Ze is er weer!

Opklikken voor groot beeld.

Mmmm...

Vandaag is Annemarie weer eens zo lief om voor ons te koken. Verder heb ik even helemaal niets te melden. Nee, echt niet.

Back

Wij zijn terug van een ontzettend leuke vakantie! Na wat vertraging en de daarmee gepaard gaande ergenissen, kwamen we op Changi-airport aan.

Alles was direct vergeten en vergeven. De meiden zagen er stralend uit en hadden de twee dagen die wij te laat waren lekker in ons hotel gebivakkeerd. In de taxi naar het hotel oogde de stad impossant maar een beetje grijs. Eenmaal aangekomen op plek van bestemming bleek het een van de leukste en kleurrijkste steden waar ik ooit geweest ben.

De hoeveelheid kerstversiering in de straten was eindeloos. Overal zag het er even mooi uit, stonden grote verschillende soorten kerstbomen met ontelbare lampjes en hingen er slingers over bruggen en straten.

Het was extreem druk op Orchard Road op kerstavond. De winkelstraat baadde in het licht en een enorme menigte schuifelde voetje voor voetje voort. Je kon letterlijk over de hoofden lopen en even leek het er op dat we nooit bij het beoogde restaurant zouden belanden.

We vielen werkelijk van de ene in de andere verbazing. Volgens mij kent geen andere stad zo'n hoeveelheid aan winkels en shoppingmalls. Toen we de volgende dag tijdens ons riviertochtje toelichting van de gids kregen, begreep ik het een beetje. De stad krijgt maar liefst 10 miljoen bezoekers te verwerken in het jaar!

Het was heerlijk Caroline weer te zien en met z'n vieren hebben we een hoop leuks gedaan en gezien, heerlijk gegeten en gedronken en vooral lekker geluierd aan het zwembad. Door de temperatuur heb ik niet veel meer aangehad dan een jurkje en een paar slippers.

Als het aan mij ligt, gaan we volgend jaar weer.

KLM

Nee, we zijn nog steeds niet in Singapore gearriveerd, al zou dat wel leuk zijn geweest. Gelukkig zitten Caroline en Saskia riant in ons 5-sterren-hotel. Wie beter dan die twee kunnen dat waarderen op dit moment?
Zelf zit ik in het businessgedeelte van het Steigenberger Hotel in Frankfurt achter een pc om ons in te checken op de vlucht van vanavond. Tevergeefs en tegen beter weten in natuurlijk. Het Qantasscherm begint hoopvol maar verwijst naar de balie op het vliegveld als je wilt bevestigen.
Wie had kunnen denken dat we zo zouden stranden? Nou, de mensen thuis dus. Die hadden op het 8 uur journaal al gezien wat wij toen nog niet wisten. Namelijk dat het vliegveld op Frankfurt hartstikke gesloten was en dat we daar never en nooit zouden kunnen landen. Hartelijk dank KLM. Jullie bestaan 90 jaar maar als het aan mij ligt halen jullie de 100 niet!
De rest is inmiddels bekend. Na een half uur rondcircelen weken we uit naar Keulen, alwaar we met bussen weer naar Frankfurt werden vervoerd. Daar konden we nog net het vliegtuig naar Singapore uitzwaaien dat stond te de-icen op de baan. Het gevolg was 2 dagen vertraging, doodmoe en hongerig. En het allerergste; geen Caroline.
Nadat ik ter plekke de duitse KLM-juffrouw over de balie heb getrokken, kwam er een hotel en konden we fourageren. Vanavond wagen we een nieuwe poging. Zou het dan gaan lukken?

Foto´s volgen.

Kerst 2009

Buiten is het helemaal wit en in de straat prijkt een metershoge sneeuwpop. De buren klagen over Frank en de andere jongetjes die sneeuwballen tegen de ruiten gooien. Ach ja, je bent oud, gefrustreerd en je wilt wat. Ik kan frustie nauwelijks zonder te lachen te woord staan en roep Frank binnen terwijl ik 'm eigenlijk een aanmoedigingsprijs zou willen geven. Stelletje sjagerijnige graftakken hier allemaal.

Met een beetje mazzel kan ik het sneeuw- en voetbalgezeik met buren achter me laten het komende jaar en verplaatst de pret zich naar het Vondelpark of iets dergelijks.
Het zit er op voor ons. De school is dicht en het werk gedaan. Het was weer een roerig jaartje met de zoveelste nieuwe baan, veel leuke nieuwe collega's, veel dierbare ex-collega's en een volwassen kind op avontuur aan de andere kant van de wereld.

Op een paar opdringerige hotelbewoners na, hadden we een relaxte week in Djerba, geweldige dagen in Londen en hebben we ons hart verpand aan de smalle straten en pleinen in Valencia.

In plaats van kerstboom en cadeautjes treffen Frank en ik, op vele kilometers afstand van huis, Caroline in Singapore. Het is de derde bestemming van het jaar waar ik nog nooit geweest ben, maar de reis zal vooral in het teken staan van onze hereniging, geheel in lijn met de kerstgedachte ;-) Een soort 'All you need is love' op eigen kracht.

Dus so long, auf wiedersehen, we zijn er lekker niet, maar uh... volgende keer weer bij ons!

Witteveen

Omdat ik me graag op sleeptouw laat nemen, aten we gisteren met een aantal mensen in Witteveen op de Ceintuurbaan. Mij onbekend maar het schijnt er al jaren te zitten.

Voorheen donkerbruin met perzische kleedjes op de tafels, nu richten ze zich overduidelijk op een andere doelgroep dan sigarenrokende, gokkende oude mannetjes.

Concrete, bekend van onder andere Vine en de Lairesseapotheek, heeft ook hier weer erg haar best gedaan. De ruimte is smaakvol ingericht met gekleurde vloertegels, een grote bar en een mooie wand van glazen taatsdeuren achter in de zaak.

Zoals altijd zit het leuke in de details. In dit geval betreft het de tekst die in de volle lengte over de glazen wand geschreven staat.

Op aandringen van de serveerster en na het aanreiken van pen en papier, schrijven we onze positieve en negatieve bevindingen op. Het eerste punt is snel gevonden. We zitten met z'n vieren aan een tafeltje van nog geen vierkante meter. Niet goed.

Het bleek een van de weinige minpuntjes van de avond. De tent zat vol, het eten was zonder meer goed te noemen en het personeel vriendelijk. Gewoon leuk dus en prima voor de variatie.

Juve

Bayern München tegen Juventus 4-1.
Veel meer dan de uitslag en het enorme doek dat de Juventus-aanhangers over het publiek hadden gespannen voor aanvang van de wedstrijd, heb ik niet meegekregen.
Door dit doek moest ik wel denken aan de tijd dat ik van voetballen nog geen kaas gegeten had en mij meer op de leuke spelers concentreerde om die kleine twee uur nog een beetje schappelijk door te komen.
Zo blufte ik destijds dat Marc Overmars het helemaal zou gaan maken, waarna ik op veel hoongelach werd getrakteerd. 'Homo' riepen ze allen in koor. Maar Marc maakte de voorspelling echter waar en bleek ook nog over een stel echte hersenen te beschikken. Hij deed het na het voetballen ook lang niet slecht.
Maar een van de lekkerste om naar te kijken was zonder enige twijfel Ravanelli van Juventus. Een fantastisch lijf en onderscheidend van de rest door zijn vroeg grijze haar.
Ik heb hem nooit 'live' zien spelen en dat vind ik nog steeds jammer.