Blauwe luchten?

Niet werken en toch betaald krijgen. Het lijkt ideaal.....

Vissen

Zelf had ik niet zo het idee dat ons gezin incompleet was, maar anderen denken daar blijkbaar anders over. Tot mijn verrassing stuitte ik vrijdagavond bij thuiskomst op een aquarium in Frank z'n kamer. Caroline had me gelukkig al gewaarschuwd.
Vijf goudvissen die verdwaasd rondzwemmen in een bak met enkel water en een lichtje erboven. Ik kon m'n ogen nauwelijks geloven.
Beelden van een wekelijkse schoonmaakbeurt met mijzelf in de hoofdrol doemde direct in me op. Daarentegen leek meteen door de wc spoelen ook wat cru.
Frank straalt de volgende dag. "Ik zéi toch dat papa vissen voor me ging kopen." Ja, ja.
Met de plechtige belofte van Frank wat grind en plantjes bij te shoppen, ga ik noodgedwongen akkoord met Jaws en kornuiten, terwijl zich langzaam dat ene liedje aan me opdringt:

...en er is een ding wat ik nooit zou willen missen, en dat is.....

Weerzien

Al meer dan tien jaar was ik niet meer in 'De kat in de wijngaard' op de Lindengracht geweest, maar gisteren stuurde mijn auto moeiteloos naar een van de leukste kroegen van Amsterdam.
Aanleiding was een afspraak met het illustere trio op de foto.
Zonder zwerftochten op IJburg dit maal, lekker borrelen om daarna een tapasje te prikken. Even bijpraten en alle lopende zaken doornemen. Effi had ik al helemaal een eeuwigheid niet meer gezien (zie onderstaande link).
Het was die andere kat(er) van vanochtend in ieder geval meer dan waard.
http://loenatik.blogspot.com/2006/12/effie.html#links

Schoolbank

Van de week vond ik, via Schoolbank.nl, het volgende bericht in mijn mail:

Hi Danielle, Toen nog Mariet. Leuk je tegen te komen hier. Waar woon je? Is het goed met je? weet je nog de aapjes op mijn hoofd, ik was nog nooit zo geschrokken. Groet, Jet.

Levensgevaarlijk dit soort berichten. Het laatste mondde uit in een veel te lang telefoongesprek met een oud klasgenoot die tot in detail verhaalde over zijn scheiding en het opvoeden van de kinderen. Gezien mijn ruime ervaring op beide gebieden kon het verhaal me niet boeien en wist ik me met moeite van het sneue type te verlossen.
Maar Jet brengt enkel maar goede herinneringen boven. Een van mijn beste vriendinnen van de lagere school, samen op turnles, meedoen met fiets- en zwemvierdaagsen, zeilvakanties op het IJsselmeer en een heimelijke verliefdheid op haar broertje Frank. Leuke ouders en een Pippi Langkoushuis op de Herenstraat in Bussum. Paradijs op aarde in vergelijking met mijn boosaardige stiefmoeder.
De enige leuke bewoners daar waren de twee doodshoofdaapjes, gered van vivisectie. Eenmaal hun vertrouwen gewonnen, bivakeerden ze regelmatig op m'n hoofd en schouders tijdens het maken van huiswerk. Ik was ze bijna vergeten.

Leesvoer

Al vanaf Kerstmis lag het op me te wachten; het boek 'De schaduw van de wind' van Carlos Ruiz Zafón.
Lezen doe ik alleen in de vakanties. Thuis komt het er niet van of val ik na een pagina in slaap zonder me de volgende dag nog te herinneren wat ik gelezen heb. Daar staat tegenover dat ik in het buitenland het liefst niets anders doe. Dit boek is lekker dik en was dus prima voor de dagen in Spanje.
Heerlijk lezen in de zon. Funest voor een egaal bruine kleur, but who cares?
Nu zal ik jullie niet vervelen met een beschrijving van de inhoud. Deze is namelijk veelvuldig op het internet te vinden en dan vaak beter dan ik 'm kan geven.
Wat het boek vooral aantrekkelijk maakt zijn de fantastische uitspraken die er in gedaan worden door de krakkemikkige zwerver Fermin die op een gegeven moment door de hoofdpersoon van de straat geplukt wordt. Eenmaal opgeknapt ontpopt hij zich tot een ware levenskunstenaar met de meest rake opmerkingen.
Verder is het verhaal origineel, goed geschreven en extra leuk voor diegene die Barcelona doorkruist hebben.

Schone schijn

Als het even kan reis ik het liefst met slechts mijn kleine, zwarte koffertje, dat ook geaccepteerd wordt als handbagage, mits niet te zwaar. Omdat ik mezelf niet als staatsvijand nr. 1 kwalificeer, prop ik hier tevens mijn bescheiden make-upbenodigdheden in.
Dit kwam me duur te staan bij de controle op Schiphol richting Nice. Onverbiddelijk zag ik drie van mijn geliefde en o zo onschuldige flesjes linea recta de prullenbak in verdwijnen. Alsof ik met mijn Biotherm demaquilagepompje een bedreiging voor de staatsveiligheid zou vormen en een heel vliegtuig op zou willen blazen! Zelfs de dienstdoende stumper keek mij niet overtuigd met een rood en hulpeloos hoofd verontschuldigend aan.
Nog veel merkwaardiger werd het toen mijn handtas met nagelvijl en schaartje probleemloos door het scanapparaat navigeerde. Totaal vergeten natuurlijk omdat die paar moordlustige opwellingen die ik per jaar heb doorgaans hooguit in een scheldpartij gesmoord worden. Op de terugweg dezelfde oefening en weer bleek het geen enkel bezwaar. Het retourtje Malaga van afgelopen week leverde amusant genoeg hetzelfde beeld op.
Dus Alberto Stegeman, kom er maar in!

Terug...

.....in depri-land.
Na eindeloos blauwe luchten, wijnovergoten lunches en idioot hoge temperaturen voor de tijd van het jaar, storten we ons weer in de sleur van alledag.
Geen loopjes meer naar het strand of koffie bij ons favoriete café, en de beachballset is voorlopig veroordeeld tot eenzame opsluiting.
De hele week was het stralend weer, met, volgens internet, de zaterdag als uitzondering. Het werd uiteindelijk de heetste dag. Tot een half uur voor vertrek hebben we van de zon genoten getuige de foto van Marieke op het "terras" van het vliegveld.
Nieuwe inspiratie en plannen zijn er volop. Zo moet nu eindelijk dat 30km lange rode asfaltpad in Palma de Mallorca een keer geskate worden, wachten de bekende tapasbar in Deia en het strandje in Sollèr op een bezoek en schijn je in het Zwarte Woud heerlijk te kunnen borrelen. Die paar dagen Rimini proppen we ook nog wel ergens tussen.
Laat ik maar eens beginnen mijn 895 mailtjes weg te werken...