Roeien

Omdat mijn rechterachillespees niet meer mee wilde werken aan de rondjes die ik tijdens een steples draaide, moest er een andere vrijetijdsbesteding gevonden worden. Het liefst in de buitenlucht want zo'n benauwd hok waar iedereen maar ongegeneerd het zweet van zijn of haar ongewassen lijf staat te vaporiseren blijft verre van ideaal. Het duurde even maar toen viel de keuze op roeien. Lekker buiten en een prima manier om het lichamelijk verval binnen de perken te houden.
Tot nu toe hebben we geluk gehad en is het enkel nog mooi weer geweest. Op het fietsje naar de Berlagebrug waar de boot eerst te water moet worden gelaten. Deze is zo stabiel dat je met geen mogelijkheid om zou kunnen slaan tenzij er ineens een tornado woedt op de Amstel. Instappen is dus nagenoeg risicoloos al laten we voor de zekerheid Blackberry en iPhone thuis.
Beginnen met roeien is net zoiets als je eerste autorijlessen. Je moet op veel te veel dingen tegelijk letten, ook al roeien wij nog niet eens met twee roeispanen. Naast de fysieke inspanning krijg je de gelegenheid bij alle woonboten naar binnen te loeren. Vele blijken verrassend luxe.
Onze instructeur stuurt. Dat is wel zo handig omdat je namelijk geen flauw idee hebt waar je heengaat. De roeitermen die er uit zijn mond komen leveren doorgaans wat schaapachtige blikken op. Het is niet eenvoudig om het hele arsenaal na een paar lessen uit je hoofd te kennen. Maar ook hier baart oefening kunst en bij les drie gleden wij al heel aardig en zonder al te veel misslagen door het water. De Holland Acht in 2016 zal het niet worden maar leuk is het wel.

Maarten

Al vele jaren was de zwarte BMW op zaterdagochtend, na een avond in het café, niet meer in de Dorpsstraat te vinden. Maar nu is het laatste fluitsignaal dan ook echt gegeven. Maarten de Vos, oud sportjournalist en eigenaar van het sport promotiebureau, is niet meer. De stroom aan berichten op het internet zijn veelzeggend. Mart Smeets, Van Hanegem en Jaap de Groot, allemaal zijn ze lovend over hem. Ik sluit me er volledig bij aan. Maarten was iemand met bijzondere kwaliteiten. Bij onze eerste kennismaking dirigeerde hij miij met aanhang naar Neeltje Pater in Broek en Waterland waar de welbekende fles Fleurie op ons stond te wachten. Vele ontmoetingen volgden. Altijd met een goed gesprek en plezier, gepassioneerd en emotioneel.
Wat me opviel in de berichten waren zijn twee grote wapenfeiten, het boek De Ajacieden en de film over Johan Cruijff. Eigenlijk ben ik me daar nooit erg bewust van geweest. Waarschijnlijk kwam dit door Maarten zelf. Hij had het veel liever over zijn boek ´Tussen de benen´. Toen ik onderstaande tekst uit 1990 van René Appel tegenkwam moest ik wel even lachen. Maarten was inderdaad ijdel en zeker niet een van de makkelijkste. Maar misschien moet je wel een beetje ijdel zijn om tot grote prestaties te komen. Ook ik zal hem missen.

Maarten de Vos meldt in zijn van ijdelheid bijna kromgetrokken boekje ‘Tussen de benen’ een geheel andere afkorting die in de Amsterdamse Midden meer gebruikt schijnt te worden: zetveetje, wat staat voor ‘zakkie vijgen’, een matige achterhoedespeler.

Dood

Houston, we have a problem. Je bent namelijk hartstikke dood. De wereld is weer een junk armer, maar wel hele aardige nummers rijker. Erg verrassend was het niet. Twintig jaar geleden, toen ik een van haar concerten in Ahoy bezocht, verscheen ze na anderhalf uur wachten al volslagen stoned op het toneel en kwam er geen fatsoenlijke noot uit de welgevormde lippen. Jammer hoor. Heeft iets met roem en sterke benen te maken.

Sarah Burke

Het nieuws dat mij meer schokte kwam een paar weken geleden toen free-style skiester Sara Burke overleed na een ongeluk tijdens de training. Niet dat ik ooit van haar gehoord had, maar als je zo mooi, gezond en sportief bent, had je wat mij betreft wel iets langer mee gemogen. In tegenstelling tot Sneeuwitney hadden daar vast heel veel mensen nog een heleboel plezier aan kunnen beleven. Het mocht niet zo zijn.



Ter herdenking van miss Houston hierbij een van mijn favorieten. Goed haar ook...

De hel van 2012

Nee, het gaat lekker niet door. Wennemars kan janken wat ie wil, maar het gebeurt niet. Van wel door Balk naar niet door Balk naar huilebalk. Al zou met z'n 16 duizenden op het ijs stampen en ter plekke verzuipen nog niet zo'n gek idee zijn. Wedden dat die eenden dan ook weer eens beginnen te kwaken.
De media aandacht voor iets dat niet gebeurd overtreft ruimschoots de actualiteit. Oorlogen, crises en zelfs gerechtelijke voetbaluitspraken. Nooit eerder heb ik zo naar 'global warming' verlangd als de afgelopen dagen. Of ben ik de enige die zich helemaal groen en geel ergert aan het leger sneeuw schuivende werkmieren op glad ijs? In dienst van het volk de bezemsteel met het stuk plastic gedreven voor hen uit duwend, onverstaanbaar murmelend in de microfoon van een provinciejournalist. Laten we hopen dat het bij die 15 minutes of fame blijft en heel snel voorjaar wordt. De enige ijsmeesters die ik nog kan velen zijn die van Pisa op het Scheldeplein. Eén ding ben ik wel hardgrondig met ze eens. Bij minimaal 15 centimeter wordt het pas acceptabel.....

Raar

Soms is ie leuk en soms ook ronduit vervelend. In ieder geval liep ik vannacht gearmd met Jan Mulder de straten van Barcalona af te schuimen. In m'n dromen dan. Het was zeker niet ongezellig. Hij praatte honderduit en was heel onderhoudend.
Raar! Ik denk nooit aan hem, vind ´m niet woest aantrekkelijk en lees z´n boeken of stukjes niet. Het menselijk brein blijft toch een bijzonder iets. Heel raar!

Gewonnen

De titel slaat op het WK honkballen waarvan ik vannacht de finale op televisie tegenkwam. Diep respect voor deze jongens die 25-voudig wereldkampioen Cuba versloegen. Sigaren versus klompen. Grote kans dat de Cubanen nog nooit van Holllanders gehoord hadden, en zich nu nog steeds achter de oren krabben. Who the f...! Vroeger ging ik bij HCAW in Bussum regelmatig bij de honkbalwedstrijden kijken. Als je de spelregels maar kent, het aanzien meer dan waard. Mucho felicitado!

Nee, dan Ajax gisteren. Wat een drama weer. Volgens Frank's gewaardeerde en professionele commentaar ligt de beste vergelijking in de Calvé pindakaasreclame die momenteel op tv te zien is. Hierin wordt de suggestie gewekt dat Pieter van den Hoogenband eerst voetbalde voor hij begon met zwemmen en hier hopeloos slecht in was. De stem van de coach echter blijft opvallend vriendelijk en bemoedigend. "Kom maar effekes wisselen Pietertje, het gaat steeds beter...."

Steve

Terwijl Steve Jobs op zijn wolk nog buikpijn van het lachen heeft om zoveel Blackberry domheid, krijg ik van alle kanten de vraag wanneer ik nou eindelijk een iPhone neem. En het moet gezegd; met zulke vijanden heb je geen vrienden meer nodig.
Toch  zie ik mezelf nog niet scrabbelend opgaan in de rest van Nederland. De enige Apple-app waar ik echt met een jaloerse blik naar kijk betreft betreft de Park-line-app maar verder ben ik erg gehecht aan mijn toetsenbordjes en blijft de bronskleur van mijn Nokia E72 ongeëvenaard.
Genoeg geneuzeld, het is tijd voor belangrijkere zaken. Vanavond Ajax-AZ!

TV

Het is verrassend hoeveel uur televisie je ziet als je je een paar dagen niet helemaal lekker voelt. Zigzaggend tussen alle talentenshows kon ik hier en daar ook nog wat aardigs vinden. Zoals het tennistoernooi voor ex-profs in Rotterdam. Moest ik Lendl vroeger altijd verdedigen dat het best een leuke kerel was ondanks dat er nooit een lachje op z'n gezicht te bespeuren was, hier stond een breedlachende Lendl, met custom made racket, die de ene grap na de andere maakte. Wel met een aardig buikje in z'n rode shirt maar op je 51ste mag dat ook best. De andere grote lolbroek herkende ik niet maar bleek inderdaad Baghdatis te zijn (dank je Rob). Het zag er uit als een schoolreisje voor volwassenen met de tennisbaan als speeltuin,
Verder ben ik sinds kort aanhanger van Eva Jinek en al veel langer van Annemarie van Gaal. Beide dames waren gisteren te zien in de talkshow van Jinek waardoor Harry Mens toch enigszins het onderspit moest delven. Het programma is nog niet helemaal wat het moet zijn maar voor de korte looptijd krijgt Eva van mij het voordeel van de twijfel. Beetje her en der bijschaven en het komt helemaal goed. Britten en amerikanen hebben natuurlijk al heel lang ochtenduitzendingen en het wordt hoog tijd dat het hier ook een keer lukt.

Juve

Bayern München tegen Juventus 4-1.
Veel meer dan de uitslag en het enorme doek dat de Juventus-aanhangers over het publiek hadden gespannen voor aanvang van de wedstrijd, heb ik niet meegekregen.
Door dit doek moest ik wel denken aan de tijd dat ik van voetballen nog geen kaas gegeten had en mij meer op de leuke spelers concentreerde om die kleine twee uur nog een beetje schappelijk door te komen.
Zo blufte ik destijds dat Marc Overmars het helemaal zou gaan maken, waarna ik op veel hoongelach werd getrakteerd. 'Homo' riepen ze allen in koor. Maar Marc maakte de voorspelling echter waar en bleek ook nog over een stel echte hersenen te beschikken. Hij deed het na het voetballen ook lang niet slecht.
Maar een van de lekkerste om naar te kijken was zonder enige twijfel Ravanelli van Juventus. Een fantastisch lijf en onderscheidend van de rest door zijn vroeg grijze haar.
Ik heb hem nooit 'live' zien spelen en dat vind ik nog steeds jammer.

Lichtpuntje

Als ik in de spiegel van de stepzaal in de sportschool kijk zie ik dat mijn kleding niet optimaal is. Een versleten broek met een wit t-shirt en blauwe sportbeha eronder, gecompleteerd door rode Nike-schoenen. Oké, een Dior-outfit is hier wat over-the-top maar er zijn grenzen.

Versleten kan ook mooi zijn, zoals de beroemde poster uit New York met enkel twee ballerinavoeten in positie die voorzien zijn van versleten balletschoenen en dito beenwarmers. Ik kon het plaatje zo snel niet vinden op het internet maar het geheel straalt intensieve training en professionaliteit uit.

Zo niet mijn kloffie. Zelfs met de beste wil van de wereld is professionaliteit ver te zoeken en de term 'intensieve training' heeft hier duidelijk een andere lading dan met de poster bedoeld wordt. Vooral de blauwe beha gaat problemen opleveren.

Nadat de muziek ruim twintig minuten uit de boxen heeft gedreund blijkt waarom. Onder invloed van vers zweet wordt het t-shirt witter en de beha blauwer. Echt veel schelen kan het me niet.

Een quickscan van mijn medesporters levert een stuk of 5 ranke twintigers op gehuld in keurig zwart. Boring! Daarnaast 2 dames van half dertig schat ik.

Maar het leukste is de vrouw naast me. Met veel genoegen kijk ik naar het mislukte botox-hoofd omlijnd door peroxideharen dat op een schriel anorexialijf op en neer deint. Ha, een meisje van mijn leeftijd.

Die blauwe beha is toch eigenlijk lang zo gek nog niet.......

Rijschema

Nadat Frank deze zomer met grote sprongen vooruit gegaan was op tennisles, moest er natuurlijk ook wintertraining komen. Nadeel hiervan is dat de hal waar deze training wordt gehouden op flinke afstand in Amstelveen ligt. Niet te fietsen voor Frank dus.

Waar ik al bang voor was, gebeurde. Ik kreeg een mail van een doortastende ouder om aan een rijschema deel te nemen om de kinderen van Ouderkerk naar Amstelveen te vervoeren. Op zich heel handig natuurlijk, maar omdat ik werk en Nico meestal rijdt misschien iets minder handig.

Mijn Nico doet niet aan rijschema's namelijk. Sterker nog, Nico doet helemaal niet aan schema´s.

Voorzichtig heb ik het nieuws gebracht, het schema kwam en.... wij kunnen gelukkig nog steeds roostervrij door het leven. Pfffft.

Therapie

Trots stapte Frank afgelopen vrijdag voor zijn eerste les de tennisbaan in Ouderkerk op. Tot mijn verrukking had hij geen watje van een tennisleraar, maar eentje die van wanten weet en niet bang is tere kinderzieltjes te krenken. De zon scheen, de lucht was blauw en op onze terrasstoeltjes zag de wereld er ongekend mooi uit.

Tijdens de vliegreis naar Djerba waren er ook een aantal tennissers meegereisd. Ik schat een stuk of zestig, te herkennen aan overdreven tassen en kledij. Terwijl we ons inreispapiertje invulde, nodig om de douane te passeren, loerde ik stiekem mee met mijn onbekende, maar overduidelijk ook tennisende buurvrouw. Communicatiemanager stond bij beroep ingevuld. Aha, daar viel nog wel wat informatie weg te halen.

Dus begon Marieke tegen de dame in kwestie over of het leuk was zo'n tennisreis, al eerder gedaan?, hoeveel spelen jullie dan? etc. Het antwoord was verrassend.

Er werd een parallel getrokken van de tennisbaan naar het dagelijkse leven en in alle ernst vertelde Tante Tennisbal dat er regelmatig mensen zodanig met zichzelf geconfronteerd werden dat ze in huilen uitbarstten. Na deze openbaring proestten we het nog net niet uit.

In de rij voor de douane bleek de rest van het gezelschap net zo knettergek te zijn als onze zwaar gestoorde communicatieJomanda en met een gerust hart stelden we vast in een ander hotel te zitten.

Ik zie mijn jongen geconcentreerd maar lachend over de baan lopen. Houden zo. Nooit geweten dat tennis zo levensbedreigend kon zijn.

Blokje om

Wielrenners, ik heb het er niet op. Check de domme blik van Boogerd, denk aan een bejaarde Armstrong en Van Moorsel die zich stelselmatig uithongerde. Bovendien fietst het stelletje asocialen eposlikkers iedereen omver die ze tegenkomen.

Mijn kapster is tegenwoordig gehuisvest in een voormalige peeskamer aan de Bergstraat in Amsterdam. Het ziet er geweldig uit. De plafonds zijn laag, de doorgangen en trappetjes ieniemienie en het tapijt zit nog op de wand. Aan de muur hangt een bordje met daarop 'Girls just want to have funds'.

Haar eerste klant die zich meldde toen ze nog aan het schoonmaken was, was... je raadt het al; een wielrenner. Hij kwam duidelijk niet voor een hairkut. Met z'n enge, korte strakke broekje en geile blik wilde hij al bijna bij haar naar binnen glibberen.

Overbluft door deze nieuwe zakelijke oppertunities, stamelde de brave kapster dat ze slechts de schoonmaakster was, zich in tussen afvragend wat hij thuis tegen zijn vrouw had gezegd.

"Schat, ik ga even een rondje fietsen hoor."

Tiger

Gefeliciteerd Frank met het behalen van je GVB!

Heintje Armstrong

Was zo blij dat ie gestopt was. Optiefen, ouwe graftak!

Wist je dat:

• ik gisteravond onverwacht een hele gezellige avond heb gehad
• die sukkels uit Eindhoven nog altijd geen landstitel rijker zijn
• we van de week voortreffelijk bij De Nederlanden in Vreeland hebben geluncht
• het middeleeuwse boek (zie woensdag jl.) een recordbedrag heeft opgebracht voor een nederlandse veiling
• mijn broer Marcel vandaag 51 jaar geworden is
• Frank z'n vissen nog steeds leven en inmiddels voorzien zijn van beplanting en kasteel
• Peter een heel leuk item op z'n blog heeft staan http://trackslog.blogspot.com/2008/04/rouwkrans.html
• een Lonely Planet auteur een heel boek uit z'n duim gezogen heeft (LOL)
• ik de ervaring heb dat reisgisden in het algemeen beperkt en snel gedateerd zijn
• morgen weer een dag vol verrassingen wordt

Un momento dado...

....was daar Johan Cruijff.
De verlosser himself gisteravond in de Arena. Jaakke was verrast, de ledenraad blij en Marco van Basten is z'n Ogeroverhemd vast aan het strijken.
Volgend jaar kunnen we weer volop genieten van Ajax in de finale van de Championsleague, het Leidseplein kan zich opmaken voor de viering van het landskampioenschap. Iedereen leefde nog lang en gelukkig.
Ik weet het niet. Maar veel erger kan het niet worden en ondanks zijn abominabel taalgebruik luister ik liever naar Johan dan naar het gekonkel van mensen die meer verstand hebben van accountancy en verzekeringen dan van voetbal.
Mijn zege heeft ie!

Vliegen

Gewapend met vouchers voor de vluchten in het Indoor Skydive Centre in Roosendaal, reden we gisteren in de hosende regen richting het zuiden, nog geen idee wat ons te wachten stond.
Na ons in pakken gehesen te hebben, met charmante bril en dito helm, konden we de instructiezaal in. Het zag er niet moeilijk uit en ook niet eng. De organisatie was strak en werd geleid door vijf jonge, enthousiaste gasten.
Het was fantastisch. Dik lachen om de gespannen blikken en rare capriolen van menigeen. Het kost een beetje maar dan heb je ook wat. Dikke pret en een dvd om thuis op je gemak nog eens na te genieten.

Wii

De kerstboom is de deur uit, het huis weer netjes en de scholen beginnen maandag weer. Stille getuigen van de afgelopen weken zijn mijn mooie shawl en oorbellen die ik van Caroline heb gekregen. En natuurlijk de Wii, de nieuwe spelcomputer van Nintendo. Na de iPod absoluut een van de meest fantastische uitvindingen van de laatste tijd.
Voor alle onnozelen onder ons; de Wii sluit je aan op de televisie en door middel van een bewegingssensor registreert het apparaat de bewegingen die je voor de tv maakt op het beeldscherm. Zo is het mogelijk om allerlei sporten en spellen te spelen zonder passief op knopjes te drukken, maar juist door te slaan en gooien zoals je dat ook in werkelijkheid zou doen. Je wordt er moe van dus goed voor de conditie.
Het betekent wel dat in de huiskamer alles aan de kant moet omdat er nog wel eens het een en ander sneuvelt in het heetst van de strijd.
Voor de toevallige passant levert het een ietwat vreemd maar amusant beeld op. Een aantal mensen die in het wilde weg midden in de kamer in het luchtledige staan te slaan of gooien. Maar ja, zo'n goede naam hadden we toch al niet in de buurt.

Zodenzonen

Gisteravond hoorde ik iemand opperen dat het wellicht toch beter is de Arena voor de toppers te gebruiken en na het zien van de wedstrijd begin ik 'm bijna gelijk te geven.