Licht

Het is eindelijk zover. De meest besproken plankjes aller tijden verlichten de keuken. Gegeven dat ze ongezien op maat zijn gemaakt vreesde ik het ergste maar dat viel alles mee. Ze zijn mooi. En niet alleen de keuken is naar wens verlicht. Boven de eetkamertafel prijkt de Heracleumlamp van Moooi. Ik staar liefdevol naar de drieënzestig ledblaadjes waar ik zo'n lange tijd omheen heb lopen dralen alvorens ze aan te schaffen.
Deze zomer kreeg ik op een warme zomeravond een uitnodiging van de buurvrouw op de begane grond om een wijntje in de tuin te komen drinken. Ik voelde me zwaar vereerd. In de anderhalf jaar dat ik hier nu woon heb ik er nog nimmer een bezoeker naar binnen zien gaan, laat staan in de tuin zien zitten. Voorzichtig uitgedrukt is de dame in kwestie erg op zichzelf. Eenmaal binnen kreeg ik een rondleiding, al werd de master bedroom om een duistere reden uitgesloten van de toer. Naar haar eigen zeggen was de badkamer het pièce de résistance. Hij was zeker groot en mooi maar haalde het niet bij het glasmozaïek en de italiaanse wastafel twee etages hoger. Dat gold ook voor de rest van het huis. Er viel weinig af te dingen op de afwerking en dus kuierde ik instemmend achter haar aan.
Echter, toen we niet veel later gezellig wijnslurperd op de loungebanken van de late zomerwarmte genoten, en ik op de achtergevel van 222 II keek, stelde ik in stilte tevreden vast dat er in werkelijkheid maar een echt pièce de résistance bestaat.

It's alive

Net als vorig jaar rond deze tijd kleurt het zwart in de hoek van het houtwerk aan de voorzijde van het huis. Paniek! Zo snel na oplevering van de geliefde smetteloos wit geschilderde kozijnen kan er toch geen verval optreden?
Bij nader onderzoek blijkt de vlek te leven. Het zijn opeengepakte lieveheersbeestjes die komen overwinteren. Het trosje space invaders doet net of het slaapt maar groeit ogenschijnlijk ongemerkt. Noem het een tekortkoming, maar mijn gastvrijheid beperkt zich slechts tot menselijke wezens met afmetingen boven de 50 cm. De roodgevleugelde luchtmacht is hier duidelijk aan het verkeerde adres en heeft inmiddels kennis gemaakt met onvervalste Miele zuigkracht.
Dat zal ze leren.

Aangifte

Per definitie voel ik me een ontzettende sukkel als de belastingaangifte ingevuld moet worden. Waar anderen de mogelijkheden hiervan eindeloos uitnutten, zoek ik ieder jaar krampachtig naar slimme aftrekposten om ze vervolgens nooit te vinden.
De ellende begint al bij het opstarten. Sinds het falen van DigiNotar gebeurt dit op eigen risico heb ik begrepen, maar ik zet me er snel overheen en de ingevulde gegevens verschijnen op het scherm.
Wat?? Kan nooit. Ik probeer kalmte te bewaren en trek de tweede map uit de kast voor controle, om er tot mijn ontsteltenis achter te komen dat de bedragen aardig kloppen. Ik behoor duidelijk tot een van die mensen wiens loonontwikkeling volledig langs me heen is gegaan. Tot mijn vreugde zie ik de post "aftrekbare eigen bijdrage" op de jaaropgave staan. Dit slaat op de auto en naarstig speur ik het formulier af naar het rechthoekje waar het bedrag in thuis hoort. Na een kwartier kom ik tot de conclusie dat iemand hem stiekem zwart moet hebben gemaakt.
Kom kom, nou niet direct opgeven. Ik noteer het item onder de rubriek na te vragen en zet moedig door. Bij vrienden zit alles gestructureerd in een enkele map. Bij mij niet. Als ik map nummer drie open moet ik me een weg banen door de vele pensioenoverzichten die voornamelijk gevuld zijn met belachelijk lage bedragen omdat ik in het verleden, vrijwillig en onvrijwillig, nogal eens geswitcht ben. Voor de zoveelste keer neem ik me voor hier in de toekomst echt eens tijd aan te besteden. Map vier en vijf volgen. De tafel ligt bezaaid en verse koffie wordt in grote hoeveelheden aangesleept. Eindelijk vind ik wat ik zoek.
Na twee uur zweten probeer ik het scherm te sluiten. Pesterig krijg ik de melding dat mijn formulier nog niet volledig is. Snotverdomme jongen, dat weet ik toch ook wel! Het lijstje na te vragen is tot volle wasdom gekomen en inmiddels voel ik het woord mislukkeling in grote rode neonletters over mijn voorhoofd lopen. HELP!!!

Kopje koffie, glazenwasser?

Een zeehond tanden leren poetsen is vast eenvoudiger dan een glazenwasser vinden in de rivierenbuurt. Of waar dan ook waarschijnlijk. Bellen, mailen, rooksignalen, flashen, alles blijft zonder resultaat. De wondere wereld van natte corruptie en schimmig druipvolk is zo toegankelijk als een volgroeide doornenhaag. De verhalen over zeemlappen die elkaar lachend naar het leven staan zijn legio. Wee degene die één raam te ver gaat. Gauw afmaken die ongehorige en aansluitend met de jongens een biertje pakken.

Maar vorige week draafde er ineens een hoogwerkerbakje mijn ramen voorbij met 'iets' van vlees en bloed erin, leek het wel. Vliegensvlug gooide ik het raam open om deze ene gouden kans niet te verliezen. Net op tijd. Het vehikel stopte en de man draaide zich naar mij toe. Onmiddellijk deed hij mij denken aan de engelse acteur David Bradley. Twee druppels water. Die komt dus mooi niet binnen voor een kopje koffie. Hooguit reik ik het aan door het vers gewassen raam. In een plastic bekertje....

Goede ideeën

Onlangs heb ik de tijd gevonden om mijn slaapkamerdeuren te schilderen. Het moest en zou een bronskleur worden. Brons is beautiful maar zo niet te vinden in verf. Je zou toch denken dat een Histor of Flexa wel een beetje bling in het assortiment heeft zitten. Mooi niet. Gelukkig werden er, terwijl Hans Weijers in zijn neus zat te peuteren, in een Zuid Hollands jeneverdorp een paar knappe potjes metaallak voor mij gefabriceerd. Het resultaat mag er zijn. Zeker als je bedenkt dat er goedkope Ikea-deuren in hangen.

Ook Facebook is eindelijk exit. Reden? Steeds meer aanvragen van mensen die ik niet tot mijn vriendenkring reken. Herinner je je nog dat je vroeger op je verjaardag de klassen rond mocht met twee vriendjes? Je moest dan de helft van de kinderen subtiel afwijzen omdat iedereen mee wilde. Een eigenschap die ik destijds al niet goed beheersde en die in de loop van de jaren ook niet verder ontwikkeld is. Mijn Facebook is dus niet meer inclusief het irritante meegluren door mensen die er niets te zoeken hebben. Kan ik gewoon weer lekker doen waar ik zin in heb.

De 1e amsterdamse boom

Wat is ie mooi, hè?

Modern sprookje

Er was eens.... een bodemloze wasmand. Hij stond in Amsterdam. De wasmand moest wel een bodem hebben want alle was bleef er keurig in liggen. Maar hoe de vrouw des huizes ook haar best deed, hij wilde maar niet leeg. Met zijn betoverde inhoud stond hij haar daar in de hoek uitdagend aan te grijnzen. Uiteindelijk werd de vrouw zo wanhopig dat ze de wasmand met kleding en al het raam uit gooide. Het mocht niet baten. Op de plek waar eerst de mand had gestaan bleek nu alle vieze was te liggen.
Gekheid natuurlijk, al ging ik bijna in dit "Grimm"ige item geloven. Terwijl ik gestaag de machine blijf vullen en denk dat het einde nu echt in zicht is, stuit ik op het sokkenkerkhof rond Frank z'n bed, die ik mismoedig in de mand gooi voor de volgende ronde. Misschien ben ik geen goede huisvrouw, deugt mijn planning niet of houdt het daadwerkelijk nooit op. Iemand nog interessante tips? Want voor vandaag ben ik er weer helemaal klaar mee

Bezoek

Tijdens het eten gisterenavond zag ik al een hongerige blik om de hoek van het balkon komen. Waarschijnlijk was de geur van verse tartaar te aanlokkelijk om te negeren. Maar vanmorgen keek ik met verbazing naar dit keurige duo dat in rokkostuum op me zat te wachten, luid miauwend dat ze nu eindelijk wel eens naar binnen wilden om wat lekkers te verorberen. De logische vervolgstap daarna zou zomaar uitgebreid uitbuiken en verharen op de bank kunnen zijn. Omdat Johnny en Rijk er al best goed doorvoed uitzien en ik mijn huis graag netjes houd, heb ik de deur wijselijk even dicht gelaten.

Huis

Mijn euforie over de Rooseveltlaan is grenzeloos en ik ben bang dat jullie dit voorlopig nog even aan moeten horen. Anderen zullen er van griezelen maar ik geniet van de voetstappen boven mijn hoofd, de 'ping' als de tram weer doorrijdt na zijn haltestop voor de deur, het zoontje van de buurvrouw die regelmatig een woede-aanval krijgt en de kalmerende woorden van zijn moeder die daarop volgen. Maar het meeste geniet ik als de opslaande deuren naar het kleine balkon open staan. Bij gelegenheid is er wat rumoer door een feestje of verjaardag maar normaliter klinken er slechts vogels, soms een hond of hoor je de omringende buren praten met een klinkend glas als aanvulling.
Als de buurtkatten elkaar in de haren vliegen kan ik er glimlachend naar kijken en zelfs de geluiden van de feestjes ervaar ik merkwaardigerwijs als veel minder storend dan de Sluisvaartgeluiden. Zittend aan de eettafel bewonder ik voor de zoveelste keer de keuken met het nieuwe fornuis en vertrouwde koelkast. Het enige dat nog ontbreekt is een parkeervergunning. Ik gok op eind van het jaar.

Pakketje

Gisteren ging al vroeg de bel. Het was de TNT-bezorger met Frank z'n nieuwe BlackBerry. Dubbel en dwars verdiend met een mooi eindrapport.
'Bent u joods', vroeg hij.
Nee. Hoezo?
'Omdat joodse mensen niet mogen tekenen op zaterdag. Meestal bel ik daar dan ook niet aan of laat het pakketje voor ze achter op de trap', zo vertelde hij.
Er ging weer een nieuwe wereld voor mij open. De jongen die voor me stond was geen TNT-eendagsvlieg maar een die zijn pappenheimers kende en hier al lang in de rondte liep.
Ik verzekerde hem dat ik niet gelovig was en hij te allen tijde bij me aan kon bellen, ik de deur voor hem zou openen en zijn ontzettend onhandige apparaatje zou tekenen. Maar mijn nieuwsgierigheid was gewekt en ik vroeg hem: 'Ik kan dus ook niet bij ze op de koffie of komen eten?' Het antwoord was nee. De zaterdag was enkel voor gebed en rust. Volgens hem was het hele blok huizen aan deze kant van de straat zo goed als joods.
Ik wist niet of ik blij of bang moest zijn. De keuze voor mijn woning was enkel gestoeld op neutrale criteria die mij blijkbaar midden in een joods bolwerk hadden gebracht. Niet dat dat enig probleem is want de straat is heerlijk rustig. Totdat Gretta het natuurlijk op haar heupen krijgt en ik waarschijnlijk als eerste aan de beurt ben.
Omdat de jongen een gekleurd uiterlijk had vroeg ik hem welk geloof hij aanhing. 'Geen enkel,' was het antwoord. 'Ik ben hier om een of andere reden en probeer een zo leuk en goed mogelijk leven te leiden.' Heerlijk. Nuchter én een gezond verstand.

Verhuizen

"Ik ga niet in die achterbuurt wonen!"
De boodschap was duidelijk. Frank was niet erg gecharmeerd van het amsterdamse appartement in Zuid dat mij nou juist zo ideaal leek. Ik kon me er wel iets bij voorstellen. Ons aanstaand onderkomen oogde op z'n zachts gezegd wat verouderd. De leidingen verrot, een overvloed aan schrootjes, een keuken waar je je kont niet in kon keren (foto) in prachtig saliegroen uitgevoerd, ahum, en door de houten planken vloer kreeg je een goed beeld van hoe het er bij de onderburen uitzag.
Ik zag hoe hij zijn tranen dapper wegslikte en voor niet meer dan een halve seconde bedacht ik me. Maar de ruimte was te mooi en de ligging te ideaal en voor ik er erg in had, had ik een hypotheek, Dick de tekeningen klaar en liet Rob de ramen inmeten. Ik zegde de huur in Ouderkerk op en toen begreep ook Frank wel dat er geen weg terug meer was.
Nu, acht maanden later, is ons huis een plaatje. In het schilderwerk van het spiegelstuk kun je daadwerkelijk je haren kammen en het schilderij dat ik ooit kocht heeft eindelijk een goed onderkomen gevonden aan de smetteloos gestucte muur. Waar je ook kijkt, alles ziet er even mooi en smaakvol uit.
En Frank? Hij heeft zijn eigen appartementje in de woning met slaap- en woongedeelte. Een knap staaltje Dick-architectuur, inmiddels gecomplementeerd met een eigen graffitimuur, speciaal voor meneer ontworpen.
Gisteren bleven voor het eerst zijn oude vrienden slapen. Ondanks dat dit betekende dat ik mijn halve bed moest missen werd ik er toch erg vrolijk van. En vanmiddag bij thuiskomst las ik het briefje dat op tafel lag; "Ik ben de stad in, x Frank". De tekst leest zelfverzekerd en cool.
Maar hij is nu dan ook een echte amsterdammer tenslotte.

Talking fridge

Nog steeds vind ik mijn zwarte Smeg-ijskast geweldig. Natuurlijk gaat ie pas echt tot z'n recht komen als ie straks in mijn, nog aan te schaffen, nieuwe woning in Amsterdam staat, het liefst vrij op een mooie muur. Ik hou me voor dat dat moment iedere dag een stapje dichterbij komt.

Er is wel iets vreemds met het ding aan de hand. Vanaf dag 1 praat hij namelijk. Eerst dacht ik dat het was omdat hij nog waterpas gesteld moest worden en niet in de keuken maar in de huiskamer stond. Maar nu hij al weer bijna twee jaar op zijn vaste plek staat, blijft hij van tijd tot tijd commentaar geven. De geluiden variëren van een soort gekreun tot het zingen wat walvissen doen.

Wij zijn er allemaal aangewend, alleen de passanten willen nog wel eens raar opkijken. Je zult het gek vinden maar ik ben inmiddels een beetje van 'm gaan houden, voor zover je van een ijskast kunt houden.

En wees gerust; terugpraten doe ik (nog) niet.

Makelaargepruts

Mijn zoektocht naar een geschikte woning in Amsterdam vordert. Het aanbod neemt toe en de voorwaarden waaraan de woning moet voldoen worden steeds duidelijker. Omwille van Frank ben ik extra kritisch. Zo laten we die ontzettende leuke woning boven een geweldige kroeg in die hele leuke buurt maar voor wat het is en kijk ik verder.

Het laatste huis waar ik serieus een bod op wilde doen is verkocht onder voorbehoud. Tweede keer! Maar driemaal is scheeprecht en ik hou me voor dat ik geen haast heb, anders dan dat ik erg graag uit het bekrompen buurtje weg wil na het zoveelste voetbalincident deze week.

Onder de huidige crisis en de dreiging van het afschaffen van de hypotheekrenteaftrek verwacht ik dat de prijzen voorlopig niet zullen stijgen. Die gedachte wordt ondersteund door de afprijzingen die ik regelmatig voorbij zie komen.

Talloze huizen heb ik inmiddels bekeken en dan kom je bijzondere dingen tegen. Zoals de woning in de Rivierenbuurt waar het toilet centraal in de huiskamer was geplaatst. ???

In dit kader kreeg ik laatst een leuke site van iemand aangereikt; Foute Huizen. Hierop staan al dit soort rariteiten en de veelvuldige missers en het geknoei van makelaars.

Kijk en verbaas je over wat mensen te koop aanbieden en de presentatie ervan.

11-11

De elfde van de elfde.

Vanmorgen kwam er witjes een collega binnengelopen. Hij had de hele nacht niet geslapen. Zonder een woord te zeggen startte hij teletekst op mijn computer op. Bij ons duurt dit wel even, maar praten wilde hij niet. Toen de betreffende pagina op mijn scherm verscheen dacht ik dat hij miljonair was geworden.

Terwijl de Staatsloterijtrekking met eindcijfer 8 me aanstaarde, haalde hij een aantal loten uit z'n zak, nog altijd zwijgend. Hij overhandigde mij het lot en wat bleek? Hij had alle cijfers goed van de hoofdprijs alleen de letters verschilden. Hij was gek geworden.

Maar 11 is van oudsher het gekkengetal dus geen betere dag om gek te worden dan vandaag.

Vandaag is het ook St. Maarten. Hordes kinderen krijgen wij doorgaans aan de deur. Normaal gesproken een mooie manier om van al het overgebleven snoepgoed van Frank's verjaardag af te komen. Zo niet dit jaar. Het suikergoed is achter diverse kiezen verdwenen.

Het geeft niet, ik ben er niet.

Koud hè

Het is mooi weer buiten en dat is fijn. Fijn voor iedereen maar extra fijn voor ons. Want bij ons brandt de kachel namelijk niet. Dat is niet zo fijn. En als de kachel niet brandt, hebben we ook geen warm water. En dat is helemaal niet fijn.
Iedere dag onder de douche stappen en je na enkele minuten realiseren dat er echt geen warm water gaat komen is niet fijn. Weet je hoelang het duurt voordat je dat door hebt met een slaperig hoofd? Lang. Om vervolgens met je naakte, halfnatte lijf naar zolder te moeten om het knopje ‘reset’ in te drukken. Dit knopje vertoont bij ons meer slijtage dan de toetsen van mijn mobiel. Na mijn douchebeurt jaag ik als een gek Frank eronder, teneinde niet opnieuw dezelfde oefening te hoeven doen want na korte tijd prijkt de volgende storingscode al weer treiterig op het witte apparaat.
De eerste date met de monteur was op 8 december 2008. Inmiddels is het 15 april, heb ik vele andere monteurs gezien en ben ik vanwege de kou zo vaak vroeg gaan slapen dat ik hele ritsen baby’s had kunnen maken als ik daar nog zin in had gehad. Ik ken de complete range storingscodes, alsmede het bijbehorende boekje uit m’n hoofd. Alle mogelijke onderdelen zijn vervangen maar helpen deed het niet.
De bedoeling was dat de fabrikant zich vandaag zou melden met een oplossing. Niet dus.
Ik hoop maar dat het nog lang mooi blijft.

Schoon

Na een bijzonder succesvolle week buitenshuis ziet het er inpandig een stuk minder rooskleurig uit. Weliswaar had ik de kerstboom na de uiterste houdbaarheidsdatum er snel uitgewerkt maar lag het tuinpad nog vol met naalden. Die lagen dus na verloop van tijd allemaal weer binnen.

Bij gebrek aan de regelmatige bezoeken van mijn noest werkende buurvrouw lag ons huis er als een slagveld bij. Zo kon je uit de keuken nog exact aflezen wat we zoal gegeten en gedronken hadden die week en droeg de badkamer duidelijk sporen van overmatig douchen en tandenpoetsen.

Ik zal toch echt zelf aan de slag moeten. Er zit niets anders op dan me als de 'witte tornado' te verkleden en mijn Cillit-Bang-kwaliteiten te etaleren.

Koken hoeft vanavond niet. Nico is jarig dus eten we lekker met alle kinderen buiten de deur. Dit verzacht de pijn aanzienlijk.

Na afloop bekijk ik tevreden het resultaat van mijn harde werken en bedenk hoe geordend mijn leven er ineens weer uitziet na alle chaos van de afgelopen tijd.

Het kan verkeren.

Snotteren

Het is weer zover. De 'All You Need Is Love Kerstspecial' wordt uitgezonden. De webpagina van het programma zegt het al; traditie en Kleenex, dat is waar het om draait vanavond.

Het concept is zo uitgemolken en stukgedraaid als het maar kan, maar daar trekken Caroline en ik ons niets van aan. Samen zitten we op de bank onder een dekentje met tranen in ons ogen zonder elkaar aan te durven kijken.

Wij hebben het idee dat Robert ten Brink zijn feestje ieder jaar een stukje nonchalanter presenteert. Die 'laat maar waaien' instelling maakt het nog veel leuker.

Frank zijn blik spreekt boekdelen, maar hij laat het programma gelaten over zich heen komen.

Dus warme chocomel, thee en koekjes in de aanslag, en telefoons worden genegeerd. Vanavond zijn we even onbereikbaar.

Leuk, leuker, leukst

Snik

Zaterdag komt de nieuwe vaatwasser. Op zich niets bijzonders anders dan dat ik blij ben. Vanochtend vroeg stond ik de vaat van vijf dagen weg te werken en hartgrondig te hopen dat dit de laatste keer zou zijn.
Eigenlijk krijgen we weer precies dezelfde als de oude. Als je eenmaal aan zo'n indeling gewend bent dan is het lastig te veranderen en ook ik ben een gewoontedier. Waar ik wel erg aan zal moeten wennen is het gebruik van meerdere wasprogramma's.
Toen Frank namelijk klein was en net kon staan, heeft hij met uiterste precisie drie van de vier knopjes gesloopt, waardoor we de laatste tien jaar alles op een en hetzelfde programma hebben gedraaid. Wel zo prettig. Het vergemakkelijkte de keuze enorm en heeft nooit enig probleem opgeleverd, wat maar eens temeer bewijst dat al die knoppen eigenlijk overbodig blijken.
Wat zal ik nu doen? Toch de andere programma's proberen of steevast blijven negeren. Of Frank opdracht geven om....
Ik ben er nog niet uit.

Recessie

Terwijl wereldwijd de miljarden worden afgeschreven, vertrekt Frank maar weer eens richting Zuid-Frankrijk, koopt Caroline de Ikea leeg en ontvang ik post van De enige echte Nederlandse Bank. De recessie in huize AlCoHel is verre van toegeslagen.

Door steeds drukkere werkzaamheden lig ik in mijn vrije tijd voor pampus en moet ik bijna moeite doen om geld uit te geven. Mijn banksaldo vertoont dan ook vooralsnog onwennige zwarte cijfers. Desondanks kreeg ik voor het eerst in tien jaar een incassobrief van AH. Geheel ten onrechte maar toch leuk. Je hebt dan in ieder geval nog het idee dat het mis gaat.

Ook mijn proeftijd eindigde in een positief vonnis, dus daar geen depressie te behalen deze week.

Er staat zo'n leuk appartement te koop in de Rijnstraat met balkon op het zuidwesten en het schijnt goed afdingen te zijn in deze tijden. Misschien moet ik toch even....