15

Rijlessen en eindexamen zijn nog maar anderhalf jaar verwijderd. En vanavond natuurlijk sushi.

Sicilië (1)

Na roerige laatste werkweken was het dan eindelijk vakantie. Acht jaar geleden was het dat ik voor het laatst op Sicilië was en met een klein beetje angst dat het nu minder leuk is dan in mijn herinnering gaan we op reis. Het vliegveld in Catania heeft een metamorfose ondergaan. In plaats van een paar op elkaar gestapelde stenen met een koffiebar waar na tien uur 's avonds niets meer te verkrijgen is, is het een modern vliegveld geworden.
We pakken de eerste beste taxi en laten ons naar het hotel bovenaan het favoriete strandje in Taormina vervoeren. Onmiskenbaar toornt de Etna hoog boven boven alles uit. Zachtjes rokend maar verder in diepe slaap.
Het hotel, verkozen vanwege de combinatie Frank en een zwembad, valt niks tegen en in tegenstelling tot de foto's die we eerder hebben gezien hebben beide kamers een balkonnetje met uitzicht op de baai van Isola Bella. Wauw, wat is het hier toch ongelooflijk mooi.
Na een paar flinke plonzen in het zwembad lopen we richting kabelbaan. Een klim naar boven kan ook natuurlijk maar is niet aan te raden. In een gondel met 35 graden is een beetje apart, zoals aan een van de pictogrammen te zien is bij de deuren. Erop staan een skischoen uitgebeeld die niet tussen de deuren gehouden mag worden. Ik denk niet dat je daar met dit weer heel erg bang voor hoeft te zijn.
In de hoofdstraat aangekomen begint het feest der herkenning opnieuw. Taormina is een van de weinige plekken waar het toerisme me niet stoort. De Italianen spreken nog altijd nauwelijks engels en als ze het doen zijn ze vaak niet te verstaan. De straatjes en pleinen zijn authentiek en waar je ook kijkt, overal zijn de plaatjes even mooi.

We worden in de Wunderbar op onze wenken bediend met Aperol en gin-tonic en onafgebroken wordt Frank iedere keer weer van nieuwe chips en ander lekkers voorzien. Als geen ander begrijpt een Italiaan zijn voortdurende trek in eten en komt hem hierin met zichtbaar plezier tegemoet. De kleine twijfel dié ik had is allang verdwenen.

Niks veranderd

Gelukkig Nieuwjaar allemaal! Dat 2012 maar een heel mooi jaar mag worden en alles brengt wat je er van verwacht.
Afgezien van wat bovenmatig verbruik van bubbelwater en vuurwerk is er na twaalven niets veranderd. Voor Frank is eten nog altijd topprioriteit, en hij haalde dan ook opgelucht adem toen hij vannacht bij thuiskomst constateerde dat nog niet alle oliebollen en appelflappen opgegeten waren.
Verder werd ik vanmorgen als vanouds gewekt door alle smssen, pings en what's appen omdat ze deze blijkbaar nog steeds niet kunnen verwerken op het moment dat ze verstuurd worden.
En Caroline vertrok met vriendin op veel te hoge hakken naar een veel te duur feest in het centrum van Amsterdam waar ze onmogelijk kon komen omdat er geen taxi te vinden was en er zich voor de entree een menselijke file bevond.
Business as usual dus.

Vreedzame Kerst

Frank z'n rapport was zeker niet slecht maar ook niet helemaal wat het moest wezen. Om de focus voor de volgende cijferlijst op het schoolwerk te krijgen, hebben wij de eenzijdige afspraak dat de Playstation III voor onbepaalde tijd de kast in verdwijnt. En zo geschiedde.
Fijn, Kerstmis zonder oorlog.

1e rang

Een verjaardag is geen verjaardag zonder sushidiner, zeker die van Frank niet. Dus waren we gisteren op het Leidseplein om rijst met rauwe vis te snavelen. Laat nou net tegenover ons restaurant de groene loper voor de Call 0f Duty MW3 liggen. Camera's zoemden en flitsten terwijl de BN'ers bleven komen, zoals het nederlands honkbalteam, popgroep Di-rect, diverse voetballers, dj's, televisiepresentatoren en nog veel meer. En dat alles op een paar meter afstand, precies voor ons neus. Een gezellig gesprek aan tafel zat er even niet in met twee kinderen die met hun neus tegen het raam aangeplakt zaten, maar dat maakte niet uit.
Tussen het gedrang van doorgewinterde paparazzi stonden deze twee jongens van een jaar of achttien hun filmpje te draaien. De linker gewapend met hele foute Pradagympen en de rechter met een Sony thuiscameraatje. Het ging er professioneel aan toe; aftellen, uitzoomen en close-up. Onwennig nog, maar wel met verve. Op de foto is het helaas niet goed te zien maar tussen de beide jochies hangt het stroomdraadje van de camera naar de microfoon. Ze waren zóóó schattig.

Het wordt al wat

Nog drie jaar van een rijbewijs verwijderd, vis- en voetbalfan en pingexpert. Over een paar dagen is het zover. Ik kan natuurlijk nog veel meer leuks vertellen maar zal het laten. Tiener zijn is al niet zo makkelijk laat staan dat je moeder daar nog een schepje bovenop doet.

Sushi

Ging ik vroeger met de kinderen op pad, tegenwoordig zijn de rollen omgedraaid en word ik op sleeptouw genomen. Zo mocht ik vorige week mee voor een borrel in het Palladium en naar Sumo op het Leidseplein, all-you-can-eat-sushi. In het langslopen keek ik met lede ogen naar de bezetting in de Oesterbar. Waar het ooit bruisend vol was en ik zo vaak met veel plezier gegeten heb waren nu enkel een paar schamele tafeltjes gevuld.
Bij Sumo was het lekker druk. Glunderend kreeg ik van Frank en Caroline het systeem uitgelegd waarna het grote bestellen kon beginnnen. Na drie rondes was ik al redelijk verzadigd maar at natuurlijk dapper door, onder aanmoediging van de beide schatjes tegenover me. Het dessertijs heb ik overgeslagen maar verder heb ik mij kranig geweerd qua eten. Vol, dat wel. Heel vol.

Voorpret

Vooruitlopend op Dick z'n verjaardag van morgen maak ik jullie vast deelgenoot van een van de cadeautjes. Overbodig te vermelden dat niet ieders medewerking helemaal van harte ging. Als je een coole vogel van 13 bent wil je natuurlijk niet op klompen en met een trekzak in je hand vereeuwigd worden...... Blij dat ie het toch gedaan heeft.

Verwend

Je krijgt niet elke dag zo'n mooie uitnodiging als wij onlangs. Retourtje Nice, met de helicopter naar St. Tropez en drie dagen feest. In ruil voor het gebruik van mijn auto het weekend heb ik een collega zo gek gekregen ons naar Schiphol te brengen. Om 5 uur 's ochtends! En ook weer op te halen op een onchristelijke tijd.
Het programma voorziet enkel in aangename bezigheden al hoop ik stiekem de ingeplande wandelingen in te kunnen ruilen voor een uurtje slapen in de zon. Verder ben ik vastbesloten mij drie dagen schandalig te laten verwennen.
Au revoir!

Verhuizen

"Ik ga niet in die achterbuurt wonen!"
De boodschap was duidelijk. Frank was niet erg gecharmeerd van het amsterdamse appartement in Zuid dat mij nou juist zo ideaal leek. Ik kon me er wel iets bij voorstellen. Ons aanstaand onderkomen oogde op z'n zachts gezegd wat verouderd. De leidingen verrot, een overvloed aan schrootjes, een keuken waar je je kont niet in kon keren (foto) in prachtig saliegroen uitgevoerd, ahum, en door de houten planken vloer kreeg je een goed beeld van hoe het er bij de onderburen uitzag.
Ik zag hoe hij zijn tranen dapper wegslikte en voor niet meer dan een halve seconde bedacht ik me. Maar de ruimte was te mooi en de ligging te ideaal en voor ik er erg in had, had ik een hypotheek, Dick de tekeningen klaar en liet Rob de ramen inmeten. Ik zegde de huur in Ouderkerk op en toen begreep ook Frank wel dat er geen weg terug meer was.
Nu, acht maanden later, is ons huis een plaatje. In het schilderwerk van het spiegelstuk kun je daadwerkelijk je haren kammen en het schilderij dat ik ooit kocht heeft eindelijk een goed onderkomen gevonden aan de smetteloos gestucte muur. Waar je ook kijkt, alles ziet er even mooi en smaakvol uit.
En Frank? Hij heeft zijn eigen appartementje in de woning met slaap- en woongedeelte. Een knap staaltje Dick-architectuur, inmiddels gecomplementeerd met een eigen graffitimuur, speciaal voor meneer ontworpen.
Gisteren bleven voor het eerst zijn oude vrienden slapen. Ondanks dat dit betekende dat ik mijn halve bed moest missen werd ik er toch erg vrolijk van. En vanmiddag bij thuiskomst las ik het briefje dat op tafel lag; "Ik ben de stad in, x Frank". De tekst leest zelfverzekerd en cool.
Maar hij is nu dan ook een echte amsterdammer tenslotte.

Oud

Ik zit 's avonds samen met Frank op de bank.

Frank: 'Mam, zal ik je hand lezen?'

Ik: 'Ja hoor, dat is goed.'

Hij pakt m'n hand en kijkt aandachtig aan de binnenkant.

Frank: 'Ik zie dat je Daniëlle heet. En in Ouderkerk woont. En dat je op 5 mei geboren bent.'

Ik: 'Maar in welk jaar dan?'

Frank: 'Uh..., in 1945.'

Ik: 'Nee joh, hoe kan dat nou? Dan zou ik nu 65 zijn!'

Frank: 'Maar je bent toch op Bevrijdingsdag geboren?'

WTC Ouder-Amstel

Nadat niet al te lang geleden Frank de eerste paal had geslagen, was de bouw van Dick z'n nieuwe pand gisteren al zo ver gevorderd dat de eerste steen gelegd kon worden.

Het was er weer voor; de zon scheen en het terrein lag er prachtig bij. Een troffel wachtte ongeduldig blinkend en versierd met strik op het eerste gebruik. De aanwezige genodigden hielden hun adem in, maar onder toeziend oog van de architect zelf werd de afgeplakte baksteen door Caroline en Frank zorgvuldig op de daarvoor bestemde plaats gelegd. De tape werd voorzichtig verwijderd en daar stond het: 'eerste steen gelegd door Caroline Albers en Frank in 2010'. Luid applaus en flitsende camera's.

Na de bouw van een bescheiden steiger werd door deze en gene met wisselend succes nog een aantal bakstenen gemetseld, waarna binnen in het bestaande pand de drankjes klaar stonden om deze niet alledaagse gebeurtenis te vieren. Terwijl Ajax zich in de Kuip naar de beker voetbalde zaten wij aan het diner in Groot Paardenburg. De champagne was heerlijk, de asperges smaakten naar meer en het gezelschap was voortreffelijk.

Soms zijn er van die dagen die louter hoogtepunten kennen.

Chill

Erger ik me normaliter aan het geschreeuw van voornamelijk vaders en overijverige grensrechters bij de wekelijkse voetbalwedstrijd van mijn zoon, gisteren vormde daar een aangename uitzondering op.

Weliswaar dacht de coach van de tegenpartij Zeeburgia, dat hij Ferguson was, een van de grensrechters daarentegen was superrelaxed. De donkere jongen slenterde langs de lijn met de vlag en een blikje Red Bull in de ene hand en een Iphone in de andere. Bellend blikte hij goedkeurend het veld in en stak de vlag af en toe omhoog om aan te geven voor welke partij de bal was.

Toen ik hem goed bekeek lachte hij vier gouden voortanden naar mij bloot en zag ik in zijn nek een flinke tattoeage prijken deels bedekt door rastaharen. Terwijl onze would-be-Alex in het engels naar de spelertjes stond te schreeuwen, kuierde hij lekker door. De zon scheen en het buitenspel leek hem niet echt te interesseren. Het werd 1-1.

PS

Laatst vroeg iemand aan me waar de letters PS voor staan. Uit de vraagstelling begreep ik dat het antwoord 'Post Scriptum' moest zijn, maar bij die zelfde letters denk ik vaak aan hele andere dingen.
Allereerst de zaterdagbijlage van het Parool. Erg leuk, al lees ik ´m wegens tijdgebrek bijna nooit meer. In tweede instantie denk ik aan een ´personal shopper´ en de geneugten ervan.
Met plezier stuur ik Caroline in gezelschap van mijn bankpas op pad. Sinds haar terugkomst hangt er eindelijk weer een blauwe blazer in mijn kledingkast, worden m´n shirts en sportkleding aangevuld en is de mixer in de keuken vervangen.
Maar hét moment van glorie kwam gisteren. Met satanisch genoegen hoorde ik haar opgewekt zeggen dat ze wel met Frank nieuwe schoenen wilde gaan kopen. Van de gedachte dat ik deze kwelling een keer over zou mogen slaan werd ik al vrolijk. ´s Avonds zucht ze en beaamt volmondig dat veel geld uitgeven helemaal niet altijd fijn is, en ze voortaan liever een middag met demente bejaarden gaat klaverjassen. I love it.

Rapport

Ik hoor het Caroline nog tegen Frank zeggen. "Doe nou maar goed je best op school, anders ben je voor je het weet je internet, mobiele telefoon en andere zaken waar je erg aan gehecht bent kwijt."

Vrijdag kwam het eerste rapport van dit jaar. De eerste twee dingen werken nog, maar de Playstation III staat inmiddels in de kast. Het oude exemplaar komt op mijn kamer als extra dvd-speler.

Leuk is zo'n maatregel allerminst. Ik voel me misselijk en heb een knoop in m'n maag.

Of zou dat nog ergens anders van komen?

Een groot feest

In aanloop naar Frank's verjaardag had Dick bovenstaande posters gemaakt. En eigenlijk vind ik ze veel te leuk om van het raam te halen.

12

Van harte gefeliciteerd, Frankie!

Rijschema

Nadat Frank deze zomer met grote sprongen vooruit gegaan was op tennisles, moest er natuurlijk ook wintertraining komen. Nadeel hiervan is dat de hal waar deze training wordt gehouden op flinke afstand in Amstelveen ligt. Niet te fietsen voor Frank dus.

Waar ik al bang voor was, gebeurde. Ik kreeg een mail van een doortastende ouder om aan een rijschema deel te nemen om de kinderen van Ouderkerk naar Amstelveen te vervoeren. Op zich heel handig natuurlijk, maar omdat ik werk en Nico meestal rijdt misschien iets minder handig.

Mijn Nico doet niet aan rijschema's namelijk. Sterker nog, Nico doet helemaal niet aan schema´s.

Voorzichtig heb ik het nieuws gebracht, het schema kwam en.... wij kunnen gelukkig nog steeds roostervrij door het leven. Pfffft.

Fun

Zie hier een klein restant van ons verblijf in Londen. Gezien de ultra-korte reistijd heb ik me wel weer afgevraagd waarom ik er toch zo weinig kom. Je voelt je ogenblikkelijk thuis in deze stad. De mensen zijn vriendelijk, op iedere hoek van de straat zit een leuke plek om iets te eten of te drinken en er zijn massa's things to do.

Ons hotel in Mayfair bleek ideaal. Een steenworp bij de metro vandaan, en parallel aan Old-Bondstreet, de Londense PC zeg maar. Ook Abercrombie & Fitch bleek dicht bij ons te zitten, evenals Piccadilly, Buckingham Palace, Green Park, Harrods en zelfs Her Majesty's Thaetre, waar we dinsdagavond naar The Phantom of the Opera hebben gekeken.

Dit is echt een wereldstad. Hier kon Frank zich veelvuldig vergapen aan Bentley's, Ferrari's, Lamborghini's en ander moois, Caroline niet geloven dat Harrods zoveel schoenen en tassen heeft van alle bekende merken en dat je er de Prada en Gucci zonnebrillen gewoon op je neus kunt zetten. Weliswaar onder toeziend oog van een grote donkere jongen in beveiligerspak.

Frank vroeg zich af hoe iemand dat grote plasmascherm van £ 110.000,- nou mee naar huis ging nemen en mijn zorgvuldig geplande budget crashte hopeloos maar met veel genoegen in de Mulberry-store.

In de Dungeon werden we bang gemaakt door goed geschminkte acteurs die ons meenamen naar de tijd van Jack the Ripper, Sweeney Todd en de pest. Voor de 18-eeuwse rechtbank werd ik veroordeeld voor hekserij en toen ik even later alleen in een bootje op het bankje zat en een vreemdeling naast me werd gedirigeerd, sprak een van hen: 'You're sitting next to the witch.'

Tijdens onze rit in de London Eye konden we de hele stad overzien en wisten we het zeker; dit is absoluut een van de allerleukste steden!

Jan Steen

Ik zat heerlijk op kantoor te werken vanmorgen totdat om kwart voor 10 de telefoon ging. Het was Frank. Of ik aan zijn GGD-onderzoek op school had gedacht?

Help! Nee, natuurlijk niet. Welke dag is dat dan? Vandaag! Hoe laat? Om 10 uur!

Ik had nog precies tien minuten om in de auto te springen en naar Ouderkerk te scheuren, mijn zoon zegenend voor zijn geweldige initiatief om me toch vooral even te bellen.

Precies op tijd arriveerde ik bij school. Het vragenformulier had ik plichtsgetrouw al weken daarvoor ingevuld en mee naar school gegeven gelukkig. Zo'n formulier is trouwens behoorlijk ouderwets en biedt geen ruimte voor het lijdend voorwerp om andere broers en zussen te hebben dan volbloed.

Toen de dame in kwestie dan ook zei: "ik zie dat je geen broers en zussen hebt", antwoorde Frank verontwaardigd: "jawel, drie zussen". Je zou dan denken dat dat zo langzamerhand geen verwarring zou moeten opleveren, maar dat valt tegen. Na de uitleg 'twee van m'n vader en een van m'n moeder' zagen we het kwartje zachtjes vallen.

Na een oké-stempel op z'n voorhoofd vertrokken we weer.

"Help je papa nog even herinneren aan de rapportbespreking volgende week woensdagmiddag", vroeg ik bij het weglopen.

"Maar dan zit papa toch altijd bij Sama Sebo?" was het antwoord.

Arm kind.