Netwerken

Facebook, Hyves, Linkedin en Plaxo. Ik sta overal op maar nergens met verve. Nou ja, het profiel op Linkedin lijkt nog ergens op. Al ontbreekt de foto, de informatie klopt voor zover ingevuld.

Vanmorgen kreeg ik weer een uitnodiging voor Facebook. Ik accepteer altijd maar schaam me vervolgens wetende dat de bezoeker gaat ontdekken dat er geen faces in mijn book staan, al staat hier dan wel weer een profielfoto. Buiten dat het zeeën van tijd kost ben ik er inmiddels achter dat alles wat je op het prikbord zet voor iedereen te lezen is. En ik snap heus wel dat dat de bedoeling is evenals het plaatsen van foto's maar ik voel me naakt en kwetsbaar in dit verzamelwalhalla waar iedereen maar ongevraagd toegang tot heeft.

Waarom dan wel een blog zou je denken?

Toch zit daar een wezenlijk verschil. Mijn blog is veel slechter traceerbaar dan een account op een netwerksite. En ook hier kijk ik wel uit wat ik er precies op zet, en voel ik me regelmatig belemmerd te schrijven wat ik wil. Het zou allemaal nog vele malen leuker kunnen, maar dan hou ik krap twee vrienden over en dat is ook weer niet de bedoeling.

Dus vergeef me en vergeet niet; echte vrienden zijn altijd ook nog thuis welkom of kunnen, heel raar,..... gewoon bellen!

P.S. De leuke foto komt van Evert-Jan en heeft als onderschrift: Facebook nu ook in Afrika.....

WTC Ouder-Amstel

Nadat niet al te lang geleden Frank de eerste paal had geslagen, was de bouw van Dick z'n nieuwe pand gisteren al zo ver gevorderd dat de eerste steen gelegd kon worden.

Het was er weer voor; de zon scheen en het terrein lag er prachtig bij. Een troffel wachtte ongeduldig blinkend en versierd met strik op het eerste gebruik. De aanwezige genodigden hielden hun adem in, maar onder toeziend oog van de architect zelf werd de afgeplakte baksteen door Caroline en Frank zorgvuldig op de daarvoor bestemde plaats gelegd. De tape werd voorzichtig verwijderd en daar stond het: 'eerste steen gelegd door Caroline Albers en Frank in 2010'. Luid applaus en flitsende camera's.

Na de bouw van een bescheiden steiger werd door deze en gene met wisselend succes nog een aantal bakstenen gemetseld, waarna binnen in het bestaande pand de drankjes klaar stonden om deze niet alledaagse gebeurtenis te vieren. Terwijl Ajax zich in de Kuip naar de beker voetbalde zaten wij aan het diner in Groot Paardenburg. De champagne was heerlijk, de asperges smaakten naar meer en het gezelschap was voortreffelijk.

Soms zijn er van die dagen die louter hoogtepunten kennen.

Duidelijk

Here we go again...

Het is weer zover.
Auto's langs de kant van de weg, klokgelui op de Waalsdorper Vlakte, een bedrukte Bea op de Dam met Max en Willem in haar kielszog, die allebei ook niet al te vrolijk kijken, de stad niet in of uit kunnen, een tonnetje beveiligingskosten, stemmige muziek, bergen fijne oorlogfilms in je vrije tijd, tientallen bloemisten die hun omzetcijfers rechttrekken, weer twaalf veteranen minder dan vorig jaar, twee minuten niet mogen praten en vooral heel veel volwassenen die zeggen opdat wij niet vergeten en je daarbij indringend en bestraffend aankijken.
Nodeloos te zeggen dat ik geen fan van deze jaarlijkse poppenkast ben. Maar goed, ik zeg al niets meer.

Rokjes

God, wat waren ze leuk, de vijf Schotten die gisteravond de kroeg binnen kwamen lopen. Twee dagen op doorreis en balend dat ze het feest op Koninginnedag gemist hadden. Compleet met kilts en kousen of sokken met grove schoenen er onder en zwaar behaarde benen er boven.

Ze maakten het stereotype beeld dat wij van ze hebben meer dan waar. De grote potten bier gleden vlot naar binnen en al snel werd er gedanst. We moesten er allemaal aan geloven. Meelachen, -praten, -drinken en natuurlijk uitgebreid met ze op de foto.

Heerlijk om naar te kijken en nog veel leuker om naar te luisteren. Alsof je in een scene van een engelse serie beland bent. Prettig gestoord dansten, zongen en dronken ze vrolijk verder. Pas om 5 uur in de ochtend zou het vliegtuig richting huis vertrekken.

De barkeeper vond het allemaal best. Hij was al dronken toen we binnen kwamen.

Talking fridge

Nog steeds vind ik mijn zwarte Smeg-ijskast geweldig. Natuurlijk gaat ie pas echt tot z'n recht komen als ie straks in mijn, nog aan te schaffen, nieuwe woning in Amsterdam staat, het liefst vrij op een mooie muur. Ik hou me voor dat dat moment iedere dag een stapje dichterbij komt.

Er is wel iets vreemds met het ding aan de hand. Vanaf dag 1 praat hij namelijk. Eerst dacht ik dat het was omdat hij nog waterpas gesteld moest worden en niet in de keuken maar in de huiskamer stond. Maar nu hij al weer bijna twee jaar op zijn vaste plek staat, blijft hij van tijd tot tijd commentaar geven. De geluiden variëren van een soort gekreun tot het zingen wat walvissen doen.

Wij zijn er allemaal aangewend, alleen de passanten willen nog wel eens raar opkijken. Je zult het gek vinden maar ik ben inmiddels een beetje van 'm gaan houden, voor zover je van een ijskast kunt houden.

En wees gerust; terugpraten doe ik (nog) niet.

Gekroond

Prinses van Ouderkerk tot aan de Amstel.