Bloot

Ik kan maar geen hekel aan hem krijgen. Arie Boomsma, de notoire gedeserteerde naaktslak van de EO schoof gisteren weer eens bij DWDD aan tafel. Dit keer om zijn nieuwe boek over het mannelijk lichaam te promoten dat hij samen met een andere auteur heeft geschreven.

Arie is ruimdenkend en aardig, maar veel te rechtschapen. Ik kan daar normaal slecht tegen, maar op de een of andere manier stoort het me nu niet zo. Een keer in de week presenteert hij Goedemorgen Nederland en ook daar is ie eigenlijk best wel leuk.

Ondanks de tegenwerpingen van Arie om het gesprek 'niet plat' te laten verlopen, is Matthijs een hele andere mening toegedaan. Hij wil het over 'de pik' hebben. Arie's collega schrijver suggereert dat die van hem te groot is om helemaal op de foto te zetten, wat hoongelach oplevert. Arie vindt het niet kies om bloot op de foto te gaan. Te privé, zegt hij. Zelf denk ik meer aan te lang en te dun.

Het wordt een vreemd gesprek. Matthijs laat zich niet van de wijs brengen en vraagt terecht lekker door. Arie is immers vaker naakt gezien geweest dan met kleren aan. Yvonne Jaspers zit verlekkerd naar de foto's te kijken en raakt zichtbaar opgewonden. Ik vind ze redelijk saai. Geen vlekje of haartje te zien en geen grammetje vet. Jezus zelf had er niet beter uit kunnen zien dan Arie.

En toch..., mag ik 'm wel.

Vreemd

Na vijfendertig jaar heb ik afscheid moeten nemen van mijn tandarts. Het was dezelfde als die van Joep van 't Hek. Niet dat dat er iets toe doet, maar toch. Joep heb ik er niet ontmoet.

Een man van veel woorden is het nooit geweest, al kon ik er bij mijn laatste bezoek nog net uitkrijgen dat hij leuke dingen gaat doen na zijn pensionering. In de loop der jaren heb ik hem van een late twintiger zien veranderen in een man van middelbare leeftijd, en hij mij van een mollig, verlegen meisje in een volwassen vrouw en moeder van twee kinderen. Het blijft vreemd dat je iemand zolang kent zonder hem daadwerkelijk te kennen. Voor zijn zwijgzaamheid heb ik hem altijd erg gewaardeerd. Niets zo erg als een tandarts die er op los tettert.

Vanmiddag meld ik mij voor de eerste keer bij de nieuwe. Qua bereikbaarheid ga ik er op vooruit. Amsterdam-zuid is een stuk dichter bij dan Bussum. De rest moeten we maar afwachten.

Relativeren

Gekweld door hevige kiespijn meldde ik mij twee weken geleden bij de tandarts. Een gebarsten kies was de boosdoener en veroorzaakte een flinke ontsteking.

Hoofdschuddend en zuchtend werd er driftig geboord en gegraven. Nu valt de pijn van de behandeling altijd mee als je mond toch al heftig zeer doet maar een tikkeltje verdoving doet desondanks wonderen. Als spoedgeval werd ik tussen de normale patiënten behandeld en stond ik na een poosje weer op straat zonder de linkerhelft van mijn gezicht te voelen en met een nieuwe afspraak voor een uur.

Slurpend en kwijlend dronk ik de rest van de dag koffie en eten belandde zonder het geproefd te hebben in mijn maag.

Vandaag was de tweede sessie in de zalige onwetendheid dat er nog een derde aan zat te komen. Grrr... Over twee weken is het dus weer bal.

De verdoving voelt als nog lang niet uitgewerkt. Geef me een flinke rechtse en ik zal je vriendelijk toelachen. Terwijl de koffie voor de zoveelste keer over mijn wang stroomt en op het witte t-shirt drupt, hoor ik dat er maar liefst drie doden op de A10 te betreuren zijn vandaag en op slag ben ik zielsgelukkig met een beetje tandenleed.