Onverwacht genoegen

Terwijl ik gisteren heerlijk met Margriet op het terras van De Jaren zat, schoof niet veel later mijn leuke Utrechter bij ons aan tafel. Gezellig, hoe meer zielen, hoe meer vreugd en als rechtgeaarde Utrechter wil je per slot van rekening ook wel een keer op een léuk terras zitten.
De bediening was, zoals verwacht, ondermaats en onze poolse ober raakte dan ook helemaal in de war toen Margiet een kleintje pils bestelde. Een fluitje? Nee, een kleintje, een colaglaasje. Oh, een cola? We gaven ons gewonnen, een fluitje was prima.
Een trekbootje met een ponton met containers manouvreerde handig over het water, al begreep ik de logica van zijn bewegingen niet helemaal.
Na twee witte wijn verdween de zon achter de gevel, maar bleek de redding nabij. Vriendje ontwaarde een bevriende, amsterdamse collega die met een prachtig mooie en grote sloep inclusief harde salsamuziek aan kwam varen. Na uitbundige begroetingen legde de kaptein, al ietwat beneveld, de boot aan het terras en gewapend met ter plekke extra ingeslagen rosé en bacardi werd de reis met ons voortgezet.
De onderweg opgepikte passagiers, die al aan boord waren, werden afgemonsterd vlakbij het Amstel Hotel, alwaar de voorraad rosé nogmaals rijkelijk werd aangevuld. Beter mee verlegen dan om verlegen tenslotte.
Met z'n vieren zette we koers richting 't Klein Kalfje, waar we niet bepaald onopgemerkt het volle terras betraden. Ook de vele roeiers op de Amstel, die we op de terugweg tegenkwamen, keken niet echt blij maar waren gelukkig door het tempo van de boot en de muziek niet te verstaan.
Het werd een topmiddag door deze spontane aktie, al zal ik jullie de bijbehorende foto besparen. Niet dat ie niet heel erg leuk is, maar ik ben als de dood dat er per ongeluk alcohol uitdrupt op het toetsenbord.

Frivool

Een van de leukste plekken in Loosdrecht vind ik nog altijd café/restaurant 'De veilige haven'. Deze uitspanning was voorheen een stuk kleiner maar het karakter is hetzelfde gebleven.
Ik weet nog dat ik er 's middags rond drieën in de strenge winter van '85 of '86 aan kwam schaatsen vanaf Ottenhome om, met de ongetwijfeld vele bekende aanwezigen, gezellig een drankje te nuttigen. De tent bleek compleet afgeladen.
Nu kende ik de toenmalige eigenaar goed en zag ik aan zijn wanhopige blikken dat mijn aanwezigheid meer achter dan voor de bar gewenst was. Zo gebeurde het dat ik vijf minuten later, op mijn sokken, biertjes stond te tappen en er enorme hoeveelheden Muiderschipperbitter en glühwein door mijn handen zijn gegaan. Om drie uur 's nachts zat het feest er eindelijk op en stortte ik, dodelijk vermoeid, in mijn bed. Van mijn sokken was niets over.
Tegenwoordig zit je er aangenaam rustig met uitzicht over de plassen. De leuke barkeeper schenkt een lekkere wijn, maar het geheim zit absoluut in de borrelhap. Op verzoek maakt de kok namelijk een schaal met overheerlijke luxe kleine hapjes die een afspiegeling zijn van de voorgerechten op de menukaart. Frivole hapjes. Heerlijk!

Tuin

Dat ik geen groene vingers heb mag duidelijk zijn, maar dit jaar is de staat van de tuin, zelfs voor mijn doen, ver beneden peil, getuige de twee 'vorst'elijke potten op de getimmerde tuintafel. Inderdaad, stukgevroren tijdens die 5 minuten dat het echt koud was deze winter.
De rest van het terras biedt een nog veel triestere aanblik.
Het intereseert me echter helemaal niets op dit moment en ik vind het nog wel iets artistieks hebben. Een van de twee grote potten is ook gebarsten maar blijft keurig in elkaar zitten zolang je 'm maar niet verplaatst. Vooral niet aan komen dus!
De mezen halen dit jaar ook hun neus op voor deze ondermaatse broedplaats, alleen de merels hebben hun jongen grootgebracht in de heg.
Heel misschien krijg ik nog de geest binnenkort maar eigenlijk denk ik het niet. Het is prachtig zo.

Doe het zelf

Niets mooier dan terug te komen in een zonovergoten Nederland na een paar heerlijke dagen in Frankrijk.
De Côte was erg Azur en de foie gras tres agréable. Het terras van Café de la Place weer bevolkt met een heleboel eigenaardige maar leuke mensen en ons verblijf in hotel Les Remparts onvergetelijk.
Bij aankomst troffen we het hotel hermetisch afgesloten aan. Na het vijfde telefoonnummer, vermeld op de deur, geprobeerd te hebben, kregen we eindelijk contact. Niet overtuigd van onze reservering, was men dan toch zo vriendelijk ons de code van de voordeur te geven, waarna we op geheel eigen initiatief een kamer uit konden zoeken. Een soort doe-het-zelf-hotel dus.
Binnen deed het geheel een beetje denken aan een spookhuis inclusief krakende trap en spinnenwebben. De kamer was niet al te groot en in de badkamer, met zitbad, werd je direct onthoofd door de spiegel die ongeveer 30 centimeter te laag hing. Daarentegen was het uitzicht op het leuke balkonnetje fenomenaal en vonden we zowaar nog één lamp die het deed.
De tariefkaart op de deur vermelde ook nog een ontbijt maar dat was vast meer voor de vorm. On n'a vu personne en de geesten uit vervlogen tijden hebben ons lekker laten slapen.
Hoewel...., diegene die de laatste nacht de verwarming vol open heeft gedraaid, daar moet ik nog eens een hartig woordje mee spreken!

Feliciteren op eigen risico

Eind '65. Zag ik er nog maar zo goed uit!

Mooi

Dat deze dagen van het jaar niet echt aan mij zijn besteed is een understatement en het uitzenden van tal van oorlogsgerelateerde films maakt het er al niet veel beter op. Er is geen ontkomen aan. Nergens zo veel bommen en granaten als op onze tv rond deze tijd. Nog maar niet te spreken over die ellendige Waalsdorpervlakte. Brrr...
Er zijn echter uitzonderingen. Zo wordt vanavond om 18.20 uur op Net 5 de film 'La vita è bella' uitgezonden. Ik heb 'm destijds in de bioscoop gezien en weet nog dat ik nietsvermoedend naar binnen stapte.
Tot de pauze waren de beelden vermakelijk en ging het prima, maar daarna vreselijk mis en ondanks dat de film een min of meer goed einde heeft, waren mijn tranen niet meer te stoppen die avond. Niet in de laatste plaats omdat Frank baby was en ik me feilloos kon identificeren met de ouders.
Ik geloof niet dat Benigni daarna nog veel gepresteerd heeft qua films, maar deze is de moeite van het kijken meer dan waard.

Verliefd

Het was de week van Koninginnedag en van mijn companygoods inleveren. Geen probleem want veel 'goods' vond ik er toch al niet aan.
Stoer ben ik nog even het WTC ingelopen om deze en gene een hand te schudden, waarna ik op Sloterdijk per ongeluk het hol van de leeuw binnen liep. De leeuw keek niet blij, wat me na een begroeting en het verlaten van de kamer nog wel erg kon plezieren.
Zonder kantoorbagage en autoloos wandelde ik het gebouw uit waar ik zeven maanden geleden zo vol enthousiasme begonnen was. Gelukkig stond er iemand op me te wachten met een vriendelijk gezicht, die me ook nog gunstig gezind was, en in combinatie met een goed glas wijn knapt een mens daar merkbaar van op.

Woensdag hebben we traditiegetrouw de kermis aangedaan. Frank was zoals gewoonlijk niet weg te slaan en al met al ploften we na vele uren weer thuis op de bank, bont en blauw van botsauto's en parajump. Voor de televisie hebben we ons nog even vergaapt aan de voornamelijk roze koninklijke familie. En stiekem, heel stiekem heb ik me weer verlekkerd aan prins Maurits. Absoluut de leukste en de knapste van het gezelschap, zoals een van de vrouwelijke omstanders terecht opmerkte.
Heimelijk ben ik al jaren een beetje verliefd op 'm.