Spellen

Bedankt voor de link naar het spatie-artikel, Evert-Jan. Vaak zijn de commentaren leuker dan het artikel zelf. We zullen Irma Boon de uitglijder voor deze ene keer vergeven.
In het verlengde hiervan een aardige tip. Download op jouw zwaar overgewaarde iPhone de app Beter Spellen. Een dagelijkse test in het schrijven van goed Nederlands. Gedesillusioneerd merk je dan dat je minder goed bent dan je altijd dacht. Jij niet natuurlijk maar ik wel. Beter Rekenen bestaat ook, al is een frustratie per dag voorlopig wel voldoende.

Spatie

Je zou kunnen zeggen dat er belangrijkere dingen in het leven zijn dan het misbruik van spaties. Politiek, wereldvrede, nieuwe schoenen. Maar voor het platform Signalering Onjuist Spatiegebruik is een woord met een misplaatste leegte erin een doodzonde. Het clubje strijdt al enige jaren zonder iemand lastig te vallen totdat....het Rijksmuseum zijn nieuwe logo presenteerde. Toen was de maat echt vol. Stoom uit de oren, vol op de barricades en hangen met de directie van dat het-komt-nooit-af-museum. De veranglisering van het woord 'Rijksmuseum' in het plaatje verdient ook niet echt de schoonheidsprijs maar om je nou zo druk te maken. Het is maar uiterlijk en schoonheid zit ook hier van binnen.
Ze hebben vanzelfsprekend wel gelijk. Wat vervelend is bij het plaatsen van een verboden spatie is dat de betekenis van woord of zin inderdaad wijzigt en er dus vaak de debielste dingen komen te staan. In het bovenstaande geval valt het mee. Veel meer erger ik me aan het onnodig gebruik van engelse woorden. Wie heeft het nog over 'kinderen' terwijl 'kids' zo lekker bekt. Laptop in plaats van schootcomputer klinkt dan wel weer een stuk beter. Met wisselend succes probeer ik al enige tijd af te leren om overal 'top!' op te zeggen. 'Toppie' is helemaal een gruwel. Het gaat me lukken en hierbij beloof ik SOS ook plechtig geen witte vlakjes te plaatsen waar ze ongewenst zijn.
Kijk aan, weer een zieltje gewonnen.

Sweet Caroline

Dit promotiefilmpje is in het voorjaar gemaakt en nu te zien op de site van Education First (EF)

Moderne communicatie

Ik ben Ping-, What's app- en smsmoe. Eigen schuld denk ik dan. Er zijn dagen geweest dat ik bijna 70 smssen op een dag ontving en waarschijnlijk is dit getal voor mijn kinderen of andere mensen peanuts. Zij pingen de hele dag door en het aantal berichten dat zij ontvangen zal met gemak een veelvoud zijn. Ik ben zeker niet anti maar soms is even de telefoon pakken niet alleen veel efficiënter maar ook veel aardiger. Intonaties meesturen met jouw bericht is namelijk nog steeds sience fiction. Ik hoop van harte dat dat zo blijft.
Nadat ik laatst mijn Hyves-account verwijderd heb, staat mijn Facebook nu ook op de nominatie. Afgelopen week kwam ik er namelijk achter dat mijn directie daar ongestoord heeft rond zitten neuzen en feilloos alle foto's kon benoemen die daar te zien zijn. Ik was geschokt. Niet dat er compromiterende plaatjes te zien zijn, maar het gaat ze gewoon niets aan. Een paar jaar terug had ik al zo'n zelfde ervaring maar blijkbaar kan ik maar niet aan wennen dat mensen me dermate interessant vinden en er eens lekker voor gaan zitten. Misschien omdat ik andersom de behoefte niet zo voel. Met aangepaste privacy-instellingen kijk ik het nog even aan.

Uitspraken

Voor een projectje ben ik op zoek naar een aantal mooie uitspraken of wijsheden. Nu zijn beiden niet mijn specialiteit en biedt het internet zoals gewoonlijk uitkomst. Ik ben nog immer zoekende maar onderstaande uitspraken wilde ik jullie niet onthouden.



'Als ik een glas wijn drink word ik altijd een ander mens, en die ander heeft altijd geweldige dorst.'
Simon Carmiggelt

'Sommige mensen zijn zo verzot op tegenspoed dat zij het halverwege tegemoet rennen.'
Douglas Jerrold, engels journalist en tekstschrijver

'Californië is een prachtige streek om in te leven, als je tenminste een sinaasappel bent.'
Fred Allen, amerikaans schrijver

'Hij sprak voortdurend over liefde, maar liet niemand in zijn nabijheid.'
Elias Canetti, oostenrijks schrijver en filosoof.

Vijfhonderd

Alhoewel het er vorig jaar niet naar uitzag dat ik het zou gaan halen is het nu toch zover. Dit is het vijfhonderdste item op dit blog. Proost!

ABBA

In mijn jeugdjaren stond ABBA gelijk aan het gekweel van Jan Smit. Als je jezelf een beetje respecteerde nam je al snel afstand van dit olijke bandje uit Zweden.
Een van mijn kennissen uit die tijd was zo weg van ze dat ik een album van hem kreeg ondanks dat ik eerder had uitgelegd hier geen enkele behoefte aan te hebben. Het grappige was dat hijzelf een serieus betaald concertpianist was. Ik moet 'm nog ergens hebben als zou ik niet weten waar.

Nu begint langzaam het besef te komen hoe geniaal ABBA wel niet was. Toen ik gisteren in de auto naar Mama Mia luisterde ben ik voorgoed overstag gegaan. Geen braakgeluiden meer maar louter lof.

Hoe succesvol ook, de nederlandse vertaling van de musical klinkt als bagger. Dat daar hele volksstammen geld aan besteden en naar kunnen luisteren zal voor mij altijd raadselachtig blijven. Uitzonderingen daargelaten. De nederlandse Annie was leuk en Arjan Ederveen als Fagin in Oliver Twist zelfs ongekend goed. Van mij zullen ze echter niet rijk worden en ik ben dan ook altijd blij als ik er een amerikaanse of engelse versie ten tonele verschijnt.

Ik krimp als ik hoor: "Mama Mia, ja daar gaan we weer....."

Doodzonde

Het gebeurt zelden dat ik geschokt ben door het overlijden van een bekende nederlander. Mensen in mijn directe omgeving vind ik een stuk interessanter en meestal betreft het een oud-politicus waarvan de naam nog vaag in m'n achterhoofd een belletje doet rinkelen, waarna ik zonder blikken of blozen overga tot de orde van de dag.

Vandaag is anders. Dinsdagavond is Adriaan Jaeggi overleden en vraag ik me maar weer eens af waarom de leuksten toch zo jong dood gaan. 45 jaar.

Zoals vaak met getalenteerde mensen het geval is, kon hij niet alleen fantastisch schrijven, maar tevens goed koken en trombone spelen.

Nu heb ik me voorgenomen niet te vertellen hoe ongelooflijk kut ik dat vind, maar door te linken naar, naar mijn bescheiden mening, een van zijn leukste columns die in de Volkskrant zijn gepubliceerd.

Leesvoer

Al vanaf Kerstmis lag het op me te wachten; het boek 'De schaduw van de wind' van Carlos Ruiz Zafón.
Lezen doe ik alleen in de vakanties. Thuis komt het er niet van of val ik na een pagina in slaap zonder me de volgende dag nog te herinneren wat ik gelezen heb. Daar staat tegenover dat ik in het buitenland het liefst niets anders doe. Dit boek is lekker dik en was dus prima voor de dagen in Spanje.
Heerlijk lezen in de zon. Funest voor een egaal bruine kleur, but who cares?
Nu zal ik jullie niet vervelen met een beschrijving van de inhoud. Deze is namelijk veelvuldig op het internet te vinden en dan vaak beter dan ik 'm kan geven.
Wat het boek vooral aantrekkelijk maakt zijn de fantastische uitspraken die er in gedaan worden door de krakkemikkige zwerver Fermin die op een gegeven moment door de hoofdpersoon van de straat geplukt wordt. Eenmaal opgeknapt ontpopt hij zich tot een ware levenskunstenaar met de meest rake opmerkingen.
Verder is het verhaal origineel, goed geschreven en extra leuk voor diegene die Barcelona doorkruist hebben.

Lente

Ik ben een Googlefan. Ondermeer vanwege dit soort leuke aanpassingen van het logo maar ook omdat bijna alle onderwerpen wel uit die machine zijn te toveren. En als je niet precies weet hoe je het spelt, geeft hij ook nog de juiste suggestie. Iets wat voor de overgrote meerderheid van de nederlanders een uitkomst zal zijn, gezien de geringe kennis van de nederlandse taal waar scholieren tegenwoordig mee van school komen.
De verloedering is trouwens op meerdere fronten toegeslagen. Zat je in het verleden te zwoegen op een handgeschreven sollicitatiebrief, tegenwoordig gooi je met een mailtje je CV er uit om vervolgens in veel gevallen ook helemaal nooit meer iets van het betreffende bedrijf te horen. En al was dat briefje met de zin: "Wij wensen u veel succes met uw andere sollicitaties." nou ook niet echt geweldig, je had tenminste het gevoel dat iemand nog enige moeite voor je afwijzing had gedaan door op z'n minst zijn of haar handtekening te zetten.
Maar ja, wie schrijft er dan ook nog een fatsoenlijke brief deze dagen?
Ik weet het; ik zeur en word oud, maar laat me nou gewoon even....

La belle vie

Ondanks dat ik zelf niet zo'n zuid Frankrijkganger ben moet ik toegeven dat er mooie plekjes te vinden zijn.
Je eet er verrukkelijk mits je je bord, door de zelfingenomen obers, niet voor je snufferd gesmeten te krijgen. Geduld hebben ze niet, en het is je dan ook geraden een aardig mondje frans te spreken anders raak je binnen no-time uit de gratie en wordt er een oprottoeslag berekend zodat ze ervan overtuigd zijn dat je het wel uit je hoofd laat om ooit nog een keer terug te keren.
Dit maal hebben we daar geen last van gehad. Het was erg leuk de drukte van de Mipim in Cannes een keer mee te mogen maken. Zeeën blauwe en grijze pakken, overvolle terrassen in een stralende zon en hooggehakte modepoppetjes flanerend over de boulevard.
Vrijdagmiddag heerlijk met m'n voeten in het zand op het strand van Juan les Pins geluncht, de dag erna in de baai bij Keller Plage een van de lekkerste steak tartare ooit gegeten om het geheel op zondag gepast af te sluiten met vrienden en kennissen op het terras van Café de la Place in Saint Paul de Vence.
Ja, zo een keer in de twee jaar is Frankrijk helemaal zo verkeerd nog niet.

Aanhalingstekens

Waar zijn de tijden gebleven dat je nog een gesprek kon hebben met iemand die, als hij of zij aanhalingstekens wilde gebruiken, dit woord ook daadwerkelijk uitsprak? Tegenwoordig krabt men, met beide handen geheven en wijs- en middelvinger gebogen, een onzichtbare baviaan op de rug.
Waarom?! Waarom?!
Ik zie het steeds vaker. Zelfs de door mij zeer hooggeachte mensen (ik zal geen namen noemen) doen het. Niet doen!!! Ik krijg er tranen van in mijn ogen en heb last van plaatsvervangende schaamte. Het ziet er niet uit en is volslagen debiel! Verworden we dan echt tot een volk dat alleen nog maar kan spreken over 'de kids', 'hun hebben' en dat dit soort infantiele gebaren in de lucht blijft maken? Vandaag las ik per ongeluk een stukje van de studiebegeleidster van Caroline. Dit onbekende stuk onbenul had het over opserveren! Kan het nog veel erger?
Ik pretendeer echt niet de wijsheid in pacht te hebben en weet ook wel dat ik steken laat vallen, maar ik blijf me verzetten tegen dit vreselijke popi-jopi-gedoe. En al hoewel ik weet dat het tegen de stroom opzwemmen is, blijf ik geloven in iets 'printen' of 'uitdraaien' en dat goede raad duur is ipv kost. En weegt het niet zwaar maar kan iets wel zwaarwegend zijn.

Bijna vergeten; waarom iedereen het toch altijd over púzelen heeft...?