Parkeren

Gisteren waren we bij de Italiaan op de Albert Cuypstraat waar pasta geen pasta is en de Italianen geen Italiaan zijn maar Turks. Op zich niets mis mee. Op de muren zitten stukken behang met baksteenprint geplakt voor de sfeer en het zit er altijd vol.
Het deed me even naar Sicilië verlangen en al snel hadden we het over een hotel voor de volgende keer op het eiland. Zie hiernaast mijn keuze. Favoriet vanwege de 'parking' die uit welgeteld twee parkeerplaatsen bestaat waarbij de helften van de auto's ook nog eens op de openbare weg staan.
Altijd fijn te weten dat dit niet het enige unique selling point is.

Fare la bella figura

Door tussenkomst van onze prachtige woning aan een van de presidentiële lanen in Amsterdam hebben we Italië vorig jaar moeten missen. Maar van de zomer zetten we weer koers in die richting. Ik kan niet wachten.

Regeren is vooruitzien

Vanmorgen kreeg ik een telefoontje van Van Dongen. Zeg maar de vakantieman van huize Sluisvaart. In mijn enthousiasme had ik vorige week namelijk al een reservering voor volgend jaar gemaakt. Je kunt er maar beter op tijd bij zijn, niet?

"Of ik de reservering al definitief wilde maken?"

Ja, dat wilde ik wel.

"Of ik nog een annuleringsverzekering wilde?"

Nee, ik ga. Al is het gestrekt met een gipsen been, dit hele jaar zonder een flintertje Italië is bijzonder slecht bevallen. We gaan dus, hoe dan ook.

Drie weken onbezorgd vertoeven bij het zwembad met een stapel boeken. Kan niet wachten.

Calabrië

Een weekje zon uitzoeken voor eind januari valt nog lang niet mee. Al snel belandt je voor flink wat zon in enge egyptische 5-sterren oorden of moet je zo ver vliegen dat het alleen een verblijf van vier weken rechtvaardigt. En koud willen we het niet hebben, zweten willen we!
Dus vinden we de Antillen te lang vliegen, de Canarische eilanden te duits en ordinair, Egypte en Isla Margarita ook onbespreekbaar (zelfs voor een week strand) en Dubai een anabole steroïden miljonairfair. Wel leuk maar nu even niet.
Met deze fantastische site in het achterhoofd besluiten we uiteindelijk de plannen vier weken door te schuiven en onze pijlen op Calabrië te richten. Heerlijk de eerste helft van de week bij een italiaanse mama aan tafel en daarna als toetje een paar dagen in een superdeluxe hotel. Of zoiets.

Dooie paus

Nog een laatste stukje over afgelopen week en dan beloof ik dat ik er echt over op hou.

Terwijl we braaf hobbelend in een klein busje Marieke haar groep naar het vliegveld in Bologna begeleidden, had ik met enkele van de reizigers een geanimeerd gesprek.
De leuke heer op de stoel voor mij hield het midden tussen Willem Oltmans en Jan Terlouw.
Toen hij hoorde dat ik vorig jaar in Napels en op het eiland Procida was geweest, haakte hij gretig in. Hij profileerde zich als echte Italiëkenner, en wist veel over het land en de opgravingen in het zuiden, waar ik zo graag nog eens een maandje door zou willen brengen.
Mijn troef was echter het eiland Ponza. Het behoort tot de Pontijnse eilanden en ligt schuin onder Rome in de Tyrreense zee. Het is prachtig. Ik ben er ooit met een zeilboot heen geweest en hoorde van mijn leraar italiaans vorig jaar dat het bij Nederlanders niet of nauwelijks bekend is, laat staan dat ze er geweest zijn.
Het werkte. Even leek hij helemaal uit het veld geslagen toen hij moest toegeven hier nog nooit van gehoord te hebben. Maar niet veel later herstelde hij zich door te roepen: "Maar ik heb ooit een dooie paus gezien! Met rode slofjes aan."
Hij was per toeval in 1978 in Rome toen Johannes Paulus I na 33 dagen al het loodje legde.
De strijd was in gelijkspel geëindigd. Zijn dooie paus tegen mijn onontdekte eiland. Hij kon er hartelijk om lachen.

De foto heeft er niets mee te maken maar is leuk omdat hij gemaakt is in ons Riminese hotel waar alle kamers verschillend zijn en een dergelijke muurschildering hebben.

Koopje

Marieke, bedankt voor het gastblog van gisteren. Hoop snel weer ergens met je op een mooi terras te staan (misschien koop ik zelfs wel een nieuwe pyjama), maar ondertussen zit het er voorlopig weer op voor ons. Met een laatste fietstochtje naar de wijnboerderij in Torreglia besloten we wederom een heerlijk weekje.
In tegenstelling tot vorig jaar konden we ditmaal het fietspad feilloos vinden, waardoor onze overlevingskans met zo'n 90% toenam. Echt, geloof me, fietsend in Italië begrijp je niet dat er nog italianen aan de start bij de Tour verschijnen.
Het oude wijnechtpaar (70 en 75 jaar), waar we genoegelijk een flesje wegwerken, houdt er mee op. De boel wordt verkocht. We hebben plechtig beloofd in september nog een laatste bezoek te komen brengen. Diegene die nog een mooie spot zoekt, kan voor circa 7 miljoen euro hier zijn slag slaan.
Thuis gekomen vallen kou en regen rauw op m'n dak, maar maakt de beschutting van Caroline en Frank, die ons bij aankomst op Schiphol staan op te wachten met de auto, weer een hoop goed.
Voortvarend zet ik de volgende dag de Smeg op zijn definitieve plaats in de keuken en ruim de rest van het huis op. Als Appie vanavond komt, wordt ie gevuld en gaat alles weer z'n gangetje. Morgen eerst een afspraak bij de kapper en later op de dag een sollicitatie. Woensdag nog een en 's avonds met Annemarie naar Marc-Marie Huijbregts. De wereld draait door maar ergens knaagt er iets.
Het prikbordgevoel misschien?

Timidezza

Voor wie denkt dan Danielle altijd zo onverschrokken is als ze doet voorkomen, hier het verhaal van een 'gast-blogger'. Wanneer je tot tien uur kunt ontbijten en om vijf voor tien wakker wordt, heb je twee mogelijkheden: ofwel niet meer gaan, ofwel ongewassen en ongekamd in willekeurig bijeengeraapte en ietwat gekreukte kleding gaan. Wij kozen voor het laatste. Na een snel ontbijt besloten we meteen maar eens polshoogte te gaan nemen op de vierde verdieping van ons hotel, waar zich een mooi dakterras zou bevinden. Daar aangekomen bleek er net een serieuze conferentie te zijn begonnen, waarbij de spreker vreselijk zijn best deed ruim 50 strak in het pak zittende mannen met zijn verhaal te boeien. Het door ons gezochte dakterras kon slechts bereikt worden door dwars door de conferentiezaal te lopen. We besloten dus maar rechtsomkeer te maken, echter, de laatkomer waarmee we in de lift naar boven waren gekomen vond dit onzin en zou ons wel even naar het terras begeleiden. Voor ik het wist keek ik uit over stad en strand en werd vriendelijk verwelkomd door Roberto en Giorgio, twee conferentiegangers die duidelijk liever op het terras stonden dan in de zaal te zitten. Maar... waar bleef Danielle? Achterom kijkend zag ik haar als aan de grond genageld staan, duidelijk onwillig de zaal door te lopen en zelfs langzaam naar achter stappend richting mogelijke vluchtweg. Gelukkig waren daar de vele mannen, die het eigenlijk raarder vonden dat ze in de hal bleef staan dan dat ze 'in pyjama' de conferentie zou gaan verstoren. Er werd dus direct actie ondernomen en tussen twee mannen in werd ze zeer tegen haar zin en onder enorm leedvermaak van mijn kant naar het terras gebracht, waar Roberto haar nog hartelijker verwelkomde dan bij mij het geval was. De volgende vijftien minuten heb ik genoten van een enorm verlegen Danielle, kan zelfs wel zeggen dat ik zelden iemand zo verlegen heb gezien (en dan ook nog eens iemand waarvan ik het zeker niet verwacht had...). Gelukkig werd op het moment van opperste verlegenheid Roberto weggeroepen om de zaal te gaan toespreken: een mooi moment voor onze exit!

Rimini

Het is jammer dat Rimini het imago heeft van slechts een beetje verlopen badplaats aan de Adriatische kust.
Gegids door Marieke maak ik kennis met het oude centrum, de mooie winkels en terrassen, het oude visserswijkje met de kenmerkende gekleurde huizen en muurschilderingen en prachtige parken. En met dorpjes als San Leo en Pennabilli is ook zeker het ontdekken van het achterland meer dan de moeite waard. Omdat het landschap redelijk vlak is wordt er opvallend veel gefietst.
Mijn persoonlijke favoriet is de kinky winkel anno 1959 midden op de boulevard. Waar in de wereld vind je dat nou?
We maken een fikse wandeling alvorens op een van de vele terrassen voor de lunch neer te strijken en bestellen niet de salade van de kaart, maar de zelf samengestelde van de man aan het talfeltje naast ons, die met plezier in alle rust uitlegt wat de ingredienten zijn.
Daarbij een heerlijke 'piadina' met verse parmaham, rucola en mozzerella, een halve liter witte wijn en een fles plat water. We sluiten de maaltijd af met de verrukkelijkste mascarpone con fragole en huisgemaakte pannacotta.
De rekening bedraagt € 28,-. Achtentwintig euro!
Daar koop je in Amsterdam amper nog twee koppen slechte koffie voor met dito appeltaart. Daarbij aangemerkt dat je met onbeperkt budget in Nederland nog niet eens in staat bent producten van gelijkwaardige kwaliteit en smaak te kunnen kopen, lopen we vrolijk en voldaan richting hotel met het goede voornemen snel terug te keren.

Update

Momenteel ben ik op mijn eerste reisje naar Italie dit jaar en afgezien van het mindere weer, geniet ik er met volle teugen van. Zodra ik hier voet op vaste bodem zet, voel ik een soort optimisme wat me in geen enkel ander land ten deel valt.
Met inbreng van mijn vier woorden Italiaans, doen zowel de buschauffeur als de kaartjesverkoper achter het loket op het treinstation van Mestre hun uiterste best mij de juiste richting op te sturen, wat in Italie nog een hele kunst is. Na de vliegreis duurt het nog een bus en twee treinen eer ik in Rimini arriveer, waar Marieke me op binaire 3 al staat op te wachten.
Ik hou van de mensen hier. Pratend en gebarend of ze eeuwig ruzie staan te maken, weet ik dat je immer gemakkelijk bij ze aan tafel kunt schuiven voor een heerlijke maaltijd met vaak zelfgemaakte rode wijn die de kleur van cola heeft, en die je na drie glazen volledig knock-out slaan. Of de obers die met alle gemak het terras compleet voor je verbouwen, zodat je nog net in het zonnetje kunt eten. En al geloof ik ook zeker de verhalen dat het bijdehandte volk in de grote steden je makkelijk een oor aan kan naaien, voor mij is Italie altijd een beetje als thuiskomen.
Ik voel me dan ook niet alleen als ik Marieke vanochtend met de groep zie vertrekken.
De zoete oudjes zitten braaf beneden in de lobby op hun 'reisleidster' te wachten. Als het niet zo ongepast was geweest had ik er graag een foto van gemaakt.
Ik trek me terug in de kamer en hang het bordje 'niet storen' op de deur.
De oudere jongere die gisteren in het restaurant ongeneerd naar me stond te lonken, blijkt bij het ontbijt in hetzelfde hotel te verblijven.
Met snor en baard behoort hij duidelijk niet tot een van de kanshebbers. Het weerhoudt hem er echter niet van zich aan het tafeltje naast ons te zetten en hondsbrutaal mijn richting op te staren, tot groot vermaak van Marieke, die me geamuseerd en uitgebreid verslag doet van al zijn bewegingen, terwijl ik alle mogelijke moeite doe zijn inspanningen te negeren.
Omdat we ervaren zijn in mannen die ineens achter een pilaar tevoorschijn springen, weet ik dat slechts een bruuske afwijzing deze zuid-italiaan op andere gedachten zal brengen, en het zal dan ook een hele geruststelling zijn als mijn chapperone vanavond weer tegenover mij aan tafel plaatsneemt. Aiuito!

Lucia e Luigi

Bij aankomst is er niemand te vinden in het huis, dat gewoon open staat. We gooien de koffers neer en springen weer in de auto om boodschappen te gaan doen bij de plaatselijke Esselunga.
Boodschappen doen thuis is een nachtmerrie maar in Italië een feestelijke openbaring. Groenten en fruiten kosten bijna niks en smaken tien keer beter dan in Nederland. Ook de alcoholische kernvoorraad, zoals wijn en wodka, is ongeveer de helft van de prijs. Dus vult de winkelwagen zich al snel met pasta, mozzarella, allerlei soorten worst, lamskotelletjes, pesto etc. Alles supervers en lachwekkend geprijsd.
Als we buiten aan de grote marmeren tafel onder de olijfbomen zitten te eten, meldt Lucia zich, samen met haar man Luigi eigenaresse en hoofdbewoners van het landgoed. Frank duikt in een reflex bijna onder tafel vanwege de grote, goedbedoelde knuffelwoede die zich van haar meester maakt als ze 'm ziet. En ook deze keer ontkomt hij er niet aan. Als ze de kinderen ziet, slaat ze haar handen voor het gezicht, gunt ons nauwelijks een blik waardig en troont Frank en Caroline ogenblikkelijk mee naar huis om ze aan manlief te laten zien. Als ik na tien minuten toch maar even polshoogte ga nemen, ook omdat we nog beddengoed moeten hebben, zie ik dat Frank de hevige omstrengeling gelaten over zich heen laat komen. Hij zal er zeker nog een paar keer aan moeten geloven deze vakantie.

Bruin,...

...gezond en uitgerust zijn we, na een verblijf van drie weken in Italië. Op de heenreis werd het weer pas in zuid-Duitsland wat beter en in onze slaapplaats in Zwitserland was het ook meteen goed warm. Na het plaatsen van onze bestelling kijkt Caroline de serveerster nog een beetje sloom aan als deze vraagt of ze een kleine ijsthee wil, een halve liter of een hele liter! Nou, zo heet is het nou ook weer niet en nog net weet ik te piepen dat het een kleine moet zijn. Giechelend rusten we uit van de eerste kleine negenhonderd kilometer en na een wodka-jus in de zon val ik bijna in slaap.
De volgende dag verloopt de reis met de Gotthardtunnel en de grens bij Italië iets minder soepel, maar ons humeur is niet stuk te krijgen. De iPod hebben we op 'shuffle' gezet en hierdoor krijgen we met enige regelmaat een les uit mijn cursus italiaans voorgeschoteld, veelvuldig afgewisseld met André Hazes, die met een aanwezigheid van 124 nummers niet van het ding af te branden lijkt.
Als we besluiten om, in verband met tijdsdruk, eerst Frank en Nico van het vliegveld in Pisa te halen alvorens naar het huis te rijden, stijgt de feestvreugde. Na een flink oponthoud bij de bagageafhandeling zien we Frank ultracool uit de shuifdeuren bij 'aankomst' stappen en ruim een half uur later rijden we het bekende hek op de berg door waar het mooie zwembad naar ons ligt te lonken. Eindelijk....

Telegraaf

Terwijl wij hier zweten en eigenlijk geen stap buiten ons overheerlijke zwembad kunnen doen lezen we in de Televaag over storm, regen en windhozen in Nederland. Heerlijk zo'n onzinnige krant op je vakantieadres die niet gehinderd door verslaggeving van werkelijk nieuws bericht over hoe ellendig men zich voelt door hagel en windstoten. Verlekkerd en vol leedvermaak verkneukelen we ons over de traumatische zomer van dit jaar en stellen genoegzaam vast dat we lang geleden toch maar weer eens de juiste beslissing hebben genomen, toen we ook zo stom waren om niet weg te gaan omdat "Nederland toch ook zo mooi kan zijn in de zomermaanden". Ja, ja, dream on! Het is waar maar wee de ongelukkigen die er nu naar buiten zitten te kijken. Wij nemen nog een roseetje, proost!

Duiventil

Eindelijk is de vakantie dan echt in zicht. Overmorgen slapen we in Altdorf in Zwitserland en zaterdag zitten we in ons knibbel-knabbel-huisje met uitzicht op het mooie dal net boven Lucca.
Omdat Caroline ook nog met vriendinnen naar Portugal gaat en niet genoeg vakantiedagen heeft, vertrekt ze na twee weken weer naar huis. Ook Nico blijft maar een week. Daarentegen vliegt Eric de laatste week in voor een weekje pasta e vino en ook Marieke heeft zich voor een dag of vijf aangemeld gisteren!
Joepie, dat wordt dus echt een feestje daar op de berg. Met een beetje mazzel komen ook Joost en Sandy nog langs.
Ik betwijfel of de eigenaren van het huis, die een stukje verderop wonen, het allemaal nog kunnen volgen. Dit wordt het vierde jaar en nog nooit zijn we er in dezelfde samenstelling geweest.

Drank en spelen

Met een beetje goede wil krijg ik hier een paar foto's geplaatst om jullie een impressie te geven van de afgelopen week.

Zwemmen, (bij)slapen, beachballen, shoppen, drinken, lachen en eten. Vooral dat laatste was weer een waar feest. Verse mozzarella die zo ongeveer smelt op je tong en niet te vergelijken is met de stuiterballen die ze hier onder dezelfde naam verkopen. Piadina; een soort pannekoekje met rauwe ham, kaas en rucola. Specialiteit van de streek Emilia Romagna en heerlijk als lunch.

Quinto, een italiaanse vriend van Marieke, heeft ons een avond meegenomen naar een mooi restaurant waar we ons tegoed hebben gedaan aan nog veel meer specialiteiten. Alle ingrediënten zijn zo vers en hebben zo veel meer geur dan in ons kikkerlandje. Daarbij komt dat het ook nog eens boven verwachting betaalbaar is. Vanuit ons hotel in Abano zijn we naar een kleine wijnboerderij in de buurt gefietst. De fles Prosecco en stukjes regionale kaas op het terras daar waren met een uurtje soldaat gemaakt. Kosten: 7 euro!!! Inclusief vriendelijke bediening. Tsja....

Nu merk ik wel dat lang niet iedereen mijn enthousiasme voor dit land kan delen en ook ik weet heus wel wat er hier en daar aan mankeert, maar met Italië is het eigelijk net zo als met mijzelf; je houdt van me of je hebt een hekel aan me. Misschien dat ik het er daarom wel zo leuk vind.

Napels

Al tijden wil ik graag naar Napels. Toen ik een jaar of 14 was ben ik met een vriendin en familie een maand lang van Antibes naar Athene gevaren. Deze tocht zal ik mijn leven niet meer vergeten. Op een zeiljacht van maar liefst 18 meter met schipper en kokkin aan boord, heb ik destijds de mooiste baaien gezien, met dolfijnen en zeeschilpadden gezwommen, gesurfd, geskied en ongegeneerd met de vele italiaanse jongens geflirt onder toeziend oog van de oplettende ouders van mijn vriendin. Het was een onvergetelijke reis. Corsica, Portofino, Capri en nog veel meer, ik heb het allemaal gezien. Ook Napels en Pompeï waren onderdeel van de tocht, maar echt veel herinner ik me er niet meer van. Na een week of 3 heb je zo veel gezien en indrukken opgedaan dat het begint te duizelen. Nu na 28 jaar ga ik terug. Kijken of het net zo mooi is als in mijn herinnering. Aan het appartement kan het niet liggen. Gesitueerd in een oud klooster in het centrum is het naar mijn mening het mooiste dat we konden boeken. Nog een maandje wachten en dan gaan we los op mooie restaurants, prachtige uitzichten, kunst en cultuur. Persoonlijk verheug ik me erg op de lange, mooie winkelstraat die achter onze accommodatie loopt en waar ik zeker enkele aankopen zal doen.
Nu schijnt Napels na Palermo ook de maffiastad bij uitstek te zijn, dus de leuke achterafbuurtjes slaan we maar even over en de Cartier laten we ook thuis. Casa del Monaco, here we come!