Let's stick together

Toen ik dinsdagavond voor de ingang van de Heineken Music Hall op Eric stond te wachten, viel me op dat het publiek van die avond veelal uit overjarige types bestond. Mijn hemel, zie ik er ook zo uit? Hier en daar kon ik nog wat jong spul ontdekken, maar het kostte moeite. Enfin, vechtpartijen in de zaal, zoals bij U2 en Nelly twee weken geleden, zullen wel niet voorkomen bij het optreden van Brian Ferry met Roxy Music.
Als we binnenkomen zien we keurig rijen stoeltjes in de zaal staan, de rollatorparkeerplaats ontbreekt nog net. Na wat consternatie over onze zitplaatsen - op een of andere manier verdwaal ik met Eric altijd - kan het feest dan eindelijk beginnen. Roxy Music, in 1970 opgericht en dus al 37 jaar aktief, weliswaar met tussenpozen, en Brian Ferry als handelsmerk van de groep. Als ie opkomt is het duidelijk dat deze op en top Brit, in scherp gesneden maatpak, nog altijd de X-factor bezit. Met de kenmerkende bewegingen zoals ik me van de opnames bij Toppop kan herinneren. Nog steeds slank en eigenlijk geen spat veranderd op wat extra jaartjes na. Zowaar komen de bejaarden uit de stoeltjes en drommen samen voor het podium. En godzijdank geen Avalon, want dat nummer vind ik echt niet om aan te horen.

HGW XX/7

Wauw, neem een zondag in maart, voeg een prima weerbericht toe en zie; Amsterdam krioelt van het volk!
Tegen de stroom in besluiten Margriet en ik om de donkere bioscoop op te zoeken in plaats van het zonnetje, om de film Das Leben der Anderen te gaan zien. Een goede keuze, zo blijkt achteraf. Deze hadden we zeker niet willen missen. Angstaanjagend spannend af en toe, en bijna onbegrijpelijk dat het er zo lang op deze manier aan toe is gegaan. Het leven in de voormalige DDR waar bijna alles en iedereen werd bespioneerd en afgeluisterd door de Staats-Sicherheit. Met een speciale vermelding voor de rol voor Ulrich Mühe als Gerd Wiesler, die een schijnbaar onwrikbare Stasiman neerzet.
Na deze Oostduitse horror was het goed bijkomen op de Herengracht in het gelijknamige restaurant, waar ze overheerlijke crostini's serveren en een goede witte wijn.

Lichamen

Het grote voordeel van de tentoonstelling Bodies, is dat ie in de Beurs van Berlage wordt gehouden. Dan kun je tenminste met goed fatsoen als vastgoedbedrijf het gebouw gaan bezichtigen en tevens deze uitstalling van mensen als extraatje meenemen....ahum.
Het was een fascinerende middag. Al zou een mens alle technische en financiële mogelijkheden van de wereld tot zijn beschikking hebben, dan nog zou het onmogelijk voor hem zijn iets te maken wat zo complex en ingenieus in elkaar steekt als het menselijk lichaam. En je hoeft er niets voor te doen!
Voor mij een geruststellende gedachte. Die eeuwige hoogmoed dat we altijd maar denken alles te kunnen controleren, wordt hier ter plekke voor eens en voor altijd genadeloos de grond in geboord.
Bij het lijf met de gitzwarte longen, prees ik mezelf gelukkig al weer 10 jaar met roken gestopt te zijn, weliswaar zwaar hopend dat mijn longen meer op het zuivere model ernaast lijken.
Ik kan het iedereen aanraden de moeite te nemen te gaan kijken. De mogelijkheid bestaat nog tot 14 april. En nou niet gaan melken en mekkeren dat deze mensen geen toestemming hebben gegeven en dat het niet kies is. Gezeur! Ze zijn dood en ze staan er nu eenmaal. Welke lichamen zijn nog zo functioneel na overlijden?

De Franken

Tsja, en daar sta je dan met je goeie gedrag met nog 3 andere moeders en 8 kleine jongetjes op het voetbalterrein bij CTO in Duivendrecht. Het fluitsignaal voor de eerste wedstrijden bleek tevens het startschot voor stromende regen, hagel en windstoten. Binnen no time stonden de velden blank en sommige kinderen binnen, huilend van de pijn door de hagelstenen. Altijd leuk, voetballen in Nederland..... In gedachten dwaal ik af naar italiaanse landschappen, waar mijn kleine Franco, gebruind en wel, niet op zou vallen tussen de rest, voetballend in het zonnetje op een gezellig plein of veld. Ik, vloeiend pratend met de rest van de mama's, en opgewekt nippend aan een lekker drankje.
Het beeld spoelt weg met de volgende stortbui en terwijl mijn handen en tenen langzaam bevriezen, zie ik Frank z'n eerste doelpunt maken. Samen met een ander jongen uit zijn klas, ook Frank genaamd, vormen zij de spelbepalers. Beide spelend in de E-tjes, voelen ze zich toch enigszins verheven boven de rest, die nog in de F spelen. Ook andere Frank scoort niet veel later. Stralend kijken ze elkaar begripvol aan. Ik zie ze ook beiden nog een flinke overtreding maken en een gezicht trekken van "wat nou?" met de handen opheven, zo van; ik doe niks. Helaas doen er ook wat D-tjes aan het toernooi mee. Nat en koud gaat onze ploeg strijdend ten onder tegen deze jongens, die niet zelden 1 à 2 koppen groter zijn. Zelf kom ik weer een beetje bij de mensen nadat ik 3 uur thuis ben en 2 potten hete thee naar binnen heb gegoten. En maar zeggen dat de lente is begonnen.

Hopeloos

Ik vind mezelf best wel een goede moeder. Dat wil zeggen dat ik probeer goed naar mijn kinderen te luisteren, er voor zorg dat ze zowel bij een bouwvakker als bij de koningin aan tafel kunnen zitten, gezond te eten geef, gek doe maar toch voor rede vatbaar ben, ze zelfstandig probeer te maken, ieder half jaar de tandarts met ze bezoek, schone kleren geef, muziek en cultuur aanbied en zo nu en dan een lekkere vakantie. En o ja, normen en waarden natuurlijk, hoe kan ik het vergeten. Kortom streng maar rechtvaardig en rust, regelmaat en reinheid. Dat laatste lukt helaas niet altijd, en soms zelfs helemaal niet. Ik informeer dan af en toe bij ze, of ze al schizofreen aan het worden zijn, maar iedere keer verzekeren ze mij dat dat zeker nog niet het geval is en dan haal ik weer opgelucht adem.
Tot nu toe gaat het aardig. Als we ergens binnen komen, duikt niet iedereen onder tafel en worden we welwillend te woord gestaan. Met een beetje mazzel, zet zich dit voort totdat het zelfstandige, weldenkende mensen zijn met een leuke baan en vrienden, die nog slechts voor een hapje en drankje bij me langs komen.
Er is echter een ding waar ik mijn kwaliteiten op alle punten te kort schieten. Het contact met school en dan vooral met de ouders van andere kinderen. Tot groep 5 ging het goed omdat ik tot die tijd mee moest lopen naar school en dan een aantal ouders in de klas trof. Maar zodra Frank alleen naar school kon fietsen, heb ik mijn snor gedrukt en ben er nog bij hoge uitzondering te vinden. Niet omdat ik een hekel aan iemand heb, maar gewoon omdat ik er de noodzaak niet van inzie. Vroeger was het niet nodig, dus waarom nu wel?
Dit leidt zo nu en dan tot een wanhopige kreet van een van de moeders. Meestal per telefoon, dit keer echter per heuse handgeschreven brief. Fijntjes wordt mij duidelijk gemaakt dat ik telefonisch niet te contacten ben en dat het dan maar zo moet. En of ik z.s.m. wil laten weten of ik beschikbaar ben voor het schoolvoetbal komende woensdag "want het wordt nu wel erg kort dag", zo niet dan nemen ze met alle plezier die van mij ook nog wel mee. Ik moet hartelijk lachen om dit schriftelijk brevet van mijn moederlijk onvermogen en honoreer Frank z'n smeekbedes om toch zo snel mogelijk iets van me te laten horen. Ik bel en meld me braaf aan. De laatste keer dat ik me bij Caroline opgaf voor het volleybaltoernooi (of zo iets), bleek het al 3 weken achter de rug te zijn. Hopeloos dus!

Rocketboy

Met mams op de bergen in Zwitserland, zijn Caroline en Frank te logeren op de Achterdijk. Eindelijk weer eens vers brood en voldoende boodschappen in huis; het moet een verademing voor ze zijn! Frank in een kingsize bed met een heleboel kussens en geheel eigen vertrekken tot de beschikking. Constante aanvoer van voetbalplaatjes en gepromoveerd, onder begeleiding van Agneet, tot klaverjasdeskundige.
In een van mijn zeldzame msn-sessies met Caroline, seinde ze mij deze grappige foto over van Fank in het uiteinde van een raket, op kantoor bij Dick.

Dunne Dirk

Vanavond met Tinka afgesproken in café Dunne Dirk in Loosdrecht. Ik denk dat het minstens 15 jaar geleden is dat ik daar voor het laatst geweest ben. Vroeger was het een simpele maar gezellige kroeg met een parkeerterrein erachter waar je altijd wel je auto kwijt kon. Omdat ik destijds in Loosdrecht werkte, was het prettig om na gedane zaken te kunnen genieten van een barkruk, aardige mensen en een prima drankje. Mijn bezoeken waren dus zeer frequent, zo niet dagelijks.
Na een blik op de website van het bedrijf geworpen te hebben, zie ik dat de modernisering ook hier heeft toegeslagen. Er is een riant terras bijgekomen en over parkeren wordt niet meer gerept; ik vraag me af of er hier sprake is van een causaal verband, om ook maar eens een moeilijk woord te gebruiken, en vrees van wel. Kon je vroeger even snel een lekker bordje wegwerken, nu worden expliciet de kinderen ook van harte uitgenodigd, waarvoor de chefkok speciaal de "kleine Dirkjes"heeft bedacht....
Ik weet het niet, een onbestemd gevoel bekruipt me als ik het lees. Toen ik vorig jaar door Loosdrecht reed, op weg naar vrienden, begreep ik al dat dit een foute keuze was geweest. Stapvoets heb ik er circa 20 minuten over gedaan om de Oud Loosdrechtsedijk door te komen, mezelf afvragend waar die 33 flitspalen langs de kant van de weg voor nodig zijn. Waarschijnlijk voor de winterdagen als het nagenoeg uitgestorven is in het dorp.
Nu maakt het gelukkig niet zo veel uit als ik met Tinka op pad ben, we hebben namelijk altijd wel lol of vinden iets of iemand die we het leven zuur kunnen maken. De laatste keer was dat bij restaurant Herrie in de Utrechtsestraat. Daar zat iemand aan het tafeltje naast ons met een wel hééél fout gebreid katoenen spencertje, en tsja....