Marina

Je kunt veel zeggen over het concert van Coldplay op het Malieveld van 6 september maar volgens mij hebben anderen dat al voldoende gedaan. Youtube staat vol met dezelfde filmpjes en Harrie Jekkers zal zich gevleid gevoeld hebben door Chris Martins' aubade in Den Haag. Net als de beide journaals, die er met dank aan Mr. Paltrow, een nieuwsitempje bij hadden.
Het filmfragment waar ik op gehoopt had stond er niet tussen. Hoog in een van de naast het Malieveld gelegen appartementen moet het uitzicht namelijk spectaculair zijn geweest, maar helaas, geen opnames te vinden.
Marina and the Diamonds waren wel prominent aanwezig. Meestal zijn acts uit het voorprogramma het vermelden niet waard maar Marina was daar duidelijk een uitzondering op. Verfrissend, leuk met een goede stem. We zijn acuut fan geworden.

Dr. John

Ik had nog nooit van ze gehoord maar maandagavond stond ik als volkomen verrassing ineens in Paradiso bij Dr. John and The Lower 911. Nog wel in jurkje en op pumps, nou niet de meest comfortabele outfit voor een concert. Geen optreden omgeven met roadies die gitaren aanreiken, maar nog echte muzikanten die lekker alles zelf doen, zoals mijn gezelschap het omschreef. En hij had gelijk.

Vrijdagavond

Don'ts:

• je over laten halen om naar een hele foute borrel in Loosdrecht te gaan;
• op 5 verschillende adressen witte wijn drinken;
• daardoor per ongeluk de bh van je dochter aantrekken de volgende dag.

Do's:

• herstellen in de zon op Strand Zuid met een broodje en twee paracetamol;
• weer eens in je oude kroeg zitten met gezellige mensen en goede muziek.

René, je hebt fantastisch gezongen en wel bedankt voor de speciale toegift voor mij.

Zonnesteek

We gaan door. Het geeft niet dat we ons voor de achtste keer belachelijk maken door de prestatie van een oude stofzuiger neer te zetten in de voorronde van het songfestival. Wel nee, we mogen vooral niet opgeven. Dit keer was het een indiaan met een zonnesteek. Hulde voor diegenen die oprecht dachten dat ze nog een kans zou maken. Zoals de meeste mensen raakte ze danig in de war van het mooie weer.
Het weer dat al een hele week zorgt voor bijna aanrijdingen en fietsers die net niet onder de auto verdwijnen. Eindelijk blote benen en een zoon zonder jas op de fiets naar school. Persoonlijk heb ik constant een vakantiegevoel. Maar dat kan ook komen doordat de werkstress naar niveau nul is gedaald en ik daardoor te veel tijd op verschillende terrassen door breng. En ter voorbereiding op Sicilië heb ik al een stapel boeken besteld die nu uitdagend voor me op tafel ligt. Het moet haast wel een goede zomer worden.

Dood

Houston, we have a problem. Je bent namelijk hartstikke dood. De wereld is weer een junk armer, maar wel hele aardige nummers rijker. Erg verrassend was het niet. Twintig jaar geleden, toen ik een van haar concerten in Ahoy bezocht, verscheen ze na anderhalf uur wachten al volslagen stoned op het toneel en kwam er geen fatsoenlijke noot uit de welgevormde lippen. Jammer hoor. Heeft iets met roem en sterke benen te maken.

Sarah Burke

Het nieuws dat mij meer schokte kwam een paar weken geleden toen free-style skiester Sara Burke overleed na een ongeluk tijdens de training. Niet dat ik ooit van haar gehoord had, maar als je zo mooi, gezond en sportief bent, had je wat mij betreft wel iets langer mee gemogen. In tegenstelling tot Sneeuwitney hadden daar vast heel veel mensen nog een heleboel plezier aan kunnen beleven. Het mocht niet zo zijn.



Ter herdenking van miss Houston hierbij een van mijn favorieten. Goed haar ook...

Rit

Om acht uur 's ochtends meld ik me op de afgesproken carpoolplaats om iemand op te halen en naar Wiesbaden te rijden. De romantiek is ver te zoeken op deze plek, maar dat deert me niet. Ook de rit van vier en een half uur maakt me niet uit. De autitische accountant naast me daarentegen wel. Wij zijn geen vrienden. Ook geen vijanden, maar laten we het er op houden dat we regelmatig van mening verschillen, en de onvermijdelijke discussies die daaruit voorvloeien wat ongestructureerd verlopen. Hij zal me niet de oren van mijn kop praten, al ben ik er nog niet uit of dat goed of slecht is. Tot overmaat van ramp word ik weer eens door de polizei van de snelweg geleid om een onvrijwillige bijdrage aan de duitse schatkist te doneren. De auto waar we in rijden is niet van mij maar er is wel muziek. Veel verder dan Adèle, Petra Berger en Alle 40 goed deel 1 en 2 van André Hazes komen we niet. Adèle en Petra vallen in de smaak maar Hazes doorstaat de RA criteria niet. Kort geniet ik van de klanken van Kleine Jongen.
....Dit leven gaat voorbij
Er is al weing tijd dus leef, want jij bent vrij....

In Wiesbaden verzacht het warme onthaal en de gevatheid van mijn duitse evenknie een hoop. De bespreking verloopt vlot en we aanvaarden op tijd de terugtocht. Eerlijk is eerlijk. ExcelHarry doet z'n best de reis zo aangenaam mogelijk te laten verlopen en ook ik zet mijn beste beentje voor. Eindelijk nadert de carpoolplaats dan. Als de vracht gelost is gaat het volume omhoog. Uitgelaten, vrolijk en luid zingend draai ik de snelweg weer op. Opgelucht dat de dag goed verlopen is en ik alleen ben. Vriend Hazes kan helemaal los.
.....Maar doe het wel verstandig maak de mensen blij
dan zul je echt gelukkig zij..ij..ij..ij..ij..ijn

Crisis?

In 1975 bracht Supertramp de lp Crisis? What Crisis? uit. Misschien niet hun beste album maar dat doet nu niet ter zake. De titel is belangrijker. Die zoemt als een honingbij tussen mijn oren telkens als ik op de zuidas vertoef. En dat is regelmatig.
Naast de verplichte afspraken die afgelegd moeten worden, kom ik er ook om te lunchen. Ons kantoor bevindt zich op knikkerafstand en tegenwoordig wordt een van de panden bewoond door mijn eerdere broodheer, dus huist Marieke daar nu. Als je door het gebied wandelt, merk je dat het er leeft. In niets lijkt het meer op het dooie, kille kantorenpark met louter yuppen zoals een paar jaar tevoren. Je vindt er tandartsen, winkels en de horeca heeft een enorme vlucht genomen. Op iedere hoek van een willekeurig gebouw vindt je een eetgelegenheid. Van simpel tot chique. En dat maakt het leuk en levendig. De kwaliteit is doorgaans goed en zonder uitzondering zitten ze allemaal stampend, maar dan ook werkelijk stampend vol. Hier geen crisis. Geen spoortje van te bekennen. Zelfs de gevoerde gesprekken hebben niets van die strekking. Wel vakanties, nieuwe auto's en huizenjacht. Het oogt soms wat surrealistisch. En ongeveer net zo ongeloofwaardig als de platenhoes.

Oud maar leuk

Chopin

Het duurde lang voordat de concertzaal zich met mensen vulde gisterenavond. Voetje voor voetje schuifelde het baby-boom-plus-publiek binnen dat voornamelijk uit fervente aanhangers van Old Spice en 4711 bestond. Helemaal de jongsten waren we niet maar het scheelde weinig. Misschien dat het daardoor ook wel leek of we van alle kanten constant vermanend werden aangekeken als een soort controle of we de musici wel voldoende op waarde schatten.
Dit leed geen twijfel. Wat opviel was dat het orkest bijna uitsluitend uit jonge mensen bestond met een dito dirigent. Mijn hart ging uit naar het pianoconcert van Chopin, prachtig vertolkt door een onbekende pianist in mijn lekenogen. De jongeman oogde of hij weinig zon in zijn leven had gezien, zonder dat dit nou met slechte zomers te maken had gehad. Het frêle lijf stak magertjes in het iets te ruime pak en zijn haardos was al tot een minimum beperkt. Hierdoor glansde het kale hoofd in het licht van de kroonluchters. Hij speelde zoals hij er uit zag en zijn bestaan grotendeels had gebruikt om het pianospel te vervolmaken. Zonder bladmuziek toverde hij de noten en akkoorden uit de zwart glanzende Steinway en Sons met magere vingers bijna zo wit als de pianotoetsen. Met alle eer aan de componist dansten zijn handen lenig als twee grote bleke spinnen over het klavier. Ontroerend mooi.
Ik heb me vast voorgenomen over niet al te lange tijd weer te gaan. Het liefst naar een uitvoering met veel drama van een of meer russen zoals Chatsjatoerian, Rachmaninov of Tschaikovsky. En als het even kan naar het optreden van Langlang op 14 februari. Als er tenminste nog kaarten te krijgen zijn.

Stoute Neil

Graag was ik bij het concert van Neil Diamond geweest. Daarom moest ik vanochtend erg lachen toen ik dit bericht las. http://www.nu.nl/achterklap/2557671/diamond-70-geeft-fan-lange-tongzoen-tijdens-concert.html

Wist je dat...

• een collega en ik dinsdag in Rotterdam moesten zijn;


• het heel erg warm was;


• wij ontzettend in de file terecht kwamen en stapvoets door het centrum moesten;


• wij vervolgens uit pure verveling ramen en dak open hebben gezet;


• André Hazes knoerthard op de Erasmusbrug heel goed klinkt;


• mijn Bose-systeem in de auto fantastisch werkt;


• Rotterdammers best sjacherijnige mensen zijn.

Zomerklanken

Gisteren had ik eindelijk weer eens tijd om een beetje muziek te downloaden. Minder bekende maar ook bekende nummers waaronder deze van de cd Supernatural van Santana. Tijdens mijn allereerste popconcert op 15-jarige leeftijd zag ik hem in de IJsselhallen in Zwolle.
Als ik de klanken van dit nummer hoor waan ik me, in licht benevelde toestand, op een mooi strand aan het eind van een bloedhete dag. Mmm, heerlijk.

Over Muppets gesproken

Zie dat mijn blogje te smal is voor deze überleuke clip. Kijk 'm vooral nog even op YouTube met het volume voluit. Hij is zóóó geweldig.

Hilversum 3

Arme Herman. Hij is zo geschrokken van alle boze mailreacties na zijn uitspraak over PVV en NSB. Zo bang geworden, dat hij moest uithuilen op de schouders van Pauw en Witteman. Oh, gossie!
Terwijl je zou denken dat hij na het jarenlang schrijven van de meest drakerige liedjes toch wel aan dreigmail gewend zou moeten zijn.
Ik weet dat ik nu een van mijn allerbeste vriendinnen beledig. Excuus, Ellen. Je weet dat ik het niet zo bedoel en binnenkort maak ik het goed door lekker voor je te koken. Asperges! :-)
Maar goed, genoeg gekwijld. Als ik dat hoofd met die eeuwige bakkebaarden op televisie zie krijg ik spontaan kippenvel. Een soort Haloween voor gevorderden. Voor alle duidelijkheid; ik ben geen PVV-aanhanger en zeker geen fan van dreigmail, maar ik kan me voorstellen dat het zachte, zeikerige Hermantoontje menigeen tot het uiterste drijft.
Misschien moet 'Anne de wereld maar weer wat mooier kleuren' of moeten we Herman beamen naar de tijd van 'Hilversum 3 bestond nog niet'. Of misschien wordt het tijd voor Herman om eenvoudigweg met pensioen te gaan en zijn mond dicht te houden.
Echt Herman, jongen, het is mooi geweest.

Puur en Rauw

Dat mijn dochter goed kan dansen wist ik al. Maar dat ze ook feilloos de opening van de show van de vierdejaars studenten kon verzorgen was nieuw voor me. Als een volleerd presentatrice, en zonder te stotteren, sprak ze op 21 april jl. de zaal toe.

Het eindproject wordt iedere jaar door de leerlingen van het danscollege georganiseerd. Ditmaal was het in de Lichtfabriek in Haarlem. Alles moeten ze zelf regelen, van locatiehuur tot aan catering en techniek. Brutaal waren we op de eerste rij gaan zitten. En het was de moeite waard. Vlot wisselden de verschillende dansers elkaar af, waarbij er tussendoor aandacht werd gevraagd voor 'Spieren voor Spieren'. De buit voor deze stichting bleek ruim de moeite waard.

Jammer dat het maar een eenmalig optreden was. Ik geloof dat er best nog wel een aantal avonden aangeplakt hadden kunnen worden.

Beste Jeroen van Inkel,

Gisteren was ik op je feestje in het Amstelpark. Een leuke gelegenheid met voldoende parkeergelegenheid (niet onbelangrijk) en toeschietelijk barpersoneel. De meneer bij de jassen keek een beetje zuur, maar daar zou ik ook last van gehad hebben als ik op jassen zou moeten passen.
Nu had ik me wel erg verheugd op de jaren 80 muziek en natuurlijk met name disco. Dát viel een beetje tegen. Het feest der herkenning was niet echt van toepassing. Na een veelbelovend begin verviel het geheel al snel tot de dreun die ik ook uit een aso-Toyota hoor komen als ik voor het rode stoplicht sta. En dat vond ik jammer.
Wat ik dan wil? Ik wil ouderwets onvervalst disco waarbij ik telkens weer een nummer hoor dat ik allang vergeten was en me meeneemt naar verlegen gedraai onder een ontzettend foute discobal. Ik wil Relight my fire van Dan Hartman en Is it love you're after van Rose Royce. Ik wil tot in het oneindige The Jacksons en Whether girls en al die andere oude meuk die jij waarschijnlijk niet meer om aan te horen vindt, maar waar je mij een hele leuke avond mee bezorgt. En daar was het je in eerste instantie toch om te doen? Bovendien; Elvis is dood, dat weet je toch?
Als jij beterschap belooft, kom ik zeker nog een keertje terug.
Verder was de avond uitermate geslaagd.
Annemarie en Peter, bedankt voor de heerlijke champagne en het eten. Berend en Roel voor de onaflatende interesse in al mijn nieuwe banen, seksleven en bijscholing op het gebied van Boon en Wanders. En tenslotte Sanne en Patrick voor de enthousiaste danslessen.
Ik vond het een hart-stikke-leuke avond!

Natasja

Veel minder lekker dan Gavin qua uiterlijk maar met oh zo'n fantastisch hese stem. We hebben genoten van James Morrison en zijn blijven hangen voor een drankje in de HMH, om niet vroegtijdig het slagveld van de garderobe in te hoeven gaan. Het gebouw biedt er een uitstekende gelegenheid voor. Met DJ, en eigenlijk vroegen we ons af waarom we dat niet eerder ontdekt hebben.

Opgewekt en met de klanken van James nog in mijn hoofd kachel ik de volgende dag richting Harderwijk. Eindelijk is het zover dat ik mijn eerste klant uitgeleide kan doen.

De plaats oogt erg troosteloos. Zoals elke (bad)plaats aan een groot water in de winter is het er grauw en druilerig. Zonder Igor en Wanda, de walrussen van het Dolfinarium, is er geen enkele reden te bedenken om deze kant op te gaan, al is Wanda inmiddels opgevolgd door Natasja volgens mij. Lekker belangrijk.

Enfin, hooguit kun je er nog een lekker pondje IJsselmeerpaling scoren, maar daar houdt de vreugde dan ook echt mee op.

Opgelucht draai ik het industrieterrein weer af. Zo dat was een. Nu die andere tien nog.

Wonderful World

Weer veel inspirerende en minder inspirerende gesprekken vandaag en..... James Morrison vanavond.

We hebben er zin in!

Blij

Er zijn maar weinig televisieprogramma's die ik de moeite waard vind om van begin tot einde te kijken. Nu werd ik vorige week al erg verrast door een hele nieuwe serie Frost op de Belg, toen daar gisteren de aftrap voor de Top 2000 nog eens bij kwam.

De quiz werd gepresenteerd door Matthijs van Nieuwkerk en Leo Blokhuis. Het duo lijkt mij niet te evenaren. Vooral de laatste heeft mijn warme aandacht. Type Adriaan Jaeggi; welbespraakt, goed onderlegd en toch bescheiden op het verlegene af. Voeg daar al zijn (pop)kennis aan toe, waar ik erg afgunstig op ben, en de man wordt onweerstaanbaar. Ik bedoel dan nu eens niet de fysieke kant.

Een goeie combi met tegenhanger Matthijs, die terecht of onterecht weinig bescheiden is maar dit wel op een charmante manier weet te brengen. Tel daar alle leuke en goede muziekclips bij op....

Dan word je blij, heel blij.

Gavin en James

Eigenlijk wilden we naar James Morrison, maar omdat hij nog in geen velden of wegen te bekennen was op de Nederlandse poppodia, werd het Gavin-ontzettend-lekker-ding-DeGraw.
Dichtbij in de Heineken Music Hall, wat ons wel altijd voor een hoop keuzes plaats. Op de fiets (snel weer thuis) of warm parkeren bij ONG. En waar laat je je jas? De laatste keer dat Caroline van de garderobe terug kwam, zag ze eruit alsof ze bij Waterloo had gevochten.
Muntjes maar meteen kopen want bij concerten horen nou eenmaal een paar lekkere kouwe Smirnoffjes... in plastic bekertjes :-(
Maar dan staan we eindelijk met drank in de drukte en worden de zware bastonen door onze lijven gejaagd. Prompt zijn alle ongemakken vergeten en geven we ons over aan Gavin, die lang niet tegenvalt.

So, since you want to be with me
You'll have to follow through
With every word you say
And I, all I really want is you
(For) you to stick around
I'll see you everyday
But you'll have to follow through
Oh, this is the start of something good
Don't you agree?