Opsteker

Heb jij op je werk soms ook dit gevoel?

Willemspark?

De naam is nog niet helemaal duidelijk maar na maanden dicht te zijn geweest prijkten zondag de tafeltjes weer buiten. Het oude Lexington heeft de deuren opnieuw geopend. Ik was niet op de hoogte maar Ria wel en dus hebben we zondag meteen maar even een kijkje genomen.

De lange sluitingstijd beloofde een riante make-over maar het uiteindelijke resultaat valt tegen.

Dat je niet meer boven kunt zitten is geen gemis, dat deed namelijk toch al geen hond. De keuken is nog steeds pieperdepiep en heeft van plaats geruild met de toiletgroepen. Die laatsten ogen aardig maar zijn bij nadere inspectie voorzien van goedkoop nepleisteen. Evenals de bar waar de mooie hoge grote spiegels plaats hebben moeten maken voor een ombouw bekleed met houtfineer. Je vraagt je af waarom. De paarse banken zien er leuk uit maar zullen met een jaar flink gedateerd zijn, schat ik. Nog meer te zeiken?

Jawel hoor, want zowel de kaart als het personeel komt mij o zo bekend voor. Zijn dat niet dezelfde als van het Klein Kalfje? Niet dat dat erg is, maar we worden het eerste kwartier wel over het hoofd gezien terwijl de drukte toch erg meevalt. En de barkeeper moet ik het mes op de keel zetten om hem tot de verklaring te laten komen dat er wel degelijk bitterballen en kaasstengels te verkrijgen zijn. Jammer, jammer, jammer.

Wat blijft is het onovertroffen terras, waar de Jaguars, Porsches en PC-tractoren soepel worden afgewisseld door kinderwagens met veel te oude papa's en mama's erachter. Waar we ons, ondanks alle tegenwerking en matige kwaliteit wijn, tot laat in het zonnetje hebben ondergedompeld met uitzicht op het Vondelpark.

Altijd leuk om naar te kijken.

Overpeinzing

Is het glas halfvol of halfleeg?

Ik neig meestal naar het eerste, behalve als ik moe ben. Dan heb ik nog wel eens de neiging om te gaan liggen voor ik ben gevallen. Maar in de regel wint mijn optimistische inslag; zolang iedereen gezond is en er met enige regelmaat geld op de bank gestort wordt, is de rest te overzien.

Het maakt het leven zo veel makkelijker. Wat is de zin van op alle slakken zout leggen, als je ze met knoflook en wijn in goed gezelschap kunt opeten?

Met uitzondering van de Icesaveredding moet ik het niet van mijn voorspellend vermogen hebben. Zo miste ik begin dit jaar de baan die me niet kón ontglippen en staat er hoogstwaarschijnlijk toch een andere naam op het apartement dat ik als het mijne had bedacht. Voorspel ik winst voor Ajax, dan kun je er vergif op innemen dat de tegenpartij wint. Soms weet ik het gewoon niet en probeer ik van het minst gunstige scenario uit te gaan.

Verklaart dat het vervelende onderbuikgevoel dat ik heb of ben ik toch gewoon moe...?

Gered

De weken vliegen voorbij. Ik zit al bijna een maand op mijn nieuwe werkadres waar het knap druk begint te worden. Het weekend is hard nodig om weer een beetje te resetten en levert niet veel meer op dan extra slaap en schone was.

De malaise van de wereldeconomie gaat hierdoor grotendeels aan mij voorbij, al mocht ik wel in de wandelgangen vernemen dat mijn povere spaargeld in een bodemloos IJslands geisertje was verdwenen. Boeien! Als Wouter Fortis kon redden, zou hij mij ook nog wel ter wille zijn. Bovendien kwam ik in gedachten nu bijna een week lang zelf ook eens in het nieuws voor. Iedere keer als ik de olijke regenboogletters op de achtergrond van het journaal zag glimmen, ging het over mij tezamen met nog 125.999 andere sukkels. Geamuseerd luisterde ik naar de verhalen van bleekweggetrokken spaarders, zoals het echtpaar dat snel hun tweede hypotheek voor de verbouwing in hogere oorden had geparkeerd. Of de jongen die van ellende niet kon slapen en 's nachts om drie uur tevergeefs en tegen beter weten in nog een poging had gewaagd de ijsspaarsite te penetreren.

Na een prachtige donderdag, waarop ik voor het eerst in mijn leven paarden heb gemend en segway gereden, werd mijn vertrouwen in Bos beloond.

En natuurlijk had Geenstijl weer het leukste plaatje.

Marga

Ze woog net iets meer dan een pond toen ze geboren was. Je kon dwars door d'r heen kijken, alle adertjes zien lopen en ze paste met gemak op Joost z'n vlakke hand. Aanstaande maandag wordt Marga 23 en is bijna iedereen vergeten hoe klein en teer ze was.

Mijn kleine nichtje is uitgegroeid tot een zelfstandige jongedame met een hele schare vrienden en bezig met het laatste jaar van de Pabo.

Sportief, vrolijk, lief en levenslustig. Ik ben hartstikke trots op haar!

Fortis

Hoe arrogant banken zijn bleek deze week wel. In een brief aan alle relaties probeerde een, ongetwijfeld, overbetaalde manager van Fortis uit te leggen dat al het gevaar geweken is. Hij deed dit echter in zulke onbegrijpelijke taal dat niemand op kantoor er een touw aan vast kon knopen, terwijl daar toch niet de domsten rondlopen.

Abel

Bij Frank in het team zit Abel. Ik schat dat hij vijf kilo onder het gewicht van de gemiddelde speler in het elftal zit. Met zijn spillebenen draaft hij dapper het veld rond en voetbalt zeker niet onverdienstelijk.

Nu heeft Abel een bril. Een ziekenfondsbrilletje dat hem eigenlijk ook nog wel heel goed staat. En Abel is niet bang voor de bal of tegenstander. Ondanks zijn tengere postuur gaat ie er vol in en koppen lukt ook heel aardig. Alleen als Abel kopt beweegt z'n brilletje. Op het moment dat de bal op zijn hoofd stuit, stuit de bril er van af. En dat is een heel grappig gezicht. Soms tot op het puntje van zijn neus, soms hangt het brilletje halverwege zijn kin en een enkele keer ligt ie op de grond. Stoer pakt hij hem dan weer op en klagen hoor ik hem nooit.

Vandaag stuiterde hij maar een keer van zijn neus. Het werd 8 - 1. Goed gedaan, Abel.