Alles is familie

Een hele leuke film. Niets meer en niets minder. Zelfs Carice was te pruimen.

Italy: Love it or leave it

Nee dan "Italy: Love it or leave it. Dit keer geen italiaanse folklore of een exhibitie van Prada en Gucci maar een documentaire over de mindere kanten van het land. De armoede, ongeschoolden, vervuiling, sluiting van fabrieken en fanatici die Berlusconi aanhangen. Allen komen ze aan bod met de vraag of jongeren het land niet zouden moeten ontvluchten om elders een beter heenkomen te vinden. Gefilmd door twee italiaanse jongens die samen in zes maanden tijd in een Cinquecento kriskras door Italië reizen. De een is voor blijven en de ander van mening dat ze weg moeten.
Wat het uiteindelijk wordt is voor de kijker. Voor de fervente Italië-aanhanger is het even slikken maar daarom niet minder boeiend.
Noemenswaardig daarnaast is het balkon(netje) van theater De Uitkijk op de Prinsengracht waar de film draait. Door de sfeer en tafeltjes waan je je een beetje in een van de kleine theaters in New York. Een aanrader.

Amour

Het komt weinig voor maar een enkele keer overweeg je uit een film weg te lopen. En achteraf gezien hadden we dat ook moeten doen. Bij 'Amour' was het weer eens zover. Echt, ik hou van langzame films maar dit sloeg helemaal nergens meer op. De mensen in de zaal waren na afloop zo stil dat we bang waren zich letterlijk doodverveeld te hebben.
Wat ons betreft mag het Nederlands Instituut voor de Classificatie van Audiovisuele Media hier een aparte categorie voor aanmaken van 60 jaar en ouder. Zit je onder deze leeftijdsgrens?
NIET DOEN!!!!

Jagten

Bepaald geen film voor een romantische date maar wel een om uitgebreid over na te praten. Het liefst met een stevige borrel om de smaak van de vele tenenkrommende scenes mee weg te spoelen. Sinds tijden zag ik de zaal in Rialto bijna helemaal gevuld, en niet alleen heb ik er ademloos zitten kijken maar ben ook definitief voor Mads Mikkelsen gevallen.

Alleen Maar Nette Mensen

Deze film is te leuk. Zelfs als je niet van nederlandse film of het genre houdt. Zien!

To Rome With Love

We waren niet echt in het verhaal geïnteresseerd maar des te meer in de plaatjes van Rome. Ondanks of misschien dankzij onze verwachtingen is To Rome With Love toch best onderhoudend en amusant wat waarschijnlijk te danken is aan de bizarre hersenspinsels van Woody Allen en de prima cast.
Goede tijdsbesteding voor een paar regenachtige uurtjes.

The Angels' Share....

....slaat op de 2 procent whisky die verdampt in een whiskystokerij en zodoende aan de engelen geschonken wordt. Een fluweelzachte titel, waarschijnlijk bedacht door iemand die in hemelpoorten en engelen gelooft, en hoopt op een coulante opstelling als ie zich te zijner tijd meldt.

Naast de mooie titel en geweldige openingscène een uitstekende film. Atypisch voor regisseur Ken Loach, waar het bloed en de ellende vaak nog op de bioscoopmuren lijken te kleven als de film allang afgelopen is.

Filmpje

Vandaag is Agneet jarig en wordt vijftig. Aanleiding voor een feestje dat een paar weken terug in Ouderkerk in de tuin gevierd is. Naast de gebruikelijke cadeau's hebben we een filmpje gemaakt met alles er in dat Agneet kenmerkt. Het was een hele onderneming. Agneet moest het huis uit om een paar uur de tijd voor de opnames te hebben. We bedachten dat de buurman van onschatbare waarde was voor het cinematografisch hoogstandje en deze moest dus per sé opgetrommeld.
Op een zekere zaterdagochtend was het zover. Caroline transformeerde tot Agneet, het script werd doorgesproken, de props klaargezet en draaien maar. In vlot tempo werden de scènes in iPhone kwaliteit vastgelegd. Wonderwel stond bijna alles er in één take op.
Ingenomen met dit uitstekende resultaat keken we de beelden terug om er achter te komen dat de microfoon last van een vingerobstructie had gehad. Op een enkele uitzondering na hadden we een stomme film geproduceerd!
Goede raad was duur, maar de oplossing nabij. Met wat ondertiteling hier en daar werden de beelden eigenlijk alleen maar leuker en het eindproduct uiteindelijk toch nog helemaal geweldig.

A Royal Affair

In een spontane opwelling besloten we om half negen 's avonds naar de bioscoop te gaan. Door het tijdstip werd de keuze van films beperkt. Voordeel ervan is dat het je dwingt naar een film te gaan die je normaal niet zo snel zou uitzoeken. Zo zagen we in 2009 Departures. Pas op het affiche voor de bioscoop kwamen we er achter dat het om een Japanse film ging en sloeg de twijfel toe, maar omdat het te laat was voor wat anders zijn we toch gegaan en zagen een van de beste films.
Niet veel anders ging het deze keer met A Royal Affair. Een Deense productie die niet onaardig leek maar zeker geen eerste keuze zou zijn, met een verrassende rol voor Mads Mikkelsen. Nu eens niet als schurk bij James Bond maar als gevoelige plattelandsarts die de vrouw van de koning inpalmt.
Goed gespeeld en onderhoudend. Op de circa 10 minuten durende powernap na ergens in het midden van de film, heb ik alles gezien. Toen ik zacht begon te snurken heeft Caroline me toch maar wakker gemaakt.

7 days in Havana

Ooit gaat het er nog eens van komen. Een reisje naar Cuba inclusief een paar dagen struinen door de straten van Havana. Het is een lang gekoesterde wens. Geen benul waarom ik me er zo door aangetrokken voel. De historie, de oude gebouwen, de mooie auto's? Of misschien wel de levenskunst van mensen om er onder armoedige omstandigheden toch iets acceptabels van te maken. Met deze wetenschap gaf alleen al Havana in de titel van de film aanleiding genoeg om er naar toe te gaan.
Het is ook de titel die de film beschrijft. Benicio del Toro neemt je van maandag tot en met zondag mee naar zeven verschillende verhalen die elkaar zo nu en dan raken. De eerste dag was leuk. Donderdag en vrijdag minder en de laatste twee weer oké. Maar verreweg  de allerbeste dag was dinsdag, waarin een gevierde Servische regisseur in de stad belandt en liever optrekt met de chauffeur die hem rondrijdt dan aan het dure diner na afloop van de huldiging zit. De man ontpopt zich als een begenadigd trompettist en alleen al voor de bloedmooie scene als die twee bij het water eindigen zou je de film moeten gaan zien.

Unforgettable Heath

The Joker versus Bane, Heath Ledger versus Tom Hardy. Het was een ongelijke strijd. De nieuwe Batmanfilm is met zorg door Christopher Nolan gemaakt maar mist duidelijk de magie van Heath Ledger. Zijn prestatie van vier jaar geleden blijft onovertroffen.
Anne Hathaway speelde goed en was eigenlijk de enige naast Micheal Kane die voor een beetje kleur in de film zorgde. Verder was het naar mijn smaak veel te Mad Max-erig. Tom Hardy valt niets te verwijten maar was te eenzijdig als Bane. De vele, weinig subtiele, verwijzingen op het einde naar de volgende film maakte het er ook al niet beter op.
Maar goed, Frank heeft genoten en spannend was ie. Toen 'commissioner Gordon' balancerend op een rijdende vrachtwagen het apparaat liet vallen dat de bom elf minuten zou vertragen, kreeg de dame naast mij acute stuiptrekkingen. Zo viel er toch nog iets te lachen.

Le Prénom

Eigenlijk wilde ik graag naar Starbuck maar Caroline had deze film als tip doorgekregen en Patrick Bruel is een van de uitzonderingen op mijn ongefundeerde regel om een hekel aan Fransen te hebben.
Het principe is hetzelfde als in Carnage. Een huiskamer met slechts een paar personages. Op zich al knap als je daar bijna twee uur mee weet te vullen. Met als resultaat een van de beste films die ik de laatste tijd heb gezien. Nee, geen hoogdravende thema's of zware onderwerpen maar wel herkenbaar gedrag en fantastisch acteerwerk. Zien!

On the Road

Een film met hele goede recensies. Wij hebben ons 144 minuten af zitten vragen waarom.

Tegen wil en dank

In april 2010 plaatste ik dit stukje op het blog. Ruim twee jaar later is de situatie een beetje doorgeslagen. Mannen van mijn leeftijd en ouder zien me niet meer staan terwijl de aanwas van dertigers (of nog net niet) groot is.
Wie nu denkt dat een aanbod van strak lijf en goede manieren bijna ideaal is komt bedrogen uit naar mijn mening. Eeuwigdurende avonden in kroeg en discotheek zijn al lang niet meer aan mij besteed. De gehouden conversaties ontberen nogal wat diepgang, en humor en spitsvondigheden missen constant doel. Op een enkeling na ben je na een uur wel uitgepraat. En naast het voordeel van een mooi sixpack, goede conditie en egostrelende devotie van deze loverboys zijn er ook nog wel wat andere nadelen te noemen, welke ik in deze openbare ruimte wijselijk achterwege zal laten.
Nee, zo'n babyface is vleiend en leuk voor een keer maar ik wantrouw de achterliggende motieven. Voor Catherine Zeta Jones in de film The Rebound liep het goed af. Ik kijg meer de neiging om chocomel in huis te halen en korstjes van het brood te snijden.

Our idiot brother

Absoluut vermakelijk maar lang niet zo sterk als een van zijn voorgangers Little Miss Sunshine.

Fout

Alec Baldwin. Ooit zag ik hem in the Getaway met Kim Basinger en was direct verkocht. De combinatie van sprankelende ogen, charmante lach, humor en borsthaar was blijkbaar voldoende. Hoe simpel kun je zijn?
Mijn gevoelens zijn nooit verminderd. Zelfs niet toen hij op een kwade dag zijn eigen dochter door de telefoon stevig verwenste en stijf vloekte. Op z'n zachtst gezegd ben ik daar geen groot voorstander van maar iedereen maakt wel eens een misstap. Als straf moest Alec zijn mea culpa uitspreken op national television en niet veel later verschenen er foto's waarop hij gearmd met dochter stond om te onderstrepen dat alles weer koek en ei was.
De film It's complicated, die deze week op televisie was, toont een Alec Baldwin waarbij de jaren zijn gaan tellen. Maar zeker 25 kilo zwaarder slaat hij zich nog altijd even stralend op zijn vette lijf en propt zich in een overhemd waarbij de kijker een ongemakkelijk strakzittend idee krijgt als het laatste knoopje eindelijk dicht is. Zijn kop is inmiddels zo dik geworden dat de ogen tot miniscule streepjes verworden als hij lacht. Aan charme heeft hij echter geen gram ingeboet. De man is fouter dan fout maar nog altijd woest aantrekkelijk in mijn ogen. Misschien vind ik hem nu zelfs nog wel leuker dan voorheen.

Onaantastbaar?

Nou had ik zo enorm veel zin om naar de Intouchables te gaan na het zien van de trailer.... Echt waar. Op zich al bijzonder omdat ik eigenlijk een pesthekel aan Fransen heb. Maar na vanavond is de lust me compleet vergaan. Verpest door DWDD..
Alleen al dat "1 op de 3 Fransen hem gaan zien", volgens ingewijden. Stoelt namelijk op een waargebeurd verhaal. Ondersteund door de noodzakelijke bekende rolstoeler als ervaringsdeskundige die alles beaamde en er nog een flink stuk demagogie aan toevoegde. Naast hem de journaliste die de franse, verlamde auteur geinterviewd had en kirrend bevestigde dat ze en face met hem gezeten had. Alsof ze nog onder invloed was van zijn met overwaardering doorspekte geesteskind. O ja, voordien had hij in het voorbijgaan ook nog een modemerk in de lucht geholpen.
Tegen zoveel prestatiedrang kan ik niet op. Conclusie was dat de man natuurlijk onsterfelijk was en er nodig een standbeeld voor hem opgericht moest worden. Ja, boeien!
Er werden enkele fragmenten getoond waaronder die waarin de donkere verzorger veel te hard rijdt en van een boete gered wordt door de invalide. Best heel aardig maar gevolgd door nul nuance van wie dan ook aan tafel en geen enkele parallel naar de geweldige scene uit Scent of a Woman uit '92 waarin een blinde Al Pacino in een Ferrari gaat scheuren. Het gegeven is ongeveer hetzelfde maar waar de Intouchables een hele leuke onderhoudende film lijkt, gaat Scent of a Woman nog een stukje verder en zijn de grappen een stuk subtieler. Pacino in deze film op de dansvloer is memorabel en terecht kreeg hij een oscar voor deze film. Zijn enige.
Noem me kinderachtig, noem me flauw, maar ik ga niet meer. Uitgangspunt was om onbezorgd op een doodgewone avond naar een leuke film te gaan. Met alle bagage die me vanavond is opgedrongen is de film lang zo leuk niet meer en moet ik er nog een soort van verantwoord naar gaan zitten kijken.
Gaan jullie maar. Samen met 22 miljoen Fransen. Ik pas er voor.

Terraferma

Indrukwekkende film met een van de heftigste scènes die ik sinds tijden heb gezien.

'You're fucked'

Rauw, naargeestig en uitzichtloos. Typeringen die van toepassing zijn op de engelse film Tyrannosaur. Je moet er van houden en vooral opschieten. Want voor je het in de gaten hebt zijn deze kleinere producties weer uit de bioscoop verdwenen. We waren gelukkig op tijd en konden naast alle ellende in de film ook genieten van buitengewoon knap acteerwerk. En zelfs een sprankje humor, als een van de personages, dronken op straat onder de hoede wordt genomen door tieners die uitgaan. Echte engelse meiden, veel te vet maar desondanks gehuld in strakke glitterleggings en met een uitstekend humeur.
Na afloop waanden wij ons in de aula van een willekeurige middelbare school. Bioscoop Kriterion, tegenover de UvA gelegen, was meer dan ooit bevolkt door studenten en dus lag er een hindernisbaan van schooltassen naar de bar. Vrij van letselschade door passer of puntenslijper konden we het pand echter weer verlaten.

Carnage

Heerlijke film. En ik maar denken dat die Polanski ergens in de lik zat omdat ie aan jonge meisjes had zitten frunniken.