Avondellende

Een van mijn grootste angsten is gisteren waarheid geworden. Frank wil de avondvierdaagse lopen!
Het zou niet zo'n ramp zijn ware het niet, dat op zijn leeftijd een van de ouders nog mee dient te lopen. Na elk jaar met Caroline meegesjokt te hebben, dacht ik mijn portie wel gehad te hebben. Mede omdat Frank stelselmatig en overtuigd weigerde de afgelopen jaren. Helaas, niets zo veranderlijk als een mens. Het formulier is al ingevuld en om de feestvreugde compleet te maken, loopt ie meteen maar de 10 kilometer iedere avond. Dat zal 'm lelijk tegenvallen zal ik je vertellen. Ik heb gewaarschuwd maar wie niet horen wil moet maar lopen. Met een beetje geluk is ie meteen weer genezen voor de komende tijd.
Nu is de beweging natuurlijk niet slecht voor me en ik ben dan ook meer dan bereid om te zwemmen, fietsen, skaten, schaatsen, skiën, wildwatervaren om maar iets te noemen, maar nutteloos iedere avond tien kilometer lopen met driehonderd kabouters voor je voeten die lopen te kwallen, nou nee, ik kan er niet opgewonden van raken.
Dus met gepaste tegenzin meld ik me bij deze af voor 11 t/m 14 juni. Voor mij geen leuke bioscoop-, café- of theaterbezoeken. Wedden dat het ook nog gaat regenen?

Knutselfobie

Als kind kon ik me eindeloos bezig houden met knutselen, tekenen, punniken, borduren etc. Breien kan ik zelfs heel aardig al doe ik het nooit meer. Geen tijd en de kinderen zijn me er nog iedere dag dankbaar voor.

Mijn aanleg voor broddelwerkjes is niet op Frank en Caroline overgeslagen. Caroline is nog wel in staat een recht stuk te breien wat dan het predikaat shawl meekrijgt, maar Frank heeft van jongs-af-aan een allergie voor knutselen opgebouwd. Op bijgaande foto's zijn zijn 'paashaas' en 'ster' te bewonderen. Het duurde even voordat we thuis de juiste omschrijving en diepgang van deze twee kunstwerken te pakken hadden. Het zit er niet in en zal er dus zeker nooit uitkomen. Ik kan er niet erg zwaar aan tillen en zie in hem genoeg andere kwaliteiten. Hetzelfde geldt voor Caroline, die weer prachtig kan dansen terwijl ik op een avond twintig pedicures een half jaar overwerk kan bezorgen (en ja, dat is een waarschuwing).

Dat er nog een V van voldoende op zijn rapport prijkt, heeft ie waarschijnlijk te danken aan de twee juffen waar die wel een potje kan breken. Letterlijk!

Sodom en Gomorra

Om de vrije dag van maandag te compenseren zit ik vandaag op kantoor. Op de muur tegenover me staren de ONV kantoorgebouwen op de foto's me aan. Binnenkort zullen ze voor mij verleden tijd zijn en ik probeer al een beetje afscheid te nemen.
Nu liggen er te veel leuke dingen in het verschiet om snikkend achter m'n bureau te zitten en al snel dwaal ik af naar volgende week zaterdag als ik naar Venetië vlieg en daar Marieke ergens ontmoet met hippe rode BMWcabrio. Ik heb wel plechtig moeten beloven mijn kleinste koffertje mee te nemen, want hip en kingsize Samsonite is vanzelfsprekend geen goede combinatie. Vol vertrouwen heb ik de organisatie in haar capabele handen gelaten. Waar we nou precies terecht gaan komen is nog de vraag maar zeker is dat we veel kerken gaan bezoeken en wandelingen zullen maken, 's avonds lekker vroeg naar bed met een goed boek en natuurlijk geen alcohol en gezond eten.....

Oké, dat komt niet echt geloofwaardig over. Zal voor mezelf spreken als ik zeg m'n best te doen een spoor van gebroken harten en leeggeshopte winkels na te laten. Zo min mogelijk slaap en een permanente staat van dronkenschap. Misschien nog vijf minuten voor zelfreflectie, al vind ik dat wel weer wat lang. De werkelijkheid zal wel ergens in het midden liggen. Alle verhalen die door de beugel kunnen zal ik delen, de rest bewaar ik voor in het bejaardenhuis later.

Vliegende Hollander

Raar genoeg is mijn lust om te werken na de ontwikkelingen van de laatste tijd nog altijd niet tot onder het nulpunt belandt, maar vandaag laat ik het toch echt even afweten, want..... de Efteling heeft een nieuwe attractie en ja, daar moet alles voor wijken natuurlijk. De nieuwste, grootste en duurste duldt geen enkel uitstel meer en smeekt vandaag om passagiers. En in de kindervakantie gaan, wanneer iedereen gaat is natuurlijk geen optie. Je begrijpt dat we onze tijd niet willen verdoen met urenlang vruchteloos in de rij staan tussen het gewone volk voor een ritje van krap een minuut. Nee, we willen urenlang blijven zitten en de ritjes eindeloos opnieuw beleven!
Wat? Kinderen weer naar school? Jaaaaaaa, nouououou, uhh.... buikpijn hè, echt heel vervelend allemaal ;-).

Gewoon lekker

Ook al is het zo dat smaken verschillen, blijkbaar zijn er ook gerechten die iedereen lust. Ik doel dan op mijn pasta-ovenschotel, die ik na de donaties van gister nu ook in grote hoeveelheden kan maken. Zelfs succesvol bij kinderen. Omdat ik iedereen altijd beloof het recept te sturen of te mailen maar dat vervolgens nooit doe omdat ik het net zo snel weer vergeet als ik het toegezegd heb, hoop ik het bij deze voor eens en voor altijd te kunnen vergeten. Komt ie.


Nodig voor 4 personen

• 1 zakje mix voor ovenpasta met ham en kaas
• 1 bekertje slagroom (125 ml)
• 6 gedroogde tomaten in olie
• 250 gr penne rigate
• 1 zak gesneden prei (300 gr)
• 1 duopakje hamblokjes
• 150 gr gemalen belegen kaas
• ovenschaal

Bereiding

Oven voorverwarmen op 225 graden C of gasovenstand 5. Mix voor ovenpasta mengen met 750 ml koud water en de slagroom. Geheel goed doorroeren en circa 3 minuten laten staan. Tomaten droogdeppen met keukenpapier en in stukjes snijden. Pasta, tomaten, hamblokjes en prei in de ovenschaal doen. Saus erover heen schenken en goed omscheppen. Kaas erover strooien. Schaal in het midden van de oven in circa 45 minuten gaar laten worden. Halverwege de tijd het gerecht even omscheppen.

Liberationday?

Et voila! De oogst van de veertigste-nog-wat bevrijdingsdag uit mijn leven. Zo te zien heeft mijn absolute favoriete Amsterdamse bloemist Scheepstra weer een goede dag gehad, en eindelijk heb ik de franse ovenschalen in bezit, waar ik me al zo'n tien jaar aan sta te verlekkeren bij Studio Bazar. Met dank aan alle gulle gevers voor cadeau's, kaarten, telefoontjes en smssen.

En werkelijk, ik voelde me weer enorm bevrijd na afloop!

Gelukt!

Zie hier, mijn nieuwe fietsslot. Weliswaar vier maanden later dan gepland, maar een kniesoor die daar op let. Superhandig klikt ie in mijn bestaande slot, zodat een extra sleutel niet meer nodig is. Met dank aan een of andere fietsnerd, die daarmee weer zwaar gescoord heeft. Binnen no-time gemonteerd en voor de luttele somma van 18 eurootjes. Zeker als dit weer aanblijft gaat deze dame aardig wat kilometers richting Amsterdam maken. Met Eric naar de film, bij Ria op bezoek of met Caroline naar de PC. Je begrijpt dat ik haar natuurlijk wel een worst voor moet houden, wil ik d'r zo gek krijgen om met me mee te fietsen.