Om acht uur 's ochtends meld ik me op de afgesproken carpoolplaats om iemand op te halen en naar Wiesbaden te rijden. De romantiek is ver te zoeken op deze plek, maar dat deert me niet. Ook de rit van vier en een half uur maakt me niet uit. De autitische accountant naast me daarentegen wel. Wij zijn geen vrienden. Ook geen vijanden, maar laten we het er op houden dat we regelmatig van mening verschillen, en de onvermijdelijke discussies die daaruit voorvloeien wat ongestructureerd verlopen. Hij zal me niet de oren van mijn kop praten, al ben ik er nog niet uit of dat goed of slecht is. Tot overmaat van ramp word ik weer eens door de polizei van de snelweg geleid om een onvrijwillige bijdrage aan de duitse schatkist te doneren. De auto waar we in rijden is niet van mij maar er is wel muziek. Veel verder dan Adèle, Petra Berger en Alle 40 goed deel 1 en 2 van André Hazes komen we niet. Adèle en Petra vallen in de smaak maar Hazes doorstaat de RA criteria niet. Kort geniet ik van de klanken van Kleine Jongen.
....Dit leven gaat voorbij
Er is al weing tijd dus leef, want jij bent vrij....
In Wiesbaden verzacht het warme onthaal en de gevatheid van mijn duitse evenknie een hoop. De bespreking verloopt vlot en we aanvaarden op tijd de terugtocht. Eerlijk is eerlijk. ExcelHarry doet z'n best de reis zo aangenaam mogelijk te laten verlopen en ook ik zet mijn beste beentje voor. Eindelijk nadert de carpoolplaats dan. Als de vracht gelost is gaat het volume omhoog. Uitgelaten, vrolijk en luid zingend draai ik de snelweg weer op. Opgelucht dat de dag goed verlopen is en ik alleen ben. Vriend Hazes kan helemaal los.
.....Maar doe het wel verstandig maak de mensen blij
dan zul je echt gelukkig zij..ij..ij..ij..ij..ijn
Een zeehond tanden leren poetsen is vast eenvoudiger dan een glazenwasser vinden in de rivierenbuurt. Of waar dan ook waarschijnlijk. Bellen, mailen, rooksignalen, flashen, alles blijft zonder resultaat. De wondere wereld van natte corruptie en schimmig druipvolk is zo toegankelijk als een volgroeide doornenhaag. De verhalen over zeemlappen die elkaar lachend naar het leven staan zijn legio. Wee degene die één raam te ver gaat. Gauw afmaken die ongehorige en aansluitend met de jongens een biertje pakken.
Maar vorige week draafde er ineens een hoogwerkerbakje mijn ramen voorbij met 'iets' van vlees en bloed erin, leek het wel. Vliegensvlug gooide ik het raam open om deze ene gouden kans niet te verliezen. Net op tijd. Het vehikel stopte en de man draaide zich naar mij toe. Onmiddellijk deed hij mij denken aan de engelse acteur David Bradley. Twee druppels water. Die komt dus mooi niet binnen voor een kopje koffie. Hooguit reik ik het aan door het vers gewassen raam. In een plastic bekertje....
Terwijl we met z'n allen gezellig in het restaurant zitten te keuvelen, merkt Caroline terloops op dat ze een heuse aardbeving mee heeft gemaakt tijdens haar bezoek aan Milaan vorige week. Wat!!! "Ja mam, het was echt heel raar zo'n aardbeving."
Aardbeving, aardbeving.... Waarom weet ik daar niets van? Wanneer was dat dan? "Jezus", hoor ik aan de andere kant van de tafel. "Vrijdag. Het heeft in alle kranten gestaan en het is uitgebreid in het nieuws geweest." Waar was ik vrijdag? Koortsachtig denk ik na waar ik uitgehangen heb. Ik kijk altijd naar het nieuws. Maar er gaat geen bel rinkelen.
Naarstig informeer ik of alles heel gebleven is en er geen gewonden gevallen zijn. Beelden van het verwoeste L'Aquila dringen zich alsnog aan mij op, en ik inspecteer mijn dochter op deuken. De schade blijkt mee te vallen. Ik wist het werkelijk niet en achteraf is dat maar goed ook. Doodongerust zou ik zijn geweest.
Voor wie het nog niet wist; deze week ben ik vrij. De bijna onbedwingbare neiging om zo snel mogelijk naar een zonnig oord te vliegen heb ik weten te onderdrukken. Was financieel technisch trouwens ook een hele verstandige keuze. In de eerste twee roosterloze dagen heb ik zo ongeveer alles gedaan waar ik het afgelopen jaar geen tijd voor heb gehad. Huisarts geweest, tandarts gebeld, pasfoto's laten maken, paspoortverlenging aangevraagd, abonnement sportschool opgezegd, VvE overgeschreven, opstalverzekering geregeld, naamplaatje voor de voordeur besteld en ga zo maar door. Heerlijk om alles op je dooie akkertje af te kunnen werken. Tussen de bedrijven door neem ik het er van en kuier op m'n gemak de Bijenkorf door, koop spullen die ik wel en niet nodig heb en drink nog eens ergens nutteloos koffie. Enkel omdat het kan. De overige dagen permiteer ik het me mijzelf volslagen over te leveren aan spielerei. Dat voelt vaag vertrouwd en comfortabel.
De commerciële trein d(t)endert de komende weken in alle hevigheid weer door. Ook in Duitsland staan daarvoor de nodige afspraken gepland. Met de wetenschap dat de badkamer eindelijk een spiegel heeft, het schilderij een lampje, er tegenover het bed een flatscreen hangt en de toiletdeur niet meer kraakt, kan ik daar na deze week dan uitgerust en vol goede moed aan beginnen.
Rauw, naargeestig en uitzichtloos. Typeringen die van toepassing zijn op de engelse film Tyrannosaur. Je moet er van houden en vooral opschieten. Want voor je het in de gaten hebt zijn deze kleinere producties weer uit de bioscoop verdwenen. We waren gelukkig op tijd en konden naast alle ellende in de film ook genieten van buitengewoon knap acteerwerk. En zelfs een sprankje humor, als een van de personages, dronken op straat onder de hoede wordt genomen door tieners die uitgaan. Echte engelse meiden, veel te vet maar desondanks gehuld in strakke glitterleggings en met een uitstekend humeur.
Na afloop waanden wij ons in de aula van een willekeurige middelbare school. Bioscoop Kriterion, tegenover de UvA gelegen, was meer dan ooit bevolkt door studenten en dus lag er een hindernisbaan van schooltassen naar de bar. Vrij van letselschade door passer of puntenslijper konden we het pand echter weer verlaten.
In 1975 bracht Supertramp de lp Crisis? What Crisis? uit. Misschien niet hun beste album maar dat doet nu niet ter zake. De titel is belangrijker. Die zoemt als een honingbij tussen mijn oren telkens als ik op de zuidas vertoef. En dat is regelmatig.
Naast de verplichte afspraken die afgelegd moeten worden, kom ik er ook om te lunchen. Ons kantoor bevindt zich op knikkerafstand en tegenwoordig wordt een van de panden bewoond door mijn eerdere broodheer, dus huist Marieke daar nu. Als je door het gebied wandelt, merk je dat het er leeft. In niets lijkt het meer op het dooie, kille kantorenpark met louter yuppen zoals een paar jaar tevoren. Je vindt er tandartsen, winkels en de horeca heeft een enorme vlucht genomen. Op iedere hoek van een willekeurig gebouw vindt je een eetgelegenheid. Van simpel tot chique. En dat maakt het leuk en levendig. De kwaliteit is doorgaans goed en zonder uitzondering zitten ze allemaal stampend, maar dan ook werkelijk stampend vol. Hier geen crisis. Geen spoortje van te bekennen. Zelfs de gevoerde gesprekken hebben niets van die strekking. Wel vakanties, nieuwe auto's en huizenjacht. Het oogt soms wat surrealistisch. En ongeveer net zo ongeloofwaardig als de platenhoes.
