Slag om Nederland

Een van mijn grootste angsten is dat het leven saai wordt. Nu hoef ik daar in het algemeen niet bang voor te zijn. Uitdagingen weten mij altijd moeiteloos te vinden en zelf ben ik ook niet de beroerdste om wat spanning en sensatie op te zoeken.

Qua werk zit het ook wel goed. In vastgoedland is namelijk altijd wel wat te beleven. Reikhalzend keek ik uit naar de eerste aflevering gisteren van 'De slag om Nederland', waarin het ging over grote bedrijven die de macht hebben, onder het mom van duurzaamheid, constant te verhuizen naar nieuwe gebouwen met achterlating van vele leegstaande m2. Op de foto nog zo'n schatje. Het team van de 'keuringsdienst' deed het uitstekend en verwachtingsvol zie ik deel twee tegemoet.

Post New Year

Tien dagen is het nieuwe jaar jong en gezegend zijn zij die anderen geen goede dingen meer hoeven te wensen met referte hieraan. Handen schudden is zo erg nog niet maar het bijbehorende gelebber wel. En dan vooral met mensen die daar nornaal gesproken niet voor in aanmerking komen. Hierbij de laatste en we kunnen weer over naar de orde van de dag.
Ook de goede voornemens beginnen te vervagen. Afvallen staat nog steeds op nummer 1 begrijp ik uit de journaals. Zelf ben ik nooit het type geweest die na drie kwartier porren in een doperwt verzucht dat ik zó vol zit en écht niet meer kan. Ik graas gewoon door maar met gezond verstand eten kom je een heel eind. Op kantoor regent het altijd nog taarten en gebak. Mijn voorstel om een gevecht te houden kreeg geen unanieme steun. Het leek mij vooral nuttig. Even de dagelijkse stress afreageren en je komt er geen gram van aan.
Party poopers....

Carnage

Heerlijke film. En ik maar denken dat die Polanski ergens in de lik zat omdat ie aan jonge meisjes had zitten frunniken.

Jacques

Wat is er lekkerder dan in het weekend nog even lui in bed te liggen? Of bij het wakker worden via de televisie het laatste nieuws tot je te nemen.
Genoegzaam kijk ik tot dé grote stoorzender voorbij zapt; RTL4 met aflevering driemiljoen achtentachtig van Jacques Cousteau. Er komt maar geen eind aan deze serie. De Harry Slinger van de wereldzeeën met volgelingen zwemt en duikt tot je er helemaal naar van wordt. Het kan niet anders dan dat de man bij geboorte met camera en al uit de baarmoeder getrokken is. Godzijdank is ie dood, maar dat hij in 1997 is overleden zou je niet zeggen. Niet van de buis af te trappen. Met dat eeuwige magere lijf van hem weer tussen zwermen sardientjes en hordes andere friemelbeesten. Lekker afzien met de mannen op die oude verrotte boot, soep schrapend uit een stenen tijdperkmok. Het woord 'natuurgeweld' krijgt bij het zien van de beelden een hele nieuwe lading. Als ie niet al overleden was zou ik hem namelijk graag zelf een handje geholpen hebben.
Kunnen wij geen nieuwsshow maken in het weekend zoals de Britten dat doen? Gary Lineker vind ik echt veel leuker om naar te kijken dan die onuitroeibare rode badmuts. John, doe er eens wat aan en mindmap iets soortgelijks. Graag iets waar de kleuren nog niet van vervaagd zijn en het vel minder verschrompeld. Dank.

Zonde

Als al die laffe kneuzen nou de rest van het jaar mijn auto met rust willen laten, dan kan ik gewoon overdag aan het werk in plaats van aangifte doen, schadeformulieren invullen en een hele ochtend op de koffie bij een bedrijf voor ruitschade. Is er niet ergens nog een vergeten eiland in de stille oceaan met een sociale werkplaats er op? Het is maar een gedachte....

Goede ideeën

Onlangs heb ik de tijd gevonden om mijn slaapkamerdeuren te schilderen. Het moest en zou een bronskleur worden. Brons is beautiful maar zo niet te vinden in verf. Je zou toch denken dat een Histor of Flexa wel een beetje bling in het assortiment heeft zitten. Mooi niet. Gelukkig werden er, terwijl Hans Weijers in zijn neus zat te peuteren, in een Zuid Hollands jeneverdorp een paar knappe potjes metaallak voor mij gefabriceerd. Het resultaat mag er zijn. Zeker als je bedenkt dat er goedkope Ikea-deuren in hangen.

Ook Facebook is eindelijk exit. Reden? Steeds meer aanvragen van mensen die ik niet tot mijn vriendenkring reken. Herinner je je nog dat je vroeger op je verjaardag de klassen rond mocht met twee vriendjes? Je moest dan de helft van de kinderen subtiel afwijzen omdat iedereen mee wilde. Een eigenschap die ik destijds al niet goed beheersde en die in de loop van de jaren ook niet verder ontwikkeld is. Mijn Facebook is dus niet meer inclusief het irritante meegluren door mensen die er niets te zoeken hebben. Kan ik gewoon weer lekker doen waar ik zin in heb.

Niks veranderd

Gelukkig Nieuwjaar allemaal! Dat 2012 maar een heel mooi jaar mag worden en alles brengt wat je er van verwacht.
Afgezien van wat bovenmatig verbruik van bubbelwater en vuurwerk is er na twaalven niets veranderd. Voor Frank is eten nog altijd topprioriteit, en hij haalde dan ook opgelucht adem toen hij vannacht bij thuiskomst constateerde dat nog niet alle oliebollen en appelflappen opgegeten waren.
Verder werd ik vanmorgen als vanouds gewekt door alle smssen, pings en what's appen omdat ze deze blijkbaar nog steeds niet kunnen verwerken op het moment dat ze verstuurd worden.
En Caroline vertrok met vriendin op veel te hoge hakken naar een veel te duur feest in het centrum van Amsterdam waar ze onmogelijk kon komen omdat er geen taxi te vinden was en er zich voor de entree een menselijke file bevond.
Business as usual dus.