Tijdens mijn salestraining heb ik mij het grootste deel van de tijd zitten afvragen wat ik daar in hemelsnaam deed, ondanks dat enkele onderdelen zeker interessant waren waaronder de 'objectionhandling'.
Nu moet ik bij het woord 'objection' altijd bij voorbaat al lachen en denken aan Paul de Leeuw in zijn rol als Bob de Rooij. Hij slaat in de rechtszaal constant met zijn platte hand op tafel schreeuwend: objection, objection!De theorie echter die volgens de heren trainers toegepast moet worden luidt als volgt. Als iemand een 'objection' heeft tegen het bedrijf of product, dan onderken je als verkoper eerst de gevoelens van de klant, waarna je na benoeming van de 'features and benefits' deze tracht weg te nemen. Er zit zeker een kern van waarheid in.Maar toen ik vrijdag aan het einde van de training een formulier moest invullen dat ik voor '110% committed' was aan het bedrijf, zag ik hier de 'benefits' niet van in en werd ik vervolgens, na mijn derde pertinente weigering, de klas uitgestuurd, terwijl mijn medecursisten mij met grote ogen aan zaten te kijken.Het was een vreemde gewaarwording deze bizarre strafmaatregel op je 43ste weer mee te maken. Amusant genoeg werd ik op de gang door een van de heren bestraffend toe gesproken. Het mocht niet baten. Theorie en praktijk blijken nog altijd twee verschillende dingen.
Dat ik bij mijn huidige werkgever geen Audi A3 of Alfa 159 station uit kon zoeken werd me al snel duidelijk, maar dat ik binnenkort waarschijnlijk genoegen moet nemen met een Corsa of Punto diesel is onacceptabel.Al drie maanden ben ik met het autoverhaal bezig, en in plaats van beter wordt het iedere keer weer erger. Het Corsaverhaal is een week oud maar wegens verblijf in Brussel pas vanmiddag bespreekbaar.Regelmatig heb ik een aantal makelaars mee in de auto. Laatst drie bomen van kerels. Misschien kun je je een voorstelling maken dat ik deze gedrieën in een Opel Corsa of Ford Fiësta moet proppen en dan nog een verhaal moet houden dat wij zo'n serieuze vastgoedpartner zijn. Wie weet is de Mini station een optie of zal ik een voorstel doen voor de nieuwe Fiat 500 (zie interieurfoto). Of zou deze nog niet in dieseluitvoering bestaan?
Dit is zonder enige twijfel de allerlangste week die ik in tijden heb meegemaakt. Daarom schoot deze film me vanochtend te binnen. Geen leuke film, geen leuke week. Gelukkig is de week morgen, net als de film, geschiedenis.
Lange dagen in Brussel zonder ook maar iets van deze leuke stad te zien. Kinderen bij Dick die ziek thuis ligt. Het houdt niet over op het moment en ik zal blij zijn als Ouderkerk weer in zicht komt vrijdag.Zonder er echt veel zin in te hebben, ben ik gisteravond toch uit eten gegaan met de groep. Twee duitsers, een fransoos, twee turkse dames, een spanjaard, een pool, collega Sander en ik. Het was gezellig. Na het afkicken van de dagactiviteiten, kwamen de meer persoonlijke verhalen los. Grappig zo'n internationaal gezelschap. Aan het eind van de avond, na verschillende flessen wijn, kon iedereen 'neuken' in zeven verschillende talen zeggen. Komt er toch nog iets goeds uit deze trip.
Dit was het dan, de waanzinnige lokatie van gisteren. De advertentie voor dit prachtpand luidt: 8.000 vierkante meter feest. Nou, dan weet je het wel.Op mijn hotelkamer rond zes uur heb ik nog hevig zitten bidden om een spontane natuurramp richting Bob's, zodat ik er 's avonds niet meer naar terug zou hoeven, maar het bleef stil. Ook Al-Qaeda had blijkbaar een rustdag.Er zat dus niets anders op dan omkleden voor het avondprogramma. En de gedachte aan iets te eten liet me niet geheel onberoerd. Buiten de twee kleine gevulde koeken die Olaf voor ons gescoord had, en waarschijnlijk nog van Kerstmis over waren, was het afzien geweest de hele middag.Fris en fruitig stond ik een uurtje later weer beneden in de lobby tezamen met een stuk of tweehonderd collega's. Het was een leuke aanblik. Diverse mensen hadden het Hollywoodthema serieus opgepakt wat een keur aan glitter en glamour opleverde. Zo waren er teams verkleedt als Pirates of de Caribean, Dracula, Al Capone en kornuiten en the Sugababes. Anderen hadden zich in smoking gestoken of een eenvoudig leuk, hoerig jurkje aangetrokken. Je moet er maar opkomen.De niet onsmakelijke maaltijd legde een prima bodem voor de matige kwaliteit drank. Gelukkig verbloemt een flinke hoeveelheid ijs een hoop, en even later stond ik met de meute op de dansvloer om er pas een paar uur later van af te komen. Het feest duurde toch diep in de nacht en vanochtend aan het ontbijt zag tot mijn tevredenheid veel witte gezichten met kleine, bloeddoorlopen oogjes. En dat de meeste, vers gestarte, relaties een vroege dood waren gestorven.
Zo voel ik me. Niet dat ik enorm veel gedronken heb gisteren, maar wel te veel, te weinig geslapen en verder ben gewoon sloom en niet vooruit te branden vandaag.
Wellicht dat het iets te maken heeft met het programma van vandaag.Over een half uurtje rij ik namelijk richting Uitgeest. Wat? Ja, Uitgeest. Hoe toepasselijk kan een plaatsnaam zijn? Daar mag ik me melden in Bob's Party Palace voor een zakelijke bijeenkomst waarna we gaan 'feesten' in Hollywood stijl, met een afsluitende slaappartij in Egmond aan Zee.Omdat ik het bedrijf nog niet helemaal heb kunnen doorgronden, houd ik m'n hart vast. Met uitzondering van een goed concert, ben ik niet erg van de massale evenementen.Maar wie weet valt het mee en sta ik vanavond op de tafels te dansen. In het andere geval sluit ik mezelf aan op een wodka-infuus en wacht rustig tot alles weer voorbij is.
De kerstboom is de deur uit, het huis weer netjes en de scholen beginnen maandag weer. Stille getuigen van de afgelopen weken zijn mijn mooie shawl en oorbellen die ik van Caroline heb gekregen. En natuurlijk de Wii, de nieuwe spelcomputer van Nintendo. Na de iPod absoluut een van de meest fantastische uitvindingen van de laatste tijd.Voor alle onnozelen onder ons; de Wii sluit je aan op de televisie en door middel van een bewegingssensor registreert het apparaat de bewegingen die je voor de tv maakt op het beeldscherm. Zo is het mogelijk om allerlei sporten en spellen te spelen zonder passief op knopjes te drukken, maar juist door te slaan en gooien zoals je dat ook in werkelijkheid zou doen. Je wordt er moe van dus goed voor de conditie.Het betekent wel dat in de huiskamer alles aan de kant moet omdat er nog wel eens het een en ander sneuvelt in het heetst van de strijd.Voor de toevallige passant levert het een ietwat vreemd maar amusant beeld op. Een aantal mensen die in het wilde weg midden in de kamer in het luchtledige staan te slaan of gooien. Maar ja, zo'n goede naam hadden we toch al niet in de buurt.
