Nog een laatste stukje over afgelopen week en dan beloof ik dat ik er echt over op hou.Terwijl we braaf hobbelend in een klein busje Marieke haar groep naar het vliegveld in Bologna begeleidden, had ik met enkele van de reizigers een geanimeerd gesprek.De leuke heer op de stoel voor mij hield het midden tussen Willem Oltmans en Jan Terlouw.Toen hij hoorde dat ik vorig jaar in Napels en op het eiland Procida was geweest, haakte hij gretig in. Hij profileerde zich als echte Italiëkenner, en wist veel over het land en de opgravingen in het zuiden, waar ik zo graag nog eens een maandje door zou willen brengen.Mijn troef was echter het eiland Ponza. Het behoort tot de Pontijnse eilanden en ligt schuin onder Rome in de Tyrreense zee. Het is prachtig. Ik ben er ooit met een zeilboot heen geweest en hoorde van mijn leraar italiaans vorig jaar dat het bij Nederlanders niet of nauwelijks bekend is, laat staan dat ze er geweest zijn.Het werkte. Even leek hij helemaal uit het veld geslagen toen hij moest toegeven hier nog nooit van gehoord te hebben. Maar niet veel later herstelde hij zich door te roepen: "Maar ik heb ooit een dooie paus gezien! Met rode slofjes aan."Hij was per toeval in 1978 in Rome toen Johannes Paulus I na 33 dagen al het loodje legde.De strijd was in gelijkspel geëindigd. Zijn dooie paus tegen mijn onontdekte eiland. Hij kon er hartelijk om lachen.De foto heeft er niets mee te maken maar is leuk omdat hij gemaakt is in ons Riminese hotel waar alle kamers verschillend zijn en een dergelijke muurschildering hebben.
Marieke, bedankt voor het gastblog van gisteren. Hoop snel weer ergens met je op een mooi terras te staan (misschien koop ik zelfs wel een nieuwe pyjama), maar ondertussen zit het er voorlopig weer op voor ons. Met een laatste fietstochtje naar de wijnboerderij in Torreglia besloten we wederom een heerlijk weekje.In tegenstelling tot vorig jaar konden we ditmaal het fietspad feilloos vinden, waardoor onze overlevingskans met zo'n 90% toenam. Echt, geloof me, fietsend in Italië begrijp je niet dat er nog italianen aan de start bij de Tour verschijnen.Het oude wijnechtpaar (70 en 75 jaar), waar we genoegelijk een flesje wegwerken, houdt er mee op. De boel wordt verkocht. We hebben plechtig beloofd in september nog een laatste bezoek te komen brengen. Diegene die nog een mooie spot zoekt, kan voor circa 7 miljoen euro hier zijn slag slaan.Thuis gekomen vallen kou en regen rauw op m'n dak, maar maakt de beschutting van Caroline en Frank, die ons bij aankomst op Schiphol staan op te wachten met de auto, weer een hoop goed.Voortvarend zet ik de volgende dag de Smeg op zijn definitieve plaats in de keuken en ruim de rest van het huis op. Als Appie vanavond komt, wordt ie gevuld en gaat alles weer z'n gangetje. Morgen eerst een afspraak bij de kapper en later op de dag een sollicitatie. Woensdag nog een en 's avonds met Annemarie naar Marc-Marie Huijbregts. De wereld draait door maar ergens knaagt er iets.Het prikbordgevoel misschien?
Voor wie denkt dan Danielle altijd zo onverschrokken is als ze doet voorkomen, hier het verhaal van een 'gast-blogger'. Wanneer je tot tien uur kunt ontbijten en om vijf voor tien wakker wordt, heb je twee mogelijkheden: ofwel niet meer gaan, ofwel ongewassen en ongekamd in willekeurig bijeengeraapte en ietwat gekreukte kleding gaan. Wij kozen voor het laatste. Na een snel ontbijt besloten we meteen maar eens polshoogte te gaan nemen op de vierde verdieping van ons hotel, waar zich een mooi dakterras zou bevinden. Daar aangekomen bleek er net een serieuze conferentie te zijn begonnen, waarbij de spreker vreselijk zijn best deed ruim 50 strak in het pak zittende mannen met zijn verhaal te boeien. Het door ons gezochte dakterras kon slechts bereikt worden door dwars door de conferentiezaal te lopen. We besloten dus maar rechtsomkeer te maken, echter, de laatkomer waarmee we in de lift naar boven waren gekomen vond dit onzin en zou ons wel even naar het terras begeleiden. Voor ik het wist keek ik uit over stad en strand en werd vriendelijk verwelkomd door Roberto en Giorgio, twee conferentiegangers die duidelijk liever op het terras stonden dan in de zaal te zitten. Maar... waar bleef Danielle? Achterom kijkend zag ik haar als aan de grond genageld staan, duidelijk onwillig de zaal door te lopen en zelfs langzaam naar achter stappend richting mogelijke vluchtweg. Gelukkig waren daar de vele mannen, die het eigenlijk raarder vonden dat ze in de hal bleef staan dan dat ze 'in pyjama' de conferentie zou gaan verstoren. Er werd dus direct actie ondernomen en tussen twee mannen in werd ze zeer tegen haar zin en onder enorm leedvermaak van mijn kant naar het terras gebracht, waar Roberto haar nog hartelijker verwelkomde dan bij mij het geval was. De volgende vijftien minuten heb ik genoten van een enorm verlegen Danielle, kan zelfs wel zeggen dat ik zelden iemand zo verlegen heb gezien (en dan ook nog eens iemand waarvan ik het zeker niet verwacht had...). Gelukkig werd op het moment van opperste verlegenheid Roberto weggeroepen om de zaal te gaan toespreken: een mooi moment voor onze exit!
Het is jammer dat Rimini het imago heeft van slechts een beetje verlopen badplaats aan de Adriatische kust.Gegids door Marieke maak ik kennis met het oude centrum, de mooie winkels en terrassen, het oude visserswijkje met de kenmerkende gekleurde huizen en muurschilderingen en prachtige parken. En met dorpjes als San Leo en Pennabilli is ook zeker het ontdekken van het achterland meer dan de moeite waard. Omdat het landschap redelijk vlak is wordt er opvallend veel gefietst.Mijn persoonlijke favoriet is de kinky winkel anno 1959 midden op de boulevard. Waar in de wereld vind je dat nou?We maken een fikse wandeling alvorens op een van de vele terrassen voor de lunch neer te strijken en bestellen niet de salade van de kaart, maar de zelf samengestelde van de man aan het talfeltje naast ons, die met plezier in alle rust uitlegt wat de ingredienten zijn.Daarbij een heerlijke 'piadina' met verse parmaham, rucola en mozzerella, een halve liter witte wijn en een fles plat water. We sluiten de maaltijd af met de verrukkelijkste mascarpone con fragole en huisgemaakte pannacotta.De rekening bedraagt € 28,-. Achtentwintig euro!Daar koop je in Amsterdam amper nog twee koppen slechte koffie voor met dito appeltaart. Daarbij aangemerkt dat je met onbeperkt budget in Nederland nog niet eens in staat bent producten van gelijkwaardige kwaliteit en smaak te kunnen kopen, lopen we vrolijk en voldaan richting hotel met het goede voornemen snel terug te keren.
Momenteel ben ik op mijn eerste reisje naar Italie dit jaar en afgezien van het mindere weer, geniet ik er met volle teugen van. Zodra ik hier voet op vaste bodem zet, voel ik een soort optimisme wat me in geen enkel ander land ten deel valt.Met inbreng van mijn vier woorden Italiaans, doen zowel de buschauffeur als de kaartjesverkoper achter het loket op het treinstation van Mestre hun uiterste best mij de juiste richting op te sturen, wat in Italie nog een hele kunst is. Na de vliegreis duurt het nog een bus en twee treinen eer ik in Rimini arriveer, waar Marieke me op binaire 3 al staat op te wachten.Ik hou van de mensen hier. Pratend en gebarend of ze eeuwig ruzie staan te maken, weet ik dat je immer gemakkelijk bij ze aan tafel kunt schuiven voor een heerlijke maaltijd met vaak zelfgemaakte rode wijn die de kleur van cola heeft, en die je na drie glazen volledig knock-out slaan. Of de obers die met alle gemak het terras compleet voor je verbouwen, zodat je nog net in het zonnetje kunt eten. En al geloof ik ook zeker de verhalen dat het bijdehandte volk in de grote steden je makkelijk een oor aan kan naaien, voor mij is Italie altijd een beetje als thuiskomen.Ik voel me dan ook niet alleen als ik Marieke vanochtend met de groep zie vertrekken.De zoete oudjes zitten braaf beneden in de lobby op hun 'reisleidster' te wachten. Als het niet zo ongepast was geweest had ik er graag een foto van gemaakt.Ik trek me terug in de kamer en hang het bordje 'niet storen' op de deur.De oudere jongere die gisteren in het restaurant ongeneerd naar me stond te lonken, blijkt bij het ontbijt in hetzelfde hotel te verblijven.Met snor en baard behoort hij duidelijk niet tot een van de kanshebbers. Het weerhoudt hem er echter niet van zich aan het tafeltje naast ons te zetten en hondsbrutaal mijn richting op te staren, tot groot vermaak van Marieke, die me geamuseerd en uitgebreid verslag doet van al zijn bewegingen, terwijl ik alle mogelijke moeite doe zijn inspanningen te negeren.Omdat we ervaren zijn in mannen die ineens achter een pilaar tevoorschijn springen, weet ik dat slechts een bruuske afwijzing deze zuid-italiaan op andere gedachten zal brengen, en het zal dan ook een hele geruststelling zijn als mijn chapperone vanavond weer tegenover mij aan tafel plaatsneemt. Aiuito!
Is het mogelijk dat er dommere wezens bestaan dan goudvissen? Ik denk van niet. Het schijnt dat ze een geheugen van drie seconden hebben. Mij lijkt dit als ervaringsdeskundige nog rijkelijk optimistisch.Omdat de eerste lichting uit Frank's tropisch zwemparadijs ter ziele is, stort ik me woensdag op het verschonen van de drie verse aankopen. Verbazingwekkend overigens hoe makkelijk je de rest door het toilet spoelt na die eerst dooie, maar dit even terzijde.Zwemmend in een blauwe emmer als tijdelijke huisvesting hebben ze geen seconde in de gaten dat ze gevoerd worden en blijven stoïcijns onder het eten doorzwemmen. Als ik ze overkieper in de wastafel gaat er eindelijk een lichtje branden. Eten zullen ze. Je denkt toch niet dat ik na alle moeite het verse water weer ga vervuilen met voer.Het aquarium is namelijk voorzien van een lichtje dat onmogelijk te verwijderen valt tijdens het reinigen, bovendien gaat er toch snel zo'n 20 liter water in en sjouw dat maar eens richting badkamer!Na de wasbeurt schep ik de visjes weer in de bak en ondanks dat het netje wijd openstaat, weigert IQ nul de juiste kant op te zwemmen, maar blijft proberen zich door het netje heen te worstelen.Toch enigszins tevreden kijk ik na mijn noeste arbeid naar het heldere plaatje, waar ik zie dat de vissen een tijd lang angstvallig in een hoekje hangen om zich vervolgens massaal op de kunststof tak te werpen. "Die is niet om te eten!"Stomme beesten!
Hij is lang, donker, slank met een robuuste uitstraling en heerlijk koel. Om met hem samen te wonen heb ik enkel een ander huis nodig.Mijn prachtige, fonkelnieuwe Smeg koelkast is in het echt nog veel mooier dan op de plaatjes, echter de bedachte plek voor deze aanwinst in de keuken geeft niet het gewenste effect. Het blijkt dat mijn nieuwe liefde nu al meer ruimte voor zichzelf nodig heeft en in vrijheid veel beter tot zijn recht komt. Een snelle zaagaktie donderdagavond laat (leuk voor de buren) gaf wat verlichting maar niet voldoende. Mijn schatje wil helemaal los!Stralend en onweerstaanbaar staat hij dan nu ook middenin de woonkamer 'cool' te zijn. En zeg nou zelf; is het geen plaatje?
Nog een laatste stukje over afgelopen week en dan beloof ik dat ik er echt over op hou.
