Nelly en Jan-Jaap

Dinsdagavond was het tijd voor het concert van Nelly Furtado in de Heineken Music Hall. Eigenlijk dacht ik alleen het nummer Força van d'r te kennen, dat ze schreef voor het EK Portugal in 2004. Mijn kennis bleek echter mee te vallen en zo her en der kon ik nog iets meer van de nummers meeblèren. Caroline heeft genoten, te meer omdat de ster zich nog 4 maal in een andere outfit hulde, iets wat voor meisjes van 18, afgezien van de muziek, nou eenmaal niet geheel onbelangrijk is. Ik vond Nelly vooral erg mooi. Tenminste niet zo'n spriet met maatje 32, maar gewoon een oprecht aimable mens, die ook nog aardig wat eer gunde aan de supporting acts t.w. Reamonn en Saucrates. Na het concert was het vrijworstelen bij de garderobe, waar Caroline ongeschonden en als winnaar uitkwam en in volle tevredenheid konden we het pand verlaten.
Alsof het allemaal niet op kan, waren Eric en ik gisteravond getuige van het debuut van Jan-Jaap van de Wal in Carré. Het blijft knap dat iemand met alleen een microfoon op het podium anderhalf uur achter elkaar een verhandeling kan houden, terwijl het lijkt alsof hij het ter plekke verzint. Her en der kwamen de zenuwen er enigszins doorheen en vroegen we ons af waar het verhaal naar toe zou gaan, maar over de hele linie was het een goed optreden en de grappen erg sterk, kortom absoluut de moeite waard. En als je maar ver genoeg weg zit, zie je niets van die hazenlip.....

Fifteen

Vanwege de bedenkelijke verdienste van Bart om al 20 jaar bij hetzelfde bedrijf te werken, lunchten we gisteren achter de Piet Heinkade bij Fifteen, het opleidingscentrum van Jamie Oliver zeg maar. Nu vind ik Jamie echt een snoepje, die, alleen al vanwege zijn lobby voor fatsoenlijk schoolvoedsel in Engeland, zijn sporen meer dan verdiend heeft. De verwachtingen waren dus hoog gespannen en het oude, opgeknapte pakhuis oogde veelbelovend. Bij binnenkomst kregen we echter niet de enthousiaste ontvangst die we in gedachten hadden. Sterker nog; met pijn en moeite mochten we plaats nemen. Na dit hartverwarmend welkom ging het al snel bergafwaarts. Het water werd vergeten en zonder pardon op tafel gekwakt. De wijn inschenken kon ook niet zonder de helft over het bestek te mieteren in plaats van in het glas en de pasta vongole was meer mossel dan vongole, terwijl de pasta van de dag helemaal niet werd geserveerd. Na ons gerecht werd de dessertkaart niet meer geoffreerd en ontbrak het er nog net aan dat ze ons vroegen om op te krassen. Na een knieval en smeekbedes onzerzijds konden we ternouwernood een kopje koffie bemachtigen om nadien teleurgesteld het pand te verlaten. Ik denk dat Jamie een beetje had moeten huilen als ie erbij geweest was. Dus laat de "teen" maar weg, een 5 is eigenlijk al te veel.

Niets aan de hand

Het werd steeds leuker en gezelliger in Adelboden. Ons gezelschap intergreerde uitstekend en de banden met de lokalen werd "immer besser". Drank vloeide rijkelijk, goede gesprekken werden aangeknoopt en hier en daar dreigde er zelfs tijdelijke relaties te ontstaan. Het weer werkte mee en iedereen was gelukkig. Zaterdagavond, na het diner, hebben de bijdehante kommerzboys een interessante groepskorting bedongen bij die Alte Taverne, maar Marieke en ik vonden het wel best en zijn mit eine flasche wein in het restaurant blijven hangen. De Sunny Funny Boys waren naar huis en de opvolgende band was niet helemaal onze stiel. Maar ja, zonder ons is het natuurlijk lang niet zo gezellig, dus kwam als eerste René weer bij ons zitten. Met uitzondering van de verstandige lieden van onze ploeg, die bijtijds naar bed waren gegaan, druppelden ze langzaam allemaal weer binnen. Diverse wijnen werden, door het overigens uitmate vriendelijke personeel, opengetrokken en opgedronken, maar de drang naar onze bevriende flesjes Smirnoff begon na enige tijd toch weer buitenproportionele vormen aan te nemen. Er zat niets anders op dan naar de Pintli naast ons hotel te lopen en daar wat voorraad in te slaan. Omdat we ze ongeopend mee namen kregen we korting, en op aanraden van de portier stopten we ze onder onze jassen vanwege aanhoudingsgevaar door de Zwitserse gestapo en dreiging van het gevang. Beneveld sloegen we het aardige aanbod van een joint af en stapten weer hotelwaarts, waar we onze ontzettende grappige conversatie voortzetten, althans daar waren we zelf van overtuigd. De Smirnoff verdween als sneeuw voor de zon en na een refill door Eric en Ramon, was het half 4 's nachts, konden we nog net de lift vinden en merkte ik de volgende dag dat ik al m'n geld verloren was.

De volgende ochtend zag het leven er na 2 paracetamolletjes en een paar koppen koffie op het zonovergoten terras er helemaal niet zo slecht uit. Totdat het taxibusje voorreed om ons terug naar het vliegveld in Zürich te rijden. Nietsvermoedend sloeg Mary, vooringezeten, het portier van de auto dicht. Helaas pindakaas zaten mijn vingers er nog tussen. Er volgde ijselijke noodkreten mijnerzijds en het duurde even voordat iedereen in de gaten had wat er "aan de hand" (grapje!) was, maar toen werd razendsnel de deur weer opengegooid en konden mijn arme, inmiddels geplette, vingers weer uitdeuken. Vliegensvlug kwamen van alle kanten grote zakken met ijs aangesneld waar ik mijn hand ruim een uur in heb gehouden. Het heeft geholpen. Nadat de vingers aanvankelijk akelig groot opzwelde en een paarsige kleur aannamen, is er nu al bijna niets meer van te zien. Ik kan ze gewoon weer buigen en het tikken van dit stukje levert geen enkel probleem op. Iedereen kon opgelucht adem halen en volgend jaar gaan we weer.

Update vanuit de sneeuw

Het is zaterdagochtend en er is eindelijk een dik pak sneeuw gevallen, waardoor het er hier uitziet zoals het er uit hoort te zien. Bomen die doorbuigen onder het gewicht en op mijn balkonrand ligt toch al gauw zo'n 10 centimeter. Het is prachig en de stilte die erbij hoort nog veel mooier. Omdat Ron zo vriendelijk is mij zijn laptop uit te lenen, kan ik jullie op de hoogte brengen van al het moois tot nu toe. De eerste dag was het skiën met een blinddoek om. Het zicht was minder dan een meter op een gegeven moment. Dit resulteerde in volledige desoriëntatie op de berg. Geen idee meer hebbend van waar we ons bevonden, zijn we bijna op de tast de berg afgekomen, zwalkend van rode naar blauwe naar zwarte piste en weer terug. Pas de volgende dag, toen het stralend zonnig was, hebben we ons gerealiseerd langs welke afgronden we hebben geskied en dat we eigenlijk aan het noodlot zijn ontsnapt. Al hadden we het onderlinge gegeit en slappe lach voor geen prijs willen missen. De vele valpartijen, door uitgeschakelde evenwichtsorganen, hebben niet geresulteerd in ernstige verwondingen en gisteren was een perfect zonnige dag waarop we de schade ruimschoots hebben ingehaald. De trip verloopt zonder problemen. Iedereen is in opperbest humeur en er wordt veel gelachen, gezongen, gezopen en bovenal weinig geslapen. Yours truly zal in drie nachten tijd nog geen 12 uur slaap gemaakt hebben. Oorzaak; het plaatselijke poppodium bood onverwacht goed amusement in de vorm van een rockband. Vijf gasten, zo gek als een deur, maar beschikkend over uitstekende zangkwaliteiten en een gitarist die in menige wereldact geen gek figuur zou slaan. Het was feest twee nachten lang. De waterpijp kwam op tafel midden in de kroeg, er werd enthousiast gestript en er hingen er zelfs een paar in het plafond. Kom daar in Amsterdam nog maar eens om vandaag de dag! Vannacht om 4 uur terug naar het hotel in de dwarrelende sneeuw, waar Jos meteen zijn koffer pakte en met Arnoud door kon naar het vliegveld in Zürich. Vanochtend aan het ontbijt ging het verder met een uitgebreid verslag aan de vroegslapers en kon iedereen zich vergapen aan de compromitterende foto's. Het skiën zal vandaag kwalitatief wel te wensen over laten maar niemand die het iets kan schelen en de sfeer is geweldig. Foto's zijn er genoeg al weet ik niet of het uploaden problemen op gaat leveren. In dat geval zal houden jullie ze tegoed.

Eindelijk sneeuw

Morgen om 10.00 vlieg ik, tezamen met de rest van het stel, naar Zürich voor een welverdiend wintersportje. Van de organisatie (Marieke) mag ik me om 9.55 nog melden. Dat scheelt want voor zo'n reisje moet er altijd een hoop gebeuren. Zelf graai ik morgenochtend wat spullen bijelkaar en wat er vergeten is, kan altijd aangeschaft worden. Maar kinderspullen moeten ook in orde gemaakt worden en dat kost altijd even tijd.
Enfin, na tienen laat ik me alles lekker aanleunen en zie het wel. De berichten uit het gebied zijn matig, al laten de webcams ter plaatse sneeuwovergoten bergen zien. En zien is geloven natuurlijk. Naast wintersportactiviteiten beschikken we ook over een luxe hotel met zwembad, sauna en een knappe masseur, naar ik hoop.... Vervelen zullen we ons niet en indien er iemand in het bezit van een laptop is, kan er misschien ook nog wel een blogje vanaf.

Maandag

Al ga ik nooit met tegenzin naar m'n werk, vriend Garfield hier beeldt wel het ultieme maandagochtendgevoel uit. Vroeg op, snel douchen, kinderen wakker, boterhammen smeren, eten, tanden poetsen en nog veel meer, het is altijd weer even wennen. Frank heeft er weinig trek in, helemaal na zo'n weekje vakantie. Als ik genadeloos om half 8 het dekbed van 'm aftrek, kreunt ie en kijkt me vernietigend aan. Ondanks dat ik al gedoucht ben, zou ik het liefste even naast 'm kruipen. In plaats daarvan zeg ik stoïcijns dat ie op moet schieten en negeer zijn woedende blikken. Langzaam maar zeker zet het kleine lijf zich in beweging. Als ie onder de douche staat loop ik naar beneden voor de vaste eerste handeling; koffie! Zonder koffie geen leven en volgens mij geldt dat voor een heleboel mensen. Terwijl ik tevreden het zwarte goedje bekijk, komt Caroline de keuken in en installeert zich met een flinke hoeveelheid brood en toebehoren aan het aanrecht. Het humeur is nog niet optimaal en ik kan het niet laten een klein beetje te plagen. Grommend en kortaf worden de crackers geëist, waarop ik met slaafse onderdanigheid reageer. Het werkt en een lach breekt door. Om kwart over 8 zwaai ik Frank als laatste uit, met rugzak op z'n nieuwe fiets waar ie nog net niet met zijn voeten bij de grond kan. Oké, maandag is niet alles maar er zijn slechtere manieren om de week te beginnen.

Laatste kaarsjes en sterke verhalen

Wegens drukke schema's en het daaruit voortvloeiende tijdgebrek werd pas gisteren Caroline haar 18 jaren voor vrienden en familie gevierd. Omdat het vakantie was konden we 's ochtends met z'n drieën inkopen doen, zowel uitzonderlijk als beregezellig. Langs alle goeie adressen in Amstelveen en daarna naar de kippenstal van Laura in Buitenveldert. Na veel wikken en wegen toch maar niet langs Kuijt in de Utrechtsestraat voor de lekkerste appeltaart van Nederland maar gekozen voor de op een na lekkerste, die van mijzelf namelijk. Mijn onovertroffen beste vriend Albert had de avond ervoor al liefdevol de alcoholica en aanverwante artikelen in de keuken gezet.

Slingers ophangen, ballonnen opblazen en niet te vergeten, de eindeloze hoeveelheden snoep die slechts 2 keer per jaar ten tafel komen, in schalen gedaan. Nog even stofzuigen en klaar.

Braaf beginnen we altijd met kopjes thee en taart. Blijkbaar durft niemand om 3 uur 's middags een wijntje te vragen. We besluiten dat dit voor Caroline de laatste keer kaarsen uitblazen wordt, omdat de taart steeds kleiner en de kaarsjes steeds talrijker worden. Nadat ik voor de vierde keer de waterkoker heb aangezet, dring ik aan op het nuttigen van bier, wijn en wodka, ik moet tenslotte wel van mijn spullen af. Als de avond valt en de harde kern overblijft, eeuwig hangend aan de grote tafel, wordt het pas echt gezellig. De voorraden zijn dan aanzienlijk geslonken en dat is te merken. Marian vertelt een prachtig verhaal over 3 dagen spaanse cel op 18-jarige leeftijd, door een lelijke eend met dubbele bodem, en een galante redding door de deense consul. Als Ria een verhandeling begint met de tekst "de verwonding aan mijn been" zien we meteen de cover van het boek voor ons met deze titel. Geschreven door Ria Hermanns en het eerste exemplaar te koop bij Sprey, de lokale boekenboer en gespeend van elk gevoel voor humor. Enfin, het bleef nog lang onrustig en was weer gezellig. Het ditmaal uitblijven van rode wijn tegen de muren en steekvlammen door de confettie, waardoor een van de gasten bijna geroosterd werd de vorige keer, wordt daarbij als zeer prettig ervaren.