Verhuizen

"Ik ga niet in die achterbuurt wonen!"
De boodschap was duidelijk. Frank was niet erg gecharmeerd van het amsterdamse appartement in Zuid dat mij nou juist zo ideaal leek. Ik kon me er wel iets bij voorstellen. Ons aanstaand onderkomen oogde op z'n zachts gezegd wat verouderd. De leidingen verrot, een overvloed aan schrootjes, een keuken waar je je kont niet in kon keren (foto) in prachtig saliegroen uitgevoerd, ahum, en door de houten planken vloer kreeg je een goed beeld van hoe het er bij de onderburen uitzag.
Ik zag hoe hij zijn tranen dapper wegslikte en voor niet meer dan een halve seconde bedacht ik me. Maar de ruimte was te mooi en de ligging te ideaal en voor ik er erg in had, had ik een hypotheek, Dick de tekeningen klaar en liet Rob de ramen inmeten. Ik zegde de huur in Ouderkerk op en toen begreep ook Frank wel dat er geen weg terug meer was.
Nu, acht maanden later, is ons huis een plaatje. In het schilderwerk van het spiegelstuk kun je daadwerkelijk je haren kammen en het schilderij dat ik ooit kocht heeft eindelijk een goed onderkomen gevonden aan de smetteloos gestucte muur. Waar je ook kijkt, alles ziet er even mooi en smaakvol uit.
En Frank? Hij heeft zijn eigen appartementje in de woning met slaap- en woongedeelte. Een knap staaltje Dick-architectuur, inmiddels gecomplementeerd met een eigen graffitimuur, speciaal voor meneer ontworpen.
Gisteren bleven voor het eerst zijn oude vrienden slapen. Ondanks dat dit betekende dat ik mijn halve bed moest missen werd ik er toch erg vrolijk van. En vanmiddag bij thuiskomst las ik het briefje dat op tafel lag; "Ik ben de stad in, x Frank". De tekst leest zelfverzekerd en cool.
Maar hij is nu dan ook een echte amsterdammer tenslotte.

Braque

Net als het gelijknamige hotel in München waar ik laatst logeerde klinkt restaurant Braque nou niet erg uitnodigend maar een 10- van Johannes van Dam valt onmogelijk te negeren.
Onwetend van dit mooie cijfer viel de zaak me op toen ik er langs liep. Het ziet er niet al te ingewikkeld of overhip uit en na een check van de menukaart op de site besloot ik er absoluut een keer te willen eten.
Groot nadeel van een positieve Paroolrecensie is wel de enorme wachtlijst die deze tot gevolg heeft hoewel ik vond dat aanstaande dinsdag hier een gezonde uitzondering op mocht maken. Het lukte. Die dag slaan we daarom de bonusaanbieding over en hopen op iets lekkers met aangename bediening op de Albert Cuypstraat.
Geen nieuws na afloop is goed nieuws. Anders zal ik nog een fijn naschriftje toevoegen aan dit stuk....

Duur?

Als je nou toch nog even naar de beurs wilt maar je hebt op de laatste dag geen zin om € 80,- uit te geven aan een kaart, dan leen je er een van je buurman, die er al twee dagen heeft rondgelopen met te veel visitekaartjes in zijn binnenzak. De foto's op de pasjes zijn dermate slecht dat dat zo maar zou kunnen lukken.
De man die gisteren achter mij binnen probeerde te komen had echter last van een bewakingsbeambte die wel zijn school had afgemaakt en werd hardhandig naar de kassa verwezen. Ja, en daar sta je dan met je bijdehante hoofd in je foute, beige linnen zomerpak ontzettend voor schut voor de rest van de bezoekers alsnog een kaart te kopen. De zonde gevolgd door de enorme afgang was het geld zeker niet waard.
Ik loop door en merk dat ik eigenlijk alleen nog geïnteresseerd ben in een lekker drankje en hele gezellige mensen. Aan de hand van het weinige buitenlicht dat in de grote hallen binnenvalt weet iemand op te maken dat de zon inmiddels is gaan schijnen en haastten we ons naar de grote zitzakken aan de waterkant bij Strand Zuid. Het is er heerlijk en al snel gaat het gesprek over andere dingen dan werk. Vastgoed moet je ook niet te serieus nemen.

Tegeltjes

Om 11 uur 's ochtends vraagt een collega of hij met mij mee kan rijden. "Natuurlijk jongen, hier heb je m'n sleutel. Fiets jij? Dan spring ik achterop." En voor ik het in de gaten heb slingeren wij op de fiets richting Vis aan de Schelde.
Hier wordt dit jaar onze klantenlunch gehouden en met een glas champagne in de hand controleer ik de tafelindeling. Het restaurant ziet er fantastisch uit en de bediening is aardig en toeschietelijk. Ik vraag me af waarom ik hier niet vaker kom.
De gasten stromen binnen en als voorgerecht krijgen wij kreeft met eendenlever geserveerd. Niet eerlijk natuurlijk; zo maak je poep lekker. Ook de harder in het hoofdgerecht smaakt meer dan verrukkelijk. De bijbehorende rode wijn nog veel lekkerder. En passant probeer ik een van de gasten nog een studentenkamer voor Caroline te ontfutselen. Niet geschoten is tenslotte altijd mis.
Als ik opmerk dat het erg goed toeven is hier zegt een van de aanwezigen dat het in de tegeltjes zit. Wit getegelde wanden of bars met tl-verlichting zoals je ze vaak in buitenlandse restaurants tegenkomt. De sfeer is nul maar het eten doorgaans varierend van goed tot erg lekker. Ik laat zijn theorie even bezinken en bedenk dat mijn aversie tegen deze zaak vooral verband houdt met het soort bezoeker dat er komt. Het wordt tijd dat ik 'm aan de kant zet.
Nagenietend loop ik de beurs op en doe mijn best geïnteresseerd te luisteren naar de aanwezigen. Zinloos natuurlijk.

Rosé

Rust Wat in Blaricum was gisteren het decor voor een pre-Provada-borrel, of eigenlijk roséproeverij.
De rosé proefde goed en de bijbehorende hapjes al net zo. Het was leuk te gast te zijn bij een van mijn voormalig werkgevers. Hij zag er onberispelijk uit en weet er altijd weer een leuke show van te maken. Alles en iedereen was dan ook uit de kast getrokken; Willebrord en Suze en veel te veel camera voor mijn grijzende slapen. Ik miste Gert-Jan Dröge.
Na iedereen gezien en gesproken te hebben zijn wij afgezakt naar Moeke. Tsja, als je nou toch in Blaricum bent.... Met plezier constateerde ik daar dat er in 30 jaar bijna niets veranderd is. De jazz-avonden van vroeger behoren echt tot het verleden maar verder wordt er nog steeds flink gedronken en gebrald. Niet voor ons want morgen is er weer een drukke dag. Op naar de lunch!

9 straatjes

Wie zich in Amsterdam niet op het geijkte winkelpad wil begeven gaat naar de Jordaan, de Utrechtsestraat, Haarlemmerdijk of.... de 9 straatjes. Sinds kort heeft dit winkelgebied ook zijn eigen website waar precies op te zien is waar wat zit. Gisteren was ik even bij Caroline in de winkel want ook Vittorio Marchesi zit tegenwoordig in de Wolvenstraat.
De bedoeling is om binnenkort met z'n tweeën in het gebied rond te neuzen. Al is het alleen maar voor die hele leuke jongen bij Dominio in de Runstraat.

Mine Vaganti

Ik kan me niet meer herinneren wanneer ik een goede italiaanse film heb gezien. De laatsten waren vooral als vreemd te omschrijven. Onnavolgbare dialogen en verhaallijnen waar hooguit een doorgewinterde psychiater zich nog in vast kan bijten.
Niet dat het me veel uitmaakt. Geef mij de prachtige italiaanse landschappen, huizen en dito taal en ik ben eigenlijk snel tevreden. Colin Firth in Genova was nog wel aardig. Maar eerlijkheidshalve had dit meer te maken met zijn bezoek in de film aan San Fruttuoso, het strandje waar je alleen over het water naar toe kunt vlakbij Porto Fino en Santa Margherita.
Mine Vaganti daarentegen is wel degelijk de moeite van het bekijken waard. Zoals gewoonlijk zat ik weg te kwijlen bij het decor, de typische italiaanse families en inrichting van de huizen. Het verhaal is wederom niet bijzonder maar wordt op een gegeven moment wel heel vermakelijk. En door enkele onverwachte wendingen blijft het verhaal van begin tot eind boeien.
Een cinematografisch hoogstandje? Nou nee. Wat dan wel? Gewoon onderhoudend en leuk.