Marc-Marie

Zo vervelend als ik hem vroeger vond, zo leuk vind ik hem nu. Nog geen twee seconden kon ik naar Marc-Marie Huijbregts luisteren, maar woensdagavond in de Kleine Komedie heeft ie voor altijd mijn hart gestolen. Al was het alleen al vanwege de geweldige afzeiksessie van Jeroen Krabbé.
Na enkele minuten alleen de spot op het podium gezien te hebben, ging het licht aan om de hele voorstelling niet meer uit te gaan. Dik anderhalf uur achter elkaar spreken zonder pauze en een geweldige interaktie met het publiek.
Wat opviel was dat hij vrij veel van zichzelf en z'n privéleven blootgaf, wat hem nog leuker maakte. Door zijn piepstemmetje kan hij de meest vreselijke dingen zeggen en ze toch vriendelijk laten klinken.
Ik heb gelachen om de scherpe teksten maar ook zeker genoten van zijn prachtige zangstem, waarvan ik het bestaan niet wist.
Indrukwekkend en mooi. Heel mooi.

Zwarte Magica

Soms heb je mazzel en vind je niet alleen het juiste plaatje maar ook nog de juiste tekst erbij!

Mannen

Naar aanleiding van de nieuwe Sex and the Cityfilm verscheen gisteren een item in het journaal dat de succesvolle vrouwen in New York maar niet aan de man schijnen te komen. Beter opgeleid verdienen ze inmiddels meer dan hun mannelijke equivalent, en dat blijkt dan weer erg bedreigend te zijn voor de amerikaanse Tarzans.
Slingerend van wolkenkrabber naar wolkenkrabber beschermen ze hun tere egootjes door met domme blondjes te daten, die met een Gauchobiefstuk, glas wijn en een complimentje nog naar hogere sferen te tillen zijn.
Zelfredzaamheid, initiatieven en een eigen mening van de dames wordt door de heren luid toegejuigd, maar o wee als je daadwerkelijk aan die criteria voldoet. Helemaal lastig wordt het als de dame in kwestie er ook nog eens goed uitziet en over een flinke dosis humor beschikt. Bye bye love, bye bye happiness.
Wat mankeert die mannen toch?
Met een flintertje extra inzet en fantasie is het helemaal niet zo moeilijk. Echt plezier zit lang niet altijd in financiële middelen. Bovendien kunnen ze dan ook eens ophouden te miauwen dat ze bij een scheiding uitgekleed worden, maar de rollen een keertje omdraaien. Moet heerlijk zijn.
Zwijgen zal ik over het bericht dat ze seks hard werken vinden. Je zou bijna medelijden krijgen...

Dooie paus

Nog een laatste stukje over afgelopen week en dan beloof ik dat ik er echt over op hou.

Terwijl we braaf hobbelend in een klein busje Marieke haar groep naar het vliegveld in Bologna begeleidden, had ik met enkele van de reizigers een geanimeerd gesprek.
De leuke heer op de stoel voor mij hield het midden tussen Willem Oltmans en Jan Terlouw.
Toen hij hoorde dat ik vorig jaar in Napels en op het eiland Procida was geweest, haakte hij gretig in. Hij profileerde zich als echte Italiëkenner, en wist veel over het land en de opgravingen in het zuiden, waar ik zo graag nog eens een maandje door zou willen brengen.
Mijn troef was echter het eiland Ponza. Het behoort tot de Pontijnse eilanden en ligt schuin onder Rome in de Tyrreense zee. Het is prachtig. Ik ben er ooit met een zeilboot heen geweest en hoorde van mijn leraar italiaans vorig jaar dat het bij Nederlanders niet of nauwelijks bekend is, laat staan dat ze er geweest zijn.
Het werkte. Even leek hij helemaal uit het veld geslagen toen hij moest toegeven hier nog nooit van gehoord te hebben. Maar niet veel later herstelde hij zich door te roepen: "Maar ik heb ooit een dooie paus gezien! Met rode slofjes aan."
Hij was per toeval in 1978 in Rome toen Johannes Paulus I na 33 dagen al het loodje legde.
De strijd was in gelijkspel geëindigd. Zijn dooie paus tegen mijn onontdekte eiland. Hij kon er hartelijk om lachen.

De foto heeft er niets mee te maken maar is leuk omdat hij gemaakt is in ons Riminese hotel waar alle kamers verschillend zijn en een dergelijke muurschildering hebben.

Koopje

Marieke, bedankt voor het gastblog van gisteren. Hoop snel weer ergens met je op een mooi terras te staan (misschien koop ik zelfs wel een nieuwe pyjama), maar ondertussen zit het er voorlopig weer op voor ons. Met een laatste fietstochtje naar de wijnboerderij in Torreglia besloten we wederom een heerlijk weekje.
In tegenstelling tot vorig jaar konden we ditmaal het fietspad feilloos vinden, waardoor onze overlevingskans met zo'n 90% toenam. Echt, geloof me, fietsend in Italië begrijp je niet dat er nog italianen aan de start bij de Tour verschijnen.
Het oude wijnechtpaar (70 en 75 jaar), waar we genoegelijk een flesje wegwerken, houdt er mee op. De boel wordt verkocht. We hebben plechtig beloofd in september nog een laatste bezoek te komen brengen. Diegene die nog een mooie spot zoekt, kan voor circa 7 miljoen euro hier zijn slag slaan.
Thuis gekomen vallen kou en regen rauw op m'n dak, maar maakt de beschutting van Caroline en Frank, die ons bij aankomst op Schiphol staan op te wachten met de auto, weer een hoop goed.
Voortvarend zet ik de volgende dag de Smeg op zijn definitieve plaats in de keuken en ruim de rest van het huis op. Als Appie vanavond komt, wordt ie gevuld en gaat alles weer z'n gangetje. Morgen eerst een afspraak bij de kapper en later op de dag een sollicitatie. Woensdag nog een en 's avonds met Annemarie naar Marc-Marie Huijbregts. De wereld draait door maar ergens knaagt er iets.
Het prikbordgevoel misschien?

Timidezza

Voor wie denkt dan Danielle altijd zo onverschrokken is als ze doet voorkomen, hier het verhaal van een 'gast-blogger'. Wanneer je tot tien uur kunt ontbijten en om vijf voor tien wakker wordt, heb je twee mogelijkheden: ofwel niet meer gaan, ofwel ongewassen en ongekamd in willekeurig bijeengeraapte en ietwat gekreukte kleding gaan. Wij kozen voor het laatste. Na een snel ontbijt besloten we meteen maar eens polshoogte te gaan nemen op de vierde verdieping van ons hotel, waar zich een mooi dakterras zou bevinden. Daar aangekomen bleek er net een serieuze conferentie te zijn begonnen, waarbij de spreker vreselijk zijn best deed ruim 50 strak in het pak zittende mannen met zijn verhaal te boeien. Het door ons gezochte dakterras kon slechts bereikt worden door dwars door de conferentiezaal te lopen. We besloten dus maar rechtsomkeer te maken, echter, de laatkomer waarmee we in de lift naar boven waren gekomen vond dit onzin en zou ons wel even naar het terras begeleiden. Voor ik het wist keek ik uit over stad en strand en werd vriendelijk verwelkomd door Roberto en Giorgio, twee conferentiegangers die duidelijk liever op het terras stonden dan in de zaal te zitten. Maar... waar bleef Danielle? Achterom kijkend zag ik haar als aan de grond genageld staan, duidelijk onwillig de zaal door te lopen en zelfs langzaam naar achter stappend richting mogelijke vluchtweg. Gelukkig waren daar de vele mannen, die het eigenlijk raarder vonden dat ze in de hal bleef staan dan dat ze 'in pyjama' de conferentie zou gaan verstoren. Er werd dus direct actie ondernomen en tussen twee mannen in werd ze zeer tegen haar zin en onder enorm leedvermaak van mijn kant naar het terras gebracht, waar Roberto haar nog hartelijker verwelkomde dan bij mij het geval was. De volgende vijftien minuten heb ik genoten van een enorm verlegen Danielle, kan zelfs wel zeggen dat ik zelden iemand zo verlegen heb gezien (en dan ook nog eens iemand waarvan ik het zeker niet verwacht had...). Gelukkig werd op het moment van opperste verlegenheid Roberto weggeroepen om de zaal te gaan toespreken: een mooi moment voor onze exit!

Rimini

Het is jammer dat Rimini het imago heeft van slechts een beetje verlopen badplaats aan de Adriatische kust.
Gegids door Marieke maak ik kennis met het oude centrum, de mooie winkels en terrassen, het oude visserswijkje met de kenmerkende gekleurde huizen en muurschilderingen en prachtige parken. En met dorpjes als San Leo en Pennabilli is ook zeker het ontdekken van het achterland meer dan de moeite waard. Omdat het landschap redelijk vlak is wordt er opvallend veel gefietst.
Mijn persoonlijke favoriet is de kinky winkel anno 1959 midden op de boulevard. Waar in de wereld vind je dat nou?
We maken een fikse wandeling alvorens op een van de vele terrassen voor de lunch neer te strijken en bestellen niet de salade van de kaart, maar de zelf samengestelde van de man aan het talfeltje naast ons, die met plezier in alle rust uitlegt wat de ingredienten zijn.
Daarbij een heerlijke 'piadina' met verse parmaham, rucola en mozzerella, een halve liter witte wijn en een fles plat water. We sluiten de maaltijd af met de verrukkelijkste mascarpone con fragole en huisgemaakte pannacotta.
De rekening bedraagt € 28,-. Achtentwintig euro!
Daar koop je in Amsterdam amper nog twee koppen slechte koffie voor met dito appeltaart. Daarbij aangemerkt dat je met onbeperkt budget in Nederland nog niet eens in staat bent producten van gelijkwaardige kwaliteit en smaak te kunnen kopen, lopen we vrolijk en voldaan richting hotel met het goede voornemen snel terug te keren.