Strand

Zowel vandaag als gisteren op het strand geweest. Sinds een paar jaar heb ik een uitgelezen stek ontdekt. Zonder files, altijd plek om te parkeren, geen kilometers lopen om er te komen, uitstekende strandtent met goed eten en drinken en geen asovolk met bierbuiken om ons heen. Als ik er naar toe rijd, word ik al vrolijk.
Zaterdag was ik met Frank en Patrick, die hebben gevoetbald, zitten kaarten en zelfs zijn wezen zwemmen. Super, zo'n Playstationloos dagje. Vandaag met Caroline en Frank waarbij het voetballen vervangen wordt door een beachballcompetitie. Vaak gaan we pas om twaalf uur of wat later in de middag. Dan pakken we net de lekkere uurtjes en blijven eten op het terras van de strandtent. Iedereen om ons heen wordt zwaar becommentarieerd en belachelijk gemaakt, met name ouders die debiel tegen hun kinderen doen zijn dankbaar onderwerp. Nog altijd ben ik bang een keer een dreun te krijgen doordat we overmoedig worden en de beledigingen wel erg duidelijk overkomen. Na afloop van de dag stappen we tevreden in de auto en rijden, luid met de iPod meeblerend, weer naar huis terug. Ons feestje.

Verwondering

Ze waren weer verrukkulluk, de prachtige asperges die vanavond op onze borden lagen. Samen met mijn befaamde eiersausje, ooit lang geleden van een vriendinnetje geleerd, iets waar zelfs de kinderen het water van in de mond loopt. Het ensemble van asperges, ham, aardappels en ei, geeft ook nog eens een heel mooi plaatje. Ik ben geen echte kok, maar mijn asperges zijn redelijk onovertroffen. Zo genoeg opgeschept, laten we het over wat anders hebben.
Terwijl we zaten te eten kregen we het over de eieren, en eigenlijk omdat we niets anders konden bedenken dat bij verhitting vast wordt in plaats van vloeibaar of gasvormig. Daarna ging het over water en dat dit in bevroren toestand op de vloeibare variant blijft drijven, ook heel bijzonder dus. Zo konden we nog een aantal dingen bedenken die ik nu weer ben vergeten. Was het oprechte verwondering of zou het toch aan die twee flessen, buitengewoon goede, witte wijn gelegen hebben die we soldaat hebben gemaakt?

Van d'Eersteling, een bon en een wijntje

Gistermiddag was de officiële opening van het pand d'Eersteling, het nieuwe onderkomen van Atelier V in Amersfoort. Een prachtig pand met historie waar de heren terecht trots op mogen zijn. Een van die heren is Richard Splinter. Niet alleen gewaardeerd collega maar ook een oud klasgenoot uit de tijd van het Goois Lyceum in Bussum. Vroeger veel plezier gehad en nu leuk om te zien dat hij het zo goed doet.
Bijna had ik het feest gemist omdat het fileleed gisteren niet te overzien was. Het kostte me bijna een uur om in Utrecht te komen, het ienieminie stukje daarvandaan naar Amersfoort duurde maar liefst anderhalf uur(!) en als toetje mocht ik er nog dik een uur over doen om weer terug naar Amsterdam te keren.
Na mijn laatste afspraak lag een heerlijk, goed glas koude witte wijn echter in het verschiet, spontaan aangeboden door een vriend die toevallig in de stad was. Maar voordat ik, gefrustreerd door deze enorme tijdverspilling, bij hem aan kon schuiven, reed ik in A'dam de politiefuik in. De twee auto's voor me mochten natuurlijk doorrijden, maar schlemiel als ik ben, werd me vriendelijk verzocht mijn auto aan de kant te sturen. Met al aardig wat wijntjes op, gonsden de diverse smoezen al door m'n hoofd. Het viel mee, blazen hoefde niet. Nadat mijn kentekenbewijs spoorloos bleek en de agent ongevoelig voor mijn charmes - hoe kan dat nou? -, begon hij in z'n gele boekje te schrijven. Ik sneerde dat dat er ook nog wel bij kon, naast al mijn ongemakken van die middag. Vriendelijk werd geïnformeerd of ik op de A1 in de file had gestaan, waarna ik het rijtje aan kon vullen met A2, A12, A27 en A28. Toen mijn vriend belde, lief vertelde dat er een heerlijk glas voor me klaar stond en vroeg waar ik bleef, deed ik hem verslag van de minder aangename ontmoeting met de pliesie. Oom agent, meeluisterd, wenste me, bij het overhandigen van de bekeuring, nog een prettige avond en zei: "Er staat in ieder geval een lekker wijntje voor u klaar."
Bij het nalezen van mijn 'misdrijf' kon ik tevreden constateren dat de sukkel gelukkig nog een fout had gemaakt. Echt teleurstellen doen ze je blijkbaar niet en het bezwaarschrift is de deur al uit.

Helderophumor

"Lopen twee Marokkanen met een suikerspin over straat, komt er ineens een Golf aanscheuren.... Ze waren wel goed geïntegreerd zo met die Hollandse suikerspinnen onder hun arm; geïntegreerd en zich rotgeschrokken. Door het geraas, als een Boeing 747 die zich in een flatgebouw boort, vlogen de plukken suikerspin in het rond en stonden ze daar verstijfd als twee konijnen in een zoeklicht."

Bovenstaand een stukje tekst uit de mail die ik van Eric vanochtend kreeg. Hij zat naast me toen we gisteravond voor het CS in Amsterdam langsreden en de bewuste marokkanen voor de auto kregen. Ik kon me niet inhouden en gaf een enorme dot gas zonder daadwerkelijk te rijden. Het resultaat was verbluffend komisch. Ze schrokken zich inderdaad helemaal lam, een liet zijn suikerspin vallen, struikelde er over en vervolgens keken ze me met z'n tweeën doodsbang aan of ik niet alsnog over hen heen zou rijden. Het duurde even voordat Eric er om kon lachen maar ik weet zeker dat Caroline, Frank, Joost en Marcel helemaal niet meer bijgekomen waren van dit typische voorbeeldje Helderophumor. Ik was het zelf alweer helemaal vergeten.

Tuinset

In tegenstelling tot andere jaren is mijn tuin nog niet helemaal up to date. De plantjes in de bloembakken hangen op half zeven en het oude tuinstel is nu toch echt verdwenen nadat het de afgelopen twee jaar voor hilarische toestanden heeft gezorgd in de zomers. Ooit negen jaar geleden aangeschaft bij betrekken van het huis, was het na intensief gebruik nodig aan vervanging toe. Dit resulteerde in het soms onverwacht afbreken van essentiële delen, met als gevolg dat de gebruiker prompt een verdieping lager lag (op de grond dus) of dat je bord tijdens het eten spontaan in de diepte verdween omdat het hout van het tafelblad vergaan was. Leuker kunnen we het niet maken... Teneinde zwaar letsel te voorkomen, stond er dus even helemaal niks. De hoeveelheid tuinsets wordt echter ieder jaar groter en een keuze maken daarmee nauwelijks nog te doen. Goedkoop vind ik niets en te duur kan weer uit de tuin gejat worden. Ja, en wat koop je dan? Niks dus. Dick's aanbod om zolang een tafel in elkaar te timmeren met vier rieten stoelen eromheen kwam vanzelfsprekend als geroepen. Zo gezegd, zo gedaan en het resultaat is alles behalve slecht. Uiteindelijk moet het iets worden zoals op het plaatje, maar zoals de amerikanen zeggen; don't hold your breath!

De wet van Murphy?

Er zijn maandagen geweest waarop ik me beter heb gevoeld. Na de, niet onverwachte, aankondiging vorige week over de verkoop van het bedrijf, is het verder bergafwaarts gegaan. Woensdag was het tijd om vriendje de wacht aan te zeggen, waarna we, tot groot verdriet van ons beiden, er op vrijdag definitief een punt achter hebben gezet. Dit op pillen en witte wijn omdat ik 's ochtends bij de tandarts had gezeten voor een ontstoken kies. Het grappige daarvan is dat je met pijn bij de tandarts komt en met nog veel meer er vandaan na al z'n gesjor en gepruts. Zaterdag zullen we het helemaal maar niet over hebben....
Toen ik zondag lekker met m'n zoon naar Ajax fietste en tussen de gooise jongens op de mooie tribuneplaatsen in het zonnetje zat, ging het weer een stukje beter. Ajax won met 5-2 en na afloop een drankje bij Borghland genuttigd met Dickie en consorten. Snel weer naar huis om vervolgens op uitnodiging van Joost en Sandy te eten en een pianoconcert in het Concertgebouw bij te wonen. Lekker, gezellig, ongecompliceerd en lachen. Zie je, het leven is helemaal zo slecht nog niet.
Toch jammer dat op de terugweg mijn rechter achterband lek bleek te zijn. Al voor de tweede keer in een half jaar tijd! Voorzichtig door naar huis gereden omdat ik er geen zin meer had om elf uur 's avonds nog eens langs de kant van de weg te staan emmeren. Na diverse meldingen uit de buurt vanochtend -ja, ze letten op bij mij in de straat- heb ik uiteindelijk het aanbod van de buurvrouw aanvaard om me naar kantoor te vervoeren. Mijn telefoontjes naar leasemaatschappij en Euromasters hadden niets uitgehaald en ik heb deze schone taak inmiddels toebedacht aan René op kantoor. Murphy's Law of is mijn bioritme in de war? Schrale troost is te weten dat andere mensen er nog veel meer last van hebben dan ik. Een ding is zeker; we gaan het er NIET meer over hebben!

Vrouwenakker

Ik heb gejokt van de week. Naast Nieuw Wolda en Wierden is er nog een plaats die ik heel vervelend vind om naar toe te rijden en dat is Uithoorn. Vandaag was het weer zover. Frank moest voetballen bij KDO in De Kwakel, gelegen naast Uithoorn en Nico was er niet. Frank wist meteen waar het over ging gezien zijn commentaar; "dat zijn die boeren bij Vrouwenakker of zo iets."
De voetbalvelden, aan het oog onttrokken door een dijk, hadden we na vier keer langs rijden dan eindelijk gevonden, de flats en uitstraling van Uithoorn heftig negerend. Fantasieloos, troosteloos en uitzichtloos, deed het me nog het meeste denken aan de buitenwijken van Glasgow.
De Kwakelvoetballertjes waren prima en de scheids floot uitermate fair, maar wat een volk loopt daar in de rondte. De PC Hooft-uitstraling van AFC is weer het andere uiterste, maar dat je überhaupt nog een kapper kunt vinden die je een jaren '70 kapsel aan wil meten, is op zich al een prestatie te noemen. Alsof je minstens twintig jaar terug in de tijd geworpen wordt, zo voelt het daar. De ultramoderne vliegtuigen scheren over je hoofd om te landen, terwijl je in een omgeving staat waar het Archeon in Alphen aan de Rijn nog jaloers op zou worden. Het is niet aardig gezegd, maar met een bevredigende uitslag van 3-1 in ons voordeel, was iedereen dan ook weer blij om dit tochtige gat te mogen verlaten.