Tegen wil en dank

In april 2010 plaatste ik dit stukje op het blog. Ruim twee jaar later is de situatie een beetje doorgeslagen. Mannen van mijn leeftijd en ouder zien me niet meer staan terwijl de aanwas van dertigers (of nog net niet) groot is.
Wie nu denkt dat een aanbod van strak lijf en goede manieren bijna ideaal is komt bedrogen uit naar mijn mening. Eeuwigdurende avonden in kroeg en discotheek zijn al lang niet meer aan mij besteed. De gehouden conversaties ontberen nogal wat diepgang, en humor en spitsvondigheden missen constant doel. Op een enkeling na ben je na een uur wel uitgepraat. En naast het voordeel van een mooi sixpack, goede conditie en egostrelende devotie van deze loverboys zijn er ook nog wel wat andere nadelen te noemen, welke ik in deze openbare ruimte wijselijk achterwege zal laten.
Nee, zo'n babyface is vleiend en leuk voor een keer maar ik wantrouw de achterliggende motieven. Voor Catherine Zeta Jones in de film The Rebound liep het goed af. Ik kijg meer de neiging om chocomel in huis te halen en korstjes van het brood te snijden.

Lichtpuntje

Als ik in de spiegel van de stepzaal in de sportschool kijk zie ik dat mijn kleding niet optimaal is. Een versleten broek met een wit t-shirt en blauwe sportbeha eronder, gecompleteerd door rode Nike-schoenen. Oké, een Dior-outfit is hier wat over-the-top maar er zijn grenzen.

Versleten kan ook mooi zijn, zoals de beroemde poster uit New York met enkel twee ballerinavoeten in positie die voorzien zijn van versleten balletschoenen en dito beenwarmers. Ik kon het plaatje zo snel niet vinden op het internet maar het geheel straalt intensieve training en professionaliteit uit.

Zo niet mijn kloffie. Zelfs met de beste wil van de wereld is professionaliteit ver te zoeken en de term 'intensieve training' heeft hier duidelijk een andere lading dan met de poster bedoeld wordt. Vooral de blauwe beha gaat problemen opleveren.

Nadat de muziek ruim twintig minuten uit de boxen heeft gedreund blijkt waarom. Onder invloed van vers zweet wordt het t-shirt witter en de beha blauwer. Echt veel schelen kan het me niet.

Een quickscan van mijn medesporters levert een stuk of 5 ranke twintigers op gehuld in keurig zwart. Boring! Daarnaast 2 dames van half dertig schat ik.

Maar het leukste is de vrouw naast me. Met veel genoegen kijk ik naar het mislukte botox-hoofd omlijnd door peroxideharen dat op een schriel anorexialijf op en neer deint. Ha, een meisje van mijn leeftijd.

Die blauwe beha is toch eigenlijk lang zo gek nog niet.......

Haar

Hoe komt het toch dat je er niet uit ziet als je net bij de kapper bent geweest?

Sophia

Vrijdag was ik enigszins verdwaald in Sophia, een van de zeven Ron Blaauw-protégé's in Amsterdam en omgeving.
De buurt is mooi en de zaak oogt prachtig. Afgezien van een paar voorbijtrekkende wolken stonden we heerlijk in de middagzon op het terras. Erg druk was het niet maar dat zal zeker iets met de zomervakantie te maken hebben gehad. De wijn smaakte heerlijk en dit alles in ogenschouw nemend, stond ik me dan ook af te vragen waarom ik er niet graag kom.
Helemaal precies kan ik m'n vinger er niet op leggen maar ik denk dat het komt door de erg zakelijke achtergrond van de restaurants. In rap tempo worden ze volgens een bepaalde formule ingericht, waarna er een keukenbrigade en bedienend personeel in wordt gedumpt. Voor wie deze zaken regelmatig bezoekt mag duidelijk zijn dat dat lang niet altijd werkt. De onpersoonlijkheid die in toeristische gebieden waarschijnlijk geen enkel probleem oplevert, doet dat hier wel. Er is geen eigenaar die met genoegen en aandacht voor zijn clientèle door de zaak heen loopt, bijstuurt waar nodig en de puntjes op de i zet. Ik vermoed dat RB er hooguit vier keer een voet over de drempel heeft gezet. Een bedrijf zonder ziel; liefdeloos en zakelijk. Voor een ander misschien geen probleem maar niet mijn ding.
Het enige waar ik helemaal weg van ben, is de prachtige poster van Sophia Loren die boven de trap bij de bar hangt. Voor zoveel schoonheid wil ik er best nog wel eens een wijntje drinken.

Tuin

Dat ik geen groene vingers heb mag duidelijk zijn, maar dit jaar is de staat van de tuin, zelfs voor mijn doen, ver beneden peil, getuige de twee 'vorst'elijke potten op de getimmerde tuintafel. Inderdaad, stukgevroren tijdens die 5 minuten dat het echt koud was deze winter.
De rest van het terras biedt een nog veel triestere aanblik.
Het intereseert me echter helemaal niets op dit moment en ik vind het nog wel iets artistieks hebben. Een van de twee grote potten is ook gebarsten maar blijft keurig in elkaar zitten zolang je 'm maar niet verplaatst. Vooral niet aan komen dus!
De mezen halen dit jaar ook hun neus op voor deze ondermaatse broedplaats, alleen de merels hebben hun jongen grootgebracht in de heg.
Heel misschien krijg ik nog de geest binnenkort maar eigenlijk denk ik het niet. Het is prachtig zo.

Lipstick

Wij vrouwen hebben vele ongemakken en soms doen fabrikanten er van alles aan om het nog een graadje erger te maken.
Zo ben ik voor de honderdste keer op zoek naar de juiste lippenstift. Die moet vettig en niet te opvallend van kleur zijn. En waarachtig; iedere keer als ik de ideale heb gevonden, wordt ie uit de handel genomen.
Vroeger hoorde ik mijn moeder al over dit verschijnsel klagen en blijkbaar is er in veertig jaar niets veranderd.
Het grote nadeel is dat, eer je weer iets acceptabels gevonden hebt, daar zeker tien kneuzen en miskopen aan vooraf gaan. Dit maakt dat dé juiste lippenstift niet zelden zo'n € 143,95 kost in plaats van een paar tientjes.
Mijn slechtste ervaring is met iets wat 'long stay' genoemd wordt. Je smeert het kleurtje er 's ochtends op en highlight deze keer op keer gedurende de dag door er iets doorzichtigs over heen te smeren. Het goedje is er niet van af te branden en je lippen voelen alsof je het rigor mortis stadium reeds lang voorbij bent.
Maar ja, wat verwacht je dan ook van iets met een naam die eerder doet denken aan een gesloten inrichting dan aan een lippenbalsem.