Per definitie voel ik me een ontzettende sukkel als de belastingaangifte ingevuld moet worden. Waar anderen de mogelijkheden hiervan eindeloos uitnutten, zoek ik ieder jaar krampachtig naar slimme aftrekposten om ze vervolgens nooit te vinden.
De ellende begint al bij het opstarten. Sinds het falen van DigiNotar gebeurt dit op eigen risico heb ik begrepen, maar ik zet me er snel overheen en de ingevulde gegevens verschijnen op het scherm.
Wat?? Kan nooit. Ik probeer kalmte te bewaren en trek de tweede map uit de kast voor controle, om er tot mijn ontsteltenis achter te komen dat de bedragen aardig kloppen. Ik behoor duidelijk tot een van die mensen wiens loonontwikkeling volledig langs me heen is gegaan. Tot mijn vreugde zie ik de post "aftrekbare eigen bijdrage" op de jaaropgave staan. Dit slaat op de auto en naarstig speur ik het formulier af naar het rechthoekje waar het bedrag in thuis hoort. Na een kwartier kom ik tot de conclusie dat iemand hem stiekem zwart moet hebben gemaakt.
Kom kom, nou niet direct opgeven. Ik noteer het item onder de rubriek na te vragen en zet moedig door. Bij vrienden zit alles gestructureerd in een enkele map. Bij mij niet. Als ik map nummer drie open moet ik me een weg banen door de vele pensioenoverzichten die voornamelijk gevuld zijn met belachelijk lage bedragen omdat ik in het verleden, vrijwillig en onvrijwillig, nogal eens geswitcht ben. Voor de zoveelste keer neem ik me voor hier in de toekomst echt eens tijd aan te besteden. Map vier en vijf volgen. De tafel ligt bezaaid en verse koffie wordt in grote hoeveelheden aangesleept. Eindelijk vind ik wat ik zoek.
Na twee uur zweten probeer ik het scherm te sluiten. Pesterig krijg ik de melding dat mijn formulier nog niet volledig is. Snotverdomme jongen, dat weet ik toch ook wel! Het lijstje na te vragen is tot volle wasdom gekomen en inmiddels voel ik het woord mislukkeling in grote rode neonletters over mijn voorhoofd lopen. HELP!!!
Alleen al het feit dat ze techneute binnen ons bedrijf was maakte haar bijzonder. Daarnaast had ze een knap gezicht, een mooi figuur en was altijd beschaafd. Geliefd bij iedereen en omringd door vrienden. Kortom, een jonge vrouw die op het eerste oog alles meeheeft en een riante toekomst tegemoet lijkt te gaan.
Deze week maakte ze een einde aan haar leven. Waarschijnlijk zorgvuldig gepland tijdens de twee weken vakantie die ze had opgenomen. Slechts achtentwintig jaar werd ze.
Het bericht kwam aan het einde van de dag en maakte dat mijn wodka-jus als medicijn smaakte. Terwijl in mijn hoofd het pas verworven nieuws bleef echoën gleed iedere koude slok, als bewijs van leven, bewust de slokdarm door mijn maag in. Marieke arriveerde niet veel later in Het Oude Dykhuys en ik was dankbaar voor de afleiding. Het restaurant voelde goed en ik kon mijn ongelooflijke verhaal kwijt.
Eigenaar en bediening hadden er veel werk van gemaakt. Geen standaardmenu, zoals gewoonlijk tijdens restaurantweek, maar er viel daadwerkelijk nog iets te kiezen. We kozen allebei voor iets anders met een lekkere fles wit er bij. Ik heb eigenlijk geen minpuntjes gedurende de avond kunnen ontdekken. De borden waren mooi opgemaakt, het eten was verfijnd maar niet te ingewikkeld. De bediening alert en sociaal vaardig.
Omdat ik altijd op zoek ben naar plekken waar ik tegen gunstige voorwaarden ongestoord een paar uur door kan brengen, zal ik hier met mooi weer zeker een keer op het terras neerstrijken. Want wie heeft er nou ooit gehoord van Lisserbroek? Ik niet.
Je bent de rijkste man op aarde met 69 miljard dollar. Oké, nog een keer dan. Negenenzestig miljard dollar of wel 69.000.000.000. Hoe heet je dan? Juist; Carlos Slim.
Een van de weinige mensen die met zijn telefoonlijnen meer banksaldocijfers heeft vergaard dan zijn rekeningnummers lang zijn. Erg vrolijk kijkt hij er niet bij.
Het is rustig op mijn blog. Tot aan vanmorgen hield ik me voor dat dit vooral kwam door gebrek aan inspiratie. Of de angst om in herhaling te vervallen. Kwats!
Toch altijd verbazingwekkend hoe een mens zichzelf in de maling kan nemen. Ik wist tenslotte wel beter. Elke dag kom ik minstens een item tegen wat het bloggen meer dan waard is. De enige legitieme reden om niet te schrijven is als er daadwerkelijk geen tijd is om wat krabbels op het scherm te prutsen zoals vorig jaar veelvuldig gebeurde. Hier is momenteel geen sprake van. Ik veins natuurlijk wel dat ik van hot naar her ren en doe ook nog steeds genoeg, maar het huidige schema biedt mogelijkheden tot een riant speelkwartier zo nu en dan bij voorkeur een met een culinaire ondertoon. De condities en openingstijden zijn op z'n minst flexibel te noemen, zal ik maar zeggen. Het is stilte voor de storm. Als alles meezit zal ik er later dit jaar met weemoed aan terugdenken en geniet ik er nu nog maar even van.
Nee, de werkelijke reden is eigenlijk dezelfde als waarom ik zowel het Hyves- als Facebookaccount aan de wilgen heb gehangen; de meelezers.
Met schrijven ben ik in eerste instantie voor mezelf begonnen, en heb er nooit en te nimmer rekening mee gehouden dat er daadwerkelijk mensen zouden zijn die het oprecht leuk vinden om keer op keer mijn triviale onbenulligheden te volgen. Sterker nog, de meesten weten van het bestaan niet af. Bang om wie dan ook voor het hoofd te stoten hou ik er inmiddels veel te veel rekening mee. Velen zijn onbekend maar een aantal ook niet, en voor je het in de gaten hebt hou je geen vrienden meer over. Gelukkig kennen de ouwe getrouwen mij voldoende om te weten dat de vileine opmerkingen minder scherpe kantjes hebben dan ze doen voorkomen. Maar dan nog. En onbekend maakt onbemind. Dus toen onlangs een anonieme bezoeker 'sexy zwart overhemd' googelde, moest ik luid grinniken. De les dat een zwart overhemd per definitie niet sexy is, blijft 'm lang bij hoop ik.
Roddelen doe ik niet. Hooguit overdrijf ik hier en daar een beetje om de tekst net iets smeuiger te maken.
En dan nu het goede nieuws. Vanaf morgen schrijf ik weer lekker wat ík kwijt wil. Rauw en ongecensureerd. Geen dwangbuis meer, taboe's of scrupules. Dus als ik een pokkendag heb en wil janken dan krijg je zoiets. En als er iets te vieren is zoiets. Het wordt daardoor persoonlijker en niet iedereen zal daar even gecharmeerd van zijn. Maar het is mijn blog dus jammer dan.
Bij deze nodig ik iedereen van harte uit om vooral te blijven volgen. Het maakt het schrijven alleen maar nog leuker. Maar wel op eigen risico, en niet janken als er iets staat wat je niet bevalt. Je bent gewaarschuwd.
Bij het opruimen kwam ik deze column tegen van Adriaan Jaeggi, lang geleden van Eric gekregen. Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen hem, zonder te delen, zomaar in de prullenbak te gooien. Even opslaan als afbeelding en uitvergroten zal de leesbaarheid zeker verbeteren.
Door tussenkomst van onze prachtige woning aan een van de presidentiële lanen in Amsterdam hebben we Italië vorig jaar moeten missen. Maar van de zomer zetten we weer koers in die richting. Ik kan niet wachten.
Per definitie voel ik me een ontzettende sukkel als de belastingaangifte ingevuld moet worden. Waar anderen de mogelijkheden hiervan eindeloos uitnutten, zoek ik ieder jaar krampachtig naar slimme aftrekposten om ze vervolgens nooit te vinden.
