Zwart

Helaas, een betere typering voor vandaag was niet mogelijk.

Gouderak

Sinds we begin 2006 een pand in Gouda hebben aangekocht, kom ik nog wel eens in die buurt. Ik rijd er altijd met veel plezier naar toe. Zolang ik niet naar Nieuw-Wolda (Groningen) of Wierden (Overijssel) hoef te rijden, vind ik het eigenlijk allang best. Ik kom overal en kan altijd alles vinden, al is dat laatste in het donker vaak een stuk moeilijker dan met daglicht. Tomtomloos als ik ben, print ik nog altijd een routeplanner met kaartje als ik ergens naar toe moet. Dat werkt prima en heeft zelfs een groot aantal voordelen. Zo hoef je niet naar een hoogst irritante vrouwenstem te luisteren en beland je ook nooit aan de andere kant van een water, terwijl je ziet dat je bestemming aan de overkant ligt, je hopeloos te laat op je afspraak gaat komen en de rest van de dag daardoor ook in de soep dreigt te lopen. Geloof me; ik heb het vaak zien gebeuren.
Bij een van de laatste bezoeken leidde de routeplanner me over de A2 naar de A12 richting Den Haag/Rotterdam. Verder over de A20 moest ik er bij Moordrecht af en volgde de verdere aanwijzingen. Ik had de bordjes Gouderak al wel gezien maar verstoken van enige topografische kennis -ik lijd er niet onder-, deed ik braaf wat me opgedragen werd. Totdat ik midden in het dorp een smal steegje in werd gedirigeerd en tot mijn stomme verbazing 's avonds om elf uur voor een nog varend pontje stond, met amper plaats voor twee auto's en voorzien van betaalloket met barse dorpeling erachter. Gniffelend reed ik erop en na betaling van € 1,55 liet ik me fijn naar de overkant vervoeren, alwaar ik mijn reis vrolijk vervolgde. Ondanks het late tijdstip en de daarmee gepaard gaande duisternis, viel me op dat de omgeving daar erg mooi is. Rustig, landelijk en toch weer totaal anders dan de dorpen rondom Amsterdam of in 't Gooi. Dus een keer niets te doen of zin in een andere omgeving, na Gouderak rechtsaf en toeren maar.

CV

Eindelijk, de teerling is geworpen. Mijn CV staat tussen al die andere op Monsterboard.nl. Was dat nou zo moeilijk? Ja, dus. Na mijn gegevens grondig ge-update te hebben dacht ik dat het plaatsen nog slechts een formaliteit was. Maar niets is zo simpel als het lijkt. Na de lange vragenlijst doorgeworsteld te hebben, was ik klaar voor het copy/pasten van het document. Dat ging goed, met uitzondering dan van alle cursieven, vetgedrukte teksten, tabjes en andere noodzakelijke dingen om een tekst een enigszins leesbaar te maken. Met andere woorden; het zag er niet uit en ik wist niet hoe snel ik 'm weer moest verwijderen. Nu staat ie er op en inmiddels ook op Intermediair.nl, waar het overigens een stuk makkelijker ging. De reclame van Monsterboard op televisie is erg grappig, benieuwd wat hiervan bewaarheid wordt in het echte leven.
Nu had ik mijn CV nog niet koud op het internet geplaatst vandaag, of we (vastgoed) werden bijeen geroepen voor een ingelaste vergadering met als VIP onze zeer hooggeachte, ahum...., directeur van de Groep, en kwam het hoge woord er eindelijk uit. Nadat ik al weken alle verdachte afspraken in de agenda had zien staan en zelf mijn conclusies had getrokken, kwam het addergebroed met de mededeling dat de aandelen van de BV te koop worden aangeboden, maar dat ie het als zijn plicht ziet het personeel netjes mee te verkopen. Bladie, bladie, bla, ja, en zo lusten we er nog wel een!
Ik heb er met veel plezier gewerkt en zal mijn prachtige kantoor zeker gaan missen, evenals de leuke collega's en contacten opgedaan in de loop der jaren. Ik ben ze erkentelijk voor de geboden kansen en heb er maar wat graag en goed gebruik van gemaakt, maar zal zóóóóóóó blij zijn als ik weer een volwaardige baan heb waarin ik ook de waardering krijg die ik verdien, zowel mondeling als financieel. Blijkbaar heeft een mens dat toch heel hard nodig. Ik weet dat het gras bij de buren niet groener is, maar ben er helemaal klaar voor.

Geen zon

Het is vandaag 7 april, de dag voor Pasen. De euforische stemming over de, eerder deze week, voorspelde 20 graden is getemperd. Als ik om rond half zeven naar Schiphol rijd om Dick en Agneet op te halen, is het behoorlijk bewolkt. Echt warm zal het vandaag niet worden. Is niet erg want het huis moet opgeruimd en net als iedereen zal ik boodschappen voor de komende dagen moeten doen.
Als ik thuis kom en mijn tweede kop koffie nuttig, staat Frank al weer om me heen te dansen. "Croissantjes maken!", roept ie. Ach ja, waarom ook niet. Terwijl de croissants in de oven bruin liggen te worden, trek ik mijn skatespullen aan. Geen beter begin van de dag dan een rondje Ouderkerkerplas zonder al te veel pottenkijkers. En als Frank zijn tanden in het eerste broodje zet, zwier ik al over het asfalt. Lekker.
's Middag kan ik me er eindelijk toe bewegen boodschappen te doen. Het valt mee, de grote hoos is waarschijnlijk al geweest. We hebben thuis ook niets met Pasen, behalve dan de vrije dagen en toevoer van Leonidas chocolade in de vorm van een ei, gedoneerd door de sekte (lees Oranje-Nassau). Al kreeg ik wel de slappe lach van bijgevoegd plaatje. Als ie te klein is om te lezen, even dubbelklikken graag.

Schoenen

De show van gisteren was fantastisch en we hebben genoten van alle creativiteit en inzet van de leerlingen van de dansopleiding. Rond 12 uur waren we tevreden maar dodelijk vermoeid thuis en was er niet veel later alleen nog luid gesnurk te horen.
Zoals altijd maakt het niet veel uit hoe laat Frank naar bed gaat, de volgende ochtend is hij dan toch weer rond negen uur wakker. Niet getreurd maar van de nood een deugd gemaakt, aangekleed en op schoenenjacht gegaan voor het jongetje. Iets wat al weken in de planning stond.
Vroeger kon ik mij enorm verheugen op het kopen van schoenen voor Caroline. Het ene paar was nog mooier dan het andere en fluitend verlieten we de winkel weer, met uitzondering dan van het plateauzolentijdperk. Met Frank echter, liggen de zaken heel anders. Het liefst loopt hij de hele dag op Nikes, van die zilveren met rode en witte strepen, of vrij vertaald spuuglelijk. Terwijl hij van mij goede leren schoenen aanmoet die ook nog een beetje matchen bij zijn kleding.
Eenmaal in de winkel in Amstelveen met de meest overweldigende kinderschoenencollectie aller tijden, wordt het ene na het andere paar afgekeurd door meneer. Ik voel dat mijn bloed langzaam begint te borrelen, maar ik probeer kalm te blijven. Verliefd staat ie naar gympen te kijken die weliswaar van leer zijn maar zo wit, dat je een Geer en Goor zonnebril nodig hebt om de weerkaatsing ervan te weren. "Die dus niet dus!", bijt ik 'm toe. We dralen, lopen heen en weer langs de honderden paren, en ik hoor dat de toon van mijn stem veranderd.
De winkel is stampvol, wat ook al niet erg bevordelijk is voor de stemming. Alsof het niets is staat er een rij voor het pinapparaat om, toch niet mis te verstane bedragen af te rekenen. Na circa 20 minuten en uiterste pogingen om Frank op pedagogisch verantwoorde wijze een keuze te laten maken, is de maat vol. Ik gris de twee paar schoenen die ik leuk vind bij elkaar, en sis dat ie maar beter snel kan beslissen, want dat anders zijn huidige Draculawerende paar bij thuiskomst ogenblikkelijk de prullenbak in verhuist en hij dinsdag barrevoets naar school toe kan! Vervolgens sis ik er, intussen rood aangelopen, achteraan dat ik het werkelijk meen, en merk dat enkele ouders mij geschokt aan staan te kijken.
Eindelijk, het werkt. Met de assistentie van een behulpzame dame worden de paren gepast en besluiten we ze allebei aan te schaffen, teneinde de volgende missie zo lang mogelijk uit te kunnen stellen. In de auto terug naar huis, kalmeer ik weer en na een kopje koffie is er niets meer aan de hand en lachen we erom.

Sloom

Soms heb je van die dagen, dat je heel helder bent. Alles wordt snel en soepel geregeld, en passant combineer je nog een aantal dingen, waardoor het rendement van je aktiveiten tot ongekende hoogtes stijgt. Daar staat tegenover dat er ook momenten zijn waarop mijn fantastische brein mij volkomen in de steek schijnt te laten. Dit heeft dan tot gevolg dat ik een paar stappen extra moet zetten want "wie z'n hoofd niet gebruikt, moet z'n.....etc". Het leed is dikwijls nog wel te overzien.
Bij de dinnershow van vanavond, waar Caroline in danst, viel me op dat het aanvangstijdstip erg vroeg op de avond was. Dus dan maar de rest van het gezelschap, opa en Magriet, opgeroepen vroeg te eten en zelf dacht ik koortsachtig na over hoe ik dat ging regelen met werk, Frank ophalen, eten en in de spits op tijd op plaats van bestemming aankomen. Totdat na een week, voor het slapengaan, al tandenpoetsend het woord 'dinnershow' eindelijk tot me doordrong. Hoe sloom kan een mens zijn? Het leven is soms een stuk eenvoudiger als je even nadenkt.

Tsja....

Het blijft toch lastig om leuke stukjes te schrijven. Niet zo zeer omdat ik niet weet waar ik het over moet hebben, maar meer omdat sommige dingen nou eenmaal dusdanig persoonlijk zijn dat het niet voor iedereen geschikt is om te lezen. Nu denken jullie natuurlijk allemaal dat ik in een orgie belandt ben het weekend, maar niets is minder waar. Mijn aktiviteiten waren van een geheel andere aard, en wellicht nog wel intiemer dan dat ik in 3 uur door 20 man bevredigd was.
Het is niet mijn bedoeling met het schrijven van dit stukje, de lezers ervan hopeloos nieuwsgierig te maken, maar meer een uitleg waarom er zo af en toe een hapering in de frequentie zit. En een verzoek om vergiffenis voor het niet melden van, minder voor publicatie geschikte informatie.
Misschien dat het verstrijken van de tijd een oplossing biedt. Even uitleggen. Ik weet dat, als je in het werkproces dingen voor je uitschuift of terzijde legt, omdat je er geen zin in hebt of tegenop ziet, het dikwijls zo is dat je na verloop van tijd, deze zaken vaak gewoon in het ronde archief (lees prullenbak) kunt opbergen, omdat het zich al op een andere manier heeft opgelost. Waarmee ik maar wil zeggen dat de kans bestaat dat mijn verrichtingen van dit weekend over enige tijd alsnog hier terecht komen, simpelweg vanwege het feit dat de zaken dan weer heel anders liggen, en het daardoor makkelijker wordt het een en ander openbaar te maken. Gelieve geduld te hebben dus; mijn weekend was serieus, maar allerminst saai en toch ook wel weer bijzonder vermakelijk.