'OntDaan'

De kogel is door de kerk, ik ben as of tomorrow met betaald verlof. Voor mij is de vakantie begonnen, vlag uit, kinderen blij, champagne open!
De zon schijnt, vogeltjes zingen en Bonaire wacht op mij. Oké, ontslagen worden is nooit leuk maar in dit geval zijn er verzachtende omstandigheden. Zoals de lunch vanmiddag die we spontaan van Paul aangeboden kregen.
Dag vogels, dag bloemen, dag mensen!

Jongens

Heb me gisteren toch maar aan het strand gewaagd, niet wetende of het weer het toe zou laten. Bij de afrit van de snelweg dreigde de bewolking, maar een stukje verderop straalde de zon onbelemmerd en ook de zeewind viel erg mee.
Kon ik eindelijk mijn nieuwe bikini uitproberen. Een speurtocht in Italië leverde mooie maar enkel slap uitgevoerde bovenstukjes op. Daar gaan mijn jongens niet vrolijk van kijken. De aanvallen van de afgelopen jaren hebben hun sporen nagelaten. Twee zwangerschappen en zeven maanden borstvoeding Frank is ze niet in de koude kleren gaan zitten. Mistroostig hebben ze na deze tijd het hoofd laten hangen. Ondanks dat het in de loop der jaren weer enigszins bijgetrokken is, verdienen ze na gedane arbeid toch de nodige ondersteuning en helemaal met pensioen kunnen ze natuurlijk nog niet. Gelukkig zijn er mensen die dit begrijpen en aan mijn lijf prijkt dan ook tegenwoordig aan het strand en zwembad een perfect zittende bikini, uitgevoerd met subtiel bovenstukje zodat het lijkt alsof er niets aan de hand is. Ik heb er vanwege de geweldige pasvorm meteen maar twee aangeschaft. Beter duur dan niet te koop!

Gesneuveld

Mijn eerste werkdag op kantoor na de vakantie verliep zacht uitgedrukt uiterst turbulent. Of liever gezegd de ochtend want 's middags vond in Nijmegen de zoveelste vastgoedrapportage plaats. Het enig noemenswaardige daarvan was de mooie zaal van Concertgebouw De Vereeniging waar het gehouden werd en de presentatie door Fons de Poel. De circa driehonderd donkerblauwe en grijze pakken konden me deze dag gestolen worden en bijtijds reed ik weer huiswaarts, hyper en snakkend naar een lekker drankje.
Het gezegde 'als de nood het hoogst is, is de redding nabij' werd gelukkig waarheid, want even voor Utrecht ging de telefoon en had ik genoeg tijd om mijn auto in de richting van Loosdrecht te sturen. Daar werd een heel gezellig drankje een nog veel leuker etentje en voor ik het wist was het laat en de behoefte aan alcohol ruimschoots bevredigd.
Op de automatische piloot naar huis dan maar, al vereiste de afgesloten toerit naar de snelweg nog een omtrekkende beweging over Breukelen. Het was een lange, enerverende maar prima dag...

Honderd

Zijn jullie er nog? Mooi, want vandaag heb ik een klein feestje te vieren. Dit is mijn honderdste stukje!
Vreemd, je begint ergens aan zonder werkelijk plan en voor je het in de gaten hebt ben je een half jaar en honderd stukjes verder. Wat me meteen brengt bij de eerste dag van deze site. Toen berichtte ik over de opnamedag van de clip van de Bredase band Pe-er met Caroline er in. Leuk want deze clip is momenteel te zien op de site van TMF. http://www.tmf.nl/mediaplayer/index.php?id=5432
Dankzij de sitemeter, die ik sinds kort geïnstalleerd heb, weet ik dat er daadwerkelijk mensen naar dit blogje kijken. Voor 80 procent zullen het lieden zijn die per ongeluk met googlelen op mijn site geraken maar dan hou ik nog altijd twee echt geïnteresseerden over. Ik zal ze koesteren. Dus ga zitten en neem vast een glaasje, de sushi komt er zo aan....

Vrolijk

Van sommige nummers word je echt heel erg vrolijk. Bijvoorbeeld van "I don't feel like dancing" van de Scissor Sisters. Frank is groot fan en met z'n tweeën blèren we het luidkeels mee, zo vals als het maar kan.
Op dit moment draai ik het nummer "Grace Kelly" van Mika regelmatig. Het verhaal gaat dat omdat de platenlabels geen brood in hem zagen, hij dit nummer heeft geschreven en zie daar... een hit was geboren.
Waarom ze er niets in zagen is mij een raadsel. Zijn stem schijnt een groot bereik te hebben en hij wordt zelfs met Freddy Mercury vergeleken, wat ik dan wel weer wat overdreven vind.
Nu komen er wel meer leuke plaatjes uit, maar waarom ik deze toch even speciaal wil noemen is de cd-hoes. Als je niet vrolijk wordt van zijn muziek dan toch op z'n minst van dit omhulsel met jaren '70 uitstraling. Zien en luisteren kan ook, gewoon op onderstaande link klikken.
http://www.youtube.com/watch?v=tPUpxIBkcjM

Op een mooie Pinksterdag

Echt mooi is het niet vandaag en de kans dat m'n dochter morgen zwanger wordt, zoals in het gelijknamige liedje van Annie M.G. Schmidt, is minimaal te noemen, al moet je natuurlijk nooit de goden verzoeken.
Caroline is druk aan het werk in Maison de Bonneterie en Frank drentelt heerlijk in pyjama door het huis. Voor hem zitten de vrije dagen er morgen weer op en gaan we langzaam maar gestaag richting grote vakantie.
Deze dag leent zich uitstekend voor huishoudelijke klussen waar ik nog stapels van heb liggen. Zo hoor ik iedere keer dat ik de auto uitstap, de bloeiende planten in de voortuin om hulp roepen. Ik zie wel dat ze gewurgd worden door het snel oprukkende onkruid maar negeer het, mezelf voorhoudend dat ik veel belangrijker zaken aan mijn hoofd heb. Maar een dezer dagen gaat het er toch echt van komen, het wordt te gek. En als ik eenmaal bezig ben krijg ik er ook nog wel plezier in. Al zijn de afkeurende blikken van de buurman goud waard, ik weet dat zijn handen jeuken bij de aanblik van mijn woesternij.

Drank en spelen

Met een beetje goede wil krijg ik hier een paar foto's geplaatst om jullie een impressie te geven van de afgelopen week.

Zwemmen, (bij)slapen, beachballen, shoppen, drinken, lachen en eten. Vooral dat laatste was weer een waar feest. Verse mozzarella die zo ongeveer smelt op je tong en niet te vergelijken is met de stuiterballen die ze hier onder dezelfde naam verkopen. Piadina; een soort pannekoekje met rauwe ham, kaas en rucola. Specialiteit van de streek Emilia Romagna en heerlijk als lunch.

Quinto, een italiaanse vriend van Marieke, heeft ons een avond meegenomen naar een mooi restaurant waar we ons tegoed hebben gedaan aan nog veel meer specialiteiten. Alle ingrediënten zijn zo vers en hebben zo veel meer geur dan in ons kikkerlandje. Daarbij komt dat het ook nog eens boven verwachting betaalbaar is. Vanuit ons hotel in Abano zijn we naar een kleine wijnboerderij in de buurt gefietst. De fles Prosecco en stukjes regionale kaas op het terras daar waren met een uurtje soldaat gemaakt. Kosten: 7 euro!!! Inclusief vriendelijke bediening. Tsja....

Nu merk ik wel dat lang niet iedereen mijn enthousiasme voor dit land kan delen en ook ik weet heus wel wat er hier en daar aan mankeert, maar met Italië is het eigelijk net zo als met mijzelf; je houdt van me of je hebt een hekel aan me. Misschien dat ik het er daarom wel zo leuk vind.