Korea

Het is er normaal gesproken razend druk en ook nu loopt er aardig wat volk naar binnen. Naar we aannemen voornamelijk Koreanen want het onderscheid tussen de verschillende Aziatische volkeren is en blijft voor een kaaskop nou eenmaal niet eenvoudig.
Restaurant Korea is doelmatig ingericht zonder al te veel tierlantijnen maar met ruime tafels en goede stoelen. De menukaart die we krijgen is in het Koreaans, Engels en Nederlands maar dan nog zeggen de gerechten ons helemaal niets. Na een korte delibratie besluiten we op goed geluk te bestellen. Ieder een voor- en hoofdgerecht.
Er komen veel bakjes en kommetjes met lekkere dingen op tafel. Omdat we geen idee hebben wat we krijgen en de gerechten in de bakjes niet allemaal even herkenbaar zijn, komen de voorgerechten net als we denken dat we ze op hebben. Een ding is zeker; met honger zul je hier de deur niet uitgaan.
Gelukkig bestaat mijn hoofdgerecht uit een heerlijke, grote, niet al te zware maaltijdsoep en Nico krijgt een brander waar je dun gesneden kalftong op klaar maakt. Met de gegrilde plakjes, bijgeleverde slabladeren, julienne gesneden lente-ui, witte rijst en bonen- of sesamsaus maak je een mooi pakketje dat je opeet.
Het personeel spreekt geen woord Nederlands maar wijst ons vriendelijk de juiste werkwijze en draagt extra kommen en schotels aan omdat we willen delen.
Ontzettend leuk om hier nu eindelijk een keer gegeten te hebben. We gaan zeker op herhaling.

Harbour Club

Er zijn plannen voor Barcelona maar voorlopig is de derde Harbour Club in Amsterdam gevestigd.
Op mijn voorstel zijn wij hier met gasten en al naar toe gereden, en even krijg ik een hele bedenkelijke blik toegeworpen als we met de taxi's een verlaten terrein bereiken.
Het valt alles mee. Aan de voorkant van de zwarte doos met witte letters ligt een mooi, groot loungeterras waar tot laat in de avond de zon op schijnt. We worden vriendelijk bediend en de rosé smaakt lekker.
Aan de buitenbar herken ik wel de laatste Prada's en Gucci's. Het is er zien en gezien worden. Vrouwen die zich fotomodel wanen, mannen ernaast die denken hiermee goed voor de dag te komen gelardeerd met wat homo's en BN'ers. Het enige verschil met de gemiddelde Bacardireclame is dat er nauwelijk gesproken of gelachen wordt. Bij dit soort clubjes schijnt daar merkwaardig genoeg altijd een permanent verbod op te rusten.
Uiteindelijk gaan we pas rond half negen naar binnen. Ik herken de hoge wijnrekken van Dauphine. Niet origineel maar wel leuk. De zaak is duidelijk hip. Zelfs de toiletjuffrouw heeft een eigen draaitafel. Je ziet er nauwelijks iets omdat alle materialen donker zijn. Na zwarte overhemden zijn zwarte wc's een goede tweede op mijn lijstje van lelijke dingen. Brrr.
Omdat de asperges op zijn krijgen we te horen dat Surf & Turf het alternatief is. De gigantische zeevissen op ijs voor de vitrine bij de keuken suggereren een mogelijk goede bereidingswijze maar omdat ik mijn bedenkingen heb kies ik als enige voor de tarbot. Niet ten onrechte. Op de bereiding van kreeft met steak moet duidelijk nog verder geoefend worden maar het probleem werd vlot opgelost door even later alsnog een mooi stuk goed gegaard vlees op tafel te zetten.
Niets ten nadele van de Harbour Club. Ze zijn net open en mogen best nog een paar foutjes maken. Alleen al voor het terras kom ik zeker nog een keer terug. Helaas kon het niet tippen aan de lunch bij Vis aan de Schelde van die middag. Zij verdienen opnieuw een dikke 10.

Combineren

Vrouwen hebben de naam meerdere dingen tegelijk te kunnen. Dat is niet helemaal waar. Of ik ben geen vrouw natuurlijk. Zo doe ik niet aan wisselgesprekken bijvoorbeeld omdat één iemand aan de telefoon al genoeg concentratie vraagt. Aan het gehannes dat ik bij anderen waarneem, waarbij steevast de verkeerde wordt weggedrukt, valt af te leiden dat ik daar niet de enige in ben.
Waar het echt verkeerd gaat is de combinatie eten en praten. Sommige klanten hebben een voorkeur voor overleg met lunch. De broodjes die dan geserveerd worden zijn per definitie te hard zodat niet alleen werkelijk alles onder de kruimels zit, maar ook het beleg alle kanten op vlucht bij het nemen van een hap. Om beide zaken goed te managen en daarnaast ook nog een coherent verhaal af te steken is mij niet toevertrouwd. En wanneer je je dan eindelijk veilig waant en een hap neemt komt er prompt een vraag. Met een verontschuldigde blik en een mix van filet americain en ei tussen de tanden probeer je je hier zo ongeschonden mogelijk uit te redden. Het is onbegonnen werk en eindigt altijd rampzalig. Met minimaal twee vetvlekken op mijn rok probeer ik zo goed en zo kwaad te bedenken waar de vraag ook al weer over ging en geef antwoord. De verwonderde gezichten die me daarna aanstaren vertellen me dat het beter had gekund.
Onlangs had ik aansluitend op de vergadering van die middag een borrel. Met hapjes natuurlijk. Staand eten is al beter en bij een drankje hoeft het nergens over te gaan. Dit maal was ik er van overtuigd dat er niets aan de hand was, om er na afloop, bij het instappen van de auto, achter te komen dat er nog een stuk bitterbal halverwege mijn borsten was blijven steken.
Deze week wordt wederom een uitdaging. Drie dagen beurs waarbij er veelvuldig gegeten en gedronken moet worden in bijzijn van andere mensen. Ook drinken vraagt om de nodige balans. Een beetje alcohol maakt het onderhouden van de aanwezige gasten dragelijker, maar met te weinig alcohol heb ik het onvoldoende naar mijn zin terwijl een glas teveel de spreekwoordelijke waarheid naar boven tovert. Zonder drank wordt deze me vaak al niet in dank afgenomen, laat staan met. Ik ga het weer proberen.

Winkelen

Om 9.45 vertrok ie. De trein naar Maastricht op zaterdag werd een kleine uitdaging wist ik niet veel later. Tot Utrecht was er niets aan de hand. Daar zou Ellen instappen en zich bij me voegen.
Na lange tijd van afwezigheid inspecteerde ik de coupé. Aangezien de ramen niet meer open kunnen was uit het raam hangen en zwaaien van 'hier ben ik' er niet meer bij. Ellen zou me dus op eigen kracht moeten vinden. Aangekomen in Utrecht vulde de trein zich angstvallig snel en al gauw realiseerde ik me dat er meer mensen dan zitplaatsen waren. Het werd dus zaak om de lege plek naast mij zorgvuldig te bewaken.
Na zeker vijf mensen afgewimpeld te hebben streek er aan de overzijde van het gangpad een vrouw neer op een van de laatste stoelen met een hondje in een tas. De bijbehorende man vroeg natuurlijk naar onze plek maar bleef naast zijn vrouw en het verpakte huisdier staan na het gebruikelijke antwoord. Na wat telefonisch contact over de juiste locatie deed Ellen immers verwoede pogingen om bij me te komen. De trein was bomvol. Omdat het even duurde drong de man aan om toch te gaan zitten. Ik verzekerde hem dat mijn gezelschap zich spoedig zou melden. Hij nam er geen genoegen mee en begon te dreigen. "Hij had ook betaald tenslotte. Ik haal de conducteur. U bent asociaal." Met dat laatste had hij een punt natuurlijk maar ik hield stand en keek hem strak aan onderwijl bedenkend wat voor mogelijkheden het hondje in de tas bood. Gezien het formaat van het beestje leek het koppie verdacht makkelijk van de romp te draaien. De hele wagon genoot intussen mee van ons klein meningsverschil. Het gezicht van man achter brillenglazen en voorzien van pet werd met de minuut roder. Zijn vrouw suste en het publiek was in suspence. -Waar zouden we zijn zonder de trein.-
Ik besloot me voor de verandering eens volwassen op te stellen. "Meneer, doet u niet zo flauw, ik zou u echt niet onnodig een zitplaats onthouden." Het werkte wonderwel en zo kon zonder kleerscheuren Ellen niet veel later naast me ploffen.
Omdat er zoveel te bespreken was hadden wij niet in de gaten dat we in Maastricht aankwamen. Verheugd over de enorme uittocht van het publiek ter plaatse besloten we een nieuwe plek tegenover elkaar te kiezen. Tevreden over zoveel rust keken we elkaar blij aan. De trein bewoog echter geen millimeter meer. Enigszins verbaasd over het feit dat we echt de enigen nog waren keek ik op mijn horloge. "Het is 6 over 11", blaatte ik. "Is dat niet onze aankomsttijd?" Toen het kwartje eindelijk viel verlieten we gierend van de lach de trein. Het perron was grotendeels al weer leeg.
Het was heerlijk weer eens in Maastricht te zijn. Al snel vleiden we ons voor een kop koffie in de zon. Na een uurtje winkelen vonden wij het al snel mooi geweest en bezochten we restaurant Rozemarijn voor een verrukkelijke lunch buiten op het terras.
Weer een rondje winkelen en tot laat 's avonds in de volle zon een hapje aan de Maaskade. Kortom een geweldige dag. 

Nederlands Italië

Sinds gisteren ben ik weer een jaartje ouder. Om het leed te verzachten had Caroline een mooie ronde tafel in een van mijn favoriete restaurants geregeld; Mario in Neck. Het is een van de weinige plekken in Nederland waar het personeel en de gerechten je rechtstreeks meevoeren naar Italië. Omringd door geliefden en italiaanse klanken in combinatie met verrukkelijk eten en dito wijnen is je verjaardag lang zo slecht nog niet.

Tip!

Eet nooit een broodje met verse knoflook in de auto. Je blijft er nog dagen plezier van hebben. Was wel heerlijk broodje.

Post New Year

Tien dagen is het nieuwe jaar jong en gezegend zijn zij die anderen geen goede dingen meer hoeven te wensen met referte hieraan. Handen schudden is zo erg nog niet maar het bijbehorende gelebber wel. En dan vooral met mensen die daar nornaal gesproken niet voor in aanmerking komen. Hierbij de laatste en we kunnen weer over naar de orde van de dag.
Ook de goede voornemens beginnen te vervagen. Afvallen staat nog steeds op nummer 1 begrijp ik uit de journaals. Zelf ben ik nooit het type geweest die na drie kwartier porren in een doperwt verzucht dat ik zó vol zit en écht niet meer kan. Ik graas gewoon door maar met gezond verstand eten kom je een heel eind. Op kantoor regent het altijd nog taarten en gebak. Mijn voorstel om een gevecht te houden kreeg geen unanieme steun. Het leek mij vooral nuttig. Even de dagelijkse stress afreageren en je komt er geen gram van aan.
Party poopers....

Lunch

Evert-Jan bedankt. Jij geeft de term internetrelatie weer een hele andere betekenis.

Als dank voor bewezen diensten komt vandaag een van onze allerleukste klanten de lunch verzorgen; Subway. Speciaal voor kantoor Amsterdam rijdt hij helemaal uit Zuid Holland om ons van broodjes te voorzien. Kijk, dat is nog eens service.

Oranje avond

"May all your days be circusdays". Aan deze gevleugelde woorden van de spreekstalmeester in het Kerstcircus van Carré moest ik denken, toen ik afgelopen donderdag aan het diner in de Palazzotent zat. Zwieren en zwaaien leek het thema van de acts op het podium van circa vier m2. Voor de afwisseling een australische paaldanser en een engelse kok die Marieke het liefst onder haar arm mee naar huis had genomen. Sexy en grappig.

Want op uitnodiging van Marieke was ik in de gelegenheid weer eens aan te schuiven bij mijn oud werkgever. De samenstelling van het bedrijf is ingrijpend gewijzigd, maar een aantal voormalig collega's zijn er nog steeds, en bleken, al dan niet blij, verrast door mijn aanwezigheid. Een enkeling reageerde zelfs iets te enthousiast wat hem op een fikse uitbrander van vrouwlief kwam te staan. Palazzo is echt de moeite waard een keer mee te maken. Alleen al de goedverzorgde tent als onderkomen brengt weer even iets heel anders.
Als er tot slot dan nog iemand is die meneer Kranenborg uit zijn winterslaap kan halen, is er voor het eten wellicht ook nog toekomst. Werkelijk, een hamburger bij Dicky;s op de zuidas smaakt al een stuk beter dan hetgeen wij daar voorgeschoteld kregen, en je snapt niet dat de man die op tv z'n moeder op haar falie geeft vanwege beroerde worteltjes, z'n handtekening onder deze bordjes onvermogen zet.
Hé pannenkoekenbakker, wordt eens wakker!

OpBuuren

Er zijn van die dagen dat je niet gevonden wilt worden. Dat de kans dat je een bekende tegenkomt zo minimaal moet zijn dat deze nagenoeg te verwaarlozen is. Waar beter kan dit dan in restaurant OpBuuren?
De gelijknamige wijk in Maarssen waarin dit etablissement ligt is zo nieuw dat elke routeplanner accuut code rood geeft, en bewoners hun huisdier met regelmaat uit een bouwput moeten vissen. De weg er naar toe is ook een uitdaging, maar door de strategisch geplaatste borden van het restaurant zelf lukte dit nog redelijk binnen de tijd.
Daar staat tegenover dat wie bereid is een paar barrières te trotseren rijkelijk wordt beloond. De zaak ziet er werkelijk prachtig uit, de bediening is alleraardigst en het eten zonder meer verrukkelijk te noemen. De ligging, aan het water, en uitzicht sluiten daar naadloos bij aan. Achter het restaurant is ruim de gelegenheid de auto te parkeren. Nee, dat hebben ze goed bekeken daar in Maarssen.

Buurtonderzoek

Nu Nico voor een aantal weken in Australië aan het overwinteren is, vallen Frank z'n wekelijkse tennislessen mij ten beurt. Na zo'n uur hard trainen is een voedzame en verantwoorde maaltijd natuurlijk onontbeerlijk. Omdat we vorige week MacDonalds al hadden gehad, dachten wij nu de vlaamse frieten van de snackbar op de hoek van Churchill- en Waalstraat eens te proberen. De zaak ziet er van buiten nieuw en mooi uit en bij binnenkomst verwachtten wij een tafereel als bijgevoegde foto.. Fout!
Het bedrijf wordt gerund door een hele familie uit....? Ik heb echt geen idee, maar de vier uiterst vriendelijke gezichten met gitzwarte haren waren duidelijk geen afstammelingen van de vlaamse frietenbakkers die wij voor ogen hadden. Afgezien van wat verwondering over de enorme hoeveelheid satésaus die we overal bij bestelden, werden we vlot en correct geholpen. In de smetteloze zaak kregen de aanwezige kinderen iets lekkers aangeboden tijdens het wachten, en smaakten de frieten precies zoals het hoort. Vlaams!

Hobbelig weekje

Afgelopen week ben ik de grote vergaderzaal in Utrecht amper uit geweest. De ramen waren er brandschoon dus heb ik niets van het mooie weer hoeven missen. 's Ochtends vroeg beginnen, informatie verzamelen en zorgen dat het ook nog representatief op papier komt. Het resultaat van al dat harde werken ligt nu ter beoordeling bij een van de klanten. Ik viel prompt in slaap toen ik gisteren thuis kwam. Frank is terug van kamp en ziet er, met dikke zwarte randen onder zijn ogen, al net zo fruitig uit als ik. Zoiets als Morticia en Pugsley Addams.
Maar er waren ook leuke dingen. Dinsdag had ik tijdens een bezoek aan Rotterdam een stiefkwartiertje om frisse lucht op te snuiven voor mijn afspraak begon en blunderde vervolgens door me aan een wildvreemde voor te stellen. Het verbaasde me dan ook niet dat ik een bekeuring onder de ruitenwisser van de auto vond bij terugkomst. Bij nadere inspectie  bevatte het witte papiertje echter helemaal geen boete maar een uitnodiging en liefdesverklaring van mijn eerdere vergissing! Door de aanwezigheid van een collega heb ik alle flauwe grappen daarover de rest van de week moeten aanhoren.
Woensdagavond stonden we met z'n allen lekker op een amsterdams terras te borrelen met aansluitend een erg levendig etentje en eindelijk eens wat andere onderwerpen dan werk. Na zo'n avond kun je makkelijk met z'n zessen terug in de auto wat de volgende debiele foto's opleverde....

Etentje

Stel je voor. Je gaat met een paar mensen uit eten maar een van de disgenoten spreekt van te voren met jou af om het vanwege een klein persoonlijk financieel crisisje, weliswaar tijdelijk maar toch, budgettair binnen de perken te houden. Met andere woorden; het dagmenu en de huiswijn. Helemaal niets mis mee en bovendien kwam het mij ook niet slecht uit.
Het plan leek zo makkelijk uit te voeren. Leek. Want het door mij verkozen restaurant bleek een ster te hebben. Wist ik écht niet! En toen tijdens het aperatief de eigenaar/kok vroeg of ie ons mocht verrassen, waren we zo druk in gesprek dat we volmondig riepen dat dat geen enkel probleem was.
Bij de vijfde gang zag ik iemand tegenover me wit wegtrekken. Mijn goede voornemens lagen toen allang op het kerkhof. "Ja ober, doet u nog maar een flesje wijn." Tijdens de zevende gang werd het gezicht ronduit ongelukkig en kreeg ik de slappe lach. Ik probeerde geruststellende blikken over tafel te werpen maar die misten, door mijn geamuseerde blik, duidelijk doel. De gerechten bleven komen en we aten vrolijk verder.
Het was erg gezellig en denk nou niet dat de avond enige consequenties had. Uiteindelijk is alles goed gekomen.

Sushi

Ging ik vroeger met de kinderen op pad, tegenwoordig zijn de rollen omgedraaid en word ik op sleeptouw genomen. Zo mocht ik vorige week mee voor een borrel in het Palladium en naar Sumo op het Leidseplein, all-you-can-eat-sushi. In het langslopen keek ik met lede ogen naar de bezetting in de Oesterbar. Waar het ooit bruisend vol was en ik zo vaak met veel plezier gegeten heb waren nu enkel een paar schamele tafeltjes gevuld.
Bij Sumo was het lekker druk. Glunderend kreeg ik van Frank en Caroline het systeem uitgelegd waarna het grote bestellen kon beginnnen. Na drie rondes was ik al redelijk verzadigd maar at natuurlijk dapper door, onder aanmoediging van de beide schatjes tegenover me. Het dessertijs heb ik overgeslagen maar verder heb ik mij kranig geweerd qua eten. Vol, dat wel. Heel vol.

Koninklijk?

Het is Hemelvaart en we zijn een werkweek(je) en vliegramp verder.
Van het nederlandse jongetje dat in een libisch ziekenhuis ligt vraag ik me af of hij nou beter af is. Hoe fijn is het om je ouders te verliezen, tussen allemaal vreemden wakker te worden en een vermeende oom en tante op bezoek te krijgen? Uit ervaring weet ik dat dit redelijk traumatisch kan zijn.
Terwijl de wereld zich afvroeg hoeveel mensen er nou daadwerkelijk aan boord waren en Maxime de nederlanders probeerde te tellen, zat ik met drie oud-collega's aan een ethiopische dis in Amsterdam. Aan de Eerste Nassaustraat zit de Queen of Sheba, ofwel een Oost-Afrikaans Specialiteiten Restaurant, zoals ze het zelf noemen.
Als het op afrikaans eten aankomt ben ik nog maagd, maar goed, voor alles is een eerste keer. Het beeld dat zich al snel aan je opdringt als je aan Ethiopië denkt, is er een van uitgemergelde mensen die zich tegoed doen aan gebraden geitenkoppen. Blijkbaar denkt de gemiddelde amsterdammer daar ook zo over want de tent was leeg. Wat in ons geval een bijkomend voordeel was, omdat we doorgaans nogal de neiging hebben veel te veel herrie te maken. De eigenaar was vriendelijk en voorzag ons van een schotel met verschillende soorten vlees en veel groenten. Vork en mes kregen we in de vorm van pannenkoekjes en dat was eigenlijk nog wel leuk.
Het koffie-ritueel hebben we overgeslagen. Ondanks dat dit met veel enthousiasme gebracht werd, zagen we als een berg op tegen de drie slapeloze nachten die op de loer lagen. Na ons kopje thee dat naar kaneel smaakte maar waarschijnlijk ook heel goed tegen kiespijn hielp, gingen we huiswaarts.
Probeer het eens. Voor de prijs hoef je het niet te laten. Met z'n viertjes waren we wel € 96,75 kwijt.

Mmmm...

Vandaag is Annemarie weer eens zo lief om voor ons te koken. Verder heb ik even helemaal niets te melden. Nee, echt niet.

Witteveen

Omdat ik me graag op sleeptouw laat nemen, aten we gisteren met een aantal mensen in Witteveen op de Ceintuurbaan. Mij onbekend maar het schijnt er al jaren te zitten.

Voorheen donkerbruin met perzische kleedjes op de tafels, nu richten ze zich overduidelijk op een andere doelgroep dan sigarenrokende, gokkende oude mannetjes.

Concrete, bekend van onder andere Vine en de Lairesseapotheek, heeft ook hier weer erg haar best gedaan. De ruimte is smaakvol ingericht met gekleurde vloertegels, een grote bar en een mooie wand van glazen taatsdeuren achter in de zaak.

Zoals altijd zit het leuke in de details. In dit geval betreft het de tekst die in de volle lengte over de glazen wand geschreven staat.

Op aandringen van de serveerster en na het aanreiken van pen en papier, schrijven we onze positieve en negatieve bevindingen op. Het eerste punt is snel gevonden. We zitten met z'n vieren aan een tafeltje van nog geen vierkante meter. Niet goed.

Het bleek een van de weinige minpuntjes van de avond. De tent zat vol, het eten was zonder meer goed te noemen en het personeel vriendelijk. Gewoon leuk dus en prima voor de variatie.

Blije doos

Gezien de titel zou je denken dat dit stukje over zwangerschap gaat. Niets is minder waar. Ik ben het niet en ken gelukkig ook even helemaal niemand in m'n omgeving die het wel is. Toen ik samen met Frank donderdagavond (lees: 2 voor 12) wanhopig inspiratieloos in de Jamin stond om voor de laatste keer een traktatie in elkaar te sleutelen, wist ik wat ik al veel eerder wist; no more babies!

Nee, dit verhaal gaat over een rustige zaterdagavond.

Wij kozen voor eten bij Red Sun, de amsterdamse versie dan. Het lag niet aan de bediening, het heerlijke eten of het leuke tafeltje precies voor het raam, maar toch waren we unaniem in ons oordeel dat grote broer in Blaricum sfeervoller is en daardoor leuker.

Na dit verrukkelijke hapje bij onze favoriete tent plofte ik thuis op de bank, volDAAN en verschoond van verplichtingen. Onderuitgezakt onder een plaid met tv en sudoku. Ik voelde me een enorme doos. Maar wel een hele blije doos.

Trapped

Sinds de tijd dat op kantoor de kantine niet meer geëxploiteerd wordt, hebben wij een lunchclub opgericht genaamd 'De afgelikte boterham'. Om beurten wordt er brood, melk enz. gehaald. We hebben een penningmeester en dat gaat goed.

Voor zover ik in 'da house' ben shop ik mee als het mijn beurt is.

Twee weken terug was het weer eens zover. We hebben weinig nodig die dag en ik krijg 5 euro mee om eigenlijk alleen brood te halen. In gedachten rij ik om half 1 de garage van het Gelderlandplein binnen, parkeer m'n auto en loop de Appie in. Op de terugweg naar de betaalautomaat merk ik dat ik m'n kaartje kwijt ben. Mopperend over dit onnodige tijdverlies loop ik naar de auto waar ik prompt het kaartje vind. Omdat je de eerste anderhalf uur niet hoeft te betalen, kijk ik niet naar het bedrag op de automaat en inderdaad; moeiteloos komt het ding terug.

Bij de uitrijslagboom stop ik het stukje papier in het apparaat en rij al half door in afwachting van de slagboom die open gaat. De slagboom gaat niet open, en ik zie dat de kaart teruggespuwd is. Ik laat m'n auto achteruit rollen, stop de kaart achterstevoren er in en rij weer door. De boom blijft dicht. Als ik eindelijk de grijze massa weer inschakel en naar het kaartje kijk, blijkt deze van het WTC te zijn.

Daar sta ik dan. Gevangen voor de boom met vier auto's luid toeterend achter me, een ongeldige kaart en slechts 2 euro op zak. Dit wordt een hele late lunch, maar dan in de slechte zin van het woord.

Ik wurm me zo goed en zo kwaad het gaat uit de rij, verontschuldingen prevelend naar de boze blikken, en bel aan bij het beheerdershok. Er is niemand en ook de bel wordt niet beantwoord. Het is inmiddels al half 2. Na nog een aantal pogingen geef ik het op en bel het nummer op de deur. Van een vriendelijke dame krijg ik het mobiele nummer van de beheerder. De werklui in de garage zijn ook naar hem op zoek en even dreigt het er nog gezellig te worden.

Na 20 minuten komt er dan eindelijk iets aangesjokt. Het werk-elan straalt dermate van zijn gezicht dat mijn handen beginnen te jeuken en humeur tot een ongekend dieptepunt daalt. Hij is mij niet ter wille en raadt me een dagkaart van 15 euro te kopen. Dat gaat dus niet. Ik kijk naar het resterende geld in mijn broekzak en besluit ter plekke echt nooit meer boodschappen te doen.

Er zit niets anders op dan een collega te bellen om mij uit deze benarde garage te komen redden. Terwijl ik het nummer draai valt mijn oog op een kaart op de grond bij de slagboom. Het is niet van mij, maar wel van die ochtend en met de schamele 2 euro lukt het me net om dit lot uit de loterij te betalen. Om twee uur rij ik hongerig maar opgelucht de vrijheid tegemoet.

Restaurantweek deel II

De volgende dag was het de beurt aan restaurant Latour in Huis ter Duin. Aan tafel heb je uitzicht op de zee, en ondanks dat het verre van mooi weer was blijft het altijd een leuk plaatje om naar te kijken.

Ook hier zaten we onverwacht met z'n drieën aan tafel in plaats van samen en werd het budgetkarakter binnen een seconde om zeep geholpen door champagne en een mooie fles wijn. Ach, wij passen ons wel aan.

Bij de eerste hap werd al duidelijk dat dit een hele andere ervaring zou worden als de avond ervoor. De amuses waren een absoluut feestje met de prei-mosselsoep als hoogtepunt.

Verder volgde heerlijke sashimi, nog meer amuse, vis met risotto, dessert en konden we het niet laten om ook nog kaas te bestellen. Dat laatste ging wat moeizaam. We waren als laatsten overgebleven en dan verzwakt de aandacht aanmerkelijk.

So wie so valt het me op dat mensen veel korter aan tafel lijken te zitten dan vroeger. Wilde in de goede tijd de lunch nog wel eens rimpelloos overgaan in het diner, tegenwoordig is de tent zowel 's middags als 's avonds vaak op tijd leeg.

Daarom hebben we beneden in de bar de koffie genuttigd. Al met al heerlijk en vooral erg gezellig gegeten.