"Kun je niet poepen kind?"

Met veel plezier kom ik er de laatste tijd achter dat alle bloed, zweet en tranen van de afgelopen jaren wel degelijk hun vruchten hebben afgeworpen. Het plannen van afspraken met mensen van enige importantie gaat verdacht eenvoudig, daar waar ik op meer tegenstand had gerekend. Ik weet dat er door iedereen hard gewerkt moet worden, zeker in december, en dat een kop koffie met mij drinken daardoor niet op het prioriteitenlijstje staat. Desondanks zwaaien deuren open die voor veel anderen met geen smeerolie in beweging zijn te krijgen, waarmee het vertrouwen groeit dat er een of meerdere mooie opdrachten uit voort zullen vloeien in 2013 en dat geeft een goed gevoel.
Caroline doet het uitstekend op de opleiding en heeft het naar d'r zin in Amsterdam. Frank lijkt na lange tijd te berusten in zijn amsterdamse status en kreeg opvallend positieve kritieken gisteren op de ouderavond. Een noemenswaardige meevaller.
Wat meer kan een mens wensen? Er liggen leuke dingen in het verschiet en met Oud en Nieuw binnen handbereik vind ik het een uitgelezen moment om dit blog tot een einde te brengen. Er zijn nog voldoende zaken onbesproken gebleven en dus zal ik het toetsenbord zeker weer oppakken, maar ik ga eerst eens op mijn gemak bedenken wanneer en in welke vorm dat dan moet zijn.
Rest mij niets anders dan iedereen te bedanken voor de interesse, het intensief meeleven en de commentaren, al dan niet op het blog. We komen elkaar vast weer ergens tegen, hopelijk niet enkel digitaal maar bij voorkeur in levende lijve.
Speciale dank aan de bedenkers van de serie Loenatik, Karen van Holst Pellekaan en Martin van Waardenberg, die ons zo ontzettend veel plezier hebben bezorgd met de afleveringen en gevleugelde uitspraken zoals gereflecteerd in de titel van dit stukje. Uitspraken die Caroline, Frank en ik nog bijna wekelijks gebruiken, veelal onbegrepen door onwetende toeschouwers.
Het is mooi geweest.

Onderzoek

Bij heel wat onderzoeken weet je van te voren al wat de uitkomst zal zijn.
Zoals bijvoorbeeld:
'Intensief gebruik hoge hakken leidt tot rugproblemen.'
'Mensen voelen zich meer aangetrokken tot mensen die lekker ruiken.'
'In zomermaanden wintersport minder populair.'
'Kwaliteit seks verbetert naarmate men beter uitgerust is'.
Als dan vele euro's verder inderdaad het verwachte resultaat gepubliceerd wordt denk ik altijd: duhh, met een beetje logica kom je tot exact hetzelfde antwoord in een fractie van de tijd. Alsof je kapot moe nog eens de sterren van de hemel vrijt.
Maar er is een onderzoek waar ik wel nieuwsgierig naar ben. Mijn goede ideeën en oplossingen voor problemen ontstaan namelijk bijna altijd onder de douche. En ik heb zomaar het idee dat water een inspiratiebron is voor veel meer mensen. Misschien ook vandaar dat we zo'n vindingrijk en ondernemend volkje zijn. Kan iemand dat even checken?

Glossy

Dit is de Quote van december 2012

En dit Caroline op pagina 21

Mattûh

Het is zaterdag. Chique en iets minder chique Amsterdam zit onder het genot van wentelteefjes met aardbeien en slagroom op een terras in Oud-zuid. Het is fris maar het terras is verwarmd en voorzien van plaids zodat de gasten zich met gemak buiten in de najaarszon kunnen nestelen. Het terras zit dan ook vol. Tassen met vers aangeschafte Italiaanse schoenen staan in de Shoebaloo- en Manwoodtassen geduldig te wachten tot moeders hun Gucci zonnebril op de juiste wijze in het haar geplaceerd hebben terwijl de kinderen het laatste restje rivierkreeftjes van het bord afschrapen en opeten zonder op hun Burberryrokje te morsen. Dat Holleeder er ook zit is niet erg. Heeft straf uitgezeten en brengt enkel nog gevonden voorwerpen naar het politiebureau. Alles is vergeten en vergeven. Nee, het leven is mooi in Amsterdam-zuid. Zo vredig.
Maar dan gaat het mis. Terwijl de Choparddiamanten in de horloges rinkelen en een klassieke donkerblauwe Bentley aan de bezoekers voorbij trekt duikt vanuit het niets een sportschoolhouder op die begint in te beuken op de Amsterdamse troetelcrimineel terwijl deze van zijn welverdiende espresso nipt. Holleeder moet een paar flinke tikken incasseren en uit angst dat de kogels in het rond gaan vliegen stuift de rest van het zwarte geld uit elkaar en vlucht. Willem is slim en doet niets. Al vroeg geleerd om de vermoorde onschuld te kunnen spelen, hoewel dit bij nader inzien nou eigenlijk meer een voorbeeld is van de onvoltooid tegenwoordige toekomende tijd.
De politie voert de amokmakers af en de werkelijke held van die dag blijft achter. Waar een ander namelijk dolgelukkig zou zijn dat het matpartijtje tussen Willem en Dick buiten heeft plaatsgevonden en stilzwijgend de gebroken stoeltjes zou vervangen, doet de eigenaar van Joffers aangifte. Kijk, dan heb je pas echt ballen.

Wintertijd

Met dank aan Trudie voor het toesturen.

Sonja

Na het debacle met Holleeder had CT weer een gast waar daadwerkelijk van te leren valt. Sonja Barend. Op het hopeloos bespottelijke interview na dat ze ooit met Mick Jagger had een ontegenzeggelijk gedegen vakvrouw. - Het gesprek tussen die twee was werkelijk tenenkrommend en is te vinden op YouTube voor diegene die het nooit gezien hebben. -
Waarom ik het vooral zo leuk vond om naar haar te kijken was haar verkreukelde hoofd. Geen spoortje botox of fillers, geen facelift of andere enge behandelingen maar simpelweg het uiterlijk dat bij haar leeftijd hoort. Als ze hard lacht verdwijnen alle lijnen en is ze voor korte tijd dertig jaar jonger. Koningin Beatrix, prinses Margriet en Neelie Smit Kroes hebben exact hetzelfde. Een genot om naar te kijken. Je zou bijna vergeten dat het zo ook nog kan. Complimenten voor de dames.

Roadkill diner

Het bestaat echt, een roadkill diner. Smikkelen en smullen van alles dat je dood langs de kant van weg vindt. Van platgereden kat tot bejaarde skunk. Met wat kruiden en een goed heet vuurtje tot smakelijke maaltijd verwerkt.
Specialisten in dit soort voedsel zijn de zogenaamde 'preppers'. Mensen met een heilig geloof in de ondergang van de hedendaagse samenleving ten gevolge van economische omstandigheden of natuurramp. Zij houden zich dag in dag uit bezig met wekflessen gevuld met ingemaakte vruchten en groenten, het verzamelen van voldoende brandstoffen en om zich te bekwamen in allerlei vaardigheden die ze nodig achten om te kunnen overleven. Het fenomeen komt natuurlijk uit Amerika maar ook hier zijn hypochonders en doomdenkers er maar druk mee.
De optimisten onder ons blijven verstandig genoeg biefstuk en ganzelever schransen. Want je kunt je natuurlijk afvragen hoe leuk het nog is op aarde als je een zwartgeblakerde Audi voor je ingestorte huis hebt staan en vrienden en familie op een paar na weggevaagd zijn....

Maarten

Al vele jaren was de zwarte BMW op zaterdagochtend, na een avond in het café, niet meer in de Dorpsstraat te vinden. Maar nu is het laatste fluitsignaal dan ook echt gegeven. Maarten de Vos, oud sportjournalist en eigenaar van het sport promotiebureau, is niet meer. De stroom aan berichten op het internet zijn veelzeggend. Mart Smeets, Van Hanegem en Jaap de Groot, allemaal zijn ze lovend over hem. Ik sluit me er volledig bij aan. Maarten was iemand met bijzondere kwaliteiten. Bij onze eerste kennismaking dirigeerde hij miij met aanhang naar Neeltje Pater in Broek en Waterland waar de welbekende fles Fleurie op ons stond te wachten. Vele ontmoetingen volgden. Altijd met een goed gesprek en plezier, gepassioneerd en emotioneel.
Wat me opviel in de berichten waren zijn twee grote wapenfeiten, het boek De Ajacieden en de film over Johan Cruijff. Eigenlijk ben ik me daar nooit erg bewust van geweest. Waarschijnlijk kwam dit door Maarten zelf. Hij had het veel liever over zijn boek ´Tussen de benen´. Toen ik onderstaande tekst uit 1990 van René Appel tegenkwam moest ik wel even lachen. Maarten was inderdaad ijdel en zeker niet een van de makkelijkste. Maar misschien moet je wel een beetje ijdel zijn om tot grote prestaties te komen. Ook ik zal hem missen.

Maarten de Vos meldt in zijn van ijdelheid bijna kromgetrokken boekje ‘Tussen de benen’ een geheel andere afkorting die in de Amsterdamse Midden meer gebruikt schijnt te worden: zetveetje, wat staat voor ‘zakkie vijgen’, een matige achterhoedespeler.

Uitleg

Smith & Jones, de leuke versie

Met groot plezier zag ik vanavond hoe de advocate van Keith Bakker zich in allerlei bochten wrong om de lastige vragen omtrent het gedrag van haar cliënt naar verantwoorde maatstaven te bantwoorden. Dat wil zeggen, zonder zijn belangen te schaden.
Keith had zijn goede wil al getoond door alle onhandigheidjes toe te geven en spijt te betuigen. De grote druk op de bedrijfsprestaties, een op hande zijnd faillissement en relatiebreuk maakte allemaal dat hij zelf van het padje raakte en in de val een paar jonge, afhankelijke meisjes meenam. Kon Keith niets aan doen. Nou eenmaal verslavingsgevoelig hè, begrijpt u wel. Die eis van zeven jaar vonden hij en zijn advocate dan ook buiten proportie. Mij lijkt het in Keith's geval een buitenkans om al die jaren met je jongeheer te mogen spelen.
Bij de vraag hoe de rechtsvrouwe tegenover de tien jaar ontzegging van het uitoefenen van zijn beroep stond, haakte ze uiteindelijk af. Haar antwoord zou de relatie tussen haar en cliënt geen dienst doen. Vrij vertaald betekent dat dat ze die tien jaar niet toereikend acht.
Ook ik had vandaag iets uit te leggen dat niet uit te leggen viel. Zakelijk en lang niet zo schokkend als van meneer de hulpverlener. Mijn tip? Verontschuldig je maar besteed er zo min mogelijk woorden aan. Met iedere woord van uitleg wordt het verhaal namelijk alleen maar erger en je loopt de kans verstrikt te raken in een onsamenhangend geheel. Als iets niet te verklaren is laat het daar dan bij.
Voordeel was  de wetenschap dat de partij tegenover mij zich ook met grote regelmaat in eenzelfde ongemakkelijke positie bevindt. Ik vertrouw daarom op veel begrip en een goede afloop.

What's in a name?

Je bent de rijkste man op aarde met 69 miljard dollar. Oké, nog een keer dan. Negenenzestig miljard dollar of wel 69.000.000.000. Hoe heet je dan? Juist; Carlos Slim.
Een van de weinige mensen die met zijn telefoonlijnen meer banksaldocijfers heeft vergaard dan zijn rekeningnummers lang zijn. Erg vrolijk kijkt hij er niet bij.

Vergaderen

Bij het opruimen kwam ik deze column tegen van Adriaan Jaeggi, lang geleden van Eric gekregen. Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen hem, zonder te delen, zomaar in de prullenbak te gooien. Even opslaan als afbeelding en uitvergroten zal de leesbaarheid zeker verbeteren.

DWDD in 3 minuten

Met dank aan Floor

De hel van 2012

Nee, het gaat lekker niet door. Wennemars kan janken wat ie wil, maar het gebeurt niet. Van wel door Balk naar niet door Balk naar huilebalk. Al zou met z'n 16 duizenden op het ijs stampen en ter plekke verzuipen nog niet zo'n gek idee zijn. Wedden dat die eenden dan ook weer eens beginnen te kwaken.
De media aandacht voor iets dat niet gebeurd overtreft ruimschoots de actualiteit. Oorlogen, crises en zelfs gerechtelijke voetbaluitspraken. Nooit eerder heb ik zo naar 'global warming' verlangd als de afgelopen dagen. Of ben ik de enige die zich helemaal groen en geel ergert aan het leger sneeuw schuivende werkmieren op glad ijs? In dienst van het volk de bezemsteel met het stuk plastic gedreven voor hen uit duwend, onverstaanbaar murmelend in de microfoon van een provinciejournalist. Laten we hopen dat het bij die 15 minutes of fame blijft en heel snel voorjaar wordt. De enige ijsmeesters die ik nog kan velen zijn die van Pisa op het Scheldeplein. Eén ding ben ik wel hardgrondig met ze eens. Bij minimaal 15 centimeter wordt het pas acceptabel.....

Jacques

Wat is er lekkerder dan in het weekend nog even lui in bed te liggen? Of bij het wakker worden via de televisie het laatste nieuws tot je te nemen.
Genoegzaam kijk ik tot dé grote stoorzender voorbij zapt; RTL4 met aflevering driemiljoen achtentachtig van Jacques Cousteau. Er komt maar geen eind aan deze serie. De Harry Slinger van de wereldzeeën met volgelingen zwemt en duikt tot je er helemaal naar van wordt. Het kan niet anders dan dat de man bij geboorte met camera en al uit de baarmoeder getrokken is. Godzijdank is ie dood, maar dat hij in 1997 is overleden zou je niet zeggen. Niet van de buis af te trappen. Met dat eeuwige magere lijf van hem weer tussen zwermen sardientjes en hordes andere friemelbeesten. Lekker afzien met de mannen op die oude verrotte boot, soep schrapend uit een stenen tijdperkmok. Het woord 'natuurgeweld' krijgt bij het zien van de beelden een hele nieuwe lading. Als ie niet al overleden was zou ik hem namelijk graag zelf een handje geholpen hebben.
Kunnen wij geen nieuwsshow maken in het weekend zoals de Britten dat doen? Gary Lineker vind ik echt veel leuker om naar te kijken dan die onuitroeibare rode badmuts. John, doe er eens wat aan en mindmap iets soortgelijks. Graag iets waar de kleuren nog niet van vervaagd zijn en het vel minder verschrompeld. Dank.

Fried

Nooit geweten dat het lezen van de AD oliebollentest zo vermakelijk was. Hiervoor moet je dan wel van onder naar boven lezen. Om maar dicht bij huis te blijven nemen wij bijvoorbeeld de kraam op de Zuidas in Amsterdam. Punten krijgen ze niet, wel commentaar.

Conclusie: Oliebollen lijken op rattenkeutels. In deze omgeving werken honderden advocaten en die geef je met deze oliebollen een zeer goede reden voor het voeren van een civiele procedure.

Wij shoppen nog even verder.

Roze rotzooi

Het is weer eens zover. Van de ingezamelde 16 Pink Ribbonmiljoenen blijkt slechts minder dan twee procent daadwerkelijk aan onderzoek te zijn besteed. Prachtige beelden van een stamelde, roze aangelopen, ad interim directeur op de buis om te vertellen dat ze zo mooi suplementair zijn aan het Kankerfonds. Tsja, ik kijk er niet van op.
Vermakelijk werd het toen ik vanmorgen de reacties op het internet zag van de donateurs. Moord en brand werd er geschreeuwd. "Schandalig!" "Ik ben zo teleurgesteld." en ga zo maar door. Een van de dames piepte dat ze de afgelopen vijf jaar vijf euro per maand had overgemaakt. Van dit geld heeft dus minder dan zes euro een microscoop of reageerbuis met een moelijk kijkende wetenschapper bereikt, en zit er een groepje slimmeriken riant uit te buiken op een mooi strand op Barbados van de rest van het geld, met een vette cocktail in de hand.
Maar waarom dan ook geven aan een club die zich profileert met goedkope roze prularmbandjes en dito sneue Marlies Dekkers bh's? En wat is dat voor onzin dat het enkel maar over borstkanker gaat? Alsof dat meer kinderen ouderloos maakt dan andere kankers. Waarom zijn mensen toch zo stom dat ze altijd verleid moeten worden met onnodige rotzooi terwijl je je geld ook simpelweg bij het reguliere KWF kwijt kunt? Minder flashy natuurlijk, dus minder interessant waarschijnlijk.
Kanker blijft een verschrikkelijk ziekte omdat er zoveel ouders aan sterven en jonge kinderen achterlaten, die het maar zonder hen moeten zien te redden, om dan maar even een van mijn eigen trauma's aan te halen. Daarom doneer ik al vele jaren aan het KWF in de hoop dat mijn geld goed besteed wordt. Zouden een hoop andere mensen ook eens moeten doen.

1e rang

Een verjaardag is geen verjaardag zonder sushidiner, zeker die van Frank niet. Dus waren we gisteren op het Leidseplein om rijst met rauwe vis te snavelen. Laat nou net tegenover ons restaurant de groene loper voor de Call 0f Duty MW3 liggen. Camera's zoemden en flitsten terwijl de BN'ers bleven komen, zoals het nederlands honkbalteam, popgroep Di-rect, diverse voetballers, dj's, televisiepresentatoren en nog veel meer. En dat alles op een paar meter afstand, precies voor ons neus. Een gezellig gesprek aan tafel zat er even niet in met twee kinderen die met hun neus tegen het raam aangeplakt zaten, maar dat maakte niet uit.
Tussen het gedrang van doorgewinterde paparazzi stonden deze twee jongens van een jaar of achttien hun filmpje te draaien. De linker gewapend met hele foute Pradagympen en de rechter met een Sony thuiscameraatje. Het ging er professioneel aan toe; aftellen, uitzoomen en close-up. Onwennig nog, maar wel met verve. Op de foto is het helaas niet goed te zien maar tussen de beide jochies hangt het stroomdraadje van de camera naar de microfoon. Ze waren zóóó schattig.

Column

Ik ben geen fan van de Linda en ook niet weg van Saskia Noort maar het moet gezegd, deze column is wel erg grappig. Even opklikken om te lezen.

"Tijdens de lunch ga ik je weer pakken."

TV

Het is verrassend hoeveel uur televisie je ziet als je je een paar dagen niet helemaal lekker voelt. Zigzaggend tussen alle talentenshows kon ik hier en daar ook nog wat aardigs vinden. Zoals het tennistoernooi voor ex-profs in Rotterdam. Moest ik Lendl vroeger altijd verdedigen dat het best een leuke kerel was ondanks dat er nooit een lachje op z'n gezicht te bespeuren was, hier stond een breedlachende Lendl, met custom made racket, die de ene grap na de andere maakte. Wel met een aardig buikje in z'n rode shirt maar op je 51ste mag dat ook best. De andere grote lolbroek herkende ik niet maar bleek inderdaad Baghdatis te zijn (dank je Rob). Het zag er uit als een schoolreisje voor volwassenen met de tennisbaan als speeltuin,
Verder ben ik sinds kort aanhanger van Eva Jinek en al veel langer van Annemarie van Gaal. Beide dames waren gisteren te zien in de talkshow van Jinek waardoor Harry Mens toch enigszins het onderspit moest delven. Het programma is nog niet helemaal wat het moet zijn maar voor de korte looptijd krijgt Eva van mij het voordeel van de twijfel. Beetje her en der bijschaven en het komt helemaal goed. Britten en amerikanen hebben natuurlijk al heel lang ochtenduitzendingen en het wordt hoog tijd dat het hier ook een keer lukt.