Matthijs

Dit is Matthijs. Matthijs van Nieuwkerk wel te verstaan. En Matthijs is hot! Matthijs presenteert bijna elke doordeweekse dag De Wereld Draait Door om half acht op Nederland 3. Getooid in de meest afschuwelijke overhemden met foeilelijke jasjes eroverheen, praat ie charmant en vlotjes het programma aan elkaar. Over elk onderwerp heeft ie wel een mening en wat nog veel erger is, hij heeft er vaak ook nog verstand van. Een gedegen kennis van sport, cultuur, politiek en (pop)muziek etc. Je noemt het maar en Matthijs weet er over mee te praten. Geen onderwerp wordt geschuwd en alles maar dan ook alles komt aan bod. Ik kijk er met veel plezier naar. Zowel naar het programma als naar Matthijs. Nog nooit heb ik een vrouw iets negatiefs over hem horen zeggen. Ze vinden hem allemaal leuk. Gatver! Hoe het komt mag Joost weten. Ik ben ook schuldig. Normaal gesproken ren ik bij het zien van het eerste paar foute sokken hard gillend weg, maar in dit geval worden alle felgekleurde, niet combinerende designs en stofjes hem vergeven. Af en toe zie ik heel voorzichtig wat borsthaar boven zijn overhemd uit krullen. En ja, dan ben ik verloren. Brains en borsthaar, het is een onweerstaanbare combinatie waar ik niet tegenop gewassen ben. Reddeloos verloren. Maar Matthijs woont in Amsterdam, is getrouwd en heeft een zoon en een dochter. Ze zijn vast heel leuk, ook dat nog. Luister Matthijs; als je je ooit verveelt of baalt of wat dan ook, weet dat ik bij je in de buurt ben. Ouderkerk is maar een steenworp verwijderd en als je wilt, kom ik je halen. Voor bijvoorbeeld een kopje thee en een goed gesprek.

Il Cristo velato

Nu weer druk aan het werk maar eergister nog heerlijk op een terras in Napels met een espresso, glaasje water en overheerlijke panino. 20 graden, zon en bijna onverstaanbaar italiaans om me heen door turkse, griekse en andere invloeden. Nee, dat italiaans praten viel niet mee, maar al doende ging het toch steeds beter. Onze gastvrouw sprak prima engels en stond ons al op te wachten toen we met de taxi aan kwamen rijden. Het appartement bleek een volledig huis met tuin te zijn en overtrof alle verwachtingen. La mama had de koelkast voor ons gevuld, allerhande plattegronden verzorgd, adressen van favoriete restaurants opgeschreven en gezegd met welke funiculare we onze weg terug naar huis konden vinden. Ondanks al deze warme en hartelijke handreikingen zijn we prima in staat gebleken hopeloos te verdwalen, de boot te missen, tot 3 keer toe de verkeerde metrolijn te nemen om vervolgens na eindeloze omzwervingen op ons tandvlees toch weer, in de Spaanse wijk, de vertrouwde grote kloosterdeuren te vinden. Welgeteld zijn we 3 andere toeristen tegengekomen, te herkennen aan het wanhopig turen op de plattegrond onder een straatlantaarn. Het was er heerlijk en zeker de moeite waard om nogmaals terug te keren. De straten zijn smal en scooters met lokale jeugd vliegen om je oren. De aanblik maar vooral de geur van de eindeloze hoeveelheden wasgoed tussen de huizen, vind je nergens anders. Bij gebrek aan MacDonalds en andere ellendige voedselketens zien de mensen er nog normaal uit. Ze zijn doorgaans arm maar vriendelijk en doen hun best je terwille te zijn. De stad en omgeving stromen over van bezienswaardigheden. Wij hebben het rustig aangedaan met sideseeing en geprobeerd toch vooral de sfeer van de stad te proeven. Echter niet te missen is "Il Cristo velato" in de Cappella Sansevero. Een onwaarschijnlijk mooi beeldhouwwerk uit een brok marmer van een gesluierde Christus. Onbegrijpelijk dat dit door mensenhanden gemaakt is.

Illusie armer

Na het zien van Snowcake vorige week was het nu tijd voor The Illusionist. Met Edward Norton in de hoofdrol en veelbelovende recenties, waren de verwachtingen hoog gespannen. Dus met Margriet afgesproken in het altijd gezellige grand café De Kroon op het Rembrandtsplein.
Vaak zitten we zo druk te praten dat we de tijd vergeten en ternauwernood nog net het begin van de film kunnen zien. Nu waren we gelukkig op tijd om 2 plaatsjes achterin te bemachtigen want de zaal zat bomvol. De sfeer van de film en aankleding was oké. Inspector Uhl, gespeeld door Paul Giamatti, verdient ook nog een eervolle vermelding. Maar verder was het huilen met de pet op. Jessica Biel was beeldschoon maar slaapverwekkend en ook Edward kon de verwachting niet waarmaken. Jammer, meer dan een mager zesje zit er niet in. Snel terug naar onze vertrouwde stek met uitzicht op het plein voor een update van alle laatste ontwikkelingen. Ondanks dat ik Magriet voor het laatst met het kerstcircus heb gezien, zijn er toch altijd weer talloze verhalen die verteld moeten worden. Vergezeld van de nodige witte wijn proberen we alle wetenswaardigheden in een paar uurtjes te proppen. Terug in de metro op weg naar mijn auto die nog op kantoor stond, kon ik terugkijken op een geslaagde avond.

Voetbalplaatjes

Het is weer zover. Supermarkt Plus in de Dorpsstraat geeft voetbalplaatjes uit. Normaal als ik 's avonds thuiskom, is het eerste wat Frank vraagt wat en hoe laat we gaan eten. Nu niet. Met gehypnotiseerde blik in zijn ogen informeert hij of ik nog bij de Plusmarkt geweest ben. Het album om ze in te plakken heeft ie natuurlijk al. Van Dick en Agneet gekregen, die vervolgens zo ongeveer alle vrienden en kennissen in het dorp mobiliseren om toch vooral bij de Plus te shoppen en de gescoorde pakjes bij ze in te leveren.
Frank glundert. Eindeloos kan ie alle dubbele tellen, ruilen en het boek doorbladeren al dan niet voorzien van commentaar welke er al in zitten en welke zeer zeldzaam zijn. Met tegenzin bestel ik geen Albert Heijn en ga ik ook niet naar Super de Boer. De eerste zet mijn boodschappen in de keuken en bij de laatste weet ik ten minste waar alles staat. Nee, in plaats daarvan ga ik samen met Caroline naar de Plus. Eindeloos dwalen we door de gangpaden op zoek naar spullen die vanwege het geringe vloeroppervlak niet eens aanwezig zijn. Het zijn aardige mensen maar het is behelpen. Zeer tegen de verwachting in, vinden we, na vele omzwervingen, toch nog lampenolie. De rest van het lijstje passen we aan aan het geboden assortiment. En trots keren we met de buit van 4 nieuwe pakjes met voetbalplaatjes naar huis.

Overdosis Blaauw

Onze energietak had een borrel met etentje afgelopen woensdag. Als trouwe Ron Blaauwfan had René ervoor gekozen dit plaats te laten vinden in het Amsterdammertje in Loenen aan de Vecht. Sinds kort 'vreetschuur' af, en geheel gerestyled, moet dit de pilotlokatie worden voor een hele reeks van restaurants waar Ron Blaauw zijn goddelijke zegen over heeft uitgesproken en naam aan heeft verbonden. Bar-bodega Keizer, naast het Concertgebouw in Amsterdam, staat ook op het lijstje.
Op de vraag hoe het geweest was gisteren, bleef het angstvallig stil. Mijn oren spitsten zich omdat ik zelf niet zo heel erg onder de indruk ben van mijn plaatsgenoot. Voor de goede orde, ik vind 'm erg aardig, maar naast een 2-sterren restaurant en voedselbank in Ouderkerk, ook nog Pallazzo runnen en een nieuwe keten opstarten is wellicht toch iets te hoog gegrepen. René heeft ongelooflijk veel vertrouwen in hem, ik daarentegen baal van de eeuwige patatzakjes met garnaaltjes erin, die al in lengte van jaren worden aangeboden, en ook weinig vernieuwend zijn voor een sterrentent. Maar goed, nu verder over woensdag. Zoals ik het begrepen heb, heeft Sharon (die naam alleen al) zich de benen onder het lijf vandaan gelopen om de collega's van alle drank en spijzen te voorzien. René kennende heeft ie het haar flink moeilijk gemaakt. Helaas kwam niet alles tegelijk door en bleef de uitleg over wat er gegeten werd ook nog wel eens achter. Andere tafels werden helemaal afgescheept. De wijn, indien aanwezig, was wel goed. Misschien was het meest traumatische van de hele avond nog wel de buitenproportionele foto (3 x 4m) van Onze lieve Heer zelf aan de muur, zoals te zien op bijgaande foto. Jos heeft er zelfs raar van gedroomd....

Vincent en Snowcake

Als ik 's ochtends wakker word, kijk ik eerst naar het RTL nieuws en de files. Daarna schakel ik over naar Ned 1 voor achtergrondgeluiden tijdens het douchen en aankleden. Behalve op donderdag. Dan ga ik bewust na het half 8 journaal nog even 5 minuten voor de buis zitten voor het filmcommentaar van Vincent de Klerk, al eerder genoemd op dit blog. Vanmorgen ging het over de nieuwe film van Mel Gibson; Apocalypto. Vincent omschreef de film als veel te geweldadig, bloederig en eenzijdig, iets wat ik ook al van Eric had begrepen. Zeg maar een soort vervolg op Passion of the Christ maar dan met Maya's. Persoonlijk denk ik dat Mel Gibson het spoor al een tijdje bijster is. Zwaar overtuigd rooms-katholiek en worstelend met een drankprobleem wil ie er nog wel eens de meest ongefundeerde en ongenuanceerde teksten uitgooien. Ik heb een afkeer van godsdienstfanaten zoals Gibson, Cruise en Travolta (scientology) en al helemaal als ze de rest van de wereld willen gaan bekeren. Doe waar je goed in bent, acteren dus, en houdt verder je bek dicht!
Vaak ga ik op aanraden van Vincent naar een film toe. Gisteravond was dat Snowcake met o.a. de engelse acteur Alan Rickman. Op een schaal van 1 tot 5, krijgt deze film een ruime 4. Drama met de nodige loony's en humor in een prachtig Canadees landschap. Graag had ik jullie een foto aan het meer met de sneeuwgans laten zien, prachtig, maar kon hem helaas niet vinden. Ga zelf kijken zou ik zeggen!

Winterdip

Caroline is ziek en als ik naar buiten kijk, begrijp ik ook wel waarom. Grauwe luchten trekken al dagen voorbij en bakken met water komen naar beneden. Om het feest compleet te maken hoor je om de drie seconden een flinke rukwind aan het huis sjorren. Als je de weermannen en -vrouwen moet geloven is het nog nooit zo geweldig warm geweest. Ja, ja, al die bloesem kan wel triomfantelijk in bloei gaan staan, maar mij krijgen ze niet gek. Ik trek mijn dikke sokken en warme vest aan en zet de verwarming nog een tandje hoger. Al slaap ik steevast met het raam open, al vriest het 20 graden, en lig ik nog steeds onder mijn zomerdekbedje, dat dan weer wel.
Niemand zal het me in dank af nemen, maar ik verlang naar de opwarming van de aarde. Ja sorry Al Gore, nou opzouten met dat geleuter over ijskappen van 60 bij 60 kilometer die afbreken en dat Nederland over 10 jaar begint bij de Utrechtse Heuvelrug. Op school leerde ik vroeger dat er diverse ijstijden in de lage landen zijn geweest en even zoveel tropenjaren, dus waar hebben we het nou eigenlijk over? En mensen zijn (zelf)destructief, ik ben ervan overtuigd dat daar niet echt veel aan te doen is! Op televisie verhaalden ze in mijn jeugd al over de christelijke milities, wat in mijn 7-jarige brein onmogelijk te rijmen was. Maar daarover een andere keer. Enfin, áls ik dan mag kiezen uit oorlog, aids, kanker, stress, spaanse griep of genocide, laat het dan alstublieft een lekker zonnetje wezen. Zodat ik tenminste gezond ogend mijn laatste adem uit kan blazen. En die enge beesten, die dan onze kant uit komen, neem ik op de koop toe.