Je zou denken dat minstens een bioscoopfilm per week toch wel moet lukken maar dat blijkt moeilijker dan gedacht. Vandaar dat we op vrijdagmiddag in een bijna lege bioscoopzaal zaten om eindelijk A Separation te zien.
Weinig heb ik een film gezien met zo'n sterke openingsscène als bij dit drama van iraanse makelij. Wat volgt is een verslag van de, soms onmogelijke, keuzes die in het leven gemaakt moeten worden met alle gevolgen van dien. Een blik in het leven van de iraniërs, waar school, ziekenhuis en politiebureau er allemaal eender uit lijken te zien. Waar de koran zo'n belangrijke rol speelt dat iets vaak pas echt telt als men met zijn of haar hand op dit heilige boek heeft gezworen.Door de film heen hoopte ik constant dat er door de hoofpersonen een andere keuze gemaakt zou worden dan te leven in dit zwaar religieuze land waar de mogelijkheden zo beperkt zijn. Tevergeefs natuurlijk.
Het leverde regisseur Asghar Farhadi dit jaar de Gouden Beer op tijdens het filmfestival van Berlijn. En ons een heel opgelucht gevoel toen we de bioscoop weer verlieten en in alle vrijheid in het café terecht konden voor een lekker drankje.
Na een week vol domme secretaresses met zilveren Uggs, pakken met papier om in te vullen, een hele gezellige barbecue, kennismaking met het Reigersbos (brrrr...) en stadsdeel Zeeburg (tsja..) reden we gisteren, met een paar flessen wijn in de auto, richting Friesland voor een dagje zeilen.
Ik was vergeten hoe de afsluitdijk er uit zag maar met de borden 130 aan weerszijden schoot het lekker op en voer de zeilboot al snel tussen de andere boten in. Deze dag was er geen drukte. Geen opdringerig volk en oneigenlijke werkverzoeken. Mijn gastheer had alle noodzakelijke voorbereidingen getroffen zodat het mij aan niets ontbrak. Geen idee waar we naar toe gingen of hoe laat weer terug. Enkel het geluid van de boot die door het water gleed en de touwen die zachtjes tegen de masten tikten. Op het loungeterras waar we lunchten zou het in Amsterdam helemaal vol gezeten hetbben maar hier was het rustig. De zon voelde heerlijk en het windje was precies goed. Tegen het einde van de middag viel hij bijna weg en dreven we langzaam voort. Zo stil.
Niet gehinderd door het onverwachte zeemansgraf van mijn zonnebril aten we 's avonds in het centrum van een fries gehucht aan de waterzijde. Het was een memorabele dag.
Tender. Het woord klinkt zo lieflijk in het engels. In het nederlands wordt het al snel minder. Aanbesteding. En als het dan ook nog eens een van je grotere klanten betreft, is er al helemaal niets meer aan.
Vanochtend bij mij voor de deur. Hier is echt geen speld tussen te krijgen.
In de tijd dat ik met Eric en vrienden wekelijks naar de sneakpreview ging, zagen we op een van die avonden Me and you and everyone we know. Toen ik na afloop zei dat ik 'm wel kon waarderen keek ik in gezichten met enkel vraagtekens. Niet zo raar als je bedenkt dat de film geen echt verhaal had, een vreemde sfeer en personages en de dialogen op z;n minst beperkt waren te noemen. Vandaar dat ik opvolger The Future maar alleen ben gaan bekijken. Blij toe. De film is Me and you and everyone we know in het kwadraat. Nietszeggende beelden en nog minder gesprekken. De zeurderige voice-over die het stemmetje van de kat moet voorstellen deed ook al geen goed. En als je een beetje hypogonderig bent aangelegd, gaat deze film zeker niet helpen. De enige opwinding die er in de zaal te bespeuren was, was tijdens de seksscène, keurig suggestief in beeld gebracht.
Nog positieve punten? Hooguit dat ik wel van vreemde types hou en daar grossieren beide films in. Daarnaast ben ik gesterkt in de gedachten dat je enkel maar met iemand samen kunt zijn die het best bestand is tegen jouw eigenaardigheden en vice versa. Een beetje dezelfde ideeën en interesses hebben helpt ook. En dat is prettig want "oppossites attract' heb ik altijd al onzin gevonden.
Rendementsberekeningen, annuïteiten, risico-analyses, econometrische vraagstukken. Allemaal kinderspel vergeleken met het verwijderen van een Hyves-account. Maar het is gelukt!
Stel je voor. Je gaat met een paar mensen uit eten maar een van de disgenoten spreekt van te voren met jou af om het vanwege een klein persoonlijk financieel crisisje, weliswaar tijdelijk maar toch, budgettair binnen de perken te houden. Met andere woorden; het dagmenu en de huiswijn. Helemaal niets mis mee en bovendien kwam het mij ook niet slecht uit.
Het plan leek zo makkelijk uit te voeren. Leek. Want het door mij verkozen restaurant bleek een ster te hebben. Wist ik écht niet! En toen tijdens het aperatief de eigenaar/kok vroeg of ie ons mocht verrassen, waren we zo druk in gesprek dat we volmondig riepen dat dat geen enkel probleem was.
Bij de vijfde gang zag ik iemand tegenover me wit wegtrekken. Mijn goede voornemens lagen toen allang op het kerkhof. "Ja ober, doet u nog maar een flesje wijn." Tijdens de zevende gang werd het gezicht ronduit ongelukkig en kreeg ik de slappe lach. Ik probeerde geruststellende blikken over tafel te werpen maar die misten, door mijn geamuseerde blik, duidelijk doel. De gerechten bleven komen en we aten vrolijk verder.
Het was erg gezellig en denk nou niet dat de avond enige consequenties had. Uiteindelijk is alles goed gekomen.
