Mobielloos

Vanochtend poogde ik in alle vroegte met mijn tijdelijke Opel naar Utrecht te rijden. Bijgaand modelletje ongeveer. Met de muziek op 25, om alle bijgeluiden te camoufleren, draaide ik de snelweg op. Gewend aan de prima wegligging van mijn Golfje stuurde ik losjes naar de linkerbaan. Voordat ik er goed en wel erg in had, hing ik bij de eerste windvlaag bijna in de vangrail. De ene duitse auto is de andere blijkbaar niet.
Oké, beide handen aan het stuur dan maar. Kopje koffie zat er ook al niet in, bij gebrek aan een bekertjeshouder. Maar gelukkig had ik muziek en telefoon bij de hand. Normaliter staat laatstgenoemde netjes in de houder ten behoeve van de, door kantoor terecht opgelegde, veiligheid. Voordeel daarvan is dat je het apparaat ook nooit hoeft op te laden. Na 3 minuten rijden echter, braakte mijn geliefde Nokia een beroerd klinkend bliepje uit, gelijk een kikker met keelpijn en boem, het beeld ging op zwart. Meewarig werd ik door medeweggebruikers aangestaard, alsof ze aan me konden zien dat ik caffeïneloos en onbereikbaar was. En dat allemaal ook nog in een Opel Astra!
Ik weet het, ik ben een verwend secreet en schaam me diep, maar god, wat zal ik blij zijn als ik volgende week met mijn groene 5 inclusief koffie, kraakloze muziek, opgeladen telefoon, functionerende cruisecontrol, fatsoenlijk licht, temperatuur-aanduiding, goedsluitende portieren etc. weer strak op de weg kan liggen!

Geen bereik

In alle vroegte zijn Caroline en ik gisterochtend naar Zundert gereden. U weet wel; bij Sprundel en Rucphen in de buurt (????). Nee, gaat er nog steeds geen belletje rinkelen? Nou, wees gerust, mijn topografische kennis is nooit optimaal geweest en dit was echt hogere wiskunde voor me. Gelukkig bracht de routeplanner uitkomst. Al dit fraais ligt bij Roosendaal in de buurt tegen de belgische grens aan.
Uitgerukt voor de eerste stylingopdracht van mijn dochter t.b.v. de coiffure-award, kwamen we rond 10.00 aan in Taverne De Moerse Bossen. In dit idyllisch etablissement (ahum) troffen we een kastelein met vrouw en 3 biljartende heren aan. Geraakt door hun uitzonderlijke lelijkheid, vroegen we ons verwonderd af niet in het verkeerde deel van Nederland belandt te zijn. Na een dubbele check van het adres bleek dat dit toch daadwerkelijk de glitter en glamour van de kapperswereld moest herbergen. Voorzichtig informeren dan maar. Helaas gaf het volk geen tekenen van herkenning en kwamen de uitgestoten klanken onverstaanbaar over. Wat nu? Niet voor een gat te vangen, besloten we te gaan bellen. Maar in Zundert, Sprundel en Rucphen, daar waar het leven nog goed is, staan geen ongezonde zendmasten, neeeee! Beteuterd moesten we constateren geen bereik te hebben en overgeleverd te zijn aan de inheemse neanderthalers. De wanhoop nabij, stapte plots een fris ogende jongen naar binnen die, net als wij, aardig uit de toon viel. Het bleek dat de lokatie voor de shoot een paar honderd meter verderop in het bos was en moeilijk te vinden. Vandaar deze ontmoetingsplaats. Met een gerust hart liet ik Caroline achter, waarna ik met gezwinde spoed weer huiswaarts keerde.

Laguiole

Het kerstcadeau van Oranje-Nassau aan het personeel is telkens opnieuw een heet hangijzer. Het mag wel duur, maar niet al te. Het moet functioneel zijn maar zonder dat de directie de pretentie wil hebben ieders huis in te richten en bovenal moet het stijlvol zijn natuurlijk. Waar het ieder jaar weer mis gaat is dat smaken nou eenmaal verschillen. Sommige mensen gaan voor strak modern en anderen voor klassiek. Omdat ik weet hoeveel tijd, aandacht en geld er aan besteed wordt, moet ik ieder jaar weer zachtjes gniffelen als ik de commentaren beluister.
De 6 messen van Laguiole die ons dit jaar ten deel vielen, dreigen bij de een op Marktplaats te verdwijnen, terwijl de ander zo snel mogelijk 6 vorkjes erbij wil bestellen tegen een aanzienlijke, maar zwaar onderhandelde prijs. Het feit dat de zes tere schatjes niet vaatwasmachinebestendig zijn, roept bij deze en gene nogal wat weerstand op. Tevens heeft menig zwaluwstaartje zijn weg al gevonden naar de slagaderlijke bloedingen veroorzaakt door al dit moois. Tot ongenoegen en alle goede bedoelingen van de kerstcadeaucommissie ten spijt, wordt dit rijkelijk en hardop geventileerd.
Vanwege de levensbedreigende aard van het geschenk, overweeg ik zelf de houten deksel te vervangen door een glazen en de kostbaarheden netjes in oorspronkelijke verpakking tentoon te stellen. Zo kan iedereen ze bewonderen, blijven de kinderen gezond en hoef ik niets met de hand af te wassen. Ons ben zuunig.

Rad des doods

Zoals aangekondigd waren we allen in vol ornaat in Carré en maakten ons op voor een van de leukste circusvoorstellingen in al die jaren. Dröge was op dreef en gaf een zelfverzekerder indruk dan het voorgaande jaar. De italiaanse clown deed niet alleen leuk maar was het ook en sluitstuk was het absoluut spectaculaire optreden van 2 Ecquadorianen in het "rad des doods". Volgens mij zat Frank tijdens dit nummer inderdaad te wachten tot de eerste overledene een feit zou zijn. Verder werd de opening verzorgd door een verrassend en eigentijds zwitsers gezelschap met een perfecte timing. Het paardennummer van Geraldine Knie was niet echt vernieuwend maar wordt door Dick en Ton toch altijd erg op prijs gesteld, dit met name door de verschijning van Geraldine zelf. De dames konden zich verlekkeren aan 2 acrobatische italianen, waarbij afgesproken werd dat de buit gelijkelijk gedeeld zou worden. Ach, je moet elkaar iets gunnen tenslotte. Bijgaand een kleine foto-impressie van het verloop van de rest van de dag. Het was weer afzien. ;-)

Bitterkoekjespudding

Al vele jaren gaan we met z'n allen naar het Kerstcircus in Carré. Aanstaande vrijdag is het weer zover. Dick en Agneet, Opa en Magriet, Ton en Anneke met de kinderen, ik met kinderen en Ria.
De voorstelling begint om 12.00 uur en iedereen verschijnt in gepaste kleding op plaats van bestemming. Peter van Lindonk heeft na jaren trouwe dienst plaats gemaakt voor Gert-Jan Dröge als spreekstalmeester en we verheugen ons na de jaarlijks terugkerende protesten van de dierenactivisten (gaap....) nog meer op het nummer van de zeeleeuwen. Na afloop zet het feest zich voort in Ouderkerk. Aan de Achterdijk knalt de magnumchampagne open en Caroline steekt de kroonluchter met ik weet niet hoeveel kaarsen aan boven de grote feestelijk gedekte tafel. De heren duiken de keuken in om diverse pasta's, scalopinne en andere heerlijkheden te bereiden. Traditiegetrouw is mijn aandeel aan het diner het maken van het dessert. Ruim 20 jaar geleden van Dick zijn moeder geleerd en al vele malen met groot succes doorgegeven.
Dus voor de liefhebbers; bitterkoekjespudding voor 6 personen.

100 gram bitterkoekjes
3 eieren
75 gram suiker
¼ liter slagroom
2 gelatineblaadjes
1 dl advokaat

Verkruimel de bitterkoekjes in de advokaat. De bitterkoekjes moeten een beetje zacht worden, zodat je ze beter kunt mengen.
Doe in een steelpannetje een bodempje water en verwarm dit, niet koken!
Meng hier zachtjes de gelatineblaadjes doorheen, die je vooraf onder de kraan natgemaakt en een beetje gekneed hebt. Roer hier geleidelijk de suiker doorheen. Neem het pannetje van het vuur.
Splits de eieren in een aparte kom en sla het eiwit stijf. De eidooiers heb je niet meer nodig. Klop ook de slagroom in een aparte kom. Nu moet je al deze mengsels rustig door elkaar spatelen en vervolgens ongeveer 8 uur in de koelkast op laten stijven.

Smeg

Lang leve Leaseplan! Na 2 telefoontjes kon ik een half ingevuld schadeformulier opsturen en was er vervangend vervoer geregeld. Weliswaar een Opel, nou niet direct mijn eerste keus, maar je mag een gegeven paard niet in de mond kijken. Ik zal mijn nuffige, verwende en oh zo bekende grote mond een keer zelf het zwijgen opleggen. Die Opel is de komende week mijn grootste vriend, al komt er werkelijk erbarmelijk slecht geluid en gekraak uit de speakers. En ook de tik van de richtingaanw......, nee ik doe het niet!
Nu heb ik begrepen dat slechte dingen altijd in drieën komen. Na de teloorgang van harde schijf en auto durf ik dan ook nog amper de straat over te steken. Echter in het geniep hoop ik dat, als er dan toch iets kapot moet gaan, het mijn koel-vriescombinatie is. Het beestje doet al zo'n 11 jaar uitstekend zijn best en voldoet eigenlijk prima. Maar al jaren ben ik heimelijk verliefd op zo'n mooie Smeg koelkast. Een paar maanden terug kwam dit exemplaar met de italiaanse vlag op de markt. Het maakt me nu zelfs niet meer uit of er een apart vriesgedeelte in zit, laat staan of dat aan de boven- of onderkant is; ik wil 'm hebben! De glanzend zwarte Smeg, op de vrije muur in Casa Cinço in Mallorca, is welbeschouwd veel mooier. Maar het feit dat ik mijn bekrompen, burgelijke keuken kan pimpen met deze driekleur geeft reden tot vrolijkheid. Hij sluit zo mooi aan bij mijn afzichtelijk lelijke groene kroonluchter in de slaapkamer, waar ik iedereen altijd met gemengde gevoelens naar zie kijken. Ik moet dan lachen in mezelf. Als ik werkelijk wil zieken, vraag naar zijn of haar mening, waarna mijn gast(e) zich in allerlei bochten probeert te wringen om er toch nog iets aardigs uit te krijgen. Het is niet nodig. Ik vind het helemaal niet erg als jullie het niet mooi vinden. Als ik het maar mooi vind.

Crash! The Sequel

Het zal je maar gebeuren; je haalt nietsvermoedend je dochter om half 7 's ochtends uit de stad en dan word je door een andere auto vol van achteren geramd als je voor het rode stoplicht staat te wachten. Het overkwam ons echt vanochtend vroeg.

En daar sta je dan met je goede gedrag op de Wibautstraat in Amsterdam op nieuwjaarsochtend. Politie, ambulance, het hele circus uit de kast getrokken. Weg verspert en overal glas en stukken auto. Dat wil zeggen van de tegenpartij dan. Van zijn Nissan Almera was weinig meer over. Mijn Golf verdient een compliment. Weliswaar is de hele achterkant ontwricht maar hij heeft de enorme klap keurig opgevangen. Allebei netjes in de gordels zijn we zo'n 50 meter verderop over het kruispunt heen beland. Caroline, moe van het dansen de hele nacht, wit weggetrokken van de schrik. En ik, een half uur voordien nog heerlijk ronkend in bed, sta op straat in de kou een blaastest af te leggen. Gelukkig had ik schoenen en kleding aan. Even Caroline ophalen betekent nog wel eens dat ik op sokken en in badjas de auto in stap, onder het mom dat ik toch zo weer terug ben en niemand me ziet. Dat was pas echt leuk geweest. Ik hoor het commentaar van die Amsterdammers al. Hé wijffie, ken ik je effe lekker onderstoppen!
Nu heb ik met Oud en Nieuw altijd wel iets. Al eerder op oudjaarsdag een aanrijding gehad, mijn auto is een keer gestolen op deze dag, vorig jaar was het ook al geen succes, om hele andere redenen en nu dit weer. Het is gewoon niet mijn ding denk ik. Gelukkig had ik niet teveel gedronken, dit in tegenstelling tot mijn opponent. Hij kon gezellig met oom agent mee voor een bloedproef. Om 8 uur waren we thuis. Toen had ik het ook helemaal gehad met Kerst en Oud en Nieuw, dus om 9 uur lag de kerstboom op straat en was mijn schoonmaakwoede niet meer te temperen. Benieuwd wat we volgend jaar weer gaan beleven. Happy New Year!