Abel

Bij Frank in het team zit Abel. Ik schat dat hij vijf kilo onder het gewicht van de gemiddelde speler in het elftal zit. Met zijn spillebenen draaft hij dapper het veld rond en voetbalt zeker niet onverdienstelijk.

Nu heeft Abel een bril. Een ziekenfondsbrilletje dat hem eigenlijk ook nog wel heel goed staat. En Abel is niet bang voor de bal of tegenstander. Ondanks zijn tengere postuur gaat ie er vol in en koppen lukt ook heel aardig. Alleen als Abel kopt beweegt z'n brilletje. Op het moment dat de bal op zijn hoofd stuit, stuit de bril er van af. En dat is een heel grappig gezicht. Soms tot op het puntje van zijn neus, soms hangt het brilletje halverwege zijn kin en een enkele keer ligt ie op de grond. Stoer pakt hij hem dan weer op en klagen hoor ik hem nooit.

Vandaag stuiterde hij maar een keer van zijn neus. Het werd 8 - 1. Goed gedaan, Abel.

Downloaden

Wanneer ik echt een cd wil hebben, download ik deze tegen betaling op iTunes. Maar voor enkele nummers is het lekker als je een illegalere methode hebt. Ook voor Caroline, die voor school nogal eens iets nodig heeft, is dit een prima oplossing.

We zijn begonnen met Kazaa. Daar kregen we zover spam en rotzooi mee dat de pc bijna op tilt sloeg. Limewire bleek een goed alternatief en draaide jaren totdat dit programma er van de ene op de andere dag de brui aan gaf. Na enkele andere programma's uitgeprobeerd te hebben, waren we gisteravond aangeland bij eMule.

De code om dit aan te schaffen kun je krijgen door een sms te sturen. Vervolgens krijg je er 5 terug à € 1,10 waarvan de laatste voorzien is van de code. Het werkte. De eerste sms kwam per omgaande terug en kondigde de komst van de vier andere aan. Wij wachten... en wachten... en... Elkaar guppig aankijkend besloten we nog even te wachten. Tevergeefs.

Totdat ik vanochtend tijdens een vergadering vier smssen voorbij hoorde zoefen. Met mijn smsgeluidje leek het net circuit Zandvoort.

Maar wat denk je? Het werkt!

Loenies

Het was lekker rustig toen we gisteravond Kriterion binnen stapten. Sinds de bioscoop een paar jaar geleden is opgeknapt en uitgebreid met een derde zaal, is het er nog gezelliger dan voorheen. Bovendien hebben ze goeie koffie die geserveerd wordt met een lekker glas water ernaast, en dankzij AH kostte ons filmkaartje slechts € 4,50.
Zonder al te veel voorbereiding zijn we deze film gaan kijken. Vaag had ik gehoord dat ie redelijk moest zijn, en als ik italiaans hoor ratelen, ben ik al heel snel tevreden.
Nu doen films over geschifte families het bij mij altijd erg goed en deze is daar zeker geen uitzondering op. Stefano, een rockgitarist op z'n retour, keert na jaren terug naar zijn familie waar het nodige aan de hand blijkt te zijn. Een grappige film die terecht goed gewaardeerd wordt.
De voor mij onbekende acteurs waren geweldig en de actrice die de callgirl speelde, was bijna net zo mooi als Sophia Loren.

Luxe

Weliswaar niet rijk opgevoed, merk ik dat ik door de jaren heen toch wel heel erg verwend ben geraakt. Dat wil zeggen dat ik vaak een restaurant van binnen zie, bijzonder verknocht ben aan de wekelijkse AH-levering, gewend ben om met enige regelmaat naar het buitenland te vertrekken, het heel normaal vind een auto voor de deur te hebben etc, etc. Een groot huis heb ik nooit geambieerd maar wel eentje dat van alle gemakken voorzien is en waar ook alles naar behoren werkt.

Verstoken van auto, tankkaart, zakelijke mobiel en normaal gevulde bankrekening was het de laatste tijd dus wel een beetje afzien.

Buiten dat ik het heerlijk vind om weer gemotiveerd aan het werk te zijn, geniet ik des te meer van mijn nieuw verworven priviléges van de afgelopen week. De bedrijfsauto stuurt heerlijk en als ik aan kom rijden in lommerrijk Zuid, zwaait het hek naar de privéparkeerplaats door middel van de afstandsbediening open, waarna ik met veel genoegen het prachtige pand binnenstap. Alhoewel ik nog lang niet aan tanken toe ben, omdat ik nauwelijks kilometers maak, bungelt de vertrouwde tanksleutelhanger alweer aan mijn bos en lacht me geruststellend toe. Telefoongesprekken in de auto kunnen weer gevoerd worden zonder constant naar politie te speuren en een lamme arm te krijgen. Ik geniet zelfs van het espressoapparaat en de lunchtafel.

Belachelijk? Ach, laat mij nou lekker blij zijn...

Knuffelmarokaan

Waarom Ali B. de knuffelmarokaan genoemd wordt, is mij een raadsel. Geef mij Najib maar!
Gisteravond in Carré vond ik 'm nog leuker dan de vorige keer.
Mijn zorg dat de show voor Frank niet te volgen zou zijn, bleek ongegrond. Najib's humor is niet al te ingewikkeld maar toch scherp en door de oprechtheid waar het mee gebracht wordt des te leuker. Frank vermaakte zich opperbest.
Ik verdenk hem ervan het amsterdamse publiek speciale aandacht te geven en misschien maakte dat ook wel dat, tijdens een van de musicale intermezzo's, de zaal bijna op z'n kop stond.
Het beetje langdradige einde over vrienden Karim en Mo in de vorige voorstelling, bleef ditmaal achterwege en voor je het in de gaten had zat het erop. Dik vijf kwartier non-stop plezier.
En geef toe, ook nog smakelijk om naar te kijken.

Na dag 2

Kan ik namen onthouden, weet koffie te vinden en ben weer mobiel. Verder duizelt het nog. De lunchtafel 's middags is rijkelijk voorzien en gezellig.

Werk en uitdaging genoeg. Ik kan m'n lol voorlopig op hier.

Al het andere moet even wijken...

Aardbei

Sinds vrijdagochtend loopt er een miniman door het huis. Bram is bij ons te logeren. Een Gordon in zakformaat. In plaats van snelle grappen komen er voornamelijk woorden als 'aardbei' en 'koe' uit, maar ook 'mama' en 'oren'.

Hij is zo lief. Met grote blauwe ogen en gestreept overhemd aan zit ie gebiologeerd voor de tv, of scheurt met speelgoedvliegtuig door de kamer en gang. Nog geen seconde heb ik 'm horen piepen of huilen.

Voor de kinderen geen mooier speelgoed, en ik? Ik bedenk koortsachtig hoe je ook al weer met een kind in wandelwagen boodschappen doet. Of de paar treden voor de deur afkomt. Dat luiers verschonen me nog steeds goed afgaat, maar hoe werkte dat tandenpoetsen ook al weer? De wandelwagen zal ongetwijfeld opgevouwen kunnen worden maar hoe? En ademt hij nog wel als ie slaapt? Een kind van een ander is per slot van rekening een hele verantwoording.

Vanochtend vertrokken we naar voetballen met Bram in de autostoel, buggy achterin en een tas met krentenbollen, drinken, schone luiers, boekje en speen. Het weer was slecht, dus teneinde onderkoeling te voorkomen hebben we de wedstrijd in de kantine achter glas gezien.

Nog een nachtje slapen en dan is morgenmiddag de pret weer voorbij.

We gaan 'm zeker missen.