Gentlemenscanal and Skinny Bridge

Niets is mooier dan toerist in je eigen stad te zijn. Terwijl we door de grachten varen zie ik onze gasten druk foto's maken. Voor een goed shot van een aantal bruggen achter elkaar legt de kapitein de boot korte tijd stil. Hij heet Job en op ons verzoek wil hij best wel even iets over de bezienswaardigheden vertellen. Opvallend is dat hij met name de boten van de betreffende rederij weet te promoten die we onderweg tegenkomen. Regelmatig went hij zich tot de nederlanders voor de engelse vertaling van een woord omdat hij er zelf niet meer uit komt. Het maakt het tochtje er enkel maar leuker op.
Als we de Leidse Gracht invaren wordt de Herengracht in Gentlemenscanal omgedoopt, en de Keizersgracht in Emperorcanal. Het klopt wel maar klinkt voor geen meter. Dat de Skinny Bridge in eerste instantie eigendom van Uithoorn was heb ik nooit geweten. Maar misschien weet Job het ook wel niet en is het gewoon een mooi verhaal.
We varen terug langs de Nederlandse Bank. Where all the gold is in the... ja, wat was kluis nou ook alweer in het engels. Safe ja.
En zo glijden we zachtjes door het water naar het hotel toe. Safe and well.

Rust en ruimte

Na een week vol domme secretaresses met  zilveren Uggs, pakken met papier om in te vullen, een hele gezellige barbecue, kennismaking met het Reigersbos (brrrr...) en stadsdeel Zeeburg (tsja..) reden we gisteren, met een paar flessen wijn in de auto, richting Friesland voor een dagje zeilen.
Ik was vergeten hoe de afsluitdijk er uit zag maar met de borden 130 aan weerszijden schoot het lekker op en voer de zeilboot al snel tussen de andere boten in. Deze dag was er geen drukte. Geen opdringerig volk en oneigenlijke werkverzoeken. Mijn gastheer had alle noodzakelijke voorbereidingen getroffen zodat het mij aan niets ontbrak. Geen idee waar we naar toe gingen of hoe laat weer terug. Enkel het geluid van de boot die door het water gleed en de touwen die zachtjes tegen de masten tikten. Op het loungeterras waar we lunchten zou het in Amsterdam helemaal vol gezeten hetbben maar hier was het rustig. De zon voelde heerlijk en het windje was precies goed. Tegen het einde van de middag viel hij bijna weg en dreven we langzaam voort. Zo stil.
Niet gehinderd door het onverwachte zeemansgraf van mijn zonnebril aten we 's avonds in het centrum van een fries gehucht aan de waterzijde. Het was een memorabele dag.

Varen

De meeste mensen varen graag maar vinden doorgaans dat ze er te weinig aan toe komen. Daar heb ik geen last van. Al van jongs af aan beland ik altijd op een boot of ik wil of niet.
Met de ferry vanuit Amsterdam naar Zweden, zeilen op het IJsselmeer met schoolvrienden, de rubberboot in Santa Margherita, het klassieke jacht in de Carribean, de Riva in Antibes, speedboot in Monaco, veelvuldig met de sloep op de territoriale wateren rond Amsterdam en natuurlijk de SS Rotterdam van vorige week. Als ik het zo opnoem schaam ik me bijna voor de ongekende luxe.
Absoluut hoogtepunt was de reis van een maand van Antibes naar Athene op mijn dertiende. Het grote zeiljacht met schipper en kok was ingehuurd door de vader van een rijk vriendinnetje. Het was de eerste keer dat ik ergens zwom zonder land om me heen te zien. Dolfijnen doken met ons mee langs de boot en we hadden een encounter met een enorme zeeschildpad. Bij de verhuizing stuitte ik op mijn verslaglegging van die vakantie. Lief.
Ondanks mijn enorme bevoorrechte positie heeft het botenvirus nooit echt vat op me gekregen vreemd genoeg. Zeeziek word ik niet. Misschien is het omdat ik ook alle panne heb meegekregen zoals gebroken masten, kapotte roeren, lege accu's, sleepdiensten etc., al maakte dit het meestal wel spannend. Of misschien omdat ik na al die jaren stom genoeg nog steeds niet kan varen en zeilen al helemaal niet.
Eigenlijk is een sloep nog het leukste. Lekker relaxt met een drankje en hapje achterover hangen, en toegespitst op nederlandse wateren. Bovendien gaan ze hard genoeg om de gemiddelde roeier flink pissig mee te krijgen.....

Weekend

Eindelijk een zonnig weekend.
Dat betekende: oneindig op terrassen hangen, lekker fietsen, sloten rosé met ijs, file varen op de Amstel, file varen in de grachten - volgens mij was iedere gek met een bootje op het water-. Eén grote catwalk in de P.C. Hooftstraat met snoeiharde muziek. Hossende mensen in de Leidsestraat, overvolle trams, maar vooral hartstikke leuk.
En ook nog. Frank die in Pathé probleemloos werd toegelaten tot The Dark Knight, terwijl deze toch voor 16 jaar en ouder is en Caroline die na afloop per ongeluk moeite had om afscheid van de parkeergarage te nemen.

Wachtwoord

Winkelen op internet is een fantastische uitvinding waar ik al vele jaren dankbaar gebruik van maak, maar levert tevens een woud van inlogcodes en wachtwoorden op. Bij de meest gebruikte sites weet ik ze wel uit mijn hoofd, een enkele keer gaat het mis.

Vanavond was het weer eens zover. Na een bloedige zoektocht lagen alle benodigde papieren binnen handbereik echter zonder het gewraakte wachtwoord en wilde dit me ook nog steeds niet te binnen schieten. Bij de derde inlogpoging werd me uiteindelijk wreed alle toegang geweigerd .

De klantenservice bleek tot 21.00 uur bereikbaar. Het was 5 voor en de vriendelijke stem aan de andere kant van de lijn vroeg me volkomen terecht het hemd van het lijf. Nadat ik inlogcode, veiligheidscodes en ontbrekende letters had gedoneerd volgde de hamvraag. "Wie is volgens u de meest historische figuur?" Ondanks dat ik blijkbaar ooit zelf het antwoord op deze vraag had gegeven, had ik nu geen flauw benul. Ik ben meer Star Trek dan Bonifacius en zag dan ook bij het scheiden van de markt mijn ultieme inlogpoging ten onder gaan. Als een bezetene probeerde ik mijn eigen hersenkronkels opnieuw te volgen. Met succes. Het lampje boven mijn hoofd knipte gelukkig net op tijd aan.

Het antwoord was weinig serieus, zeg maar gerust belachelijk, maar goed!

Onverwacht genoegen

Terwijl ik gisteren heerlijk met Margriet op het terras van De Jaren zat, schoof niet veel later mijn leuke Utrechter bij ons aan tafel. Gezellig, hoe meer zielen, hoe meer vreugd en als rechtgeaarde Utrechter wil je per slot van rekening ook wel een keer op een léuk terras zitten.
De bediening was, zoals verwacht, ondermaats en onze poolse ober raakte dan ook helemaal in de war toen Margiet een kleintje pils bestelde. Een fluitje? Nee, een kleintje, een colaglaasje. Oh, een cola? We gaven ons gewonnen, een fluitje was prima.
Een trekbootje met een ponton met containers manouvreerde handig over het water, al begreep ik de logica van zijn bewegingen niet helemaal.
Na twee witte wijn verdween de zon achter de gevel, maar bleek de redding nabij. Vriendje ontwaarde een bevriende, amsterdamse collega die met een prachtig mooie en grote sloep inclusief harde salsamuziek aan kwam varen. Na uitbundige begroetingen legde de kaptein, al ietwat beneveld, de boot aan het terras en gewapend met ter plekke extra ingeslagen rosé en bacardi werd de reis met ons voortgezet.
De onderweg opgepikte passagiers, die al aan boord waren, werden afgemonsterd vlakbij het Amstel Hotel, alwaar de voorraad rosé nogmaals rijkelijk werd aangevuld. Beter mee verlegen dan om verlegen tenslotte.
Met z'n vieren zette we koers richting 't Klein Kalfje, waar we niet bepaald onopgemerkt het volle terras betraden. Ook de vele roeiers op de Amstel, die we op de terugweg tegenkwamen, keken niet echt blij maar waren gelukkig door het tempo van de boot en de muziek niet te verstaan.
Het werd een topmiddag door deze spontane aktie, al zal ik jullie de bijbehorende foto besparen. Niet dat ie niet heel erg leuk is, maar ik ben als de dood dat er per ongeluk alcohol uitdrupt op het toetsenbord.