De 1e amsterdamse boom

Wat is ie mooi, hè?

Oranje avond

"May all your days be circusdays". Aan deze gevleugelde woorden van de spreekstalmeester in het Kerstcircus van Carré moest ik denken, toen ik afgelopen donderdag aan het diner in de Palazzotent zat. Zwieren en zwaaien leek het thema van de acts op het podium van circa vier m2. Voor de afwisseling een australische paaldanser en een engelse kok die Marieke het liefst onder haar arm mee naar huis had genomen. Sexy en grappig.

Want op uitnodiging van Marieke was ik in de gelegenheid weer eens aan te schuiven bij mijn oud werkgever. De samenstelling van het bedrijf is ingrijpend gewijzigd, maar een aantal voormalig collega's zijn er nog steeds, en bleken, al dan niet blij, verrast door mijn aanwezigheid. Een enkeling reageerde zelfs iets te enthousiast wat hem op een fikse uitbrander van vrouwlief kwam te staan. Palazzo is echt de moeite waard een keer mee te maken. Alleen al de goedverzorgde tent als onderkomen brengt weer even iets heel anders.
Als er tot slot dan nog iemand is die meneer Kranenborg uit zijn winterslaap kan halen, is er voor het eten wellicht ook nog toekomst. Werkelijk, een hamburger bij Dicky;s op de zuidas smaakt al een stuk beter dan hetgeen wij daar voorgeschoteld kregen, en je snapt niet dat de man die op tv z'n moeder op haar falie geeft vanwege beroerde worteltjes, z'n handtekening onder deze bordjes onvermogen zet.
Hé pannenkoekenbakker, wordt eens wakker!

Vreedzame Kerst

Frank z'n rapport was zeker niet slecht maar ook niet helemaal wat het moest wezen. Om de focus voor de volgende cijferlijst op het schoolwerk te krijgen, hebben wij de eenzijdige afspraak dat de Playstation III voor onbepaalde tijd de kast in verdwijnt. En zo geschiedde.
Fijn, Kerstmis zonder oorlog.

De brief

Gisterenavond op weg naar beneden vond ik hem. De lang verwachte envelop, eenzaam op de trap. Mijn adem stokte. Daar lag ie dan. Met trillende vingers beroer ik zachtjes het blauwe papier. Nimmer had ik durven denken dat deze dag nog zou komen. Argwanend open ik de flap aan de achterzijde. En terwijl het papier eenvoudig uit de envelop glijdt, begint mijn lip korte tijd te trillen. Vol ongeloof lees ik de tekst en cijfers die door de ambtenaar ongetwijfeld zonder enige compassie op het witte vel zijn gedrukt. Mijn ogen vullen zich met tranen en naarstig zoek ik naar iemand waar ik mijn gevoelens mee kan delen, maar het trappenhuis is leeg.
Een parkeervergunning! Ik heb 'm! Het staat er echt. Weliswaar nog op het verkeerde kenteken maar dat is een detail. De betekenis van het document dringt in volle glorie tot mij door. Nooit meer met een verregend hoofd op kantoor. Geen rekening meer hoeven houden met wat ik aantrek die dag. Alle prachtige tassen kunnen de kast weer uit  En het scheelt een fortuin aan parkeerkosten in de maand, ook niet onbelangrijk. Met vreugde zal ik het uiterlijk van de Audi vernaggelen door het potsierlijke plakaat achter het raam te plakken. Voortaan zal ik iedere ochtend met een air de deur uit lopen, en voor ik de auto instap nuffig om me heen kijken alsof ik de jaren ervoor niet anders gedaan heb, om vervolgens onverschrokken weg te rijden. Life is good.

OpBuuren

Er zijn van die dagen dat je niet gevonden wilt worden. Dat de kans dat je een bekende tegenkomt zo minimaal moet zijn dat deze nagenoeg te verwaarlozen is. Waar beter kan dit dan in restaurant OpBuuren?
De gelijknamige wijk in Maarssen waarin dit etablissement ligt is zo nieuw dat elke routeplanner accuut code rood geeft, en bewoners hun huisdier met regelmaat uit een bouwput moeten vissen. De weg er naar toe is ook een uitdaging, maar door de strategisch geplaatste borden van het restaurant zelf lukte dit nog redelijk binnen de tijd.
Daar staat tegenover dat wie bereid is een paar barrières te trotseren rijkelijk wordt beloond. De zaak ziet er werkelijk prachtig uit, de bediening is alleraardigst en het eten zonder meer verrukkelijk te noemen. De ligging, aan het water, en uitzicht sluiten daar naadloos bij aan. Achter het restaurant is ruim de gelegenheid de auto te parkeren. Nee, dat hebben ze goed bekeken daar in Maarssen.

Buurtonderzoek

Nu Nico voor een aantal weken in Australië aan het overwinteren is, vallen Frank z'n wekelijkse tennislessen mij ten beurt. Na zo'n uur hard trainen is een voedzame en verantwoorde maaltijd natuurlijk onontbeerlijk. Omdat we vorige week MacDonalds al hadden gehad, dachten wij nu de vlaamse frieten van de snackbar op de hoek van Churchill- en Waalstraat eens te proberen. De zaak ziet er van buiten nieuw en mooi uit en bij binnenkomst verwachtten wij een tafereel als bijgevoegde foto.. Fout!
Het bedrijf wordt gerund door een hele familie uit....? Ik heb echt geen idee, maar de vier uiterst vriendelijke gezichten met gitzwarte haren waren duidelijk geen afstammelingen van de vlaamse frietenbakkers die wij voor ogen hadden. Afgezien van wat verwondering over de enorme hoeveelheid satésaus die we overal bij bestelden, werden we vlot en correct geholpen. In de smetteloze zaak kregen de aanwezige kinderen iets lekkers aangeboden tijdens het wachten, en smaakten de frieten precies zoals het hoort. Vlaams!

Alleen voor volwassenen

Nu het sinterklaasfeest nadert, komt mij een gebeurtenis in herinnering uit mijn Nijmeegse studententijd. Nijme­gen had toen een zogenaamde stads-Sinterklaas, een func­tie, die jarenlang op bevredigende wijze vervuld werd door een gepensioneerd majoor bij de cavalerie, Van Tit­sen genaamd. De man kon werkelijk paardrijden en het was een stichtende aanblik hem, voorover op het paard liggend, met de mijter diep in het voorhoofd gedrukt en de tabbaard als een vaan achter zich aanwapperend, door de binnenstad te zien voortjagen. De jeugd voelde, dat er met deze oude niet te schertsen viel. Hiermee waren zijn moge­lijkheden echter uitgeput, want eenmaal op het bordes van het stadhuis aangeland, had hij de aldaar verzamelde me­nigte volstrekt niets te zeggen. Hij bepaalde zich tot zege­ningen, die hij met de linkerhand achteloos uitvoerde, ter­wijl hij met de rechter af en toe een glaasje tot zich nam. De plaatselijke geestelijkheid nam hier terecht aanstoot aan en men zag om naar een nieuwe bisschop. De keuze viel op Piet Ramakers.
Ramakers was een der kroegtijgers van de sociëteit. In het grijs verleden had hij zich voor de beoefening der rechts­wetenschap ingeschreven en sindsdien geen bal meer uit­gevoerd. Zulke figuren zijn altijd populair en wel om een eigenaardige reden. De meeste studenten willen de indruk wekken van niet te studeren. Zij doen echter op tijd hun examens. De bedoeling van deze fictie is, dat hun vorde­ringen aan louter genialiteit worden toegeschreven. De aanwezigheid nu van iemand, die dit ook werkelijk niet doet, geeft aan het sprookje een soort waarschijnlijkheid. die het anders niet hebben zou. Hij neemt het risico op zich van niets te doen, zijn vrienden tooien zich met dit geleen­de aureool en komen toch vooruit. Het is zijn functie een bepaalde studentikoze houding waar te maken. In zijn persoon vertegenwoordigt hij datgene, wat gebeurt, als men niet werkt en tevens onbegaafd is. Hij bewijst de geniali­teit der anderen. In ruil hiervoor ontvangt hij onkwets­baarheid.
Ramakers was er onmiddellijk voor te vinden. Hij weiger­de echter paard te rijden, omdat hij die kunst niet machtig was. Men opperde nu het idee, dat hij zich aan de andere kant van de Waal zou opstellen om zich daarna in vol or­naat over de brug naar Nijmegen te bewegen. Ook hierte­gen had Ramakers bezwaren. Hij meende, dat het van geen sterfelijk mens gevergd kon worden om bijna een ki­lometer, van Lent naar Nijmegenn, bisschoppelijk voort te schrijden. De grote afstand en de forse windkracht maakten dit liturgisch onuitvoerbaar. Toen kwam iemand op de gedachte van een roeiboot. Sinterklaas zou in een sloep plaats nemen, die gesleept werd door een aantal klei­nere bootjes, geroeid door Zwarte Pieten. Gezien de ster­ke stuwing van de Waal zou men aan de andere oever een flink eind stroomopwaarts van wal steken om precies aan de voet van de steile Grotestraat de Nijmeegse grond te betreden. Dit onzalige plan oogstte aller bijval. Een aan­bod van de Nijmeegse roeivereniging, om hierin behulp­zaam te zijn, werd roekeloos van de hand gewezen, de stu­denten konden dit zelf wel aan. Wat er nu gebeurde, zal ik nooit vergeten.
Stipt op tijd zagen wij Ramakers aan de overzijde van de Waal verschijnen, met staf en mijter uit een schuurtje te voorschijn tredend. De schoolgaande jeugd, die zich aan de Nijmeegse oever had opgesteld, begon wild met vlaggetjes .te zwaaien en zette devoot het eerste Sinterklaaslied in. Het was een prachtig gezicht. Ramakers, rechtop staande in zijn sloep, voer statig voorwaarts naar het midden van de rivier en sloeg langzaam de maat van het lied, dat hem over de golven bereikte. De aanzienlijke afstand, die hem van de zangers scheidde, maakte dat het geluid hem een volle seconde later bereikte, zodat hij tegen de maat insloeg, maar dit kleine euvel was niets, vergeleken bij de ramp, die er hierna plaats greep. In het midden van de Waal gekomen werden de hem omringende bootjes door de krachtige stroom gegrepen en schoten als pijlen voorwaarts. Ramakers, die direct inzag dat hij op die ma­nier ergens in Tiel aan land zou komen, beval het roeiend personeel de steven te keren en tegen de stroom in te werken. De veertien Zwarte Pieten gehoorzaamden on­middellijk en roeiden als bezetenen de andere kant uit. Sin­terklaas draaide een halve slag om zijn as en dreef, met zijn rug naar de Waalbrug gekeerd en verwoed met zijn staf sticulerend, onhoudbaar de stroom af.
Een hevige onrust, dat de heilige hen ontsnappen zou, maakte zich van de kleinen meester. Zij holden met hun vlaggetjes langs de Waalkade en zetten smekend het 'Zie ginds komt de stoomboot' in. Ramakers, vermoedelijk door deze tekst geprikkeld, smeet zijn staf in het water en greep persoon­lijk de riemen. Het mocht niet baten. De heilige man, door drank ondermijnd, deed wat hij kon, maar bleek tegen de elementen niet opgewassen. Tot overmaat van ramp brak het touw, waarmee hij aan de achterste roeiboot bevestigd was. De sloep van de bisschop draaide een paar maal in het rond en schoot toen als een torpedo de Waalbrug onder­door.
Het was hier, dat Ramakers zich in zijn volle grootte ver­toonde. Inziende dat verdere inspanningen vruchteloos waren, verhief hij zich statig van de roeibank en begon de steeds verder van hem zich verwijderende kinderen be­daard te zegenen. Het was een aangrijpend schouwspel. De bisschop, als een razende in het rond tollend, doch on­verdroten in functie blijvend, verdween zegenend aan de einder, nagestaard door zijn vertwijfelde gelovigen, die alle hoop om hun herder nog in te halen hadden opgegeven, doch hem bemoedigend bleven nazingen, tot hij geheel aan het gezicht onttrokken was. We vonden Ramakers ruim een uur later ter hoogte van Druten in het riet, bemodderd, maar nog onvervaard. Fluks werd hij naar de Grote Markt vervoerd, waar de jeugd van Nijmegen hem in roerend vertrouwen verbeidde. Hier deden zich nieuwe incidenten voor, die aan zijn kerkelijke loopbaan voor­goed een einde maakten. Daarover een volgende keer.

Godfried Bomans