Uit

Vanmiddag waren we met de D7 uit in De Hoef.

De term superboeren krijgt hier een hele andere betekenis. Niet gezellig oerend hard, maar een hele lange dijk met daarna weer een hele lange dijk en dan eindelijk iets dat voor een voetbalvereniging door moet gaan. Op een suikerbietenveldje staat AFC te spelen tegen 11 ventjes die allen overduidelijk door dezelfde dorpskapper te grazen zijn genomen. Feilloos kun je de ouders langs de kant met het kind matchen.

In de miezerregen vragen wij ons af hoe je hier terecht kunt komen zonder levensmoe te zijn en met concrete zelfmoordplannen rond te lopen. Toch zeker niet uit vrije wil. Wonen hier lijkt het meest op eenzame opsluiting. Ver achter Uithoorn, ook al zo'n traktatie, en bij Amstelhoek ligt dit gehucht, waarbij een verblijf in de Bijlmerbajes vergeleken een feestje bij wordt. Vanaf de snelweg na een oneindige B-weg en achtentachtig stoplichten bij het pompstation linksaf. Te bedenken dat je iedere dag na je werk naar deze poel des doods moet terugkeren. Hoogstwaarschijnlijk nog met een tractor voor je snufferd die deze lijdensweg nog intenser maakt. Brrrrr.

Mijn al aanwezige hunkering naar luidruchtige trams is na vandaag nog vele malen groter geworden. Check het plaatje. Een foto zegt meer dan duizend woorden.

Interessant

Met de vele besprekingen van dit moment valt het op dat de grootste nono's de meest interessante taal bezigen. Engels geniet hierbij de voorkeur. Spelregel daarbij is dat er onder geen beding bij gelachen mag worden.

Zo vroeg iemand bloedserieus aan me hoe het met de 'soft filing' stond. Nou eh..., goed. Maar wat bedoel je daar eigenlijk mee? Oooh, de overdracht van emails en dergelijke.

En of er nog meer 'sealbags' in het winkelcentrum aanwezig waren. Yeah right, dude. Praat maar normaal. We hebben het hier over winkelcentra in Vogelaarwijken, dus een met dure woorden gooien is so wie so erg out of place.

Maar omdat je dat allemaal niet tegen klanten kunt zeggen heb ik onbewogen tweeëneenhalf uur lang vergaderd over slagers, bakkers en videotheken met illustere namen als Jan Krokant, het Bosviooltje en Op = Op zonder ook maar een spier te vertrekken.

Zucht...., nog één te gaan.

Bacon and eggs

Dubbeldekkers, Harrods, Buckingham Palace, Londen Eye, The Dungeon, Phantom of the Opera enzovoort. In het kader van leuke dingen doen en de op handen zijnde viering van mijn geboortedag hebben we weer iets nieuws bedacht; Londen.
En nu maar hopen dat Caroline en Frank mijn stoel versieren bij de High Tea.

Restaurantweek deel II

De volgende dag was het de beurt aan restaurant Latour in Huis ter Duin. Aan tafel heb je uitzicht op de zee, en ondanks dat het verre van mooi weer was blijft het altijd een leuk plaatje om naar te kijken.

Ook hier zaten we onverwacht met z'n drieën aan tafel in plaats van samen en werd het budgetkarakter binnen een seconde om zeep geholpen door champagne en een mooie fles wijn. Ach, wij passen ons wel aan.

Bij de eerste hap werd al duidelijk dat dit een hele andere ervaring zou worden als de avond ervoor. De amuses waren een absoluut feestje met de prei-mosselsoep als hoogtepunt.

Verder volgde heerlijke sashimi, nog meer amuse, vis met risotto, dessert en konden we het niet laten om ook nog kaas te bestellen. Dat laatste ging wat moeizaam. We waren als laatsten overgebleven en dan verzwakt de aandacht aanmerkelijk.

So wie so valt het me op dat mensen veel korter aan tafel lijken te zitten dan vroeger. Wilde in de goede tijd de lunch nog wel eens rimpelloos overgaan in het diner, tegenwoordig is de tent zowel 's middags als 's avonds vaak op tijd leeg.

Daarom hebben we beneden in de bar de koffie genuttigd. Al met al heerlijk en vooral erg gezellig gegeten.

Restaurantweek deel I

Je kunt eten en eten. Het verschil tussen die twee werd weer eens erg duidelijk in deze restaurantweek.

Op een goede lokatie en met een mooi terras aan het water zou De Lokeend in Vinkeveen toch een prima plek moeten zijn om nog een keer terug te keren. Toch zal dat niet snel gebeuren.

Iets mis met de gerechten? Nee, helemaal niet. Het voorgerecht vond ik een pietsie te zwaar, maar dat is persoonlijk. De kreeftenbouillon was ronduit heerlijk, mijn eendje als hoofdgerecht goed mals en zag er mooi uit, en de zoetigheid heb ik verruild voor kaas, waar ook niets op aan te merken was.

De onverwachte gast aan onze tafel, die halverwege aanschoof, dirigeerde onze bescheiden, maar niet onsmakelijke rode wijn naar het land der slaversierders en bestelde een fles die aanmerkelijk beter smaakte maar dan ook minimaal acht keer zo duur was.

Het grote bezwaar zat in de bediening. Opgeprikt en pretentievol.

De deur zwaaide overdreven open bij aankomst. Vervolgens twijfelde de grote baas tot twee maal toe naar welke tafel hij me nou zou brengen, zodat ik evenzoveel keren ongemakkelijk fluitend midden in de zaak naar het plafond stond te staren alvorens hij eindelijk besloten had. Ik moest mijn blazer, shawl en tas ongeveer met mijn leven verdedigen om ze niet af te hoeven geven en kon me nog net op tijd bedwingen echt onaardig te worden. Doe normaal!

Het was leuk, maar voornamelijk door de mensen aan tafel en het onvermijdelijke belachelijk maken van de restaurantweek door onze ongenode maar welkome gast.

"Kunnen we nu echt iets lekkers krijgen? Iets buiten de restaurantweek."

Falling Down

Voor degene die het verhaal kennen; ik heb vandaag ook erg het idee dat ik mijn ontbijt een minuut te laat heb besteld...

Leuke verhalen over de restaurantweek volgen.

Lost and Found

Wegens het 15-jarige bestaan van de zaak (hoe ironisch) arriveerde ik afgelopen zondag voor een ontvangst bij het Amstel. Hélémaal geen vervelende uitnodiging natuurlijk. Iedereen opgedoft en de petit fours bij de thee smaakten zo goed dat ik daar meteen m'n brunch maar van gemaakt heb.
Om 14.00 uur werden we voor de voorstelling Lost and Found Orchestra verwacht in Carré. Vrij vertaald muziek maken met potten en pannen. Vooral erg ritmisch want uit bezemstelen en waterflessen komt nou eenmaal weinig melodie, maar daarom zeker niet minder leuk. Typisch iets om met de kinderen naar toe te gaan.
Er was champagne in de pauze en na afloop kuierden we op ons gemak terug naar het Amstel.
Aan de mooi gedekte tafel had je uitzicht op de bekende rivier, de spijzen en drank waren op niveau en de stemming nog veel beter. Met gemengde gevoelens hoorde ik de speech aan waarin duidelijk het afscheid weerklonk. Dit terwijl ik me toch nog zo enorm thuis voelde hier.
Een beetje Lost en Found dus.