Vrijdagavond

Don'ts:

• je over laten halen om naar een hele foute borrel in Loosdrecht te gaan;
• op 5 verschillende adressen witte wijn drinken;
• daardoor per ongeluk de bh van je dochter aantrekken de volgende dag.

Do's:

• herstellen in de zon op Strand Zuid met een broodje en twee paracetamol;
• weer eens in je oude kroeg zitten met gezellige mensen en goede muziek.

René, je hebt fantastisch gezongen en wel bedankt voor de speciale toegift voor mij.

Winkelen

Om 9.45 vertrok ie. De trein naar Maastricht op zaterdag werd een kleine uitdaging wist ik niet veel later. Tot Utrecht was er niets aan de hand. Daar zou Ellen instappen en zich bij me voegen.
Na lange tijd van afwezigheid inspecteerde ik de coupé. Aangezien de ramen niet meer open kunnen was uit het raam hangen en zwaaien van 'hier ben ik' er niet meer bij. Ellen zou me dus op eigen kracht moeten vinden. Aangekomen in Utrecht vulde de trein zich angstvallig snel en al gauw realiseerde ik me dat er meer mensen dan zitplaatsen waren. Het werd dus zaak om de lege plek naast mij zorgvuldig te bewaken.
Na zeker vijf mensen afgewimpeld te hebben streek er aan de overzijde van het gangpad een vrouw neer op een van de laatste stoelen met een hondje in een tas. De bijbehorende man vroeg natuurlijk naar onze plek maar bleef naast zijn vrouw en het verpakte huisdier staan na het gebruikelijke antwoord. Na wat telefonisch contact over de juiste locatie deed Ellen immers verwoede pogingen om bij me te komen. De trein was bomvol. Omdat het even duurde drong de man aan om toch te gaan zitten. Ik verzekerde hem dat mijn gezelschap zich spoedig zou melden. Hij nam er geen genoegen mee en begon te dreigen. "Hij had ook betaald tenslotte. Ik haal de conducteur. U bent asociaal." Met dat laatste had hij een punt natuurlijk maar ik hield stand en keek hem strak aan onderwijl bedenkend wat voor mogelijkheden het hondje in de tas bood. Gezien het formaat van het beestje leek het koppie verdacht makkelijk van de romp te draaien. De hele wagon genoot intussen mee van ons klein meningsverschil. Het gezicht van man achter brillenglazen en voorzien van pet werd met de minuut roder. Zijn vrouw suste en het publiek was in suspence. -Waar zouden we zijn zonder de trein.-
Ik besloot me voor de verandering eens volwassen op te stellen. "Meneer, doet u niet zo flauw, ik zou u echt niet onnodig een zitplaats onthouden." Het werkte wonderwel en zo kon zonder kleerscheuren Ellen niet veel later naast me ploffen.
Omdat er zoveel te bespreken was hadden wij niet in de gaten dat we in Maastricht aankwamen. Verheugd over de enorme uittocht van het publiek ter plaatse besloten we een nieuwe plek tegenover elkaar te kiezen. Tevreden over zoveel rust keken we elkaar blij aan. De trein bewoog echter geen millimeter meer. Enigszins verbaasd over het feit dat we echt de enigen nog waren keek ik op mijn horloge. "Het is 6 over 11", blaatte ik. "Is dat niet onze aankomsttijd?" Toen het kwartje eindelijk viel verlieten we gierend van de lach de trein. Het perron was grotendeels al weer leeg.
Het was heerlijk weer eens in Maastricht te zijn. Al snel vleiden we ons voor een kop koffie in de zon. Na een uurtje winkelen vonden wij het al snel mooi geweest en bezochten we restaurant Rozemarijn voor een verrukkelijke lunch buiten op het terras.
Weer een rondje winkelen en tot laat 's avonds in de volle zon een hapje aan de Maaskade. Kortom een geweldige dag. 

Maarten

Al vele jaren was de zwarte BMW op zaterdagochtend, na een avond in het café, niet meer in de Dorpsstraat te vinden. Maar nu is het laatste fluitsignaal dan ook echt gegeven. Maarten de Vos, oud sportjournalist en eigenaar van het sport promotiebureau, is niet meer. De stroom aan berichten op het internet zijn veelzeggend. Mart Smeets, Van Hanegem en Jaap de Groot, allemaal zijn ze lovend over hem. Ik sluit me er volledig bij aan. Maarten was iemand met bijzondere kwaliteiten. Bij onze eerste kennismaking dirigeerde hij miij met aanhang naar Neeltje Pater in Broek en Waterland waar de welbekende fles Fleurie op ons stond te wachten. Vele ontmoetingen volgden. Altijd met een goed gesprek en plezier, gepassioneerd en emotioneel.
Wat me opviel in de berichten waren zijn twee grote wapenfeiten, het boek De Ajacieden en de film over Johan Cruijff. Eigenlijk ben ik me daar nooit erg bewust van geweest. Waarschijnlijk kwam dit door Maarten zelf. Hij had het veel liever over zijn boek ´Tussen de benen´. Toen ik onderstaande tekst uit 1990 van René Appel tegenkwam moest ik wel even lachen. Maarten was inderdaad ijdel en zeker niet een van de makkelijkste. Maar misschien moet je wel een beetje ijdel zijn om tot grote prestaties te komen. Ook ik zal hem missen.

Maarten de Vos meldt in zijn van ijdelheid bijna kromgetrokken boekje ‘Tussen de benen’ een geheel andere afkorting die in de Amsterdamse Midden meer gebruikt schijnt te worden: zetveetje, wat staat voor ‘zakkie vijgen’, een matige achterhoedespeler.

Eddy

Ik was hem helemaal vergeten maar ineens verscheen hij op het scherm vrijdagavond. Eddy Conard. Wat zwaarder dan voorheen, kaal en nog immer met het onverbeterlijke amerikaanse accent en charmante lachje. Ooit ergens uitgeroepen tot beste percussionist en volgens mij kon hij inderdaad best aardig trommelen. A-ritmisch als ik ben had dat in eerste instantie niet mijn interesse.
Lang, lang, lang geleden leerde ik hem kennen in een hilversumse kroeg. Het werd gezellig en ik ging met hem mee naar zijn zeer bescheiden woning vlakbij. Net in slaap gevallen werd ons pril geluk al snel verstoord door een ex-vriendin die midden in de nacht aan de deur stond te rammelen en zich niet makkelijk weg liet sturen.
Met een tierende ex voor de deur was het lastig vertrekken voor mij en zat er niets anders op dan af te wachten. Nadat Eddy verschillende malen zonder resultaat "go away" had geroepen, stapte hij uit bed en schreef iets op een bordje dat hij vervolgens voor op de deur plaatste. Het bonzen en gevloek ging echter onverminderd verder en ik begon zwaar spijt te krijgen dat ik niet eerder op de avond gewoon lekker naar huis was gegaan.
"Can't you read the sign?", probeerde Eddy nog maar eens. "No, it's up side down!", was het antwoord. Toch een tikkeltje nerveus schoot ik enorm in de lach. Het bord werd gekeerd en uiteindelijk vertrok ze.

Kaap'ren varen

Toen ik de zaak binnenkwam moest ik drie keer met mijn ogen knipperen. Dat de desbetreffende vriend inmiddels lang haar had wist ik al. Maar nu was daar ook nog een baard bijgekomen.
Na mijn beduusde blik opgemerkt te hebben, bezwoer hij me direct geen Eau de Pokon als nieuwe aftershave te gebruiken en dat het overtollig haar eind februari weer verdwenen zou zijn. Tot die tijd mag het groeien. Als protest tegen alle mannen die hun lichaamsbeharing scheren. En daar zijn er veel van volgens hem. Gebleken uit zelf uitgevoerd onderzoek in diverse restaurants en kroegen tezamen met vrenden.
Oké, ik steun de achterliggende gedachte maar moet toch even slikken bij het resultaat. Zodra je iets rond je mond kunt kammen is er in mijn ogen iets ernstig mis. Hij is groot, knap en heeft bovendien geen last van zijn zelf gestelde analyse. Wel oogt hij door de kinnerts tien jaar ouder dan hij in werkelijkheid is, wat maakt dat een snel einde van de actie raadzaam is. De gekozen maand is goed. Helaas mét schrikkeldag.

Midnight in Paris

Al vroeg sta ik met Frank aan de zijlijn van een winderig voetbalveld in Almere. In tegenstelling tot Frank en mij oogt iedereen fris en roemt het extra uur slapen dat wij aan de wintertijd hebben te danken. Frank kijkt ook fris, maar dan wel fris sjagerijnig, Het enige statement dat ik hem deze ochtend kon ontlokken was dat hij voetballen haat. Daarna heb ik wijselijk Marco Borsato maar hard aangezet in de auto. De wedstrijd was ook niet om over naar huis te schrijven. Na tien minuten viel onze keeper uit en keerde de 0-1 in een 4-1.
Om het werkpatroon even te doorbreken lijkt een bioscoopbezoekje 's middags mij heel geschikt. Als we het zaaltje betreden blijkt deze bomvol te zitten. Ergens halverwege zie ik nog twee plaatsen, die enkel te bereiken zijn door voor een heleboel mensen langs te gaan. Oude mensen. God, wat kunnen die melken! Zonder uitwerking probeer ik met een grapje de gemoederen iets milder gestemd te kijgen. Het hele rijtje fossielen met levervlekken moppert dat het een lieve lust is, ondertussen onbewogen zitten blijvend, en even overweeg ik "per ongeluk" met mijn volle gewicht de wankele, door osteoporose geteisterde, botten te verkruimelen. Ik doe het niet.
Over de film hoeven we niet te lang uit te wijden. Woody Allen heeft Owen Wilson tot een kloon van zichzelf gemaakt in een film die korte tijd verrassend is maar al snel in een voorspelbaar veel-van-hetzelfde-soep verandert. Aan Owen lag het niet. Zonder hem was de film enkel goed geweest voor de hele mooie shots van Parijs. Zelfs ik kreeg bijna de neiging een keer die kant uit te rijden. Bijna dan hè.

Rust en ruimte

Na een week vol domme secretaresses met  zilveren Uggs, pakken met papier om in te vullen, een hele gezellige barbecue, kennismaking met het Reigersbos (brrrr...) en stadsdeel Zeeburg (tsja..) reden we gisteren, met een paar flessen wijn in de auto, richting Friesland voor een dagje zeilen.
Ik was vergeten hoe de afsluitdijk er uit zag maar met de borden 130 aan weerszijden schoot het lekker op en voer de zeilboot al snel tussen de andere boten in. Deze dag was er geen drukte. Geen opdringerig volk en oneigenlijke werkverzoeken. Mijn gastheer had alle noodzakelijke voorbereidingen getroffen zodat het mij aan niets ontbrak. Geen idee waar we naar toe gingen of hoe laat weer terug. Enkel het geluid van de boot die door het water gleed en de touwen die zachtjes tegen de masten tikten. Op het loungeterras waar we lunchten zou het in Amsterdam helemaal vol gezeten hetbben maar hier was het rustig. De zon voelde heerlijk en het windje was precies goed. Tegen het einde van de middag viel hij bijna weg en dreven we langzaam voort. Zo stil.
Niet gehinderd door het onverwachte zeemansgraf van mijn zonnebril aten we 's avonds in het centrum van een fries gehucht aan de waterzijde. Het was een memorabele dag.

Etentje

Stel je voor. Je gaat met een paar mensen uit eten maar een van de disgenoten spreekt van te voren met jou af om het vanwege een klein persoonlijk financieel crisisje, weliswaar tijdelijk maar toch, budgettair binnen de perken te houden. Met andere woorden; het dagmenu en de huiswijn. Helemaal niets mis mee en bovendien kwam het mij ook niet slecht uit.
Het plan leek zo makkelijk uit te voeren. Leek. Want het door mij verkozen restaurant bleek een ster te hebben. Wist ik écht niet! En toen tijdens het aperatief de eigenaar/kok vroeg of ie ons mocht verrassen, waren we zo druk in gesprek dat we volmondig riepen dat dat geen enkel probleem was.
Bij de vijfde gang zag ik iemand tegenover me wit wegtrekken. Mijn goede voornemens lagen toen allang op het kerkhof. "Ja ober, doet u nog maar een flesje wijn." Tijdens de zevende gang werd het gezicht ronduit ongelukkig en kreeg ik de slappe lach. Ik probeerde geruststellende blikken over tafel te werpen maar die misten, door mijn geamuseerde blik, duidelijk doel. De gerechten bleven komen en we aten vrolijk verder.
Het was erg gezellig en denk nou niet dat de avond enige consequenties had. Uiteindelijk is alles goed gekomen.

Verwend

Je krijgt niet elke dag zo'n mooie uitnodiging als wij onlangs. Retourtje Nice, met de helicopter naar St. Tropez en drie dagen feest. In ruil voor het gebruik van mijn auto het weekend heb ik een collega zo gek gekregen ons naar Schiphol te brengen. Om 5 uur 's ochtends! En ook weer op te halen op een onchristelijke tijd.
Het programma voorziet enkel in aangename bezigheden al hoop ik stiekem de ingeplande wandelingen in te kunnen ruilen voor een uurtje slapen in de zon. Verder ben ik vastbesloten mij drie dagen schandalig te laten verwennen.
Au revoir!

Koninklijk?

Het is Hemelvaart en we zijn een werkweek(je) en vliegramp verder.
Van het nederlandse jongetje dat in een libisch ziekenhuis ligt vraag ik me af of hij nou beter af is. Hoe fijn is het om je ouders te verliezen, tussen allemaal vreemden wakker te worden en een vermeende oom en tante op bezoek te krijgen? Uit ervaring weet ik dat dit redelijk traumatisch kan zijn.
Terwijl de wereld zich afvroeg hoeveel mensen er nou daadwerkelijk aan boord waren en Maxime de nederlanders probeerde te tellen, zat ik met drie oud-collega's aan een ethiopische dis in Amsterdam. Aan de Eerste Nassaustraat zit de Queen of Sheba, ofwel een Oost-Afrikaans Specialiteiten Restaurant, zoals ze het zelf noemen.
Als het op afrikaans eten aankomt ben ik nog maagd, maar goed, voor alles is een eerste keer. Het beeld dat zich al snel aan je opdringt als je aan Ethiopië denkt, is er een van uitgemergelde mensen die zich tegoed doen aan gebraden geitenkoppen. Blijkbaar denkt de gemiddelde amsterdammer daar ook zo over want de tent was leeg. Wat in ons geval een bijkomend voordeel was, omdat we doorgaans nogal de neiging hebben veel te veel herrie te maken. De eigenaar was vriendelijk en voorzag ons van een schotel met verschillende soorten vlees en veel groenten. Vork en mes kregen we in de vorm van pannenkoekjes en dat was eigenlijk nog wel leuk.
Het koffie-ritueel hebben we overgeslagen. Ondanks dat dit met veel enthousiasme gebracht werd, zagen we als een berg op tegen de drie slapeloze nachten die op de loer lagen. Na ons kopje thee dat naar kaneel smaakte maar waarschijnlijk ook heel goed tegen kiespijn hielp, gingen we huiswaarts.
Probeer het eens. Voor de prijs hoef je het niet te laten. Met z'n viertjes waren we wel € 96,75 kwijt.

Netwerken

Facebook, Hyves, Linkedin en Plaxo. Ik sta overal op maar nergens met verve. Nou ja, het profiel op Linkedin lijkt nog ergens op. Al ontbreekt de foto, de informatie klopt voor zover ingevuld.

Vanmorgen kreeg ik weer een uitnodiging voor Facebook. Ik accepteer altijd maar schaam me vervolgens wetende dat de bezoeker gaat ontdekken dat er geen faces in mijn book staan, al staat hier dan wel weer een profielfoto. Buiten dat het zeeën van tijd kost ben ik er inmiddels achter dat alles wat je op het prikbord zet voor iedereen te lezen is. En ik snap heus wel dat dat de bedoeling is evenals het plaatsen van foto's maar ik voel me naakt en kwetsbaar in dit verzamelwalhalla waar iedereen maar ongevraagd toegang tot heeft.

Waarom dan wel een blog zou je denken?

Toch zit daar een wezenlijk verschil. Mijn blog is veel slechter traceerbaar dan een account op een netwerksite. En ook hier kijk ik wel uit wat ik er precies op zet, en voel ik me regelmatig belemmerd te schrijven wat ik wil. Het zou allemaal nog vele malen leuker kunnen, maar dan hou ik krap twee vrienden over en dat is ook weer niet de bedoeling.

Dus vergeef me en vergeet niet; echte vrienden zijn altijd ook nog thuis welkom of kunnen, heel raar,..... gewoon bellen!

P.S. De leuke foto komt van Evert-Jan en heeft als onderschrift: Facebook nu ook in Afrika.....

Hoofdpijn

Nee sorry, geen leuk stukje vandaag, enkel klaagzang en zelfmedelijden.

Wat begon met een heerlijk wit wijntje gistermiddag, eindigde met een zeer matige wodka-jus. Maar blijkbaar boeit dat niet meer zo na twaalfen. Niet gehinderd door het besef dat er vandaag gewoon weer gewerkt moet worden bestelden we er nog een paar.

Ik ben op kantoor maar daar is dan ook alles mee gezegd. Alle kleur is uit mijn gezicht verdwenen, de huurdebiteuren dansen voor me op het papier, mijn maag is duidelijk van slag en als iemand een koffiekopje naast me neer zet, klinkt het of er een sloophamer naar binnen komt.

Met slappe thee, een droog koekje en paracetamol probeer ik de schade enigszins te beperken. Zonder veel succes overigens.

Mea Culpa, morgen beter.

Mmmm...

Vandaag is Annemarie weer eens zo lief om voor ons te koken. Verder heb ik even helemaal niets te melden. Nee, echt niet.

Onderzoek

A World wide survey was conducted by the UN.

The only question asked was: "Would you please give your honest opinion about solutions to the food shortage in the rest of the world?"


The survey was a huge failure. In Africa they didn't know what 'food' meant, in India they didn't know what 'honest' meant, in Europe they didn't know what 'shortage' meant, in China they didn't know what 'opinion' meant, in the Middle East they didn't know what 'solution' meant, in South America they didn't know what 'please' meant, and in the USA they didn't know what 'the rest of the world' meant!

(met dank aan Annemarie)

Normaal

Vanavond gaan we uit eten met J&N.
J werkt bij een oud werkgever van mij en was ooit samenwonend met een telg uit het C&A geslacht. Beiden hadden een dikke baan en dito leven. Destijds hadden ze een van de mooiste appartementen in Utrecht aangekocht, waarvan de muren nog net niet met goud behangen werden. De verlovingsring was al uitgewisseld en voor hen lag een prachtige toekomst.
N werkte bij J op de afdeling, trouwde in die tijd met een van de meest nietszeggende mensen die ik ooit in mijn leven heb meegemaakt, aardig maar onzijdig zal ik maar zeggen. En had een evenzo mooie toekomst als J. Rijkdom, schoonheid, een prachtig huis en succes.
Toch knaagde er iets. Blijkbaar maakte al die toegevoegde waarde, waar de meeste mensen zo tegenop kijken, niet gelukkig. Van J wist ik het en hebben we vaak gesproken over hoe je dat aan andere mensen uitlegt. Van N had ik geen idee.
Om een lang verhaal kort te maken; alles is geregeld en ze zijn samen.
En waarom vertel ik dit verhaal. Omdat ik zo'n ontzettende behoefte heb aan iets positiefs en normale, leuke mensen. Mensen die hun hart volgen en de rest aanpassen in plaats van andersom. Niet bang zijn voor de ongenuanceerde meningen van de incompetente randdebielen waar het grootste gedeelte van deze wereld mee bevolkt lijkt te zijn.
Ik verheug me er ook al de hele week op om ze samen te zien. Dat is namelijk gewoon leuk en ongecompliceerd. Proost! Op een hele gezellige avond.

Beste Jeroen van Inkel,

Gisteren was ik op je feestje in het Amstelpark. Een leuke gelegenheid met voldoende parkeergelegenheid (niet onbelangrijk) en toeschietelijk barpersoneel. De meneer bij de jassen keek een beetje zuur, maar daar zou ik ook last van gehad hebben als ik op jassen zou moeten passen.
Nu had ik me wel erg verheugd op de jaren 80 muziek en natuurlijk met name disco. Dát viel een beetje tegen. Het feest der herkenning was niet echt van toepassing. Na een veelbelovend begin verviel het geheel al snel tot de dreun die ik ook uit een aso-Toyota hoor komen als ik voor het rode stoplicht sta. En dat vond ik jammer.
Wat ik dan wil? Ik wil ouderwets onvervalst disco waarbij ik telkens weer een nummer hoor dat ik allang vergeten was en me meeneemt naar verlegen gedraai onder een ontzettend foute discobal. Ik wil Relight my fire van Dan Hartman en Is it love you're after van Rose Royce. Ik wil tot in het oneindige The Jacksons en Whether girls en al die andere oude meuk die jij waarschijnlijk niet meer om aan te horen vindt, maar waar je mij een hele leuke avond mee bezorgt. En daar was het je in eerste instantie toch om te doen? Bovendien; Elvis is dood, dat weet je toch?
Als jij beterschap belooft, kom ik zeker nog een keertje terug.
Verder was de avond uitermate geslaagd.
Annemarie en Peter, bedankt voor de heerlijke champagne en het eten. Berend en Roel voor de onaflatende interesse in al mijn nieuwe banen, seksleven en bijscholing op het gebied van Boon en Wanders. En tenslotte Sanne en Patrick voor de enthousiaste danslessen.
Ik vond het een hart-stikke-leuke avond!

Wisten jullie dat...

• het gisteren echt maandag was met dito gevoel;


• dat inhield dat er op kantoor een paar harde noten zijn gekraakt;


• er donderdag ten gevolge van een inspirerend voorstel wederom een inspirerende afspraak plaats zal vinden;


• Margriet gisteren jarig was;


• we daarom gelukkig de dag in Loosdrecht met een hele gezellige borrel af konden sluiten;


• het Ajaxgehalte gedurende dit samenzijn hoog was, maar het Cruijffgevoel een tikkeltje ontbrak;


• ik desondanks niemand iets kwalijk neem;


• in het verlengde van mijn vorige blogstukje nog een ander aardig artikel gepubliceerd is, namelijk;
• er een lijst in de Cosmopolitan staat waar je de meeste kans hebt een miljonair aan de haak te slaan;
• 't Deurtje in Ouderkerk aan de Amstel hier op de eerste plaats prijkt;
• ik hier helaas nooit iets van gemerkt heb.

Leuk, leuker, leukst

Ellen

Vandaag is mijn respect voor vriendin Ellen naar ongekende hoogte gestegen.
Werkzaam in verpleeghuis Gooizicht in Hilversum wordt ze iedere dag geconfronteerd met nieuwe uitdagingen. Onderbetaald en onder veel te hoge werkdruk moeten elke dag alle oudjes en zieken verzorgd, gewassen, gevoed en bezig gehouden worden. Uit eigen ervaring weet ik dat de doelgroep niet altijd de meest vriendelijke is.
De vraag is natuurlijk ook of je mensen op deze manier, zo lang in leven moet houden. Ik denk van niet, met uitzondering van degenen die er zichtbaar nog lol in hebben. Het is een van die voortvloeisels uit de moderne maatschappij waar ik ernstige vraagtekens bij zet, en waarvan ik de mening toegedaan ben dat een overdosis morfine vaak een stuk humaner is.
Maar zolang er verpleeghuizen zijn, ben ik blij dat er mensen als Ellen zijn. Met veel plezier, liefde en inzet stort ze zich dagelijks vol overgave op al die mensen waarvan wij niet weten wat we er met Kerstmis mee moeten doen.
Ook een keer zien hoe dat er uit ziet? Iedere werkdag is er een korte uitzending over Gooizicht op Man Bijt Hond om 18.55 op Nederland 2. Of kijken op www.uitzendinggemist.nl zoals ik.

Leuke poging maar helaas

Het terras van het Leidse Plein zat vol met toeristen maar Café Cox was opvallend rustig toen we er gisteravond binnenliepen. Het gaf ons de gelegenheid een mooi tafeltje bij het raam uit te zoeken met uitzicht op American.

Na het eten liepen we naar Cinecenter voor de film Brideshead Rivisited. Toenvallig heb ik een paar jaar geleden nogmaals de hele serie bekeken en kon me daardoor niet voorstellen dat iemand de rol van Charles Ryder beter kan spelen dan Jeremy Irons. Helaas was dat ook zo, al moet gezegd dat Matthew Goode als een van de weinige nog een heel eind kwam. Sebastian was veel te veel homo in plaats van excentriek en zelfs Emma Thompson, als moeder, speelde hopeloos teleurstellend. De enige lichtpuntjes waren de locaties en opnames. Niets op aan te merken en misschien nog wel mooier dan het origineel

Het kon ook bijna niet anders. De oorspronkelijke serie is zo fantastisch dat in de buurt komen van iets goeds al moeilijk is.

Voor de pauze vielen mijn ogen een paar keer dicht, ik hoop maar dat ik niet gesnurkt heb.