Roadkill diner

Het bestaat echt, een roadkill diner. Smikkelen en smullen van alles dat je dood langs de kant van weg vindt. Van platgereden kat tot bejaarde skunk. Met wat kruiden en een goed heet vuurtje tot smakelijke maaltijd verwerkt.
Specialisten in dit soort voedsel zijn de zogenaamde 'preppers'. Mensen met een heilig geloof in de ondergang van de hedendaagse samenleving ten gevolge van economische omstandigheden of natuurramp. Zij houden zich dag in dag uit bezig met wekflessen gevuld met ingemaakte vruchten en groenten, het verzamelen van voldoende brandstoffen en om zich te bekwamen in allerlei vaardigheden die ze nodig achten om te kunnen overleven. Het fenomeen komt natuurlijk uit Amerika maar ook hier zijn hypochonders en doomdenkers er maar druk mee.
De optimisten onder ons blijven verstandig genoeg biefstuk en ganzelever schransen. Want je kunt je natuurlijk afvragen hoe leuk het nog is op aarde als je een zwartgeblakerde Audi voor je ingestorte huis hebt staan en vrienden en familie op een paar na weggevaagd zijn....

Stalker

Goed truitje, Britt

Britt heeft een stalker. Maar Britt is een bikkel en zoals gewoonlijk pakt Britt het nogal luchtig op. Zelf had ze ook wel eens voor een deur gehangen, vertelde ze. Van enige dreiging was dan ook geen sprake.

In mijn stalkboekje staat John nog altijd op eenzame hoogte. John was een van mijn allergrootste fans toen ik een jaar of twintig was. Overdag stond ik op de markt en 's avonds werkte ik in een kroeg in Bussum. Aan de bar volgden zijn ogen mijn verrichtingen slaafs, al waren deze zeker het onthouden niet waard. John was getrouwd, had kinderen, een bedrijf en een geit. Niet gehinderd door deze details hunkerde hij voort. Onze conversatie reikte niet verder dan de gebruikelijke trivialiteiten en de uitnodigingen om samen op stap te gaan sloeg ik beleefd af.
De tijd verstreek. John bleef komen, evenals een heleboel andere stamgasten. De bos rozen op mijn verjaardag kon ik nog wel waarderen, al begon me destijds al wel op te vallen dat de goudkleurige Citroën CX verdacht vaak in mijn buurt geparkeerd stond. Toen ik hem hier op aansprak beriep hij zich op toeval. Maar eenmaal in de gaten begon het toch aardig irritant te worden. De auto verscheen overal en met name geparkeerd voor mijn woning, in het centrum van Bussum.
Uiteindelijk verscheen in een van de plaatselijke kranten een advertentie. De zaak stond te koop en John zou naar Spanje vertrekken. Met mij! Niet dat ik ooit het nieuws las in die tijd maar de vele gelukwensen c.q. boze reacties die ik kreeg spraken boekdelen. Het goede gesprek dat er tussen ons volgde haalde niets uit. Met man en macht probeerde ik hem te overtuigen van mijn oprechte desinteresse in hem, zijn leven en al helemaal die geit. Mijn pogingen waren ijdel. Ook de aangifte bij de politie had geen resultaat. Het is algemeen bekend dat je daarvoor eerst gewurgd dient te worden.
Op een zekere zaterdagavond kwam onze fictieve relatie tot een climax. Nietsvermoedend zat ik thuis een film te kijken tot ik iemand hoorde morrelen aan het raam in de keuken. Achter mijn etage boven een kledingwinkel stond de werkplaats van de naastgelegen fietsenhandel. Via de steeg tussen de winkels kon je dus met gemak op het platte dak hiervan klimmen richting mijn keuken. Maar het raam was een stukje verderop en niet zo eenvoudig te bereiken, dus who the f....
Als de dood sloop ik de slaapkamer in. Het wrikken en breken ging door. Met ingehouden adem luisterde ik naar de voortgang die er gemaakt werd en realiseerde me dat er over niet al te lange tijd iemand zonder uitnodiging midden in mijn huis zou staan.
En toen werd ik boos. Niet een beetje maar heel erg. Tijd voor actie. De slaapkamerdeur zwaaide open en ik stoof de keuken in. Met bruut geweld trok ik het raam open. Daar stond de manspersoon van bijna twee meter op het randje van het kozijn te balanceren. Onhandig stuntelde hij met zijn lange lijf het raam door de keuken in en keek me onnozel aan.
Woest was ik. Zwaar geschonden in mijn privacy vloekte en tierde ik tegen John dat het een lieve lust was en bonjourde hem alsnog de deur uit. Dat zou hem leren. Maar de volgende dag stond de auto gewoon weer tegenover mijn voordeur geparkeerd.
Ik was ten einde raad. Wat nu? Tegen zoveel vastberadenheid was ik niet bestand. Welke opties had ik nog. Er restte nog maar een poging om mijn leven weer terug te krijgen; zijn ouders.
Vader en moeder waren al op leeftijd en meer dan vijftig jaar gevestigd in een van de zijstraten van de Huizerweg, waar ze een winkel in melk en andere zuivelproducten dreven. Er zat niets anders op dan ze een bezoek te brengen.
Ik zie de oudjes nog zitten. Altijd snoeihard gewerkt, met zachte rode randjes onder de doorleefde ogen. Zo vriendelijk als mogelijk legde ik uit wat de situatie was, de noodzaak van mijn bezoek aan hen onderstrepend. Dat het echt niet mijn bedoeling was ze overstuur te maken maar dat alle andere mogelijkheden zonder het gewenste resultaat waren gebleven. Zijn moeder begon te huilen. Het brak mijn hart. Nooit zal ik dat beeld van deze twee mensen naast elkaar op de bank meer vergeten, maar het kon niet anders. En... het hielp. John begreep eindelijk dat er geen gezamenlijke toekomst voor ons in het verschiet lag. Wat een opluchting.

^*&^%$#^^@

Nou doet mijn Barry White het alweer niet!

Fietsleed

Dat Tod's, Prada en Gucci zich niet echt comfortabel voelen bij mij op de fiets door de regen zal ik niemand hoeven uitleggen. Menig keer fietste ik met een enorme bult onder vest of jas ter bescherming van mijn kostbaarheden. Aangezien de collectie niet heel uitgebreid is laat ik ze zoveel mogelijk thuis zolang ik nog geen parkeervergunning heb, in afwachting van betere tijden. Vaak haal ik zondag de auto bij kantoor op na het sporten. Parkeren is dan gratis.
Niets vermoedend en goedgemutst stapte ik dan ook op maandagochtend met een strakke rok achter het stuur. 's Avonds naar huis fietsen stelde mij echter voor een onoverkomelijk probleem. Zadel en rok matchte niet. Hoe debiel ik mijn knieën ook bij elkaar hield en probeerde, het wilde niet lukken. De punt van het zadel dat normaliter tussen je benen hoort te verdwijnen stuitte op de rok die niet wilde meegeven. Grrr... &*#%@^#
Mijn huis. Zo dicht bij kantoor en nu zo ver weg. Mismoedig keerde ik de 150 meter die ik al worstelend had afgelegd weer terug en klikte de fiets in het rek. Om vervolgens in de auto te springen, thuis een spijkerbroek aan te trekken en alsnog bij kantoor de fiets op te halen.
Sindsdien staat een strakke rok ook op de zwarte lijst.

Down

Het grote voordeel van geen geld hebben is dat je het ook niet kunt verliezen. Alhoewel dit natuurlijk niet helemaal waar is. Mijn allereerste baan was op de Amsteldijk bij Prudential Bache, een amerikaanse makelaar in effecten en goederen. Tijdens de beurskrach in 1987 bleek dat er velen waren die met geleend geld in aandelen waren gegaan. Uit onmacht en schaamte alles verloren te hebben belden de klanten op om te kijken wat precies de schade was en of er nog iets te redden viel. Toen bleek dat het geld echt in rook was opgegaan bedankten een aantal de accountmanager om vervolgens zelfmoord te plegen. Na dit soort roerige dagen vraag ik me dan ook altijd af of de wereldbevolking weer op diezelfde manier gereduceerd is.

KLM

Nee, we zijn nog steeds niet in Singapore gearriveerd, al zou dat wel leuk zijn geweest. Gelukkig zitten Caroline en Saskia riant in ons 5-sterren-hotel. Wie beter dan die twee kunnen dat waarderen op dit moment?
Zelf zit ik in het businessgedeelte van het Steigenberger Hotel in Frankfurt achter een pc om ons in te checken op de vlucht van vanavond. Tevergeefs en tegen beter weten in natuurlijk. Het Qantasscherm begint hoopvol maar verwijst naar de balie op het vliegveld als je wilt bevestigen.
Wie had kunnen denken dat we zo zouden stranden? Nou, de mensen thuis dus. Die hadden op het 8 uur journaal al gezien wat wij toen nog niet wisten. Namelijk dat het vliegveld op Frankfurt hartstikke gesloten was en dat we daar never en nooit zouden kunnen landen. Hartelijk dank KLM. Jullie bestaan 90 jaar maar als het aan mij ligt halen jullie de 100 niet!
De rest is inmiddels bekend. Na een half uur rondcircelen weken we uit naar Keulen, alwaar we met bussen weer naar Frankfurt werden vervoerd. Daar konden we nog net het vliegtuig naar Singapore uitzwaaien dat stond te de-icen op de baan. Het gevolg was 2 dagen vertraging, doodmoe en hongerig. En het allerergste; geen Caroline.
Nadat ik ter plekke de duitse KLM-juffrouw over de balie heb getrokken, kwam er een hotel en konden we fourageren. Vanavond wagen we een nieuwe poging. Zou het dan gaan lukken?

Foto´s volgen.

Sas

Het is vijf uur 's ochtends en ik heb net mijn dochter een kwartier aan de telefoon gehad. Saskia is ziek en ik hoor aan haar stem dat ze zich ernstig zorgen maakt.

Het begon een week geleden bij aankomst op Bali, maar zoals het echte hollandse meiden betaamt ga je niet meteen naar een dokter als je je even niet lekker voelt. Dus eerst maar een paar dagen aankijken. Drinken en eten gaan er niet in en in het beste geval komt het er ook direct weer uit. In een heet klimaat niet erg praktisch.

Onder het mom; 'beter bange Piet, dan dooie Piet' dan toch maar naar de dokter.

Poepen in een potje blijkt een hele opgave en die slimme dokters moeten toch echt hun engels een beetje bijschaven.

Na de diagnose dat Sas zo vriendelijk is geweest een parasiet te huisvesten, worden er pillen ingeslagen.

Caroline haar zoektocht naar appelsap en droge crackers wil ook al niet vlotten. Appelsap is uit den boze en alle crackers hebben een smaakje. Kip en droge rijst luidt het advies. Laat ze daar nou net geen trek in hebben!

Terwijl Caroline op het Balinese strand met mij aan de telefoon zit, ligt Saskia inmiddels al een week op bed en vertoont geen enkele verbetering. Nederland is ver op dit moment.

Aan de andere kant van de lijn hoor ik dat Kutha toeristisch is en ik adviseer Caroline dan ook om het eerste de beste luxe hotel in te lopen en te informeren waar een goed ziekenhuis is. Vooral niet naar het tegensputteren van haar vriendin te luisteren maar deze in een taxi te zetten en zich daar te melden. Ik benadruk dat ze op haar gevoel af moet gaan en prima in staat is om zelf een goed oordeel te vellen. Morgen bel ik weer.

Vodaflut

In februari loopt dan eindelijk mijn Vodafoneabonnement af en kan ik overschakelen naar good old KPN. Het wachten is op de nieuwe E72 van Nokia. Die is in het beige/bruin verkrijgbaar en past daardoor namelijk zo leuk bij mijn Gucci-tas. Tsja, waar let je op.

Mijn verlangen naar KPN is nog heviger geworden na de netwerkstoring van gisteren en vandaag. Onbereikbaar zowel zakelijk als privé is teveel voor een mens. Zelfs de voicemail kon ik niet afluisteren.

En toen ik er dan eindelijk een keer doorheen kwam trof ik een overspannen vriendin die al de hele dag in de Vodafonewinkel had gebivakkeerd en de verkopers ongetwijfeld tot waanzin had gedreven. We besloten verder te mailen. Wonderlijk genoeg haalt mijn telefoon de digitale post wel binnen.

Op de meest onmogelijke tijden plingt er ineens een doorgebroken sms binnen, waarna ik dan weer probeer er een terug te sturen. Tevergeefs.

Geweldig al die apparatuur maar het moet wel werken. Ik reken op een vlekkeloos bel2010.

Trapped

Sinds de tijd dat op kantoor de kantine niet meer geëxploiteerd wordt, hebben wij een lunchclub opgericht genaamd 'De afgelikte boterham'. Om beurten wordt er brood, melk enz. gehaald. We hebben een penningmeester en dat gaat goed.

Voor zover ik in 'da house' ben shop ik mee als het mijn beurt is.

Twee weken terug was het weer eens zover. We hebben weinig nodig die dag en ik krijg 5 euro mee om eigenlijk alleen brood te halen. In gedachten rij ik om half 1 de garage van het Gelderlandplein binnen, parkeer m'n auto en loop de Appie in. Op de terugweg naar de betaalautomaat merk ik dat ik m'n kaartje kwijt ben. Mopperend over dit onnodige tijdverlies loop ik naar de auto waar ik prompt het kaartje vind. Omdat je de eerste anderhalf uur niet hoeft te betalen, kijk ik niet naar het bedrag op de automaat en inderdaad; moeiteloos komt het ding terug.

Bij de uitrijslagboom stop ik het stukje papier in het apparaat en rij al half door in afwachting van de slagboom die open gaat. De slagboom gaat niet open, en ik zie dat de kaart teruggespuwd is. Ik laat m'n auto achteruit rollen, stop de kaart achterstevoren er in en rij weer door. De boom blijft dicht. Als ik eindelijk de grijze massa weer inschakel en naar het kaartje kijk, blijkt deze van het WTC te zijn.

Daar sta ik dan. Gevangen voor de boom met vier auto's luid toeterend achter me, een ongeldige kaart en slechts 2 euro op zak. Dit wordt een hele late lunch, maar dan in de slechte zin van het woord.

Ik wurm me zo goed en zo kwaad het gaat uit de rij, verontschuldingen prevelend naar de boze blikken, en bel aan bij het beheerdershok. Er is niemand en ook de bel wordt niet beantwoord. Het is inmiddels al half 2. Na nog een aantal pogingen geef ik het op en bel het nummer op de deur. Van een vriendelijke dame krijg ik het mobiele nummer van de beheerder. De werklui in de garage zijn ook naar hem op zoek en even dreigt het er nog gezellig te worden.

Na 20 minuten komt er dan eindelijk iets aangesjokt. Het werk-elan straalt dermate van zijn gezicht dat mijn handen beginnen te jeuken en humeur tot een ongekend dieptepunt daalt. Hij is mij niet ter wille en raadt me een dagkaart van 15 euro te kopen. Dat gaat dus niet. Ik kijk naar het resterende geld in mijn broekzak en besluit ter plekke echt nooit meer boodschappen te doen.

Er zit niets anders op dan een collega te bellen om mij uit deze benarde garage te komen redden. Terwijl ik het nummer draai valt mijn oog op een kaart op de grond bij de slagboom. Het is niet van mij, maar wel van die ochtend en met de schamele 2 euro lukt het me net om dit lot uit de loterij te betalen. Om twee uur rij ik hongerig maar opgelucht de vrijheid tegemoet.

Leedvermaak

Niets zo leuk als leedvermaak. Misschien het besef hebben dat je zelf een middelmatig leven lijdt, maar dat anderen het nog veel slechter doen dan jij, maakt dat allemaal een stuk dragelijker. Hoofdstuk 398 in het boek 'Legale oplichterij' heet Afab.

Willem Vermeend is snel via de zijdeur gevlucht en Gijs van Rozendaal zit daar nu het zinkende schip te verdedigen. Ik heb bewondering voor de man.

Net als 90% van de nederlanders heb ook ik absoluut geen verstand van koopsompolissen en hypotheken. Spaartegoeden van meer dan € 100.000,- zijn mij volkomen vreemd en als ik het had zou ik het zeker in iets anders dan een spaarrekening onderbrengen. Door schade en schande wijs geworden bestaat mijn leedvermaak eerlijk gezegd dan ook meer uit oprecht medeleven.

Een brave burger zag zijn rente bij Afab stijgen van 8,2% naar maar liefst 15%! Ja, dan kun je net zo goed met je creditcard gaan betalen.

Een ander had een lening afgesloten voor € 17.000,- bij een bruto maandsalaris van € 1.600,- terwijl er maar een krediet van € 5.000,- nodig was. Saignant detail was wel dat de volle zeventienduizend uitgenut was en een van de polisvoorwaarden geschonden. Wat maar eens te meer aantoont dat mensen tegen zichzelf in bescherming genomen moeten worden.

Maar zoals gezegd; als je geen geld hebt, heb je het probleem ook niet. Wel vrees ik dat kale voetbalshirtjes binnenkort erg in de mode zijn.

Koud hè

Het is mooi weer buiten en dat is fijn. Fijn voor iedereen maar extra fijn voor ons. Want bij ons brandt de kachel namelijk niet. Dat is niet zo fijn. En als de kachel niet brandt, hebben we ook geen warm water. En dat is helemaal niet fijn.
Iedere dag onder de douche stappen en je na enkele minuten realiseren dat er echt geen warm water gaat komen is niet fijn. Weet je hoelang het duurt voordat je dat door hebt met een slaperig hoofd? Lang. Om vervolgens met je naakte, halfnatte lijf naar zolder te moeten om het knopje ‘reset’ in te drukken. Dit knopje vertoont bij ons meer slijtage dan de toetsen van mijn mobiel. Na mijn douchebeurt jaag ik als een gek Frank eronder, teneinde niet opnieuw dezelfde oefening te hoeven doen want na korte tijd prijkt de volgende storingscode al weer treiterig op het witte apparaat.
De eerste date met de monteur was op 8 december 2008. Inmiddels is het 15 april, heb ik vele andere monteurs gezien en ben ik vanwege de kou zo vaak vroeg gaan slapen dat ik hele ritsen baby’s had kunnen maken als ik daar nog zin in had gehad. Ik ken de complete range storingscodes, alsmede het bijbehorende boekje uit m’n hoofd. Alle mogelijke onderdelen zijn vervangen maar helpen deed het niet.
De bedoeling was dat de fabrikant zich vandaag zou melden met een oplossing. Niet dus.
Ik hoop maar dat het nog lang mooi blijft.

Kredietcrisis

(met dank aan Annemarie)

Jezus redt...

...en De Nederlandse Bank. Het geld is weer terug. Sigaar uit eigen doos, maar toch bedankt!

Bizar

Dat werkelijkheid vreemder is dan fictie weet ik al lang. Niet voor niets heet het blog hier Loenatik.
Ten eerste als ode aan de meest geweldige serie aller tijden, maar in tweede instantie omdat ik regelmatig in situaties ben beland die de menselijke fantasie overstijgen, zoals die ook voorkomen in huize Zonnedael. De beste illustratie hiervoor is dat mensen een verzonnen verhaal als zoete koek slikken, en een waargebeurd verhaal afdoen met: "Je denkt toch zeker niet dat ik dat geloof?"
Hetzelfde ongeloof straalde vanochtend van het gezicht van mijn dochter, maar dan zonder begeleiding van voornoemde zin. Als geen ander weet ze exact wanneer ik de boel in de maling neem of juist niet, en ondanks mijn grapjes en geruststellende woorden was ze 'not amused'.
Onder het, voor de zoveelste keer, bijwerken van mijn CV spelen de beelden van de psychiatrische kliniek door mijn hoofd. Sleur? Saai? Nooit van gehoord!

Druk?

Mijn blog lijdt aan verwaarlozing. Dit is van tijdelijk aard hopelijk.

Ik kan het echt niet helpen. Schrijven doe ik genoeg. Brieven, verslagen, notulen etc., maar een simpel blogstukje komt er maar niet van. Mijn vrije tijd gaat op aan triviale dingen als verjaarspartijtjes plannen en bosviolen kopen waarna ik voor de zoveelste keer op de bank in slaap stort.

Het eerste dat ik morgen ga regelen is een nieuwe vaatwasser. De oude blijkt na twaalf trouwe dienstjaren levensmoe. En afwassen...., nee, dan kan ik mijn tijd beter gebruiken. Om te bloggen bijvoorbeeld!

Pinnen

Gered

De weken vliegen voorbij. Ik zit al bijna een maand op mijn nieuwe werkadres waar het knap druk begint te worden. Het weekend is hard nodig om weer een beetje te resetten en levert niet veel meer op dan extra slaap en schone was.

De malaise van de wereldeconomie gaat hierdoor grotendeels aan mij voorbij, al mocht ik wel in de wandelgangen vernemen dat mijn povere spaargeld in een bodemloos IJslands geisertje was verdwenen. Boeien! Als Wouter Fortis kon redden, zou hij mij ook nog wel ter wille zijn. Bovendien kwam ik in gedachten nu bijna een week lang zelf ook eens in het nieuws voor. Iedere keer als ik de olijke regenboogletters op de achtergrond van het journaal zag glimmen, ging het over mij tezamen met nog 125.999 andere sukkels. Geamuseerd luisterde ik naar de verhalen van bleekweggetrokken spaarders, zoals het echtpaar dat snel hun tweede hypotheek voor de verbouwing in hogere oorden had geparkeerd. Of de jongen die van ellende niet kon slapen en 's nachts om drie uur tevergeefs en tegen beter weten in nog een poging had gewaagd de ijsspaarsite te penetreren.

Na een prachtige donderdag, waarop ik voor het eerst in mijn leven paarden heb gemend en segway gereden, werd mijn vertrouwen in Bos beloond.

En natuurlijk had Geenstijl weer het leukste plaatje.

Positivo's

Op het multi-cultifeestje van Eduard gisteren was het druk. Omringd door allerlei nationaliteiten, rood, bruin, homo's etc. voelde ik me met de minuut socialer worden. Echt, Cohen zou trots op me zijn geweest.

Buiten gekomen trof ik een geitenwollensokkenouderstel met peutersmurf aan, die vakkundig de boel aan het slopen was. Tegelijkertijd triomfantelijk en boosaardig keek het brutale schaap mij aan, en ik vroeg me voor de zoveelste keer af waarom er niet tegen opgetreden werd. De vader rende uitgemergeld en met stadswallen onder de ogen achter haar aan en probeerde te redden wat er te redden viel. Mijn handen jeukten maar door het socialistische karakter van de avond trachtte ik een gesprek aan te knopen.

Ik: "Hoe oud is ze?"

Hij: "Anderhalf."

Ik: "Daar heb je dan voorlopig je handen vol aan."

Beamend dat dit inderdaad de meest intensieve leeftijd is zei hij: "We proberen haar niet te veel negativiteit bij te brengen. Daarom zeggen we niet niet doen, maar zeggen we waarom niet?"

Met mijn blikken op het slopende mormel moest ik mijn best doen niet heel hard te gaan lachen.

In plaats daarvan zei ik: "Hoelang denk je dat vol te gaan houden?"

Hij: "Ik weet niet, we zijn er net een paar dagen geleden mee begonnen."

Ik gaf het op. Lieve help, hou op met dat gezeik en voedt je kind gewoon fatsoenlijk op. Als troost heb ik nog maar een wijntje genomen.

Relativeren

Gekweld door hevige kiespijn meldde ik mij twee weken geleden bij de tandarts. Een gebarsten kies was de boosdoener en veroorzaakte een flinke ontsteking.

Hoofdschuddend en zuchtend werd er driftig geboord en gegraven. Nu valt de pijn van de behandeling altijd mee als je mond toch al heftig zeer doet maar een tikkeltje verdoving doet desondanks wonderen. Als spoedgeval werd ik tussen de normale patiënten behandeld en stond ik na een poosje weer op straat zonder de linkerhelft van mijn gezicht te voelen en met een nieuwe afspraak voor een uur.

Slurpend en kwijlend dronk ik de rest van de dag koffie en eten belandde zonder het geproefd te hebben in mijn maag.

Vandaag was de tweede sessie in de zalige onwetendheid dat er nog een derde aan zat te komen. Grrr... Over twee weken is het dus weer bal.

De verdoving voelt als nog lang niet uitgewerkt. Geef me een flinke rechtse en ik zal je vriendelijk toelachen. Terwijl de koffie voor de zoveelste keer over mijn wang stroomt en op het witte t-shirt drupt, hoor ik dat er maar liefst drie doden op de A10 te betreuren zijn vandaag en op slag ben ik zielsgelukkig met een beetje tandenleed.

Huilen

Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat solliciteren geen hobby van me is en ook wel nooit zal worden. Niet omdat ik een brief moet schrijven, dat lukt prima.

Maar nog afgezien van de eindeloze reeks spelfouten, zit een advertentie vaak beroerd in elkaar geknutseld. Geen idee wat nou precies de bedoeling van de functie is, en waarvoor je al die HBO- of universitaire opleidingen nodig hebt.

En als je dan na wat overmoedigheid toch durft te reageren, komt het..... of niet. Sommige bedrijven laten helemaal nooit meer iets van zich horen, een enkele keer komt er na drie maanden nog eens een bericht. En denk nou niet dat dat de minste bedrijven zijn. Hele P&O-afdelingen zitten waarschijnlijk met elkaar in de bezemkast of te patiencen.

De werving-en selectiebureau's doen het beter, hoewel ook zij het met de goedgespelde emails niet zo nauw nemen. Deze kwam weer vers binnen bij me vanmorgen: "woensdag 18 juni zal ik u mail zsm beantwoorden."

Als hoofdletters en bezittelijke voornaamwoorden uit de mode zijn, kunnen ze dat dan alsjeblieft een keer in de media wereldkundig maken?