ici Paris.
Maar alle ellende is vergeten als we de middag afsluiten met een absolute topaankoop; deze scrub van de Bodyshop. Alleen al als je 'm ruikt wordt je op slag gelukkig!