Bob

Dit was het dan, de waanzinnige lokatie van gisteren. De advertentie voor dit prachtpand luidt: 8.000 vierkante meter feest. Nou, dan weet je het wel.
Op mijn hotelkamer rond zes uur heb ik nog hevig zitten bidden om een spontane natuurramp richting Bob's, zodat ik er 's avonds niet meer naar terug zou hoeven, maar het bleef stil. Ook Al-Qaeda had blijkbaar een rustdag.
Er zat dus niets anders op dan omkleden voor het avondprogramma. En de gedachte aan iets te eten liet me niet geheel onberoerd. Buiten de twee kleine gevulde koeken die Olaf voor ons gescoord had, en waarschijnlijk nog van Kerstmis over waren, was het afzien geweest de hele middag.
Fris en fruitig stond ik een uurtje later weer beneden in de lobby tezamen met een stuk of tweehonderd collega's. Het was een leuke aanblik. Diverse mensen hadden het Hollywoodthema serieus opgepakt wat een keur aan glitter en glamour opleverde. Zo waren er teams verkleedt als Pirates of de Caribean, Dracula, Al Capone en kornuiten en the Sugababes. Anderen hadden zich in smoking gestoken of een eenvoudig leuk, hoerig jurkje aangetrokken. Je moet er maar opkomen.
De niet onsmakelijke maaltijd legde een prima bodem voor de matige kwaliteit drank. Gelukkig verbloemt een flinke hoeveelheid ijs een hoop, en even later stond ik met de meute op de dansvloer om er pas een paar uur later van af te komen. Het feest duurde toch diep in de nacht en vanochtend aan het ontbijt zag tot mijn tevredenheid veel witte gezichten met kleine, bloeddoorlopen oogjes. En dat de meeste, vers gestarte, relaties een vroege dood waren gestorven.

Brak

Zo voel ik me. Niet dat ik enorm veel gedronken heb gisteren, maar wel te veel, te weinig geslapen en verder ben gewoon sloom en niet vooruit te branden vandaag. Wellicht dat het iets te maken heeft met het programma van vandaag.
Over een half uurtje rij ik namelijk richting Uitgeest. Wat? Ja, Uitgeest. Hoe toepasselijk kan een plaatsnaam zijn? Daar mag ik me melden in Bob's Party Palace voor een zakelijke bijeenkomst waarna we gaan 'feesten' in Hollywood stijl, met een afsluitende slaappartij in Egmond aan Zee.
Omdat ik het bedrijf nog niet helemaal heb kunnen doorgronden, houd ik m'n hart vast. Met uitzondering van een goed concert, ben ik niet erg van de massale evenementen.
Maar wie weet valt het mee en sta ik vanavond op de tafels te dansen. In het andere geval sluit ik mezelf aan op een wodka-infuus en wacht rustig tot alles weer voorbij is.

Wii

De kerstboom is de deur uit, het huis weer netjes en de scholen beginnen maandag weer. Stille getuigen van de afgelopen weken zijn mijn mooie shawl en oorbellen die ik van Caroline heb gekregen. En natuurlijk de Wii, de nieuwe spelcomputer van Nintendo. Na de iPod absoluut een van de meest fantastische uitvindingen van de laatste tijd.
Voor alle onnozelen onder ons; de Wii sluit je aan op de televisie en door middel van een bewegingssensor registreert het apparaat de bewegingen die je voor de tv maakt op het beeldscherm. Zo is het mogelijk om allerlei sporten en spellen te spelen zonder passief op knopjes te drukken, maar juist door te slaan en gooien zoals je dat ook in werkelijkheid zou doen. Je wordt er moe van dus goed voor de conditie.
Het betekent wel dat in de huiskamer alles aan de kant moet omdat er nog wel eens het een en ander sneuvelt in het heetst van de strijd.
Voor de toevallige passant levert het een ietwat vreemd maar amusant beeld op. Een aantal mensen die in het wilde weg midden in de kamer in het luchtledige staan te slaan of gooien. Maar ja, zo'n goede naam hadden we toch al niet in de buurt.

Bruisend

Teneinde mijn verkooptechnieken te verbeteren mag ik volgende week een aantal dagen in België vertoeven. Brussel welteverstaan. Op amerikaanse wijze wordt ik daar klaar gestoomd voor het feilloos aan de man brengen van de productenlijn en onze paperclipfilosofie.
Ik verheug mij reeds op de franstalige professor, die in vlekkeloos engels (ahum) ons de fijne kneepjes bij gaat brengen. Van collega Olaf heb ik gelukkig al wat vertaalde teksten meegekregen om de beste man beter te kunnen volgen.
Het doet mij altijd denken aan de tekenfilm over het franse stinkdier die verliefd wordt op de zwarte poes die per ongeluk een streepje witte verf heeft meegekregen en geen veilige plek weet te vinden om aan haar belager te ontkomen, de naam is me even ontschoten.
Nee, meer kijk ik uit naar de avonden, waar ik me ongegeneerd in de belgische kroegen kan storten en kan genieten van het heerlijke eten. Mijn vlaamse collega in Schiphol-Rijk is zo vriendelijk geweest zijn goeie eet- en drinkadressen met me te delen, opdat het mij aan niets zal ontbreken. Uitslapen doe ik in het weekend wel weer.

Stiekem gedanst

Net schoot dit hoogst irritante nummer van Toontje Lager uit 1983 in mijn gedachten. Niet omdat ik stiekem wil dansen, ik wil namelijk niet dansen, sterker nog, ik kan ook helemaal voor geen meter dansen. Maar meer door de associatie met dat andere, zo niet nog veel vervelender nummer, 'ik heb nog zoveel te doen', eveneens uit '83. Dat komt zo.
Bij aanvang van het werk gister na de kerststop, eerst maar eens op papier gezet wat er allemaal moet gebeuren, dit om zo efficiënt mogelijk te werken. De lijst werd langer en langer. Een van die onderwerpen is m'n pensioen regelen bij m'n nieuwe werkgever! Het staat er al drie maanden op en is om verschillende redenen nog steeds niet gebeurd.
Ik begrijp ook niet waarom dat soort dingen niet meer vanzelf gaan. Werd je vroeger bij binnenkomst in een bedrijf gewoon automatisch in je oude-dag-voorziening geloodst, tegenwoordig kun je kiezen. Maar ik wil helemaal niet kunnen kiezen en dus kom ik op het strafbankje bij de adviseur van onze tussenpersoon. Ofwel van de regen in de drup..... Het geneuzel over procentjes begint en ik zie de man zelfs door de telefoon meewarig het cijfertjeshoofd schudden.
Vrouwen en pensioenen, het blijft een slechte combinatie en stilletje hoop ik nog op een anonieme weldoener als ik, bejaard en wel op mijn autoband dobber.

Happy New Year everybody!

Doei

Oranje-Nassau, Lexington, Utrecht en Rotterdam; het was allemaal zóóó 2007. Zelfs Sophia is al weer uit. Het kan snel gaan. Tijd voor nieuwe banen, collega's, auto's, Red Sun en natuurlijk uitgebreid lunchen in Dauphine (met sfeervolle foto). Oké, Auguste mag nog even blijven en ook op Italië raak ik maar niet uitgekeken.
Afgezien van de vele leuke reizen, was het een uitgesproken k..jaar. Met andere woorden naast Napels, Rimini, Abano, Lucca, Monaco, Adelboden en Bonaire viel de rest bitter tegen. Mijn zwaar gecrashte Golf op 1 januari dit jaar was slechts een klein voorproefje van wat me nog te wachten stond.
Het absolute dieptepunt lag in februari. April heeft een heuse Sherlock Holmes van me gemaakt en me daarna wederom flink gevloerd. Mei viel weinig op aan te merken, ook omdat het weer goed was, totdat ik in juni na tien jaar werken roemloos ten onder ging. In juli alweer aardig opgekrabbeld en de drie weken in Lucca waren super. Op Bonaire scheen de zon weer, zowel letterlijk als figuurlijk. Een nieuwe baan in het vooruitzicht en genoeg leuke dingen om naar uit te kijken.
Het was een bewogen jaar, om maar een cliché te gebruiken op de valreep. 2008 voorspelt opnieuw een hoop veranderingen maar nu omdat ik dat zelf graag wil. Daarbij zijn we alle drie gezond, uitermate goodlooking (ahum) en bovenal prettig gestoord. Goeie voornemens heb ik niet en met een beetje mazzel is de auto nog heel morgen.