Schoenen

Iedereen droomt wel eens van het winnen van de Lotto. Het hoeft niet eens tien miljoen te zijn maar zo'n paar tonnetjes, net om het allemaal éven iets makkelijker te maken, zijn zeker niet te versmaden.
De een zal direct een wereldreis boeken, de ander zijn baan opzeggen. "Meneer De Vries? Die werkt hier niet meer."
Vergeet de arme kindertjes in Afrika. Hoe erg ook, mijn allereerste rijkeluiswens betreft schoenen. Heel veel nieuwe schoenen. Waren we in Londen al onder de indruk van de Shoe Gallery, in Dubai opende onlangs Level Shoe District. 9.000 (!) vierkante meter schoenen, schoenen en nog eens schoenen.
Stel je voor. Met de A380 naar warme stranden en een zevensterren hotel. Hamsteren bij de Level Shoe District en 's avonds dineren in de top van de Burj Khalifa. Dat is nog eens wat anders dan vanuit de sky lounge van het Hilton op smurfenhoogte naar een armetierige Bijenkorf loeren.
Op de terugweg natuurlijk wel over Rome voor een goede espresso, de nieuwste Pomellato en om er een paar tassen bij te shoppen. Of draai ik nu heel erg door?

Fare la bella figura

Door tussenkomst van onze prachtige woning aan een van de presidentiële lanen in Amsterdam hebben we Italië vorig jaar moeten missen. Maar van de zomer zetten we weer koers in die richting. Ik kan niet wachten.

Uitzending gemist

Terwijl we met z'n allen gezellig in het restaurant zitten te keuvelen, merkt Caroline terloops op dat ze een heuse aardbeving mee heeft gemaakt tijdens haar bezoek aan Milaan vorige week. Wat!!! "Ja mam, het was echt heel raar zo'n aardbeving."
Aardbeving, aardbeving.... Waarom weet ik daar niets van? Wanneer was dat dan? "Jezus", hoor ik aan de andere kant van de tafel. "Vrijdag. Het heeft in alle kranten gestaan en het is uitgebreid in het nieuws geweest." Waar was ik vrijdag? Koortsachtig denk ik na waar ik uitgehangen heb. Ik kijk altijd naar het nieuws. Maar er gaat geen bel rinkelen.
Naarstig informeer ik of alles heel gebleven is en er geen gewonden gevallen zijn. Beelden van het verwoeste L'Aquila dringen zich alsnog aan mij op, en ik inspecteer mijn dochter op deuken. De schade blijkt mee te vallen. Ik wist het werkelijk niet en achteraf is dat maar goed ook. Doodongerust zou ik zijn geweest.

Raar

Soms is ie leuk en soms ook ronduit vervelend. In ieder geval liep ik vannacht gearmd met Jan Mulder de straten van Barcalona af te schuimen. In m'n dromen dan. Het was zeker niet ongezellig. Hij praatte honderduit en was heel onderhoudend.
Raar! Ik denk nooit aan hem, vind ´m niet woest aantrekkelijk en lees z´n boeken of stukjes niet. Het menselijk brein blijft toch een bijzonder iets. Heel raar!

Sweet Caroline

Dit promotiefilmpje is in het voorjaar gemaakt en nu te zien op de site van Education First (EF)

München II

Alleen al de ontmoeting gisterenmiddag met een speciaal iemand die ik een tijd geleden heb leren kennen maakte het bezoek aan München meer dan de moeite waard. Nee, namen noemen doen we hier natuurlijk nog steeds niet. Omdat ik bepaald niet de enige was die hem wilde spreken, waren er aardig wat mensen getuige van mijn wat onhandige presentatie. Even had ik daarom spijt toen ik de man in de drukte van de beurs wat verlegen en met rood hoofd aansprak. Eigenlijk zelfs zo erg dat ik me de hele terugweg naar huis heb af zitten vragen waarom ik nou toch nooit m'n grote mond kan houden. Des te leuker was het er vandaag achter te komen hoe zeer het op prijs werd gesteld.
De reis begon goed. Gestoken in een jurkje en met schoenen op de band heb ik een overijverige dounanière dit keer kunnen omzeilen. Dankzij de duitse taxichauffeur die 200 op de snelweg reed en alle rotondes rechtdoor nam, verscheen ik stipt op tijd op mijn eerste afspraak. Het vlotte lekker en de dagen vlogen om.

Met het fijne gevoel dat het weer over was en met voeten gesloopt door twee dagen onafgebroken kilometers op hakken lopen, stapte ik op Schiphol blootvoets in de auto. Schade Deutschland, alles ist vorbei.

München

Terwijl het uitbundige bieren van het Oktoberfest al afgelopen is ben ik morgen toch in München, namelijk voor de beurs. Met naar verluid circa 1600 standhouders, de grootste van Europa. Ik verheug me erop.
Het grote genieten begint bij de douane op Schiphol. Omdat het poortje bij de scan altijd wel bliept als ik er door heen loop laat ik me lijdzaam betasten door 'iets' in uniform. De geestdrift die daar aan de dag gelegd wordt kan namelijk nooit verband houden met een vrouw. Zelfs de binnenzijde van broek of rok ontkomt niet aan grijpgrage vingers, en zoals altijd ga ik me weer verbijten en weersta de behoefte om er eens flink op los te slaan. Ik vertik het me te laten kennen en blijf lachen. Als de vlucht maar op tijd gaat is alles best.
Van het vliegveld race ik naar de beurs om daar bij de ingang mijn eerste afspraak op te wachten. De evenementen hieropvolgend vloeien moeiteloos in elkaar over. Tussen handen schudden, braadworst, lawaai en geconditioneerde gesprekken hoop ik van harte nog ergens de incheck in het hotel te kunnen frommelen. Kwestie van creatief met tijd omgaan.

Echt, het is heus wel leuk, al is enige zorg over het gezelschap wel op z'n plaats. Ik zal de komende dagen weer dankbaar gebruik gaan maken van het zelfvertrouwen dat iedereen me altijd in zulke grote mate toedicht. Met een beetje mazzel valt m'n telefoon uit en verdwaal ik.....

Pakketje

Gisteren ging al vroeg de bel. Het was de TNT-bezorger met Frank z'n nieuwe BlackBerry. Dubbel en dwars verdiend met een mooi eindrapport.
'Bent u joods', vroeg hij.
Nee. Hoezo?
'Omdat joodse mensen niet mogen tekenen op zaterdag. Meestal bel ik daar dan ook niet aan of laat het pakketje voor ze achter op de trap', zo vertelde hij.
Er ging weer een nieuwe wereld voor mij open. De jongen die voor me stond was geen TNT-eendagsvlieg maar een die zijn pappenheimers kende en hier al lang in de rondte liep.
Ik verzekerde hem dat ik niet gelovig was en hij te allen tijde bij me aan kon bellen, ik de deur voor hem zou openen en zijn ontzettend onhandige apparaatje zou tekenen. Maar mijn nieuwsgierigheid was gewekt en ik vroeg hem: 'Ik kan dus ook niet bij ze op de koffie of komen eten?' Het antwoord was nee. De zaterdag was enkel voor gebed en rust. Volgens hem was het hele blok huizen aan deze kant van de straat zo goed als joods.
Ik wist niet of ik blij of bang moest zijn. De keuze voor mijn woning was enkel gestoeld op neutrale criteria die mij blijkbaar midden in een joods bolwerk hadden gebracht. Niet dat dat enig probleem is want de straat is heerlijk rustig. Totdat Gretta het natuurlijk op haar heupen krijgt en ik waarschijnlijk als eerste aan de beurt ben.
Omdat de jongen een gekleurd uiterlijk had vroeg ik hem welk geloof hij aanhing. 'Geen enkel,' was het antwoord. 'Ik ben hier om een of andere reden en probeer een zo leuk en goed mogelijk leven te leiden.' Heerlijk. Nuchter én een gezond verstand.

Vertraging

Omdat ik geen noodzaak had vanochtend vroeg m'n bed uit te komen lag ik nog even tv te kijken. In het programma over easyJet en Luton zag ik wat er gebeurt als er op 4 april nog sneeuw valt. 4000 reizigers zaten vast op het vliegveld met alle gevolgen van dien. Krijsende kinderen, gestreste ouders, zakenlui die vergaderingen missen en 150 Manchesterfans die dreigen te laat te komen voor de wedstrijd in Madrid.
Het easyJetpersoneel draait overuren en probeert correct te blijven. Dan schiet de grote baas van het miljardenbedrijf zelf hen te hulp. In een poging de passagiers te kalmeren deelt hij flyers uit met tekst en uitleg over oorzaak en eventuele teruggaaf van de reissom.
Misschien is het in werkelijkheid een etterletter maar ik vind Stelios zo leuk. Te dik, beetje lelijk maar ondanks dat toch erg leuk.
En dan gebeurt het. Tijdens het flyeren langs de overvolle rijen bijt een woedende dame hem toe: 'I demand to talk to the manager.' Zo grappig.

Verwend

Je krijgt niet elke dag zo'n mooie uitnodiging als wij onlangs. Retourtje Nice, met de helicopter naar St. Tropez en drie dagen feest. In ruil voor het gebruik van mijn auto het weekend heb ik een collega zo gek gekregen ons naar Schiphol te brengen. Om 5 uur 's ochtends! En ook weer op te halen op een onchristelijke tijd.
Het programma voorziet enkel in aangename bezigheden al hoop ik stiekem de ingeplande wandelingen in te kunnen ruilen voor een uurtje slapen in de zon. Verder ben ik vastbesloten mij drie dagen schandalig te laten verwennen.
Au revoir!

Op reis

Zoals eerder gezegd; zakelijke reisjes zijn niet alles. Voordeel is dat je op kosten van de baas naar een buitenlandse stad reist en daar in een hotel overnacht. Het nadeel is dat je vaak moederziel alleen bent, uren op een vliegveld hangt, of in de file staat om er vervolgens op plaats van bestemming achter te komen dat de hotelkamer in niets lijkt op de foto die je op het internet hebt gezien. Mismoedig haal je je toch altijd gekreukte kleding uit de tas in de hoop dat het er de volgende dag een stuk beter uit ziet. Tegen beter weten in natuurlijk. Dat je weer eens bent vergeten schoon ondergoed mee te nemen in de haast, daar praten we niet over. Alles is te koop. Als dit ritueel achter de rug is, is het de kunst om niet troosteloos met de enige gin-tonic uit de minibar en het bijbehorende zakje apennoten op bed te gaan liggen. Nee, we zijn hier hier om te wérken!
De laptop moet aan de praat. Voor deze uitdaging ga je op zoek naar een wifi-verbinding. Ik ben al zover dat ik het op de kamer niet eens meer probeer en spoed me naar de hotellobby. Soms werkt dit wonderwel en als je dan ook nog een werkende VPN-verbinding zou hebben zou je zomaar een hoop werk kunnen verzetten. Helaas. Voor slechts € 5,- per 10 minuten stort ik me op de desktop van het hotel. € 45,- verder besluit ik dat het tijd is voor een drankje. De bar is leeg maar ik bestel toch. Alternatief ist das deutsche fernsehen dus dan maar alcohol. Waar zijn die leuke mannen toch die in een hollywoodfilm wel altijd aan de bar zitten?
Dinsdag kreeg het verhaal een mooie wending. Op uitnodiging van onze duitse agent reed ik rond half negen Frankfurt in waar uitgebreide straatfeesten aan de gang waren. Hij nam me mee naar een cocktailbar bovenop een parkeergarage. En dan plots is het leven weer mooi.

Zoll

Wat mij nou weer gebeurd!
Als gevolg van onze grensoverschrijdende aktiviteiten rijd ik vandaag in Duitsland, naar Frankfurt om precies te zijn. Het klinkt altijd idyllisch zo'n zakenreisje maar is het allerminst maar daarover later meer. Niet dat ik een hekel aan duitsers heb. Integendeel. Ze houden van kwaliteit en zijn doorgaans erg vriendelijk en servicegericht.
Enfin, halverwege passeer ik op de autobahn een wit/groene auto met 'zoll' er op. 200 meter verder rijdt nog zo'n zelfde auto. Grenspolitie lijkt niets bijzonders zou je zeggen en ik sla er verder geen acht op. Tot de 2e auto plotseling voor me duikt en vraagt te volgen. Als extra service knippert de tekst ook in het engels. Ik besluit te doen wat er van me gevraagd wordt en follow dus maar braaf. Achter me is inmiddels de 1e wagen komen rijden en verbijsterd stel ik vast dat er een nummer 3 is gearriveerd. Onder luid protest van de navigatiedame wordt ik van de snelweg geleid.
Op een afgebakend terreintje in de middle of nowhere stopt de auto voor me, ik erachter en daarachter weer de volgende. Door de derde word ik volledig klem gezet. Nu begrijp ik hoe Holleeder zich gevoeld moet hebben toen ie naar de bunker werd vervoerd.
Een van de mannen verzoekt me uit te stappen. Omdat de rit lang is heb ik mijn schoenen onderweg uitgetrokken. Ik word gesommeerd ze aan te trekken.
"Führenschein bitte!" Half lachend, half verdoofd kom ik uit de auto en overhandig gedwee het rijbewijs, dat ik godzijdank bij me heb.
Dan begint de inquisitie.
Waar kom ik vandaan. Waar ga ik naar toe. Wat ga ik daar doen. Is dat mijn auto. Heb ik drugs of wapens bij me. Drie mannen trekken rubberen handschoenen aan en beginnen minitieus de nog maagdelijke Audi te betasten. Alsof je er een heroinespuit in aan zou kunnen treffen!
Het rijbewijs verdwijnt bij een van de heren in de zakken en ik vraag beleefd of ik 'm terug mag. Nee dus.
"Haben Sie mehr als € 10.000,- bei Ihnen?" Nou nein sukkel, als ich das hätte, dan was ich wel nach Rome gefahren waar zowel het weer als het eten stukken beter ist! Ook mijn portemonnaie ontkomt niet aan een grondige inspectie. Zelf ben ik nog in shock en in de ontkenningsfase. Het kan niet anders dan dat er ergens in de buurt een verborgen camera staat opgesteld. Maar lachen blijkt hier ten strengste verboten. De mannen bestuderen ieder briefje en bonnetje in de vakken inclusief de oude kauwgom die ik hier uit gewoonte invouw als ik er van af wil.
Eindelijk zit het er dan op en kan de reis voortgezet worden. NavigatieMiep is ook weer gekalmeerd en Maroon5 doet net of er niets gebeurd is. Het laatste stuk breng ik lachend door. Van opluchting of zenuwen, ik weet het niet. Mijn herwonnen vrijheid voelt goed. Alsof ik 10 jaar gezeten heb en de gevangenispoort aan de juiste kant achter me dicht slaat. Ik haal opgelucht adem in de frisse lucht en laat de bizarre gebeurtenis nog eenmaal aan mij voorbij trekken. Duitsers. Met 200 km over de snelweg blazen doet ze niks maar blijkbaar is voor de rest alles mogelijk. Rare jongens.

Ze is er weer!

Opklikken voor groot beeld.

Back

Wij zijn terug van een ontzettend leuke vakantie! Na wat vertraging en de daarmee gepaard gaande ergenissen, kwamen we op Changi-airport aan.

Alles was direct vergeten en vergeven. De meiden zagen er stralend uit en hadden de twee dagen die wij te laat waren lekker in ons hotel gebivakkeerd. In de taxi naar het hotel oogde de stad impossant maar een beetje grijs. Eenmaal aangekomen op plek van bestemming bleek het een van de leukste en kleurrijkste steden waar ik ooit geweest ben.

De hoeveelheid kerstversiering in de straten was eindeloos. Overal zag het er even mooi uit, stonden grote verschillende soorten kerstbomen met ontelbare lampjes en hingen er slingers over bruggen en straten.

Het was extreem druk op Orchard Road op kerstavond. De winkelstraat baadde in het licht en een enorme menigte schuifelde voetje voor voetje voort. Je kon letterlijk over de hoofden lopen en even leek het er op dat we nooit bij het beoogde restaurant zouden belanden.

We vielen werkelijk van de ene in de andere verbazing. Volgens mij kent geen andere stad zo'n hoeveelheid aan winkels en shoppingmalls. Toen we de volgende dag tijdens ons riviertochtje toelichting van de gids kregen, begreep ik het een beetje. De stad krijgt maar liefst 10 miljoen bezoekers te verwerken in het jaar!

Het was heerlijk Caroline weer te zien en met z'n vieren hebben we een hoop leuks gedaan en gezien, heerlijk gegeten en gedronken en vooral lekker geluierd aan het zwembad. Door de temperatuur heb ik niet veel meer aangehad dan een jurkje en een paar slippers.

Als het aan mij ligt, gaan we volgend jaar weer.

KLM

Nee, we zijn nog steeds niet in Singapore gearriveerd, al zou dat wel leuk zijn geweest. Gelukkig zitten Caroline en Saskia riant in ons 5-sterren-hotel. Wie beter dan die twee kunnen dat waarderen op dit moment?
Zelf zit ik in het businessgedeelte van het Steigenberger Hotel in Frankfurt achter een pc om ons in te checken op de vlucht van vanavond. Tevergeefs en tegen beter weten in natuurlijk. Het Qantasscherm begint hoopvol maar verwijst naar de balie op het vliegveld als je wilt bevestigen.
Wie had kunnen denken dat we zo zouden stranden? Nou, de mensen thuis dus. Die hadden op het 8 uur journaal al gezien wat wij toen nog niet wisten. Namelijk dat het vliegveld op Frankfurt hartstikke gesloten was en dat we daar never en nooit zouden kunnen landen. Hartelijk dank KLM. Jullie bestaan 90 jaar maar als het aan mij ligt halen jullie de 100 niet!
De rest is inmiddels bekend. Na een half uur rondcircelen weken we uit naar Keulen, alwaar we met bussen weer naar Frankfurt werden vervoerd. Daar konden we nog net het vliegtuig naar Singapore uitzwaaien dat stond te de-icen op de baan. Het gevolg was 2 dagen vertraging, doodmoe en hongerig. En het allerergste; geen Caroline.
Nadat ik ter plekke de duitse KLM-juffrouw over de balie heb getrokken, kwam er een hotel en konden we fourageren. Vanavond wagen we een nieuwe poging. Zou het dan gaan lukken?

Foto´s volgen.

Kerst 2009

Buiten is het helemaal wit en in de straat prijkt een metershoge sneeuwpop. De buren klagen over Frank en de andere jongetjes die sneeuwballen tegen de ruiten gooien. Ach ja, je bent oud, gefrustreerd en je wilt wat. Ik kan frustie nauwelijks zonder te lachen te woord staan en roep Frank binnen terwijl ik 'm eigenlijk een aanmoedigingsprijs zou willen geven. Stelletje sjagerijnige graftakken hier allemaal.

Met een beetje mazzel kan ik het sneeuw- en voetbalgezeik met buren achter me laten het komende jaar en verplaatst de pret zich naar het Vondelpark of iets dergelijks.
Het zit er op voor ons. De school is dicht en het werk gedaan. Het was weer een roerig jaartje met de zoveelste nieuwe baan, veel leuke nieuwe collega's, veel dierbare ex-collega's en een volwassen kind op avontuur aan de andere kant van de wereld.

Op een paar opdringerige hotelbewoners na, hadden we een relaxte week in Djerba, geweldige dagen in Londen en hebben we ons hart verpand aan de smalle straten en pleinen in Valencia.

In plaats van kerstboom en cadeautjes treffen Frank en ik, op vele kilometers afstand van huis, Caroline in Singapore. Het is de derde bestemming van het jaar waar ik nog nooit geweest ben, maar de reis zal vooral in het teken staan van onze hereniging, geheel in lijn met de kerstgedachte ;-) Een soort 'All you need is love' op eigen kracht.

Dus so long, auf wiedersehen, we zijn er lekker niet, maar uh... volgende keer weer bij ons!

Lands wijs, ...

Deze foto is gemaakt door een collega op doorreis in Laos. Hij heeft volgens eigen zeggen van de mogelijkheid geen gebruik gemaakt.

Lonely Planet

Op de vraag wat wij in Singapore gaan zien en doen, kan ik niet antwoorden. Ik weet het niet en heb er ook nog geen tijd ingestoken.

Wat ik wel weet is dat de Lonely Planetgids niet meegaat. Doorgaans zijn ze loodzwaar, staan vol met kleine lettertjes en geneuzel over dat ene fonteintje achter de deur van het nooit door iemand bezochte plein in een onontdekte stad. Eer je een restaurant uitgezocht hebt op de ellenlange pagina's met aanduidingen waar geen hond wijs uit kan worden, ben je onderhand weer aan je ontbijt toe. Als ik een studie van Singapore wil maken, volg ik wel een cursus aan de Open Universiteit.

Geef mij maar een handzaam boekje van een reizende sukkel die veel beter aanvoelt wat ik wil dan de intellectuelen van de Lonely Planet. Namelijk; overzichtelijk en simpel een aantal smakelijke restaurants en uitgaansgelegenheden, de hoogtepunten en waar ik kan shoppen. Daarnaast een overzicht van de metro en ander openbaar vervoer en andere praktische zaken. Ook mag het ding niet meer dan 200 gram wegen.

Gelukkig zijn er daar ook heel veel van.

Sas

Het is vijf uur 's ochtends en ik heb net mijn dochter een kwartier aan de telefoon gehad. Saskia is ziek en ik hoor aan haar stem dat ze zich ernstig zorgen maakt.

Het begon een week geleden bij aankomst op Bali, maar zoals het echte hollandse meiden betaamt ga je niet meteen naar een dokter als je je even niet lekker voelt. Dus eerst maar een paar dagen aankijken. Drinken en eten gaan er niet in en in het beste geval komt het er ook direct weer uit. In een heet klimaat niet erg praktisch.

Onder het mom; 'beter bange Piet, dan dooie Piet' dan toch maar naar de dokter.

Poepen in een potje blijkt een hele opgave en die slimme dokters moeten toch echt hun engels een beetje bijschaven.

Na de diagnose dat Sas zo vriendelijk is geweest een parasiet te huisvesten, worden er pillen ingeslagen.

Caroline haar zoektocht naar appelsap en droge crackers wil ook al niet vlotten. Appelsap is uit den boze en alle crackers hebben een smaakje. Kip en droge rijst luidt het advies. Laat ze daar nou net geen trek in hebben!

Terwijl Caroline op het Balinese strand met mij aan de telefoon zit, ligt Saskia inmiddels al een week op bed en vertoont geen enkele verbetering. Nederland is ver op dit moment.

Aan de andere kant van de lijn hoor ik dat Kutha toeristisch is en ik adviseer Caroline dan ook om het eerste de beste luxe hotel in te lopen en te informeren waar een goed ziekenhuis is. Vooral niet naar het tegensputteren van haar vriendin te luisteren maar deze in een taxi te zetten en zich daar te melden. Ik benadruk dat ze op haar gevoel af moet gaan en prima in staat is om zelf een goed oordeel te vellen. Morgen bel ik weer.

Cadeautje in de zon

Zo'n hekel ik aan Sinterklaas heb, zo heerlijk vind ik Kerstmis. Het huis gezellig, een boom, veel cadeautjes eronder en ontbijten met de kinderen. Bank hangen, filmpje kijken en vooral aanhoren hoe andere mensen moeizaam onder (familie)afspraken uit proberen te komen.

Maar dit jaar doen we het anders. Helemaal anders.

Na het bericht van Caroline dat ze deze dagen in Singapore zal doorbrengen was het grote googleën begonnen. Dat viel nog niet meer omdat Singapore meer een doorvoer- dan eindbestemming is. Na een dagje intensief internetten was ik er wel uit en heb ik vanwege de behorende feestdagenprijs met m'n ogen dicht geboekt.

Dus voor iedereen die langs wil komen; hierbij ons hotel!