Sicilië (4)

Het is 23 juli. In Nederland begint het mooi weer te worden maar in het zuiden van Italië regent het hard. Als we uit de gondel komen duiken we snel een terras op om niet helemaal doorweekt te raken. De straatverkopers die zich doorgaans specialiseren in zonnebrillen, sieraden en speelgoed handelen nu in paraplu's. Voor vijf euro gaan ze grif van de hand. Wij passen er voor. Als doorgewinterde toeristen in Italië weten we immers dat een paar buien in juli alleen maar lekker zijn en nooit lang standhouden. We maken van de gelegenheid gebruik om ons naar hartelust op de 'soldi' te storten. Italiaanse uitverkoop is tenslotte nooit te versmaden. De tassen geven wij aan de mannen mee. Zij gaan in de loop van de middag terug naar het hotel en zwembad. Caroline en ik besluiten gebruik te maken van een van de leuke geheimen van Taormina.
Het is even zoeken maar dan hebben wij 'm gevonden. De ellenlange trap die achter in het plaatsje verscholen ligt. Met zijn 600(!) treden slingert ie langzaam de berg op waarna je bij aankomst overal hoog bovenuit toornt en het toch al mooie uitzicht enkel maar imposanter wordt. De regen heeft plaats gemaakt voor de zon en stukje bij beetje begint alles weer op te warmen. Wij zijn niet echt gekleed op de wandeling. Beiden op slippers en Caroline heeft nog een handtas aan haar arm. Tsja, je bent een fashionista of niet.
Wij stappen flink door. De optreden zijn riant en daardoor zelfs voor een ongetrainde zoals ik prima te doen. Boven aangekomen puffen we even om bij te komen en verzuchtten daarna hoe prachtig het wel niet is daarboven. Ik werp een blik in de kleine kapel waarvan ik het bestaan bijna vergeten was. Hij is niet open maar door de glazen deuren kun je de inrichting goed zien. Dankbaar drinken wij uit het de kleine waterfontein naast de kapel en overwegen wat te doen. Terug naar beneden of door naar Castelmola.

De klim die wij zojuist gemaakt hebben valt in het niet vergeleken met de weg naar Castelmola. Het pittoreske dorp ligt bovenop een bergtop en bij de blik omhoog twijfelen we. Maar wij zijn nu toch al halverwege en veel zin om terug te gaan hebben we niet. We gaan op weg.
Nog geen 200 meter verder stuitten wij op een jong stel. Zij zijn beter uitgerust dan wij. Bergschoenen en rugzakken. Ook zij zijn onderweg naar Castelmola maar hebben geen idee welke kant ze op moeten. Als ik naar de bergtop wijs schrikken ze licht. Na de mededeling dat ze ons gerust kunnen volgen, volgt er verbazing. De slippers en handtas boezemen blijkbaar weinig vertrouwen in. Ze komen er wel zeggen ze en wij hervatten de reis.
De weg gaat steil omhoog en het duurt niet lang voor ik flink buiten adem ben. Tot mijn vreugde zie ik een bord met de richting en een pictogram van een trap. Het blijft bij een bord, de trap komt nooit. De weg wordt een pad en het pad wordt almaar steiler en steiler. De handtas naast mij wandelt vrolijk zonder problemen door terwijl ik enorm mijn best moet doen mijn vermoeidheid en gehijg enigszins te onderdrukken. Omdat ik me niet wil laten kennen roep ik tijdens mijn bijna-dood-ervaring: "Nee hoor schat, het gaat prima.", om vervolgens stil biddend, dat het niet heel lang meer duurt eer we boven zijn, verder te gaan. Een enkele keer vinden we, ter afwisseling van het hellingpad, een horizontale steen waar we kort op uitrusten.
Eindelijk staan we op het pleintje met eronder de rotswand die loodrecht naar beneden loopt. Hier vandaan lijkt de krater van de Etna voor het grijpen en kunnen wij alle steden en dorpen in de omgeving zien liggen. Adembenemend mooi. In dit geval zelfs letterlijk. Van Taormina is niets anders meer over dan een zee aan minidaken. Het enige dat nog goed te onderscheiden is is het Griekse amphitheater waar we eerder die dag een rondgang hebben gemaakt.
Wij snakken naar een drankje en kijken rond. Ook dit dorp heeft een verborgen schat waarvan ik, in tegenstelling tot de trap in Taormina, noch de naam, noch de locatie weet. Gezien de gevoeligheid van het onderwerp kiezen wij ervoor te gaan zoeken in plaats van de weg te vragen. Zonder resultaat en onverrichter zaken komen we weer op het plein terug. Er is overleg en een hoop gegiechel en net als wij moed verzameld hebben om de vraag aan de man met de grote I van Informazioni op zijn rug te stellen, worden we aangesproken door een van de Italianen. Hij heeft lang geleden drie jaar in Monnickendam gewoond en in Purmerend gewerkt en had ons al als Hollanders ingeschat. Blij met zijn beperkte maar voldoende Nederlandse woordenkennis vragen wij hem naar het café dat we niet op eigen kracht kunnen vinden. Hij lacht en neemt ons mee. Een van de zijsteegjes in de straten komt uit op een ander plein. Er loopt een smalle trap naar beneden. Halverwege blijft hij staan en wijst ons de ingang. De uitnodiging om iets met ons mee te drinken slaat hij af. "Lavorare." Na een bedankje gaan we naar binnen.

Bar Turrisi (check out de photogallery) of wel het 'piemelcafé' stelt niet teleur. Er zijn piemels in alle kleuren en maten waar je ook kijkt. Zelfs de klok boven de bar heeft een wijzer in de vorm van een penis. Op de tweede etage vinden wij een tafeltje op een van de balkons en bestellen een Pina Colada. Iedere keer ontdekken wij weer iets nieuws. De handgrepen van de deuren zijn in piemelmodel gegoten maar ook de met mozaiek ingelegde tafels herbergen piemelafbeeldingen. Het menu heeft dezelfde vorm en ook de servetten horen onmiskenbaar bij dit café.
Beneden zien wij het stel met de rugzakken over het pleintje lopen. Ze kijken omhoog en wij zwaaien vriendelijk. In de dakgoot van de kerk zien we twee duiven tortelen zoals we niet eerder gezien hebben en even, heel even daar op die berg lijkt de wereld probleemloos en ideaal.

Vrijdagavond

Don'ts:

• je over laten halen om naar een hele foute borrel in Loosdrecht te gaan;
• op 5 verschillende adressen witte wijn drinken;
• daardoor per ongeluk de bh van je dochter aantrekken de volgende dag.

Do's:

• herstellen in de zon op Strand Zuid met een broodje en twee paracetamol;
• weer eens in je oude kroeg zitten met gezellige mensen en goede muziek.

René, je hebt fantastisch gezongen en wel bedankt voor de speciale toegift voor mij.

Eddy

Ik was hem helemaal vergeten maar ineens verscheen hij op het scherm vrijdagavond. Eddy Conard. Wat zwaarder dan voorheen, kaal en nog immer met het onverbeterlijke amerikaanse accent en charmante lachje. Ooit ergens uitgeroepen tot beste percussionist en volgens mij kon hij inderdaad best aardig trommelen. A-ritmisch als ik ben had dat in eerste instantie niet mijn interesse.
Lang, lang, lang geleden leerde ik hem kennen in een hilversumse kroeg. Het werd gezellig en ik ging met hem mee naar zijn zeer bescheiden woning vlakbij. Net in slaap gevallen werd ons pril geluk al snel verstoord door een ex-vriendin die midden in de nacht aan de deur stond te rammelen en zich niet makkelijk weg liet sturen.
Met een tierende ex voor de deur was het lastig vertrekken voor mij en zat er niets anders op dan af te wachten. Nadat Eddy verschillende malen zonder resultaat "go away" had geroepen, stapte hij uit bed en schreef iets op een bordje dat hij vervolgens voor op de deur plaatste. Het bonzen en gevloek ging echter onverminderd verder en ik begon zwaar spijt te krijgen dat ik niet eerder op de avond gewoon lekker naar huis was gegaan.
"Can't you read the sign?", probeerde Eddy nog maar eens. "No, it's up side down!", was het antwoord. Toch een tikkeltje nerveus schoot ik enorm in de lach. Het bord werd gekeerd en uiteindelijk vertrok ze.

Rosé

Rust Wat in Blaricum was gisteren het decor voor een pre-Provada-borrel, of eigenlijk roséproeverij.
De rosé proefde goed en de bijbehorende hapjes al net zo. Het was leuk te gast te zijn bij een van mijn voormalig werkgevers. Hij zag er onberispelijk uit en weet er altijd weer een leuke show van te maken. Alles en iedereen was dan ook uit de kast getrokken; Willebrord en Suze en veel te veel camera voor mijn grijzende slapen. Ik miste Gert-Jan Dröge.
Na iedereen gezien en gesproken te hebben zijn wij afgezakt naar Moeke. Tsja, als je nou toch in Blaricum bent.... Met plezier constateerde ik daar dat er in 30 jaar bijna niets veranderd is. De jazz-avonden van vroeger behoren echt tot het verleden maar verder wordt er nog steeds flink gedronken en gebrald. Niet voor ons want morgen is er weer een drukke dag. Op naar de lunch!

Rokjes

God, wat waren ze leuk, de vijf Schotten die gisteravond de kroeg binnen kwamen lopen. Twee dagen op doorreis en balend dat ze het feest op Koninginnedag gemist hadden. Compleet met kilts en kousen of sokken met grove schoenen er onder en zwaar behaarde benen er boven.

Ze maakten het stereotype beeld dat wij van ze hebben meer dan waar. De grote potten bier gleden vlot naar binnen en al snel werd er gedanst. We moesten er allemaal aan geloven. Meelachen, -praten, -drinken en natuurlijk uitgebreid met ze op de foto.

Heerlijk om naar te kijken en nog veel leuker om naar te luisteren. Alsof je in een scene van een engelse serie beland bent. Prettig gestoord dansten, zongen en dronken ze vrolijk verder. Pas om 5 uur in de ochtend zou het vliegtuig richting huis vertrekken.

De barkeeper vond het allemaal best. Hij was al dronken toen we binnen kwamen.

Hoofdpijn

Nee sorry, geen leuk stukje vandaag, enkel klaagzang en zelfmedelijden.

Wat begon met een heerlijk wit wijntje gistermiddag, eindigde met een zeer matige wodka-jus. Maar blijkbaar boeit dat niet meer zo na twaalfen. Niet gehinderd door het besef dat er vandaag gewoon weer gewerkt moet worden bestelden we er nog een paar.

Ik ben op kantoor maar daar is dan ook alles mee gezegd. Alle kleur is uit mijn gezicht verdwenen, de huurdebiteuren dansen voor me op het papier, mijn maag is duidelijk van slag en als iemand een koffiekopje naast me neer zet, klinkt het of er een sloophamer naar binnen komt.

Met slappe thee, een droog koekje en paracetamol probeer ik de schade enigszins te beperken. Zonder veel succes overigens.

Mea Culpa, morgen beter.

Heuvel

Een van de leukste café's in Amsterdam is en blijft Heuvel. Al tijden ben ik er niet meer geweest maar eigenlijk verandert er nagenoeg niets. Willem en Pierre staan nog steeds achter de tap en bedienen een bonte mengelmoes van klanten.

Alleen Siebrand is niet meer. Scheel en lelijk zat hij vroeger aan de bar te verhalen, maar zo aardig en leuk dat de wegrollende ogen je niet meer opvielen na verloop van tijd. Ruim vijf jaar is hij al dood, wat maar aangeeft hoelang ik er al niet meer binnen ben geweest.

Gisterenavond troffen we o.a. een gesjeesde steigerbouwer in olijke stemming, een half dozijn familieleden van 'm en een aantal stamgasten. Verder een volkomen dronken roodharige en twee leuke homo's. De drie laatsten zagen een smakelijke hapje in mijn compaan voor de avond, wat voor nogal wat hilariteit zorgde. Nadat Rooie Sien aan zijn beide oren had gesabbeld en hij wel erg ongelukkig begon te kijken, besloot ik 'm te redden.

Om twee uur 's nachts keken we elkaar glazig aan en constateerden dat het gezegde; 'sneuvel bij Heuvel' nog steeds springlevend is.

Kortom het was ouderwets feest en ik ga absoluut snel weer terug.

Wodka

Echt heel bijzonder vind ik hem niet maar toch moest ik 'm hebben; de Rock Edition van Absolut Wodka.
Dit jaar in het zwart leer gehuld met spikes en wederom een keurige rits achterin genaaid. Al is het alleen al omdat ie zo leuk in mijn minicollectie staat.

Openen is natuurlijk een doodzonde. Daar zijn ze veel te mooi voor en zo wanhopig ben ik (nog) niet. De fles op het aanrecht dient voor huis, tuin en keukengebruik.

En wat maakt nou de allerlekkerste wodka/jus? Zoals met zoveel dingen hangt het van meerdere factoren af. Welke wodka, het soort jus d'orange, maar ook waar je zit, met wie en in welke stemming je bent.

Die van King Arthur in de Johannes Verhulststraat deze week smaakte waanzinnig lekker. Met vers geperste sinaasappels en net iets te sterk. Een 9 op z'n minst.

En de pure wodka die ik ooit in Lute dronk vergeet ik ook niet meer. Fluweelzacht en in goed gezelschap.

Zo hoort het

Van de week was ik bij café Oosterling in de Utrechtsestraat. Voor zover ik weet het enige café in de stad dat ook nog de functie van slijterij heeft, al zullen er vast meer zijn.

Het is een mooie kroeg in een oud VOC pand en wordt al jaren door dezelfde familie gerund.

Als we binnenkomen is het er gezellig. Het publiek gemengd en inderdaad komt er zo nu en dan iemand binnen lopen om drank in te slaan.

Maar wat vooral heerlijk is, is het personeel. Ze kennen de klanten, zijn attent en oplettend en je drankje is al bijna ingeschonken voor je het besteld hebt. Het enige dat ik miste was de verse jus, maar de rest woog er ruimschoots tegenop. En zo hoort het ook.

Storing

Vraagje. Hoe ga je op een zaterdag naar de kapper en regel je tegelijkertijd de storingsdienst voor 260 schoenenzaken?

Het antwoord luidt: NIET!

Terwijl ik met mijn hoofd achterover in een bak met verf hing, rinkelde de telefoon onophoudelijk vanwege lekkage's, kapotte cv's etc. Opnemen ging nog wel, maar dan.

Het verbod van de kapster om in deze positie ook maar enigszins te bewegen was overduidelijk, maar zaken gaan nu eenmaal voor het meisje. Een aardige dame schoot me te hulp en notuleerde keurig alle mankementen, contactpersonen, adressen en telefoonnummers. Teruggekeerd in verticale positie heb ik vervolgens anderhalf uur aan de telefoon gehangen op het een en ander op te lossen. Veel gekker moet het toch niet worden.

's Middags strandde op dezelfde wijze ook de geplande wandeling rond Spaarndam, die we in ultra-verkorte versie alsnog afwerkten. De zwaan die bij 'Mooie Nel' naast de brug in het ijs vast was komen te zitten, was blij met onze komst. Dat ene telefoontje naar de dierenambulance kon er nu ook nog wel van af.

Ons bezoek aan dit dorp, waar ik vreemd genoeg nog nooit geweest was, rondden we af met een mini-kroegentocht. Het was zeker de moeite waard.

Willemspark?

De naam is nog niet helemaal duidelijk maar na maanden dicht te zijn geweest prijkten zondag de tafeltjes weer buiten. Het oude Lexington heeft de deuren opnieuw geopend. Ik was niet op de hoogte maar Ria wel en dus hebben we zondag meteen maar even een kijkje genomen.

De lange sluitingstijd beloofde een riante make-over maar het uiteindelijke resultaat valt tegen.

Dat je niet meer boven kunt zitten is geen gemis, dat deed namelijk toch al geen hond. De keuken is nog steeds pieperdepiep en heeft van plaats geruild met de toiletgroepen. Die laatsten ogen aardig maar zijn bij nadere inspectie voorzien van goedkoop nepleisteen. Evenals de bar waar de mooie hoge grote spiegels plaats hebben moeten maken voor een ombouw bekleed met houtfineer. Je vraagt je af waarom. De paarse banken zien er leuk uit maar zullen met een jaar flink gedateerd zijn, schat ik. Nog meer te zeiken?

Jawel hoor, want zowel de kaart als het personeel komt mij o zo bekend voor. Zijn dat niet dezelfde als van het Klein Kalfje? Niet dat dat erg is, maar we worden het eerste kwartier wel over het hoofd gezien terwijl de drukte toch erg meevalt. En de barkeeper moet ik het mes op de keel zetten om hem tot de verklaring te laten komen dat er wel degelijk bitterballen en kaasstengels te verkrijgen zijn. Jammer, jammer, jammer.

Wat blijft is het onovertroffen terras, waar de Jaguars, Porsches en PC-tractoren soepel worden afgewisseld door kinderwagens met veel te oude papa's en mama's erachter. Waar we ons, ondanks alle tegenwerking en matige kwaliteit wijn, tot laat in het zonnetje hebben ondergedompeld met uitzicht op het Vondelpark.

Altijd leuk om naar te kijken.

Weekend

Eindelijk een zonnig weekend.
Dat betekende: oneindig op terrassen hangen, lekker fietsen, sloten rosé met ijs, file varen op de Amstel, file varen in de grachten - volgens mij was iedere gek met een bootje op het water-. Eén grote catwalk in de P.C. Hooftstraat met snoeiharde muziek. Hossende mensen in de Leidsestraat, overvolle trams, maar vooral hartstikke leuk.
En ook nog. Frank die in Pathé probleemloos werd toegelaten tot The Dark Knight, terwijl deze toch voor 16 jaar en ouder is en Caroline die na afloop per ongeluk moeite had om afscheid van de parkeergarage te nemen.

Sophia

Vrijdag was ik enigszins verdwaald in Sophia, een van de zeven Ron Blaauw-protégé's in Amsterdam en omgeving.
De buurt is mooi en de zaak oogt prachtig. Afgezien van een paar voorbijtrekkende wolken stonden we heerlijk in de middagzon op het terras. Erg druk was het niet maar dat zal zeker iets met de zomervakantie te maken hebben gehad. De wijn smaakte heerlijk en dit alles in ogenschouw nemend, stond ik me dan ook af te vragen waarom ik er niet graag kom.
Helemaal precies kan ik m'n vinger er niet op leggen maar ik denk dat het komt door de erg zakelijke achtergrond van de restaurants. In rap tempo worden ze volgens een bepaalde formule ingericht, waarna er een keukenbrigade en bedienend personeel in wordt gedumpt. Voor wie deze zaken regelmatig bezoekt mag duidelijk zijn dat dat lang niet altijd werkt. De onpersoonlijkheid die in toeristische gebieden waarschijnlijk geen enkel probleem oplevert, doet dat hier wel. Er is geen eigenaar die met genoegen en aandacht voor zijn clientèle door de zaak heen loopt, bijstuurt waar nodig en de puntjes op de i zet. Ik vermoed dat RB er hooguit vier keer een voet over de drempel heeft gezet. Een bedrijf zonder ziel; liefdeloos en zakelijk. Voor een ander misschien geen probleem maar niet mijn ding.
Het enige waar ik helemaal weg van ben, is de prachtige poster van Sophia Loren die boven de trap bij de bar hangt. Voor zoveel schoonheid wil ik er best nog wel eens een wijntje drinken.

Cool

Dit is al met al een beetje vreemde vakantie geworden. Geen buitenland en Frank als grote afwezige. Vandaag komt ie eindelijk terug, de verloren zoon. Caroline en ik blij. Het blijft erg onwennig voelen zonder irritant gepingpong in huis.

Toen we gisteren na een middag shoppen in Den Haag in Loetje belandden, bedacht ik me ineens dat een van mijn oudste wensen waarheid was geworden.

In mijn pre-ouderlijke fase leek niets me namelijk leuker en cooler dan met een grote zoon of dochter in de kroeg te staan. Wel vroeg ik me vertwijfeld af of zij dit dan ook wel konden waarderen. Destijds kon ik me al voorstellen dat mams mee de kroeg in nou niet bepaald het toppunt van cool zou zijn.

Gisteren stelde ik echter tevreden vast dat het geen enkel probleem oplevert.

Marga

De tijd vliegt en voor je het weet worden je vriendinnen 50! Dus gisteren trok ik, gehuld in het wit, naar Marga in Bussum.

Onderweg gaan mijn gedachten terug naar de tijd dat ze samen met Willem café The Movies had in Hilversum en ik haar leerde kennen. Maar liefst vijfentwintig jaar geleden. Beiden wild en ondernemend en Marga beter ingevoerd in de horeca dan wie dan ook. Als puppy hobbelde ik er achteraan en keek m'n ogen uit. Marga eeuwig aan de Tio Pepe met ijs en ik een spatje whisky met spa, liters Baileys of een combinatie van beiden.

De mooiste avonden waren ons sportavonden bij Van Hellemond met een potje volleybal op het einde. Harsnagels waren net uitgevonden en bij iedere bal die Marga terugspeelde hoorde ik haar roepen: "Shit Daan, weer een nagel naar z'n grootje!" Na een keer of vier hield ze het voor gezien. Daarna gingen we nog steeds voor het oog van de buitenwereld, maar doken in joggingpak ogenblikkelijk de kroeg in om de avond ten volste te benutten.

Liters sangria in de zon op het dak van de Lambertus Hortensialaan, kermis in Blaricum en spannende avonden in Weesp. Gisteren waren ze er allemaal weer; Danka, Terry, Janny, Syl. Alsof er na 20 jaar niets veranderd was. Het was een topavond.

Wist je dat:

• Ribery een geweldige voetballer is, maar ook verreweg de allerlelijkste speler die ik ooit heb gezien;
• Denise Mooy van restaurant Quartier Sud een stuk minder bitchy schijnt te zijn sinds ze nieuwe verkering heeft;
• er geen fatsoenlijke kroeg in het zuid kwartier van A'dam te vinden is;
• we tijdens het stappen altijd wel een of meer BN-er's tegenkomen;
• er oranje koeien in de lantaarns op het Leidseplein hangen;
• Jan Cremer (wie?) vroeger verkering heeft gehad met Jayne Mansfield.... (wie?);
• a.s. zaterdag een hollands onderonsje wordt met een paar knusse Russen;
• vandaag eindelijk die luie buschauffeurs met veel te veel ATV-dagen weer rijden;
• asperges op een warme dag wel 7 centimeter kunnen groeien;
• over krap twee weken het rookverbod van kracht is;

Dorp

Vaak verbaas ik me erover hoe dicht Ouderkerk bij Amsterdam ligt en toch zo'n ontzettend dorp is. Met een enkele kilometer ertussen is er eigenlijk niets te merken van de multiculturele samenleving. Allochtonen moet je hier met een kaarsje zoeken, hangjongeren zijn een uitzondering en met het winkelwagentje van de supermarkt kun je zonder muntje en al te veel problemen wegwandelen.

Wat we wel veel hebben zijn restaurants. Heel erg veel restaurants. Groot, klein, in alle prijsklassen en voor elk wat wils maar vooral bekend. Waar je ook in Nederland komt, iedereen kent wel een eetgelegenheid in Ouderkerk.

En als je dan gaat eten, kom je altijd wel bekenden tegen. Zo ook gisteravond toen ik met leuke man De Voetangel binnenliep en meteen een aantal vragende ogen op me gericht zag. Nu heb ik weinig geheimen en mag je alles van me weten behalve m'n pincode. Alleen niet hier!

Dus tot vrijdag dan maar, als we op die andere hotspot in Ouderkerk de wedstrijd tegen Frankrijk voorbereiden. Overigens; het was dezelfde meneer als van die boot laatst.

Frivool

Een van de leukste plekken in Loosdrecht vind ik nog altijd café/restaurant 'De veilige haven'. Deze uitspanning was voorheen een stuk kleiner maar het karakter is hetzelfde gebleven.
Ik weet nog dat ik er 's middags rond drieën in de strenge winter van '85 of '86 aan kwam schaatsen vanaf Ottenhome om, met de ongetwijfeld vele bekende aanwezigen, gezellig een drankje te nuttigen. De tent bleek compleet afgeladen.
Nu kende ik de toenmalige eigenaar goed en zag ik aan zijn wanhopige blikken dat mijn aanwezigheid meer achter dan voor de bar gewenst was. Zo gebeurde het dat ik vijf minuten later, op mijn sokken, biertjes stond te tappen en er enorme hoeveelheden Muiderschipperbitter en glühwein door mijn handen zijn gegaan. Om drie uur 's nachts zat het feest er eindelijk op en stortte ik, dodelijk vermoeid, in mijn bed. Van mijn sokken was niets over.
Tegenwoordig zit je er aangenaam rustig met uitzicht over de plassen. De leuke barkeeper schenkt een lekkere wijn, maar het geheim zit absoluut in de borrelhap. Op verzoek maakt de kok namelijk een schaal met overheerlijke luxe kleine hapjes die een afspiegeling zijn van de voorgerechten op de menukaart. Frivole hapjes. Heerlijk!

Verliefd

Het was de week van Koninginnedag en van mijn companygoods inleveren. Geen probleem want veel 'goods' vond ik er toch al niet aan.
Stoer ben ik nog even het WTC ingelopen om deze en gene een hand te schudden, waarna ik op Sloterdijk per ongeluk het hol van de leeuw binnen liep. De leeuw keek niet blij, wat me na een begroeting en het verlaten van de kamer nog wel erg kon plezieren.
Zonder kantoorbagage en autoloos wandelde ik het gebouw uit waar ik zeven maanden geleden zo vol enthousiasme begonnen was. Gelukkig stond er iemand op me te wachten met een vriendelijk gezicht, die me ook nog gunstig gezind was, en in combinatie met een goed glas wijn knapt een mens daar merkbaar van op.

Woensdag hebben we traditiegetrouw de kermis aangedaan. Frank was zoals gewoonlijk niet weg te slaan en al met al ploften we na vele uren weer thuis op de bank, bont en blauw van botsauto's en parajump. Voor de televisie hebben we ons nog even vergaapt aan de voornamelijk roze koninklijke familie. En stiekem, heel stiekem heb ik me weer verlekkerd aan prins Maurits. Absoluut de leukste en de knapste van het gezelschap, zoals een van de vrouwelijke omstanders terecht opmerkte.
Heimelijk ben ik al jaren een beetje verliefd op 'm.

Nooit saai

Tussen alle reguliere (kantoor)mensen in, wandelde gisteren tijdens de lunch een oude bekende van Peter R. de Vries binnen.
Overstuur raken we er niet van, criminaliteit maakt blijkbaar ook hongerig. Met een beetje horecabezoek in Amsterdam en omstreken kom je al snel honderd jaar lik tegen. En alles went tenslotte, zelfs een liquidatie hier en daar, al is het al weer een tijd rustig op dit vlak.
In Spanje raakten we op het terras ook naast zo'n verfijnd gezelschap verzeild. Het leek op een familie, waarvan de grootouders er beschaafd uitzagen maar waar bij de opvolgende generaties duidelijk een kink in de kabel was gekomen.
Plakplaatje 1 hing constant aan de telefoon terwijl nummer 2 niet ophield z'n zoontje verrot te schelden. De bijbehorende dames leek het weinig te doen.
Terwijl telefoontattoe zijn gesprekspartner met moord bedreigde en later zelfs beloofde zijn hele familie uit te moorden, probeerde nummer 3 de boel nog enigszins te sussen.
Ik bedacht me dat het misschien tijd werd om onze lunchplekken voortaan iets zorgvuldiger uit te zoeken.
Echt vrolijk werd ik toen we afgelopen zaterdag wel op de juiste plek belandden, namelijk in een van de allermooiste huizen van Amsterdam, middenin de stad. Voormalig kerk en later veilinghuis. Wauw wat een plek! Schitterend ingericht en ook nog bewoond door hele aardige mensen.