Stedelijk

Gezien de ellenlange rijen voor de kassa had ik niet verwacht op korte termijn het Stedelijk Museum te bezoeken, totdat een slimmerik bedacht dat het ook wel eens 's avonds open kon zijn. Tot 10 uur maar liefst. Het was heerlijk om er rond te lopen. Niet enkel vanwege de kunst maar zeker ook om het gebouw tot in detail te bekijken. Wonderschoon is het geworden.
Van De violoniste van Chagall naar De Dam van Breitner en alles wat daar tussen zit. Jeff Koons, Rietveld, Mondriaan en minder bekende zielen. Het Stedelijk biedt voor iedereen voldoende kijkplezier. En heel prettig dat je voor de teksten bij de werken geen bril nodig hebt.

Bofkont

Een paar uurtjes op een zonnig terras vertoefd op de warmste 22ste oktober ooit gemeten, in de stad die na San Francisco het meest te bieden heeft volgens de Lonely Planet.
Jij zou toch maar moeten werken vandaag.....

Wienerwald

Een uitstekende actie van Annemarie was het. Om op de avond dat we afgesproken hadden twee plaatsen te reserveren voor de voorstelling Wienerwald van het Bostheater. Ook alle versnaperingen waren al verzorgd. Toen ik aankwam hoefde ik enkel de door haar gevulde tas met spullen nog maar mee te nemen en we konden gaan.
Het was warm. Op de derde rij kregen we een riante plaats toegewezen. Onder de luxe picknick die we tot onze beschikking hadden praatten wij bij en zagen de overige bezoekers binnen druppelen. Duidelijk was dat de 1000ste voorstelling niet ongemerkt voorbij zou gaan en een half uur voor het begin was het inschikken geblazen.
Buiten naar toneel kijken blijft een dynamisch gebeuren. De regisseur en acteurs van Wienerwald hadden het goed begrepen en nutten het podium ten volle uit. Na afloop kwam het onvermijdelijke persmoment en voor de gelegenheid was er een disco. De discjockey deed erg zijn best maar was overduidelijk zijn subsidie kwijtgeraakt. De dansende meerderheid ontging het waarschijnlijk. Hun voeten, eindelijk bevrijd van geitenwollen sokken, verplaatsen zich ongecoördineerd over de vloer. Het was zonneklaar dat ze zich deze buitenkans niet lieten ontnemen.
We keken elkaar aan. "Zo laat al! Ik moet me moeder nog uit bad halen."

Silent disco

Het was weer een interessante week. Betrapte ik vorige week nog iemand op vrolijk een paar uurtjes sporten in het A'damse bos onder werktijd, deze week stond vooral in het teken van verschuivingen. Namelijk het afschuiven van verantwoordelijkheden en collega's die het erg belangrijk vinden dat de kasten dichtgeschoven zijn aan het einde van de dag omdat dat een stuk netter staat. Je kunt nooit weten wie er 's nachts langskomt natuurlijk....
Het werk is al een tijdje wat minder. Dat heeft niet zo veel met de crisis te maken als wel met mensen die denken dat ze alles beter weten en kunnen. Dit zonder het overigens ooit bewezen te hebben. Het moet heerlijk zijn zo'n onverwoestbare eigendunk te hebben.
Gek genoeg doet het me weinig. Ik schuif zelf tamelijk onverstoorbaar verder en voed me met de energie van de leuke mensen om me heen.
Nee, dan het goede nieuws. Tegen elke verwachting in kwam woensdag de postbode met een pakket uit Florence. Mijn lampen voor de gang zijn nu compleet en molti bellissimi. Na het rondje dat de electricien binnenkort maakt zal het huis er weer een stukje gezelliger uit gaan zien.
Een ander onverwacht genoegen was de Parade. Al jaren neem ik me voor dit ambulante feestje een keer te bezoeken maar nooit eerder kwam het ervan. Omdat er onweer voorspeld was konden we ongehinderd overal neerstrijken. Afgezien van een paar druppels gebeurde er helemaal niets en amuseerden wij ons met een voorstelling Tangodans en de Silent Disco. Cultuurbarbaren als we zijn vormde het hoogtepunt van de avond toch de zweefmolen. Met de eigen verzonnen regel eerst een verse kan witte Sangria genuttigd te moeten hebben alvorens er weer in te mogen, zweefden wij nog een stukje harder en hoger.
"Hé Daan, we maken het niet te laat hoor."
"Nee joh, ik moet morgen toch ook weer werken."
"Maar waarom zijn ze nou bezig die stoelen op de tafels te zetten dan?"

Winkelen

Om 9.45 vertrok ie. De trein naar Maastricht op zaterdag werd een kleine uitdaging wist ik niet veel later. Tot Utrecht was er niets aan de hand. Daar zou Ellen instappen en zich bij me voegen.
Na lange tijd van afwezigheid inspecteerde ik de coupé. Aangezien de ramen niet meer open kunnen was uit het raam hangen en zwaaien van 'hier ben ik' er niet meer bij. Ellen zou me dus op eigen kracht moeten vinden. Aangekomen in Utrecht vulde de trein zich angstvallig snel en al gauw realiseerde ik me dat er meer mensen dan zitplaatsen waren. Het werd dus zaak om de lege plek naast mij zorgvuldig te bewaken.
Na zeker vijf mensen afgewimpeld te hebben streek er aan de overzijde van het gangpad een vrouw neer op een van de laatste stoelen met een hondje in een tas. De bijbehorende man vroeg natuurlijk naar onze plek maar bleef naast zijn vrouw en het verpakte huisdier staan na het gebruikelijke antwoord. Na wat telefonisch contact over de juiste locatie deed Ellen immers verwoede pogingen om bij me te komen. De trein was bomvol. Omdat het even duurde drong de man aan om toch te gaan zitten. Ik verzekerde hem dat mijn gezelschap zich spoedig zou melden. Hij nam er geen genoegen mee en begon te dreigen. "Hij had ook betaald tenslotte. Ik haal de conducteur. U bent asociaal." Met dat laatste had hij een punt natuurlijk maar ik hield stand en keek hem strak aan onderwijl bedenkend wat voor mogelijkheden het hondje in de tas bood. Gezien het formaat van het beestje leek het koppie verdacht makkelijk van de romp te draaien. De hele wagon genoot intussen mee van ons klein meningsverschil. Het gezicht van man achter brillenglazen en voorzien van pet werd met de minuut roder. Zijn vrouw suste en het publiek was in suspence. -Waar zouden we zijn zonder de trein.-
Ik besloot me voor de verandering eens volwassen op te stellen. "Meneer, doet u niet zo flauw, ik zou u echt niet onnodig een zitplaats onthouden." Het werkte wonderwel en zo kon zonder kleerscheuren Ellen niet veel later naast me ploffen.
Omdat er zoveel te bespreken was hadden wij niet in de gaten dat we in Maastricht aankwamen. Verheugd over de enorme uittocht van het publiek ter plaatse besloten we een nieuwe plek tegenover elkaar te kiezen. Tevreden over zoveel rust keken we elkaar blij aan. De trein bewoog echter geen millimeter meer. Enigszins verbaasd over het feit dat we echt de enigen nog waren keek ik op mijn horloge. "Het is 6 over 11", blaatte ik. "Is dat niet onze aankomsttijd?" Toen het kwartje eindelijk viel verlieten we gierend van de lach de trein. Het perron was grotendeels al weer leeg.
Het was heerlijk weer eens in Maastricht te zijn. Al snel vleiden we ons voor een kop koffie in de zon. Na een uurtje winkelen vonden wij het al snel mooi geweest en bezochten we restaurant Rozemarijn voor een verrukkelijke lunch buiten op het terras.
Weer een rondje winkelen en tot laat 's avonds in de volle zon een hapje aan de Maaskade. Kortom een geweldige dag. 

Busy

Voor wie het nog niet wist; deze week ben ik vrij. De bijna onbedwingbare neiging om zo snel mogelijk naar een zonnig oord te vliegen heb ik weten te onderdrukken. Was financieel technisch trouwens ook een hele verstandige keuze. In de eerste twee roosterloze dagen heb ik zo ongeveer alles gedaan waar ik het afgelopen jaar geen tijd voor heb gehad. Huisarts geweest, tandarts gebeld, pasfoto's laten maken, paspoortverlenging aangevraagd, abonnement sportschool opgezegd, VvE overgeschreven, opstalverzekering geregeld, naamplaatje voor de voordeur besteld en ga zo maar door. Heerlijk om alles op je dooie akkertje af te kunnen werken. Tussen de bedrijven door neem ik het er van en kuier op m'n gemak de Bijenkorf door, koop spullen die ik wel en niet nodig heb en drink nog eens ergens nutteloos koffie. Enkel omdat het kan. De overige dagen permiteer ik het me mijzelf volslagen over te leveren aan spielerei. Dat voelt vaag vertrouwd en comfortabel.

De commerciële trein d(t)endert de komende weken in alle hevigheid weer door. Ook in Duitsland staan daarvoor de nodige afspraken gepland. Met de wetenschap dat de badkamer eindelijk een spiegel heeft, het schilderij een lampje, er tegenover het bed een flatscreen hangt en de toiletdeur niet meer kraakt, kan ik daar na deze week dan uitgerust en vol goede moed aan beginnen.

Strand

Gisteren was het dan na een week vol regen eindelijk zo ver; een middagje op een strandterras. Echt stralend kon je het niet noemen maar de temperatuur was helemaal lekker en de wijn wilde er ook best in. Alleen zo jammer van die alcoholfuik op de terugweg....

Geen nood. Ondanks een passagier die stijf van de zenuwen zat naast me zat heb ik met een stalen gezicht volgehouden dat het er werkelijk niet meer dan twee glazen waren gedronken, dat er vast iets mis moest zijn met het blaasapparaat en ben ik er met een reprimande af gekomen. Pffft.

Vrij

Na aanvankelijk met de auto verstrikt te zijn geraakt in de drukte van het centrum van Amsterdam door een afgesloten IJ-tunnel, arriveerde ik eindelijk ruim 20 minuten te laat bij restaurant Stork. Het was er nagenoeg leeg maar onverwacht brandde de zon flink op het terras en hebben we tot een uur of 5 heerlijk van het uitzicht genoten. Geen slecht begin van een weekje vakantie.
Die vrije tijd is hard nodig na de voorbije weken van buffelen. Maar met resultaat. Volgende week voegt de nieuwe stagiair zich bij het team waarmee we in Amsterdam weer helemaal op sterkte zijn. De stagiair is marrokaans evenals zijn twee voorgangers waarvan een inmiddels een vaste aanstelling heeft gekregen. Een doorn in het oog van een van onze techneuten die, naar ik vermoed, een foto van Pim nog altijd boven zijn bed heeft hangen en heimelijk verliefd op hem is. Ik weet niet wat de jongens in hun vrije tijd doen maar ik heb de gedachte aan een terroristische cell uitgesloten.
Enfin, de troepen worden aangevoerd door een lesbiënne. Een zo doortastend en assertief dat ze waarschijnlijk geen kracht meer hebben voor een stormbaan aan het einde van de dag, al zouden ze willen. Als het amerikaanse leger tegenover Bin Laden gefaald zou hebben, zou zij een goed alternatief zijn geweest. Vergeleken met haar directheid ben ik een lief katje. Onverschrokken maar erg leuk en een harde werkster. Dan hebben we nog een oude dove techneut waarbij het onmogelijk is zelf nog een gesprek te voeren als hij aan de telefoon zit. De subsidie-aanvraag loopt nog. De rest bestaat uit deugdzame huisvaders en -moeders waar ik mezelf dan voor het gemak ook maar toe reken.
Al met al ben ik tevreden. Nu maar hopen dat het zo blijft.

Cougaren

Het is in, hip, hot, voor iedereen en sinds kort wordt er zelfs een televisieserie over gemaakt. De cougars rukken op. Niet alleen in clubs maar ook op het schoolplein, werk en lokaal niveau wordt er lustig op los gecougard.

Het geheim? Een onderzoekje in de eigen gelederen leverde het volgende antwoord op van de heren. Uitstekende seks en geen gezeik over gezinnetjes stichten, kinderen krijgen en carrière. De poema's lijken hun zaken over het algemeen goed op orde te hebben en krijgen als seniore dame een smakelijk hapje voorgeschoteld. Het mes snijdt dus aan twee kanten en voor beiden is het een win-win-situatie, om er nog maar eens een vreselijk foute term in te gooien.

Als ik op kantoor een blik naast me werp op mijn veel jongere mannelijke collega, vraag ik me toch af hoe het dan zit met de goede seks richting de ervaren vrouwen. Hij kan vooral erg lekker koken. Maar wie weet, als er ooit door wetenschappers een verband tussen die twee wordt aangetoond, ga ik misschien ook mijn snorharen oppoetsen en mijn klauwen in puppievlees zetten.

Back

Wij zijn terug van een ontzettend leuke vakantie! Na wat vertraging en de daarmee gepaard gaande ergenissen, kwamen we op Changi-airport aan.

Alles was direct vergeten en vergeven. De meiden zagen er stralend uit en hadden de twee dagen die wij te laat waren lekker in ons hotel gebivakkeerd. In de taxi naar het hotel oogde de stad impossant maar een beetje grijs. Eenmaal aangekomen op plek van bestemming bleek het een van de leukste en kleurrijkste steden waar ik ooit geweest ben.

De hoeveelheid kerstversiering in de straten was eindeloos. Overal zag het er even mooi uit, stonden grote verschillende soorten kerstbomen met ontelbare lampjes en hingen er slingers over bruggen en straten.

Het was extreem druk op Orchard Road op kerstavond. De winkelstraat baadde in het licht en een enorme menigte schuifelde voetje voor voetje voort. Je kon letterlijk over de hoofden lopen en even leek het er op dat we nooit bij het beoogde restaurant zouden belanden.

We vielen werkelijk van de ene in de andere verbazing. Volgens mij kent geen andere stad zo'n hoeveelheid aan winkels en shoppingmalls. Toen we de volgende dag tijdens ons riviertochtje toelichting van de gids kregen, begreep ik het een beetje. De stad krijgt maar liefst 10 miljoen bezoekers te verwerken in het jaar!

Het was heerlijk Caroline weer te zien en met z'n vieren hebben we een hoop leuks gedaan en gezien, heerlijk gegeten en gedronken en vooral lekker geluierd aan het zwembad. Door de temperatuur heb ik niet veel meer aangehad dan een jurkje en een paar slippers.

Als het aan mij ligt, gaan we volgend jaar weer.

Vodaflut

In februari loopt dan eindelijk mijn Vodafoneabonnement af en kan ik overschakelen naar good old KPN. Het wachten is op de nieuwe E72 van Nokia. Die is in het beige/bruin verkrijgbaar en past daardoor namelijk zo leuk bij mijn Gucci-tas. Tsja, waar let je op.

Mijn verlangen naar KPN is nog heviger geworden na de netwerkstoring van gisteren en vandaag. Onbereikbaar zowel zakelijk als privé is teveel voor een mens. Zelfs de voicemail kon ik niet afluisteren.

En toen ik er dan eindelijk een keer doorheen kwam trof ik een overspannen vriendin die al de hele dag in de Vodafonewinkel had gebivakkeerd en de verkopers ongetwijfeld tot waanzin had gedreven. We besloten verder te mailen. Wonderlijk genoeg haalt mijn telefoon de digitale post wel binnen.

Op de meest onmogelijke tijden plingt er ineens een doorgebroken sms binnen, waarna ik dan weer probeer er een terug te sturen. Tevergeefs.

Geweldig al die apparatuur maar het moet wel werken. Ik reken op een vlekkeloos bel2010.

Lichtpuntje

Als ik in de spiegel van de stepzaal in de sportschool kijk zie ik dat mijn kleding niet optimaal is. Een versleten broek met een wit t-shirt en blauwe sportbeha eronder, gecompleteerd door rode Nike-schoenen. Oké, een Dior-outfit is hier wat over-the-top maar er zijn grenzen.

Versleten kan ook mooi zijn, zoals de beroemde poster uit New York met enkel twee ballerinavoeten in positie die voorzien zijn van versleten balletschoenen en dito beenwarmers. Ik kon het plaatje zo snel niet vinden op het internet maar het geheel straalt intensieve training en professionaliteit uit.

Zo niet mijn kloffie. Zelfs met de beste wil van de wereld is professionaliteit ver te zoeken en de term 'intensieve training' heeft hier duidelijk een andere lading dan met de poster bedoeld wordt. Vooral de blauwe beha gaat problemen opleveren.

Nadat de muziek ruim twintig minuten uit de boxen heeft gedreund blijkt waarom. Onder invloed van vers zweet wordt het t-shirt witter en de beha blauwer. Echt veel schelen kan het me niet.

Een quickscan van mijn medesporters levert een stuk of 5 ranke twintigers op gehuld in keurig zwart. Boring! Daarnaast 2 dames van half dertig schat ik.

Maar het leukste is de vrouw naast me. Met veel genoegen kijk ik naar het mislukte botox-hoofd omlijnd door peroxideharen dat op een schriel anorexialijf op en neer deint. Ha, een meisje van mijn leeftijd.

Die blauwe beha is toch eigenlijk lang zo gek nog niet.......

Blije doos

Gezien de titel zou je denken dat dit stukje over zwangerschap gaat. Niets is minder waar. Ik ben het niet en ken gelukkig ook even helemaal niemand in m'n omgeving die het wel is. Toen ik samen met Frank donderdagavond (lees: 2 voor 12) wanhopig inspiratieloos in de Jamin stond om voor de laatste keer een traktatie in elkaar te sleutelen, wist ik wat ik al veel eerder wist; no more babies!

Nee, dit verhaal gaat over een rustige zaterdagavond.

Wij kozen voor eten bij Red Sun, de amsterdamse versie dan. Het lag niet aan de bediening, het heerlijke eten of het leuke tafeltje precies voor het raam, maar toch waren we unaniem in ons oordeel dat grote broer in Blaricum sfeervoller is en daardoor leuker.

Na dit verrukkelijke hapje bij onze favoriete tent plofte ik thuis op de bank, volDAAN en verschoond van verplichtingen. Onderuitgezakt onder een plaid met tv en sudoku. Ik voelde me een enorme doos. Maar wel een hele blije doos.

Beste Jeroen van Inkel,

Gisteren was ik op je feestje in het Amstelpark. Een leuke gelegenheid met voldoende parkeergelegenheid (niet onbelangrijk) en toeschietelijk barpersoneel. De meneer bij de jassen keek een beetje zuur, maar daar zou ik ook last van gehad hebben als ik op jassen zou moeten passen.
Nu had ik me wel erg verheugd op de jaren 80 muziek en natuurlijk met name disco. Dát viel een beetje tegen. Het feest der herkenning was niet echt van toepassing. Na een veelbelovend begin verviel het geheel al snel tot de dreun die ik ook uit een aso-Toyota hoor komen als ik voor het rode stoplicht sta. En dat vond ik jammer.
Wat ik dan wil? Ik wil ouderwets onvervalst disco waarbij ik telkens weer een nummer hoor dat ik allang vergeten was en me meeneemt naar verlegen gedraai onder een ontzettend foute discobal. Ik wil Relight my fire van Dan Hartman en Is it love you're after van Rose Royce. Ik wil tot in het oneindige The Jacksons en Whether girls en al die andere oude meuk die jij waarschijnlijk niet meer om aan te horen vindt, maar waar je mij een hele leuke avond mee bezorgt. En daar was het je in eerste instantie toch om te doen? Bovendien; Elvis is dood, dat weet je toch?
Als jij beterschap belooft, kom ik zeker nog een keertje terug.
Verder was de avond uitermate geslaagd.
Annemarie en Peter, bedankt voor de heerlijke champagne en het eten. Berend en Roel voor de onaflatende interesse in al mijn nieuwe banen, seksleven en bijscholing op het gebied van Boon en Wanders. En tenslotte Sanne en Patrick voor de enthousiaste danslessen.
Ik vond het een hart-stikke-leuke avond!

Restaurantweek

Begin maart is het weer restaurantweek. Niet gehinderd door deze kennis zou dit zomaar aan mij voorbij kunnen gaan, ware het niet dat Marieke, waakzaam als altijd, een prachtige tafel voor ons in Huis ter Duin heeft gereserveerd.
Vorig jaar was al een groot succes met een lunch in de Nederlanden, maar dit jaar gaan we voor meer. Het is tenslotte crisis, dus kun je niet vaak genoeg buiten de deur eten.
Op mijn verzoek hebben we daarom de reservering bij de Lokeend de avond ervoor gewoon laten staan, en speuren we nu nog naar een riante culinaire uitsmijter voor het einde van de week.
Welke weten we nog niet, maar over een maand zal er druk gereviewd worden.

Zandfoort

Mijn schrijftijd is beperkt zoals je merkt, daarom vandaag maar meteen.

Na een enerverende en vooral bloemrijke week heerst er een katerig maandaggevoel vandaag. Met nog maar zeven weken en vijf mensen te gaan moet er een hoop gebeuren en probeer ik de planning weer zo aan te passen dat alle deadlines bij benadering gehaald gaan worden.

Vreemd genoeg zal ik het missen straks.

Gisteren waren we ter gelegenheid van Tinka's verjaardag op het strand. In Amersfoort....

Een blind paard kon er geen schade aanrichten en dus een prima gelegenheid voor de hordes kinderen die erbij aanwezig waren.

Koud maar leuk.

Einde Kerst

Move over kerstballen! Het was weer leuk, de cadeau's mooi en de champagne heerlijk. De Playstation III draait inclusief het programma Singstar en er wordt luid meegezongen met de Kaiserchiefs in de bijgeleverde microfoons. En passant wordt het nummer California Dreaming volledig verkracht maar dat mag de pret niet drukken.

Gisteren zagen we Ajax met 3 - 0 winnen en hebben we Huntelaar uitgezwaaid, met aansluitend een etentje bij Ria die het huis beeldschoon versierd had.

Over tot de orde van de dag, het kan natuurlijk niet elke dag drank zijn wat de klok slaat. Toch?

P.S. Bijgaande foto is speciaal voor Peter, die zo gek is op het programma Gooise Meisjes.

Autodip

Hè, wat jammer nou. Ze hadden het vliegtuig nog wel thuis gelaten dit keer en vroegen slechts om 15 miljard dollar in plaats van de aanvankelijke 34.
De autofabrikanten kregen nul op het rekest. Het republikeinse deel van de senaat had er geen 'zin an'. Zij waren van mening dat er eerst een goed bedrijfsplan moest komen inclusief sanering en ja, dan kun je die privéjet natuurlijk wel vaarwel zeggen. Zo flauw, zo onaardig.
Gevolg: nieuw bloedbad op de beurs en duizenden amerikaanse gezinnen met een schraal kippetje op tafel met de kerst. We wachten met spanning af.
Ondanks de cynische ondertoon vind ik het natuurlijk heel vervelend voor alle betrokkenen. Als superuser van het nederlandse ontslagrecht weet ik ongeveer wel hoe het voelt. En ook al heb ik deze week weer in tientallen kilometers file gestaan, ik hou van auto's en asfalt. Maar die amerikanen kunnen ook wel doorslaan soms. Ik heb er geen verstand van maar volgens mij kan een beetje temperen helemaal geen kwaad.
Wat ik wel weet is dat morgen bij ons de kerstboom staat inclusief pakjes, de kachel brandt en huischinees Red Sun standby is voor het kerstdiner.
Tot nu toe zijn alle invitaties vriendelijk doch beslist afgewimpeld, maar is iedereen die langs wil komen van harte welkom. Zoals gewoonlijk houden we ons ontbijtfeestje op eerste kerstdag en wachten er tien zalige dvd-uren Brideshead Revisted op me. De enige echte.

De Dikke

Oud is ie niet geworden, meneer Van Dale, maar hij heeft zich toch maar mooi onsterfelijk gemaakt met zijn trio dikke boeken.
In Sluis prijkt een standbeeld van de beste man. Daar waren we zaterdag op de allerlaatste zonnige dag van dit jaar en konden we nog heerlijk op het terras de lunch gebruiken. Via Sint Anna ter Muiden reden we rond het middaguur binnen en meteen maar het parkeerterrein op om van de auto af te zijn. Een kaartje trekken bij de slagboom ging niet. In Zeeland geen gezeik met parkeerautomaten, gewoon drie euro ingooien anders kom je er niet op.
Na koffie en plaspauze, deden we navraag naar de weg. Nu is Sluis klein maar heeft het echt meer dan twee straten. Komisch genoeg antwoordde de ober dat we in 'de andere straat' moesten zijn. Natuurlijk!
Gewapend met aankopen trokken we naar het restaurant, aanbevolen door de eigenaresse van de kledingzaak. Bij aankomst werd al snel duidelijk dat we te veel geld uit hadden gegeven en daardoor voor vol werden aangezien. Dus lieten we de voorgerechtjes à € 45,- het stuk voor wat het was en trokken naar het aangrenzende pand. Een gezonde salade en paar witte wijn later, groetten we bij het langslopen respectvol de Dikke en reden opgewekt naar huis.

Knuffelmarokaan

Waarom Ali B. de knuffelmarokaan genoemd wordt, is mij een raadsel. Geef mij Najib maar!
Gisteravond in Carré vond ik 'm nog leuker dan de vorige keer.
Mijn zorg dat de show voor Frank niet te volgen zou zijn, bleek ongegrond. Najib's humor is niet al te ingewikkeld maar toch scherp en door de oprechtheid waar het mee gebracht wordt des te leuker. Frank vermaakte zich opperbest.
Ik verdenk hem ervan het amsterdamse publiek speciale aandacht te geven en misschien maakte dat ook wel dat, tijdens een van de musicale intermezzo's, de zaal bijna op z'n kop stond.
Het beetje langdradige einde over vrienden Karim en Mo in de vorige voorstelling, bleef ditmaal achterwege en voor je het in de gaten had zat het erop. Dik vijf kwartier non-stop plezier.
En geef toe, ook nog smakelijk om naar te kijken.