Nieuw

De expansiedrift van Loetje duurt voort. Kort geleden opende nummer vijf haar deuren in een mooi pand aan de Ruyschstraat 15 in Amsterdam. Het stukje stad tussen de Wibautstraat en de Amstel is altijd een tikkeltje ondergewaardeerd gebleven. Met de komst van de succesformule wordt het tijd dat dit definitief tot het verleden behoort.
Binnen verraden de verschillende details de vroegere inrichting van het gebouw. Het plafond is overduidelijk verhoogd en een lichtstraatje markeert de oude scheiding met het buurpand
In de originele Loetje wordt je naar je plek  geschreeuwd, in Laren onthouden ze je gezicht en begeleiden ze je vervolgens naar de tafel en in Ouderkerk versta je helemaal niets. Akoestiek en Loetje zijn nergens een perfect match. Om hier te eten moet je in het verleden niet voor al te veel concertboxen hebben gestaan of een gehoorapparaat van onberispelijke kwaliteit bezitten. Bij Loetje Oost is dit niet veel anders. Daarentegen ben ik wel van mening dat het de mooiste van de vijf is. Warm en smaakvol ingericht met uiteraard de overbekende gerechten op de kaart en vriendelijk personeel. Ook hier zal het zeker goed gevuld zijn in de toekomst.

Mattûh

Het is zaterdag. Chique en iets minder chique Amsterdam zit onder het genot van wentelteefjes met aardbeien en slagroom op een terras in Oud-zuid. Het is fris maar het terras is verwarmd en voorzien van plaids zodat de gasten zich met gemak buiten in de najaarszon kunnen nestelen. Het terras zit dan ook vol. Tassen met vers aangeschafte Italiaanse schoenen staan in de Shoebaloo- en Manwoodtassen geduldig te wachten tot moeders hun Gucci zonnebril op de juiste wijze in het haar geplaceerd hebben terwijl de kinderen het laatste restje rivierkreeftjes van het bord afschrapen en opeten zonder op hun Burberryrokje te morsen. Dat Holleeder er ook zit is niet erg. Heeft straf uitgezeten en brengt enkel nog gevonden voorwerpen naar het politiebureau. Alles is vergeten en vergeven. Nee, het leven is mooi in Amsterdam-zuid. Zo vredig.
Maar dan gaat het mis. Terwijl de Choparddiamanten in de horloges rinkelen en een klassieke donkerblauwe Bentley aan de bezoekers voorbij trekt duikt vanuit het niets een sportschoolhouder op die begint in te beuken op de Amsterdamse troetelcrimineel terwijl deze van zijn welverdiende espresso nipt. Holleeder moet een paar flinke tikken incasseren en uit angst dat de kogels in het rond gaan vliegen stuift de rest van het zwarte geld uit elkaar en vlucht. Willem is slim en doet niets. Al vroeg geleerd om de vermoorde onschuld te kunnen spelen, hoewel dit bij nader inzien nou eigenlijk meer een voorbeeld is van de onvoltooid tegenwoordige toekomende tijd.
De politie voert de amokmakers af en de werkelijke held van die dag blijft achter. Waar een ander namelijk dolgelukkig zou zijn dat het matpartijtje tussen Willem en Dick buiten heeft plaatsgevonden en stilzwijgend de gebroken stoeltjes zou vervangen, doet de eigenaar van Joffers aangifte. Kijk, dan heb je pas echt ballen.

Korea

Het is er normaal gesproken razend druk en ook nu loopt er aardig wat volk naar binnen. Naar we aannemen voornamelijk Koreanen want het onderscheid tussen de verschillende Aziatische volkeren is en blijft voor een kaaskop nou eenmaal niet eenvoudig.
Restaurant Korea is doelmatig ingericht zonder al te veel tierlantijnen maar met ruime tafels en goede stoelen. De menukaart die we krijgen is in het Koreaans, Engels en Nederlands maar dan nog zeggen de gerechten ons helemaal niets. Na een korte delibratie besluiten we op goed geluk te bestellen. Ieder een voor- en hoofdgerecht.
Er komen veel bakjes en kommetjes met lekkere dingen op tafel. Omdat we geen idee hebben wat we krijgen en de gerechten in de bakjes niet allemaal even herkenbaar zijn, komen de voorgerechten net als we denken dat we ze op hebben. Een ding is zeker; met honger zul je hier de deur niet uitgaan.
Gelukkig bestaat mijn hoofdgerecht uit een heerlijke, grote, niet al te zware maaltijdsoep en Nico krijgt een brander waar je dun gesneden kalftong op klaar maakt. Met de gegrilde plakjes, bijgeleverde slabladeren, julienne gesneden lente-ui, witte rijst en bonen- of sesamsaus maak je een mooi pakketje dat je opeet.
Het personeel spreekt geen woord Nederlands maar wijst ons vriendelijk de juiste werkwijze en draagt extra kommen en schotels aan omdat we willen delen.
Ontzettend leuk om hier nu eindelijk een keer gegeten te hebben. We gaan zeker op herhaling.

Riva

Woensdag was een van onze duitse klanten bij ons te gast. De vraag was waar er geluncht moest worden. Sinds een aantal maanden is dat geen enkel probleem meer, zeker niet met mooi weer. Restaurant Riva heeft namelijk een beeldschoon terras op de Amstel.
Waar ik bij de Harbour Club nog altijd ernstige twijfels heb over het bestaansrecht, heb ik dat bij Riva helemaal niet. Dit kleine broertje van Dauphine volstaat meer dan uitstekend.
Zo wordt het wel heel makkelijk om indruk te maken.

Harbour Club

Er zijn plannen voor Barcelona maar voorlopig is de derde Harbour Club in Amsterdam gevestigd.
Op mijn voorstel zijn wij hier met gasten en al naar toe gereden, en even krijg ik een hele bedenkelijke blik toegeworpen als we met de taxi's een verlaten terrein bereiken.
Het valt alles mee. Aan de voorkant van de zwarte doos met witte letters ligt een mooi, groot loungeterras waar tot laat in de avond de zon op schijnt. We worden vriendelijk bediend en de rosé smaakt lekker.
Aan de buitenbar herken ik wel de laatste Prada's en Gucci's. Het is er zien en gezien worden. Vrouwen die zich fotomodel wanen, mannen ernaast die denken hiermee goed voor de dag te komen gelardeerd met wat homo's en BN'ers. Het enige verschil met de gemiddelde Bacardireclame is dat er nauwelijk gesproken of gelachen wordt. Bij dit soort clubjes schijnt daar merkwaardig genoeg altijd een permanent verbod op te rusten.
Uiteindelijk gaan we pas rond half negen naar binnen. Ik herken de hoge wijnrekken van Dauphine. Niet origineel maar wel leuk. De zaak is duidelijk hip. Zelfs de toiletjuffrouw heeft een eigen draaitafel. Je ziet er nauwelijks iets omdat alle materialen donker zijn. Na zwarte overhemden zijn zwarte wc's een goede tweede op mijn lijstje van lelijke dingen. Brrr.
Omdat de asperges op zijn krijgen we te horen dat Surf & Turf het alternatief is. De gigantische zeevissen op ijs voor de vitrine bij de keuken suggereren een mogelijk goede bereidingswijze maar omdat ik mijn bedenkingen heb kies ik als enige voor de tarbot. Niet ten onrechte. Op de bereiding van kreeft met steak moet duidelijk nog verder geoefend worden maar het probleem werd vlot opgelost door even later alsnog een mooi stuk goed gegaard vlees op tafel te zetten.
Niets ten nadele van de Harbour Club. Ze zijn net open en mogen best nog een paar foutjes maken. Alleen al voor het terras kom ik zeker nog een keer terug. Helaas kon het niet tippen aan de lunch bij Vis aan de Schelde van die middag. Zij verdienen opnieuw een dikke 10.

Combineren

Vrouwen hebben de naam meerdere dingen tegelijk te kunnen. Dat is niet helemaal waar. Of ik ben geen vrouw natuurlijk. Zo doe ik niet aan wisselgesprekken bijvoorbeeld omdat één iemand aan de telefoon al genoeg concentratie vraagt. Aan het gehannes dat ik bij anderen waarneem, waarbij steevast de verkeerde wordt weggedrukt, valt af te leiden dat ik daar niet de enige in ben.
Waar het echt verkeerd gaat is de combinatie eten en praten. Sommige klanten hebben een voorkeur voor overleg met lunch. De broodjes die dan geserveerd worden zijn per definitie te hard zodat niet alleen werkelijk alles onder de kruimels zit, maar ook het beleg alle kanten op vlucht bij het nemen van een hap. Om beide zaken goed te managen en daarnaast ook nog een coherent verhaal af te steken is mij niet toevertrouwd. En wanneer je je dan eindelijk veilig waant en een hap neemt komt er prompt een vraag. Met een verontschuldigde blik en een mix van filet americain en ei tussen de tanden probeer je je hier zo ongeschonden mogelijk uit te redden. Het is onbegonnen werk en eindigt altijd rampzalig. Met minimaal twee vetvlekken op mijn rok probeer ik zo goed en zo kwaad te bedenken waar de vraag ook al weer over ging en geef antwoord. De verwonderde gezichten die me daarna aanstaren vertellen me dat het beter had gekund.
Onlangs had ik aansluitend op de vergadering van die middag een borrel. Met hapjes natuurlijk. Staand eten is al beter en bij een drankje hoeft het nergens over te gaan. Dit maal was ik er van overtuigd dat er niets aan de hand was, om er na afloop, bij het instappen van de auto, achter te komen dat er nog een stuk bitterbal halverwege mijn borsten was blijven steken.
Deze week wordt wederom een uitdaging. Drie dagen beurs waarbij er veelvuldig gegeten en gedronken moet worden in bijzijn van andere mensen. Ook drinken vraagt om de nodige balans. Een beetje alcohol maakt het onderhouden van de aanwezige gasten dragelijker, maar met te weinig alcohol heb ik het onvoldoende naar mijn zin terwijl een glas teveel de spreekwoordelijke waarheid naar boven tovert. Zonder drank wordt deze me vaak al niet in dank afgenomen, laat staan met. Ik ga het weer proberen.

Een dag op het strand

Na een middagje strand waarbij eindelijk mijn scheenbenen verkleurd zijn, vonden wij het tijd worden voor een drankje. Door de overdosis aan groene thee en water om de vochthuishouding op pijl te houden kwam dit inmiddels m'n neus uit. Dus toen we deze oranje creatie bij onze buren aan zagen komen wandelen was de keuze dan ook snel gemaakt. Etaleren doet begeren en het stel op het bankje naast werd ook voorzien van een Aperol spritzer. Zo simpel, Aperol met spa rood en flink wat ijs. Niet te verwarren met de Aperol Spritz waar ook nog een deel Prosecco aan is toegevoegd en een schijfje sinaasappel.
Het drankje bestaat al sinds 1919 naar geheim recept en is naar mijn mening zwaar ondergewaardeerd. Het is niet zoet en bevat slechts 11% alcohol. Aangelengd met spawater een uitstekende keuze voor de (even) niet drinkers onder ons. Uiteindelijk kon zelfs de serveerster zich niet inhouden en vroeg waar het naar smaakte. Op de aanbieding een slokje te nemen van mijn zojuist gebrachte verse drankje dook ze verlegen weg en bedankte beleefd. Ja, waar smaakt het naar? Iedereen om ons heen bemoeide zich er mee en zo werden we verbroederd in de Aperol. Met 30 graden en uitzicht op zee lang zo slecht niet.

Winkelen

Om 9.45 vertrok ie. De trein naar Maastricht op zaterdag werd een kleine uitdaging wist ik niet veel later. Tot Utrecht was er niets aan de hand. Daar zou Ellen instappen en zich bij me voegen.
Na lange tijd van afwezigheid inspecteerde ik de coupé. Aangezien de ramen niet meer open kunnen was uit het raam hangen en zwaaien van 'hier ben ik' er niet meer bij. Ellen zou me dus op eigen kracht moeten vinden. Aangekomen in Utrecht vulde de trein zich angstvallig snel en al gauw realiseerde ik me dat er meer mensen dan zitplaatsen waren. Het werd dus zaak om de lege plek naast mij zorgvuldig te bewaken.
Na zeker vijf mensen afgewimpeld te hebben streek er aan de overzijde van het gangpad een vrouw neer op een van de laatste stoelen met een hondje in een tas. De bijbehorende man vroeg natuurlijk naar onze plek maar bleef naast zijn vrouw en het verpakte huisdier staan na het gebruikelijke antwoord. Na wat telefonisch contact over de juiste locatie deed Ellen immers verwoede pogingen om bij me te komen. De trein was bomvol. Omdat het even duurde drong de man aan om toch te gaan zitten. Ik verzekerde hem dat mijn gezelschap zich spoedig zou melden. Hij nam er geen genoegen mee en begon te dreigen. "Hij had ook betaald tenslotte. Ik haal de conducteur. U bent asociaal." Met dat laatste had hij een punt natuurlijk maar ik hield stand en keek hem strak aan onderwijl bedenkend wat voor mogelijkheden het hondje in de tas bood. Gezien het formaat van het beestje leek het koppie verdacht makkelijk van de romp te draaien. De hele wagon genoot intussen mee van ons klein meningsverschil. Het gezicht van man achter brillenglazen en voorzien van pet werd met de minuut roder. Zijn vrouw suste en het publiek was in suspence. -Waar zouden we zijn zonder de trein.-
Ik besloot me voor de verandering eens volwassen op te stellen. "Meneer, doet u niet zo flauw, ik zou u echt niet onnodig een zitplaats onthouden." Het werkte wonderwel en zo kon zonder kleerscheuren Ellen niet veel later naast me ploffen.
Omdat er zoveel te bespreken was hadden wij niet in de gaten dat we in Maastricht aankwamen. Verheugd over de enorme uittocht van het publiek ter plaatse besloten we een nieuwe plek tegenover elkaar te kiezen. Tevreden over zoveel rust keken we elkaar blij aan. De trein bewoog echter geen millimeter meer. Enigszins verbaasd over het feit dat we echt de enigen nog waren keek ik op mijn horloge. "Het is 6 over 11", blaatte ik. "Is dat niet onze aankomsttijd?" Toen het kwartje eindelijk viel verlieten we gierend van de lach de trein. Het perron was grotendeels al weer leeg.
Het was heerlijk weer eens in Maastricht te zijn. Al snel vleiden we ons voor een kop koffie in de zon. Na een uurtje winkelen vonden wij het al snel mooi geweest en bezochten we restaurant Rozemarijn voor een verrukkelijke lunch buiten op het terras.
Weer een rondje winkelen en tot laat 's avonds in de volle zon een hapje aan de Maaskade. Kortom een geweldige dag. 

Sprakeloos

Alleen al het feit dat ze techneute binnen ons bedrijf was maakte haar bijzonder. Daarnaast had ze een knap gezicht, een mooi figuur en was altijd beschaafd. Geliefd bij iedereen en omringd door vrienden. Kortom, een jonge vrouw die op het eerste oog alles meeheeft en een riante toekomst tegemoet lijkt te gaan.
Deze week maakte ze een einde aan haar leven. Waarschijnlijk zorgvuldig gepland tijdens de twee weken vakantie die ze had opgenomen. Slechts achtentwintig jaar werd ze.
Het bericht kwam aan het einde van de dag en maakte dat mijn wodka-jus als medicijn smaakte. Terwijl in mijn hoofd het pas verworven nieuws bleef echoën gleed iedere koude slok, als bewijs van leven, bewust de slokdarm door mijn maag in. Marieke arriveerde niet veel later in Het Oude Dykhuys en ik was dankbaar voor de afleiding. Het restaurant voelde goed en ik kon mijn ongelooflijke verhaal kwijt.

Eigenaar en bediening hadden er veel werk van gemaakt. Geen standaardmenu, zoals gewoonlijk tijdens restaurantweek, maar er viel daadwerkelijk nog iets te kiezen. We kozen allebei voor iets anders met een lekkere fles wit er bij. Ik heb eigenlijk geen minpuntjes gedurende de avond kunnen ontdekken. De borden waren mooi opgemaakt, het eten was verfijnd maar niet te ingewikkeld. De bediening alert en sociaal vaardig.
Omdat ik altijd op zoek ben naar plekken waar ik tegen gunstige voorwaarden ongestoord een paar uur door kan brengen, zal ik hier met mooi weer zeker een keer op het terras neerstrijken. Want wie heeft er nou ooit gehoord van Lisserbroek? Ik niet.

Room with a view

Normaal gesproken zegt een plaatje meer dan duizend woorden. Wie in de sky lounge van het Hilton Hotel in het centrum van Amsterdam geweest is weet dat dit niet altijd opgaat. Het uitzicht daar is vele malen mooier dan je ooit op een foto vast zou kunnen leggen.De lounge biedt lekker veel ruimte zodat je niet bang hoeft te zijn bij elkaar op schoot te zitten. Het personeel is toeschietelijk en geeft na wat aandringen schoorvoetend toe het prachtige plaatje buiten de ramen niet meer op te merken. Alles went dus blijkbaar.

Het hele Oosterdokseiland is trouwens het bekijken waard. Er wordt nog druk gebouwd maar dat maakt de sfeer er eigenlijk ook wel weer leuk. De bouwketen staan op speciaal hiervoor geslagen houten palen. Op de kade is hier immers geen plek voor. Onder het hele eiland ligt een parkeergarage die momenteel maar voor de helft open is. Nieuwe kantoorgebouwen gaan hier hand in hand met ontspanning en woningen met jaloersmakende vergezichten. Het grappige is dat ik met alle nieuwe bebouwing niet meer kan bedenken hoe het er voorheen uitzag. Erg belangrijk is het niet. We nemen er nog een en genieten verder.

Oranje avond

"May all your days be circusdays". Aan deze gevleugelde woorden van de spreekstalmeester in het Kerstcircus van Carré moest ik denken, toen ik afgelopen donderdag aan het diner in de Palazzotent zat. Zwieren en zwaaien leek het thema van de acts op het podium van circa vier m2. Voor de afwisseling een australische paaldanser en een engelse kok die Marieke het liefst onder haar arm mee naar huis had genomen. Sexy en grappig.

Want op uitnodiging van Marieke was ik in de gelegenheid weer eens aan te schuiven bij mijn oud werkgever. De samenstelling van het bedrijf is ingrijpend gewijzigd, maar een aantal voormalig collega's zijn er nog steeds, en bleken, al dan niet blij, verrast door mijn aanwezigheid. Een enkeling reageerde zelfs iets te enthousiast wat hem op een fikse uitbrander van vrouwlief kwam te staan. Palazzo is echt de moeite waard een keer mee te maken. Alleen al de goedverzorgde tent als onderkomen brengt weer even iets heel anders.
Als er tot slot dan nog iemand is die meneer Kranenborg uit zijn winterslaap kan halen, is er voor het eten wellicht ook nog toekomst. Werkelijk, een hamburger bij Dicky;s op de zuidas smaakt al een stuk beter dan hetgeen wij daar voorgeschoteld kregen, en je snapt niet dat de man die op tv z'n moeder op haar falie geeft vanwege beroerde worteltjes, z'n handtekening onder deze bordjes onvermogen zet.
Hé pannenkoekenbakker, wordt eens wakker!

OpBuuren

Er zijn van die dagen dat je niet gevonden wilt worden. Dat de kans dat je een bekende tegenkomt zo minimaal moet zijn dat deze nagenoeg te verwaarlozen is. Waar beter kan dit dan in restaurant OpBuuren?
De gelijknamige wijk in Maarssen waarin dit etablissement ligt is zo nieuw dat elke routeplanner accuut code rood geeft, en bewoners hun huisdier met regelmaat uit een bouwput moeten vissen. De weg er naar toe is ook een uitdaging, maar door de strategisch geplaatste borden van het restaurant zelf lukte dit nog redelijk binnen de tijd.
Daar staat tegenover dat wie bereid is een paar barrières te trotseren rijkelijk wordt beloond. De zaak ziet er werkelijk prachtig uit, de bediening is alleraardigst en het eten zonder meer verrukkelijk te noemen. De ligging, aan het water, en uitzicht sluiten daar naadloos bij aan. Achter het restaurant is ruim de gelegenheid de auto te parkeren. Nee, dat hebben ze goed bekeken daar in Maarssen.

1e rang

Een verjaardag is geen verjaardag zonder sushidiner, zeker die van Frank niet. Dus waren we gisteren op het Leidseplein om rijst met rauwe vis te snavelen. Laat nou net tegenover ons restaurant de groene loper voor de Call 0f Duty MW3 liggen. Camera's zoemden en flitsten terwijl de BN'ers bleven komen, zoals het nederlands honkbalteam, popgroep Di-rect, diverse voetballers, dj's, televisiepresentatoren en nog veel meer. En dat alles op een paar meter afstand, precies voor ons neus. Een gezellig gesprek aan tafel zat er even niet in met twee kinderen die met hun neus tegen het raam aangeplakt zaten, maar dat maakte niet uit.
Tussen het gedrang van doorgewinterde paparazzi stonden deze twee jongens van een jaar of achttien hun filmpje te draaien. De linker gewapend met hele foute Pradagympen en de rechter met een Sony thuiscameraatje. Het ging er professioneel aan toe; aftellen, uitzoomen en close-up. Onwennig nog, maar wel met verve. Op de foto is het helaas niet goed te zien maar tussen de beide jochies hangt het stroomdraadje van de camera naar de microfoon. Ze waren zóóó schattig.

Etentje

Stel je voor. Je gaat met een paar mensen uit eten maar een van de disgenoten spreekt van te voren met jou af om het vanwege een klein persoonlijk financieel crisisje, weliswaar tijdelijk maar toch, budgettair binnen de perken te houden. Met andere woorden; het dagmenu en de huiswijn. Helemaal niets mis mee en bovendien kwam het mij ook niet slecht uit.
Het plan leek zo makkelijk uit te voeren. Leek. Want het door mij verkozen restaurant bleek een ster te hebben. Wist ik écht niet! En toen tijdens het aperatief de eigenaar/kok vroeg of ie ons mocht verrassen, waren we zo druk in gesprek dat we volmondig riepen dat dat geen enkel probleem was.
Bij de vijfde gang zag ik iemand tegenover me wit wegtrekken. Mijn goede voornemens lagen toen allang op het kerkhof. "Ja ober, doet u nog maar een flesje wijn." Tijdens de zevende gang werd het gezicht ronduit ongelukkig en kreeg ik de slappe lach. Ik probeerde geruststellende blikken over tafel te werpen maar die misten, door mijn geamuseerde blik, duidelijk doel. De gerechten bleven komen en we aten vrolijk verder.
Het was erg gezellig en denk nou niet dat de avond enige consequenties had. Uiteindelijk is alles goed gekomen.

Opening

Tussen een wildgroei aan paarse broeken en gedegen sandalen, die zelfs de meest instabiele mens nog op de been zouden houden, verrichtte Frans Leidelmeijer, zelf onberispelijk gekleed, gisteren de kunstexpositie in het voormalig verzekeringsgebouw van Berlage in Den Haag. De opkomst was goed en op z'n zachtst gezegd kleurrijk te noemen. Door de hoffelijkheid van Frans kreeg ik, gewapend met Caroline aan mijn zijde, ook nog de gelegenheid quasi interessant te doen als slotbewaarder. Met interesse bekeken wij de kunst  waaronder dit beeld (2e foto), dat we spontaan "Fietsen met losse handen" hebben genoemd.

Maar het pand is te leuk en zou makkelijk het decor kunnen zijn voor een spannend jongensboek. Al snel negeerden wij daarom de bordjes met 'geen doorgang' op de trappen en slopen naar boven om Caroline de sluip-door-kruip-door zolder met bijbehorende klokkentoren te laten zien. Na onze gastheren en dame netjes bedankt te hebben vertrokken we, niet wetende dat het leukste nog moest komen.

Met een bordje pasta van Vapiano in onze magen liepen we over de Kneuterdijk langs het pand van de Raad voor de Rechspraak richting auto. En wat ik al jaren wil maar mezelf nooit de tijd voor gun is daar eens binnen kijken. Naar verluid moet het pand schitterend zijn.

Ondanks het late tijdstip leek het gebouw toch nog open en waagden we het er op. We werden begroet door twee vriendelijke bewakers die ons meldden dat we net een dag te vroeg waren omdat op zaterdag de open monumentendag van de Rijksgebouwendienst zou zijn. Ik antwoordde beleefd dat we dus precies op tijd waren en vroeg of we even rond mochten kijken. Dat was geen probleem.

Aan de omschrijving was geen woord gelogen. De bouw en het interieur was met recht uniek te noemen. Door de grote glazen vloer keek je twee verdiepingen lager op de enorme vergadertafel. Het atrium oogde impossant en nam je mee onmiddellijk mee terug in de tijd. Lang heeft de ABN-Amro hier kantoor gehouden. Het pand moet over een van de grootste kluizen beschikken die er te vinden zijn maar die helaas voor ons niet toegankelijk was. Of toch wel?

De bewakers hadden zichtbaar lol in ons enthousiasme en voor we het wisten hadden we een private tour te pakken. Zo kwam het dat we op een gewone vrijdagavond de spelonken van dit ongeloofljk mooie gebouw mochten verkennen. De kluisdeur is zo dik dat hij met een paar man in beweging moet worden gebracht. Het originele Lips certificaat groot en in gouden letters op de binnenzijde. In de kluis zelf ontelbare kleine kluisjes, prachtig vormgegeven en uitgelicht door de nieuwe spotjes die ik zelf dolgraag aan het keukenplafond zou hebben. Onze welwillende rondleider wist te vertellen dat het nog steeds gebeurt dat oudere mensen binnen komen lopen om hun rekening te raadplegen of in hun kluisje te kijken, niet op de hoogte van de nieuwe bewoner van het pand.

Als bonus werden we meegenomen naar het hoogste punt waar de daken overspannen waren door glazen panelen en een loopbrug was aangebracht. "Niet toegankelijk voor het publiek morgen", deelde de jongen trots mee. Daarna volgde de raadzaal met gigantische schouw en het voornamelijk groen geschilderde vakkenplafond. Zelfs de trappen waren het bewonderen waard.

Het was een feestje. Van ons krijgt hij een dikke zoen en tijdens de, ongetwijfeld nog vele, bezoeken aan Den Haag die ik in de toekomst zal afleggen, zal ik vanaf nu immer met een brede lach over de Kneuterdijk lopen.

Sushi

Ging ik vroeger met de kinderen op pad, tegenwoordig zijn de rollen omgedraaid en word ik op sleeptouw genomen. Zo mocht ik vorige week mee voor een borrel in het Palladium en naar Sumo op het Leidseplein, all-you-can-eat-sushi. In het langslopen keek ik met lede ogen naar de bezetting in de Oesterbar. Waar het ooit bruisend vol was en ik zo vaak met veel plezier gegeten heb waren nu enkel een paar schamele tafeltjes gevuld.
Bij Sumo was het lekker druk. Glunderend kreeg ik van Frank en Caroline het systeem uitgelegd waarna het grote bestellen kon beginnnen. Na drie rondes was ik al redelijk verzadigd maar at natuurlijk dapper door, onder aanmoediging van de beide schatjes tegenover me. Het dessertijs heb ik overgeslagen maar verder heb ik mij kranig geweerd qua eten. Vol, dat wel. Heel vol.

Vrij

Na aanvankelijk met de auto verstrikt te zijn geraakt in de drukte van het centrum van Amsterdam door een afgesloten IJ-tunnel, arriveerde ik eindelijk ruim 20 minuten te laat bij restaurant Stork. Het was er nagenoeg leeg maar onverwacht brandde de zon flink op het terras en hebben we tot een uur of 5 heerlijk van het uitzicht genoten. Geen slecht begin van een weekje vakantie.
Die vrije tijd is hard nodig na de voorbije weken van buffelen. Maar met resultaat. Volgende week voegt de nieuwe stagiair zich bij het team waarmee we in Amsterdam weer helemaal op sterkte zijn. De stagiair is marrokaans evenals zijn twee voorgangers waarvan een inmiddels een vaste aanstelling heeft gekregen. Een doorn in het oog van een van onze techneuten die, naar ik vermoed, een foto van Pim nog altijd boven zijn bed heeft hangen en heimelijk verliefd op hem is. Ik weet niet wat de jongens in hun vrije tijd doen maar ik heb de gedachte aan een terroristische cell uitgesloten.
Enfin, de troepen worden aangevoerd door een lesbiënne. Een zo doortastend en assertief dat ze waarschijnlijk geen kracht meer hebben voor een stormbaan aan het einde van de dag, al zouden ze willen. Als het amerikaanse leger tegenover Bin Laden gefaald zou hebben, zou zij een goed alternatief zijn geweest. Vergeleken met haar directheid ben ik een lief katje. Onverschrokken maar erg leuk en een harde werkster. Dan hebben we nog een oude dove techneut waarbij het onmogelijk is zelf nog een gesprek te voeren als hij aan de telefoon zit. De subsidie-aanvraag loopt nog. De rest bestaat uit deugdzame huisvaders en -moeders waar ik mezelf dan voor het gemak ook maar toe reken.
Al met al ben ik tevreden. Nu maar hopen dat het zo blijft.

Fietsen

Vrijdagavond was ik eten bij Geisha op de Prins Hendrikkade. Over Geisha kunnen we kort zijn. Aziatisch fusiongemekker dat het niet haalt bij de Red Sun in Blaricum. Alleen de Piper Heidsieck smaakte erg lekker maar daar heb je Geisha weer niet voor nodig.
Wat veel leuker was, was de terugweg naar huis. Ik was op de fiets en in tegenstelling tot de overvloed aan regen van donderdag was het een prachtige dag geweest. De temperatuur voelde tot laat die avond nog heerlijk. De lichten van de stad en de prachtige volle maan compenseerden mijn kapotte verlichting.
Ik fietste de Gelderse Kade op. Achter langzaam rijdende taxi's en langs foute kroegen. Door het mooie weer was het druk op de Nieuwmarkt. Bekende en minder bekende adressen trokken aan me voorbij. De vele buitenlanders amuseerden zich prima en diverse keren gleed mijn fiets door de overbekende geur van hasj en wiet. Aan het einde voor het Doelenhotel kon ik het niet laten door de Staalstraat te rijden langs een van mijn favoriete winkels; Puccini. Achter Dantzig langs, over de Blauwbrug en oversteken richting Herengracht. Van daar uit de Utrechtsestraat in. Ook daar waren de kroegen overvol en stond het merendeel van de mensenmassa op straat. Rechtsaf de Weteringsschans op en daarna op m'n dooie akkertje door de Ferd. Bol richting huis.
Gek genoeg voelde het net als vakantie.

Braque

Net als het gelijknamige hotel in München waar ik laatst logeerde klinkt restaurant Braque nou niet erg uitnodigend maar een 10- van Johannes van Dam valt onmogelijk te negeren.
Onwetend van dit mooie cijfer viel de zaak me op toen ik er langs liep. Het ziet er niet al te ingewikkeld of overhip uit en na een check van de menukaart op de site besloot ik er absoluut een keer te willen eten.
Groot nadeel van een positieve Paroolrecensie is wel de enorme wachtlijst die deze tot gevolg heeft hoewel ik vond dat aanstaande dinsdag hier een gezonde uitzondering op mocht maken. Het lukte. Die dag slaan we daarom de bonusaanbieding over en hopen op iets lekkers met aangename bediening op de Albert Cuypstraat.
Geen nieuws na afloop is goed nieuws. Anders zal ik nog een fijn naschriftje toevoegen aan dit stuk....

Tegeltjes

Om 11 uur 's ochtends vraagt een collega of hij met mij mee kan rijden. "Natuurlijk jongen, hier heb je m'n sleutel. Fiets jij? Dan spring ik achterop." En voor ik het in de gaten heb slingeren wij op de fiets richting Vis aan de Schelde.
Hier wordt dit jaar onze klantenlunch gehouden en met een glas champagne in de hand controleer ik de tafelindeling. Het restaurant ziet er fantastisch uit en de bediening is aardig en toeschietelijk. Ik vraag me af waarom ik hier niet vaker kom.
De gasten stromen binnen en als voorgerecht krijgen wij kreeft met eendenlever geserveerd. Niet eerlijk natuurlijk; zo maak je poep lekker. Ook de harder in het hoofdgerecht smaakt meer dan verrukkelijk. De bijbehorende rode wijn nog veel lekkerder. En passant probeer ik een van de gasten nog een studentenkamer voor Caroline te ontfutselen. Niet geschoten is tenslotte altijd mis.
Als ik opmerk dat het erg goed toeven is hier zegt een van de aanwezigen dat het in de tegeltjes zit. Wit getegelde wanden of bars met tl-verlichting zoals je ze vaak in buitenlandse restaurants tegenkomt. De sfeer is nul maar het eten doorgaans varierend van goed tot erg lekker. Ik laat zijn theorie even bezinken en bedenk dat mijn aversie tegen deze zaak vooral verband houdt met het soort bezoeker dat er komt. Het wordt tijd dat ik 'm aan de kant zet.
Nagenietend loop ik de beurs op en doe mijn best geïnteresseerd te luisteren naar de aanwezigen. Zinloos natuurlijk.