Bezoek

Tijdens het eten gisterenavond zag ik al een hongerige blik om de hoek van het balkon komen. Waarschijnlijk was de geur van verse tartaar te aanlokkelijk om te negeren. Maar vanmorgen keek ik met verbazing naar dit keurige duo dat in rokkostuum op me zat te wachten, luid miauwend dat ze nu eindelijk wel eens naar binnen wilden om wat lekkers te verorberen. De logische vervolgstap daarna zou zomaar uitgebreid uitbuiken en verharen op de bank kunnen zijn. Omdat Johnny en Rijk er al best goed doorvoed uitzien en ik mijn huis graag netjes houd, heb ik de deur wijselijk even dicht gelaten.

Maandag

Halleluja, het is weer eens paarse krokodillendag vandaag.

Het begon vanmorgen op het lokale postkantoortje om 8.00 uur. Ondanks dat de medewerkster allang aanwezig was kwam ik niet voorbij het bordje "geopend vanaf 8.30". Vervolgens had de winkeljuffrouw niet de juiste pincode van de kassa en droop ik dus ook daar af.

Op kantoor is het altijd al zwemmen tussen deze onuitroeibare oermonsters en goed uitkijken dat ondertussen je hoofd er niet wordt afgebeten.

Kortom, mijn maandagochtendgevoel is compleet.

Harry

Meet Harry, onze huisspin.

Vrijdag dook hij op in de keuken. De volgende dag was hij weer verdwenen.

Van tijd tot tijd verschijnt hij, meestal op het toilet of zo.

Caroline zegt dat hij hoorntjes heeft en griezelt van het beest, Frank is niet echt onder de indruk en ik, ik vind 'm mooi. Met een doorsnede van zo'n vijf centimeter is het geen kleintje voor hollandse begrippen maar ik heb geen zin om 'm naar buiten te gooien.

Voorlopig mag ie blijven.

Schokkend

Vannacht kwam ik al zappend bij de Belg terecht. Daar zag ik een programma dat ik graag nog een keer zou willen zien. Het ging over oliewinning en de diepzee. En met diepzee bedoel ik dan ook echt diepzee.
Ik leefde met het geruststellende idee dat mensen niet in staat waren heel diep de zee in te gaan en dat ze in ieder geval daar noodgedwongen nog met hun poten van al het moois af moesten blijven. Niets is minder waar weet ik nu.
In deze rapportage vertelde de directie van Statoil glunderend dat ze inmiddels al op 3000 meter boren en er onderzoek wordt gedaan op een diepte van 6 km!
Het schijnt dat de technologie hiervoor voorbehouden is aan een handjevol landen waar Duitsland zich laatst bij heeft geschaard. Ook zij speuren de bodem af die vol lijkt te zitten met o.a. olie, goud en andere edelmetalen.
Wat je ziet is absolute horror.
Een complete fabriek op een schip dat de grootte heeft van drie grote boortorens. Een pijp om olie op te pompen die op de bodem landt, terwijl je nog net een aantal zeedieren, waar niemand het bestaan van weet of die benoemd zijn, een veilig heenkomen ziet zoeken. Een zooitje zelfingenomen Russen die precies onder de Noordpool een vlag op de zeebodem neerzetten. Want ja, van wie is die zee daar dan eigenlijk?
Voor de kust van Angola vindt al op grote schaal oliewinning plaats op deze wijze waar de regering van dat land maar liefst 20 miljard per jaar aan verdient. Niet dat de bevolking daar natuurlijk een cent van ziet.
"Teleurstelling begint bij de verwachting", zei iemand ooit tegen me. En misschien is dat dan ook wel de oplossing. Ik moet gewoon nodig mijn verwachtingen bijstellen.

Opsteker

Heb jij op je werk soms ook dit gevoel?

Excuus

Ik ben nog niet overtuigd maar misschien moet ik mijn mening toch herzien.

Sorry, vis...

Mosselseizoen

Red de zeeuwse mossel en matig uw gebruik ervan. Wegens overbevissing dreigt hun soort te verdwijnen en dat zou verdomd jammer zijn, niet....?? (met dank aan Eduard voor het droppen in mijn mailbox)

Schatje

Omdat mijn liefdesleven op een laag pitje staat, heb ik mezelf een nieuwe date cadeau gedaan. Groot, sterk en heerlijk veel borsthaar. Schijnt gek op de rijpere meisjes te zijn. Nu maar hopen dat ie ook van kinderen houdt, want die gaan mee.

Flauwekul natuurlijk, we gaan gewoon lekker een dagje naar Blijdorp. Naast Bokito wil ik Bertus zien. Een drie dagen oude indische neushoorn die naar een van de oppassers genoemd is omdat deze na veertig jaar (!) trouwe dienst binnenkort afscheid neemt. En verheugen we ons op het mooie zeeaquarium waar we onder de haaien door kunnen lopen.

Meneer de Gorilla zullen we met respect behandelen.

Kijk 'm nou zoet zitten.

Vreemde vogel

Toen Marieke en ik vorige week terugkwamen van een gezellige lunch, zat er een vogel achter op de auto. Mijn beperkte vogelkennis kon er geen naam aan geven maar ik denk iets van een kauwtje; zwart/grijs met hele blauwe kraalogen. Stevig vastgeklauwd op het bagagerek.

Hoe stevig bleek terwijl we instapten en wegreden. In plaats van weg te vliegen bleef het eigenwijze beestje gewoon zitten. En toen de auto voor mijn huis stilhield, zat hij er nog steeds. Langzaam zag ik de auto de straat uitrijden met de Corvus Monedula achterop. Het was geen gezicht.

Als ik niet beter zou weten, zou ik bijna nog in een reïncarnatie van deze of gene geloven.

Dom

Is het mogelijk dat er dommere wezens bestaan dan goudvissen? Ik denk van niet. Het schijnt dat ze een geheugen van drie seconden hebben. Mij lijkt dit als ervaringsdeskundige nog rijkelijk optimistisch.
Omdat de eerste lichting uit Frank's tropisch zwemparadijs ter ziele is, stort ik me woensdag op het verschonen van de drie verse aankopen. Verbazingwekkend overigens hoe makkelijk je de rest door het toilet spoelt na die eerst dooie, maar dit even terzijde.
Zwemmend in een blauwe emmer als tijdelijke huisvesting hebben ze geen seconde in de gaten dat ze gevoerd worden en blijven stoïcijns onder het eten doorzwemmen. Als ik ze overkieper in de wastafel gaat er eindelijk een lichtje branden. Eten zullen ze. Je denkt toch niet dat ik na alle moeite het verse water weer ga vervuilen met voer.
Het aquarium is namelijk voorzien van een lichtje dat onmogelijk te verwijderen valt tijdens het reinigen, bovendien gaat er toch snel zo'n 20 liter water in en sjouw dat maar eens richting badkamer!
Na de wasbeurt schep ik de visjes weer in de bak en ondanks dat het netje wijd openstaat, weigert IQ nul de juiste kant op te zwemmen, maar blijft proberen zich door het netje heen te worstelen.
Toch enigszins tevreden kijk ik na mijn noeste arbeid naar het heldere plaatje, waar ik zie dat de vissen een tijd lang angstvallig in een hoekje hangen om zich vervolgens massaal op de kunststof tak te werpen. "Die is niet om te eten!"

Stomme beesten!

Tuin

Dat ik geen groene vingers heb mag duidelijk zijn, maar dit jaar is de staat van de tuin, zelfs voor mijn doen, ver beneden peil, getuige de twee 'vorst'elijke potten op de getimmerde tuintafel. Inderdaad, stukgevroren tijdens die 5 minuten dat het echt koud was deze winter.
De rest van het terras biedt een nog veel triestere aanblik.
Het intereseert me echter helemaal niets op dit moment en ik vind het nog wel iets artistieks hebben. Een van de twee grote potten is ook gebarsten maar blijft keurig in elkaar zitten zolang je 'm maar niet verplaatst. Vooral niet aan komen dus!
De mezen halen dit jaar ook hun neus op voor deze ondermaatse broedplaats, alleen de merels hebben hun jongen grootgebracht in de heg.
Heel misschien krijg ik nog de geest binnenkort maar eigenlijk denk ik het niet. Het is prachtig zo.

Slachtofferhulp

De eerste dode is een feit.
Gisteren zag ie al wat bleekjes en vandaag dreef Blub in onnatuurlijke pose in het water. Zo'n oranje, ja. Reanimatie hielp niet meer en de defibrilator hadden we net aan de buren uitgeleend. Het zij zo.
Niet gehinderd door enig trauma zwemt de rest van het spul er vrolijk omheen en ook zoonlief lijkt het verlies al ingecalculeerd te hebben. Zelf had ik niet verwacht dat ze ook maar een dag zouden overleven, dus mij hoor je niet klagen. Ik ben meer voor de aanschaf van een vracht guppies. Als er dan een dood gaat, merk je er niets van.
Na het lijk uit het water te hebben gevist, wordt voor de zekerheid onomstotelijk de dood vastgesteld. Waardig wordt er afscheid genomen en onder gezang van het Ave Maria, zien we het stoffelijk overschot met een flinke spoelbeurt het riool in verdwijnen.
Het waren 2 fantastische weken.

Wist je dat:

• ik gisteravond onverwacht een hele gezellige avond heb gehad
• die sukkels uit Eindhoven nog altijd geen landstitel rijker zijn
• we van de week voortreffelijk bij De Nederlanden in Vreeland hebben geluncht
• het middeleeuwse boek (zie woensdag jl.) een recordbedrag heeft opgebracht voor een nederlandse veiling
• mijn broer Marcel vandaag 51 jaar geworden is
• Frank z'n vissen nog steeds leven en inmiddels voorzien zijn van beplanting en kasteel
• Peter een heel leuk item op z'n blog heeft staan http://trackslog.blogspot.com/2008/04/rouwkrans.html
• een Lonely Planet auteur een heel boek uit z'n duim gezogen heeft (LOL)
• ik de ervaring heb dat reisgisden in het algemeen beperkt en snel gedateerd zijn
• morgen weer een dag vol verrassingen wordt

Vissen

Zelf had ik niet zo het idee dat ons gezin incompleet was, maar anderen denken daar blijkbaar anders over. Tot mijn verrassing stuitte ik vrijdagavond bij thuiskomst op een aquarium in Frank z'n kamer. Caroline had me gelukkig al gewaarschuwd.
Vijf goudvissen die verdwaasd rondzwemmen in een bak met enkel water en een lichtje erboven. Ik kon m'n ogen nauwelijks geloven.
Beelden van een wekelijkse schoonmaakbeurt met mijzelf in de hoofdrol doemde direct in me op. Daarentegen leek meteen door de wc spoelen ook wat cru.
Frank straalt de volgende dag. "Ik zéi toch dat papa vissen voor me ging kopen." Ja, ja.
Met de plechtige belofte van Frank wat grind en plantjes bij te shoppen, ga ik noodgedwongen akkoord met Jaws en kornuiten, terwijl zich langzaam dat ene liedje aan me opdringt:

...en er is een ding wat ik nooit zou willen missen, en dat is.....